Америкалық түтік аспаптар шебері: Æolian Skinner Organ Company тарихы
Aeolian-Skinner
Æolian Skinner Organ Company – американдық орган жасаушы (1901-1972). Тарихы, негізгі тұлғалары, Æolian Company-мен бірігуі туралы ақпарат. Орган құрылысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық құбырлы орган өндіруші (1901–1972)
American pipe organ manufacturer (1901–1972)
Aeolian Skinner Organ Company, Inc. Массачусетс штатының Бостон қаласында 1901 жылы Skinner Organ Company ретінде құрылғаннан бастап 1972 жылы жабылуына дейін көптеген құбырлы органдарды жасаған американдық компания. Басты тұлғалары: Эрнест М. Скиннер (1866–1960), Артур Хадсон Маркс (1875–1939), Джозеф Сильвер Уайтфорд (1921–1978) және Г. Дональд Харрисон (1889–1956). Компания 1932 жылы Skinner Organ Company мен Aeolian Company құбырлы орган бөлімшесінің бірігуі нәтижесінде құрылды.
Æolian Skinner Organ Company, Inc. of Boston, Massachusetts was an American builder of a large number of pipe organs from its inception as the Skinner Organ Company in 1901 until its closure in 1972. Key figures were Ernest M. Skinner (1866–1960), Arthur Hudson Marks (1875–1939), Joseph Silver Whiteford (1921 1978), and G. Donald Harrison (1889–1956). The company was formed from the merger of the Skinner Organ Company and the pipe organ division of the Æolian Company in 1932.
Скиннер кезеңі
Скиннер & Коул компаниясы 1902 жылы Эрнест Скиннер мен Коулдың серіктестігі ретінде құрылды, Коул бұрынғы Хатчинс Вотей қызметкері болатын. 1904 жылы серіктестік таратылды, ал «Эрнест М. Скиннер & Компания» Скиннер мен Коулдың активтерін, яғни Нью-Йорктегі Евангелиялық-лютерандық Киелі Үштік шіркеуіне арналған келісімшартты, бұрынғы компаниядан 1 долларға сатып алды. 1904 жыл мен 1910 жыл аралығында фирма шамамен 30 аспап, оның ішінде Скиннердің 60-80 тіреуіштік диапазонды бірнеше жаңа аспаптарын өндірді. 1912 жылы фирма «Питман жел сандығын» қарапайым, техникалық тұрғыдан әдемі деңгейге жеткізді. (Жел сандығы – әдетте ағаштан жасалған үлкен қорап, оған дыбыс тудыратын құбырлар орнатылады және құбырларға ауа беруді басқаратын клапандар мен механизмдер орналасқан.) Питман сандығы ауаны мыңдаған құбырлардың әрқайсысының астындағы клапандарда тұрақты қысымда ұстауға мүмкіндік береді, бұл орындаушының реакция жылдамдығын арттырады және «Вентиль» стиліндегі сандықтарда кездесетін шу мен басқа да проблемаларды жояды, себебі ол тек тіреуіш тартылғанда ғана ауа береді. Электро-пневматикалық іс-қимылды органдарды құрастыратын дерлік барлық ірі компаниялар, соның ішінде М. П. Мёлер, В. В. Кимболл (екеуі де қазір тоқтатылған), Шантц және Рейтер, бүгінгі күнге дейін Питман жел сандығының әлдебір түрін пайдаланады, бірақ көпшілігі тек қана Скиннердің жобалауын және оны өнеркәсіптік стандартқа айналдырған жетілдірулерін мойындады. Скиннер сонымен қатар аспаптардың «іс-қимылының» көптеген бөліктерін, сондай-ақ Whiffletree Shade Motor-ды – механикалық шүмектерді тегіс және ағынмен қозғайтын, механикалық шүмектерді басқару кезінде жиі болатын «жабылу» дыбысынсыз жұмыс істейтін механикалық құрылғыны дамытып, жетілдірді. Бұл аспаптарға аспаптың әртүрлі бөлімдерінің дыбыс деңгейін жылдам және тиімді басқаруға мүмкіндік берді. 1914 жылы Скиннер орган фабрикасы Бостон қаласының Дорчестер ауданындағы Крессент даңғылы мен Сидней көшесіндегі жаңа ғимаратқа көшті.
The Skinner & Cole Company was formed in 1902 as a partnership of Ernest Skinner and Cole, another former Hutchings Votey employee. By 1904 the partnership had dissolved, and the "Ernest M. Skinner & Company" purchased the Skinner and Cole assets, in the form of the contract for the Evangelical Lutheran Church of the Holy Trinity in New York City from the former company for $1. Between 1904 and 1910, the firm produced approximately 30 instruments, including several new instruments of Skinner's design, in the 60 to 80 stop size range. By 1912 the firm had perfected the "Pitman Windchest" to a state of simple technical elegance. (A "wind chest" is the large box, normally built of wood, upon which the sound producing pipes are "planted", and which contains the valves and mechanisms which control the wind supply to the pipes.) The Pitman chest allows the air to be held constantly pressurized, directly at the valves located beneath each of the thousands of pipes, which increases responsiveness to the player, and eliminates noise and other problems found with the "Ventil" style chests, which apply wind only when a stop is drawn. Virtually all major builders of electro pneumatic action organs, including M. P. Möller, W. W. Kimball (both firms now defunct), Schantz, and Reuter, use some form of the Pitman windchest to this day, although most have only recently begun to credit Skinner with the design and subsequent refinements that make it an industry benchmark. Skinner also developed and perfected numerous parts of the "actions" for the instruments, as well as the Whiffletree Shade Motor, a mechanical device that moves the expression shades in a smooth, fluid motion without the "slam" that often accompanies mechanical expression shade controls. This allowed the instruments to provide quick and responsive control of the expression (volume) levels of the different parts of the instrument. In 1914 the Skinner Organ Factory company moved into a new factory building in the Dorchester neighborhood of Boston at Crescent Avenue and Sydney Street.