Жаңа Англиядан келген қоныс теңіздерінің Нова-Скотияға көшіруі

Кіріспе

Жаңа Англиядан келген қоныс аударушылар. Жаңа Англия плантаторлары – Жаңа Англия колонияларынан шыққан қоныс аударушылар, олар Новая Шотландияның вице-губернаторы (кейіннен губернаторы) Чарльз Лоуренстің шақыруымен Акадия халқының қуғын-сүргінінен (1755) кейін қалған бос жерлерге қоныстанды.

Тарих

Сегіз мың плантатор (шамамен 2000 отбасы), көбінесе фермерлер мен балықшылар, 1759 жылдан 1768 жылға дейін ұсынысты қабылдап келді. Фермерлер негізінен Анаполис аңғарының құнарлы жерлеріне және қазіргі Нью-Брансуиктің оңтүстік округтеріне қоныстанды, бірақ ол кезде бұл аймақ Новая Шотландияның құрамында болды. Балықшылардың көпшілігі Новая Шотландияның оңтүстік жағалауына барып, фермерлермен бірдей көлемде жер алды. Көптеген балықшылар сол жерге көшуге ниеттенді, әсіресе олар Новая Шотландия жағалауында балық аулап жүргендіктен. 1760-шы жылдардың басында Жаңа Англиядан Новая Шотландияға 2000 отбасының көшіп келуі, Нью-Йорктің Мохок өзені аңғарына, Нью-Гэмпширге, сондай-ақ кейін Вермонт және Мэн штаттарына көшіп барған шамамен 66 000 адамның ішіндегі үлкен көші-қонның шағын бөлігі болды. 1760 жылдан 1775 жылға дейін Вермонт штатында 54 жаңа қала, Нью-Гэмпширде 100, Мэйнде 94, ал Новая Шотландияда 14 қала құрылды. Жер тапшылығы – басты себеп, ал тегін жер – тартымды фактор болды. Солтүстік Америкадағы француз билігінің 1758-1760 жылдары жеңілуі осы оқиғалардың уақтылы болуын түсіндіреді. Плантаторлар – Ұлыбританиядан тікелей келмеген ағылшын тілді иммигранттардың алғашқы ірі тобы болды. Көптеген плантаторлар протестант конгрегационалистері болды, бұл негізінен католик акадиялықтардан ерекшеленді. Анаполис аңғарындағы плантаторлар акадиялықтар құрған dykeland шаруашылығын жаңғыртты және Веллингтон Дайк сияқты амбициялық жобалар арқылы оны кеңейтті. Ұлыбританиядан келген Ульстер және Йоркшир эмигранттары, сондай-ақ Американдық тәуелсіздік соғысынан кейін (1783) Нью-Йорк пен Жаңа Англия колонияларын қалдырған Ұлыбританияға адал жандар (United Empire Loyalists) плантаторларға қосылды. Бұл жаңа толқындар Новая Шотландиядағы плантаторлардың саяси ықпалын айтарлықтай азайтты. Дегенмен, плантаторлар Новая Шотландия мен Нью-Брансуиктің қазіргі таңға дейін сақталған көптеген қауымдастықтарының негізін қалады, ал олардың саяси және діни дәстүрлері (Генри Аллайнға қараңыз) аймақтың мәдениетіне маңызды әсер етті. Новая Шотландияда Жаңа Англия плантаторлары "Блюенозер" (көк мұрын) деген провинциялық лақап атын қалыптастырды, өйткені бұл термин алғаш рет Американдық революциядан кейінгі сайлауларда плантатор кандидаттарын лоялист кандидаттарынан ажырату үшін қолданылды. Плантаторлар туралы соңғы жылдары көптеген ғылыми зерттеулер жүргізілді, олар Новая Шотландияның Вольфвилл қаласындағы Акадия университетінде өткен Плантаторлар туралы зерттеулер конференцияларының сериясымен бастау алды. Сондай-ақ, олар Новая Шотландияның Кентвилл қаласындағы Кингс округі мұражайындағы Parks Canada көрмесінде еске алынады.

Eight thousand Planters (roughly 2,000 families), largely farmers and fishermen, arrived from 1759 to 1768 to take up the offer. The farmers settled mainly on the rich farmland of the Annapolis Valley and in the southern counties of what is now New Brunswick but was then part of Nova Scotia. Most of the fishermen went to the South Shore of Nova Scotia, where they got the same amount of land as the farmers. Many fishermen wanted to move there, especially since they were already fishing off the Nova Scotia coast. The movement of some 2,000 families from New England to Nova Scotia in the early 1760s was a small part of the much larger migration of the estimated 66,000 who moved to New York's Mohawk River Valley, to New Hampshire, and to what later became the states of Vermont and Maine. From 1760 to 1775, some 54 new towns were established in Vermont, 100 in New Hampshire, 94 in Maine, and 14 in Nova Scotia. Land scarcity was the principal cause and free land the attraction, but the defeat of French power in North America, achieved in 1758 to 1760, explains the timing. The Planters were the first major group of English speaking immigrants in Canada who did not come directly from Great Britain. Most of the Planters were Protestant Congregationalists, in contrast to the largely Catholic Acadians. The Planters in the Annapolis Valley revived the dykeland agriculture, which had been created by the Acadians in the Annapolis Valley and later expanded it with ambitious projects like the Wellington Dyke. The Planters were soon joined by Ulster and Yorkshire emigrants from Britain and United Empire Loyalists, who left New York and the New England colonies after the American War of Independence in 1783. The latter influxes greatly diminished the Planter political influence in Nova Scotia. However, the Planters laid the foundations of many still existing communities of Nova Scotia and New Brunswick, and their political and religious traditions (see Henry Alline) had important influences on the culture of the region. In Nova Scotia, the New England Planters inspired the provincial nickname of "Bluenoser," as the term was first used to distinguish Planter candidates from Loyalist candidates in elections after the American Revolution. The Planters have been the subject of considerable scholarly research in recent years, which has been led by a series of Planters Studies conferences at Acadia University in Wolfville, Nova Scotia. They are also commemorated by a Parks Canada exhibit at the Kings County Museum in Kentville, Nova Scotia.