Электр-пневматикалық орган жүйесі: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Электр-пневматикалық әрекет – мұнда электр тогымен басқарылатын және орган консолінің пернелерімен іске қосылатын ауа қысымы арқылы құбырлы органды басқару жүйесі. Ауа қысымы желдік сандықтардағы клапандарды ашып, жауып, құбырлардың дыбыс шығаруына мүмкіндік береді. Бұл жүйе консольді органнан физикалық түрде ажыратуға да мүмкіндік береді. Консоль релеге тек электр кабелі арқылы қосылады, ал кейбір алғашқы орган консольдері комбинациялық поршеньдерді іске қосу үшін жеке ауамен жабдықтауды қолданған.

Өнертабыс

Баркер рычагтарымен, құбырлы пневматикалық және электропневматикалық жүйелермен алғашқы тәжірибелер 1850 жылдарға дейін созылса да, тиімді конструкцияны жасағаны үшін ағылшын органисті және өнертапқышы Роберт Хоуп Джонсқа құрмет көрсетіледі. Ол бұрынғы конструкциялардағы қиындықтарды айналмалы центрифугалық ауа сорғышын қосып, батареялардың орнына тұрақты ток генераторын орнату арқылы шешті, ол органға электр қуатын жеткізді. Бұл физикалық байланыстарсыз жаңа құбырлы органдарды құруға мүмкіндік берді. Бұрынғы органдар трекерлік жүйелерді пайдаланған, ол консоль мен органның желкішелері арасында механикалық байланысты қажет ететін, немесе консоль мен желкішелерді үлкен қорғасын түтіктер жинағымен байланыстыратын құбырлы пневматикалық жүйелерді пайдаланған. Электропневматикалық органның бір кемшілігі – оның көп мөлшерде жұқа, тез тозатын былғарыны қолдануы, әдетте қой терісі. Бұл материалдың сапасына, атмосфералық жағдайларға және органның қолданылуына байланысты, желкішелерді жиырма бес-қиырқ жыл сайын қайта былғарылауды талап етеді. ), онда ол тікелей электрлік жүйе сияқты жұмыс істейді, онда әрбір тізім өздігінен жұмыс істейді, «біріктіруге» мүмкіндік береді, онда желкішедегі әрбір жеке тізім әртүрлі октава диапазонында ойнатылуы мүмкін. Ескі электрлік жүйелі органдардың бір кемшілігі – олардың жұмыс істеуі үшін қажетті үлкен сым мөлшері. Әрбір тоқтату және перне сыммен жабдықталғандықтан, тарату кабельі бірнеше жүз сымды оңай сыйдыра алады. Пернетақталар, релелер жинағы және органның өзі арасындағы сымдардың көп саны, әрбір соленоидтың жеке сигнал сымына мұқтаж болғандықтан, жағдайды нашарлатты, әсіресе сым үзілген жағдайда (бұл лифттерде және/немесе айналмалы платформаларда орналасқан консольдер үшін ерекше қиындық тудырды), бұл үзілісті табуды өте қиын етті. Бұл проблемалар аспаптың өлшеміне қарай күшейеді, сондықтан белгілі бір органның жүз шақырымнан астам сымдары болуы мүмкін. Әлемдегі ең үлкен құбырлы орган, Boardwalk Hall Auditorium Organ, 137 500 миль (221 284 км) сымнан тұрады деп есептеледі. Қазіргі заманғы электрондық коммутация осы физикалық проблемалардың көп бөлігін шешті.

Although early experiments with Barker lever, tubular pneumatic and electro pneumatic actions date as far back as the 1850s, credit for a feasible design is generally given to the English organist and inventor, Robert Hope Jones. He overcame the difficulties inherent in earlier designs by including a rotating centrifugal air blower and replacing banks of batteries with a DC generator, which provided electrical power to the organ. This allowed the construction of new pipe organs without any physical linkages whatsoever. Previous organs used tracker action, which requires a mechanical linkage between the console and the organ windchests, or tubular pneumatic action, which linked the console and windchests with a large bundle of lead tubing. A disadvantage of an electro pneumatic organ is its use of large quantities of thin perishable leather, usually lambskin. This requires an extensive "re leathering" of the windchests every twenty five to forty years depending upon the quality of the material used, the atmospheric conditions and the use of the organ. ), then it works similarly to direct electric action, in which each rank operates independently, allowing "unification", where each individual rank on a windchest can be played at various octave ranges. A drawback to older electric action organs was the large amount of wiring required for operation. With each stop tab and key being wired, the transmission cable could easily contain several hundred wires. The great number of wires required between the keyboards, the banks of relays and the organ itself, with each solenoid requiring its own signal wire, made the situation worse, especially if a wire was broken (this was particularly true with consoles located on lifts and/or turntables), which made tracing the break very difficult. These problems increased with the size of the instrument, and it would not be unusual for a particular organ to contain over a hundred miles of wiring. The largest pipe organ in the world, the Boardwalk Hall Auditorium Organ, is said to contain more than 137500 mile (221284 km) of wire. Modern electronic switching has largely overcome these physical problems.

Қазіргі заманғы әдістер

Транзистордың пайда болуынан кейінгі жылдары, содан кейін интегралды схемалар мен микропроцессорлар кезеңінде, шақырымдаған сымдар мен электропневматикалық релелер электрондық және компьютерлік басқару және релелік жүйелеріне ұступи орын берді, бұл құбырлы органдарды басқаруды әлдеқайда тиімді етті. Бірақ сол уақыттағы электропневматикалық жүйе үлкен жетістік деп есептелді, тіпті бүгінде осы жүйенің жаңартылған түрлері көптеген жаңа құбырлы органдарда, әсіресе АҚШ және Ұлыбританияда қолданылады.