Эдуард Пауэр Биггс: Американдық органшы және жазушының өмірі мен шығармашылығы
E. Power Biggs
Эдуард Пауэр Биггс – британдық-американдық сазгер, органда орындаушы. 1906-1977 ж. өмір сүрген, АҚШ-қа көшіп, Кембриджде тұрған. Органдағы шеберлігімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британ туған американдық концерттік органшы және жазбалар жасаушы Эдвард Джордж Пауэр Биггс (29 наурыз 1906 – 10 наурыз 1977) – британ туған американдық концерттік органшы және жазбалар жасаушы.
British born American concert organist and recording artist
Edward George Power Biggs (March 29, 1906 – March 10, 1977) was a British born American concert organist and recording artist.
Өмірбаян
Биггс Англияның Эссекс графтығындағы Уэстклифф-он-Си қаласында дүниеге келді; бір жылдан кейін отбасы Уайт аралына көшіп барды. Биггс Лондондағы Корольдік музыка академиясында білім алды, онда ол Г. Д. Каннингэмпен сабақтасты. Биггс 1930 жылы АҚШ-қа эмиграциялады. 1932 жылы ол Массачусетс штатындағы Кембридж қаласындағы Крайст-Черчте қызметке тағайындалды және өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Биггс классикалық құбырлы органды қайта даңққа шығаруға үлкен үлес қосты және XX ғасырдың ортасында романтикаға дейінгі композиторлардың орган музыкасына деген қызығушылықтың қайта жандануының алқапында болды. 1954 жылы Еуропаға жасаған алғашқы концерттік турнесінде Биггс Иоганн Себастьян Бах, Свелинк, Дитерих Букстехуде және Пахельбельдің шығармаларын осы композиторлармен байланысты тарихи органдарда орындады және жазды. Содан кейін ол мұндай музыканы сол кезеңнің аспаптарында орындау керек деп есептеді және сол дәуірдің орган музыкасын сол дәуірдің стильдері мен тіркелімдерін (мүмкіндігінше жақын) пайдалану арқылы ойнау керек деп санайтын. Осылайша, ол Еуропаның барокко стиліндегі орган құрылысының американдық қайта жаңғыруына маңызды серпін берді, әсіресе Еуропаның Orgelbewegung қозғалысына ұқсас трекерлік органдардың танымалдылығы артты. Басқа аспаптардың ішінде Биггс Г. Дональд Харрисонның барокко стиліндегі 24 тірегі бар және электрлік басқаруы бар аспабын (1937 жылы Aeolian Skinner жасаған және Гарвардтың Кембридждегі Буш Рейзингер мұражайында орнатылған) және 1958 жылы орнатылған үш мануалды Flentrop трекерлік органын қолдады. Оның көптеген CBS радио хабарлары мен Columbia жазбалары мұражайда жасалды. Биггс қолданған тағы бір ерекше аспап – Джон Чаллис жасаған педальді клавесин; Биггс Дж. С. Бах, Вивальдидің музыкасын жазды, тіпті Скотт Джоплин мен Чайковскийдің шығармаларына дейін осы аспапта ойнады. Биггстің сол кездегі сыншыларының бірі – бәсекелес концерт органисті Вирджил Фокс, ол көбірек жарқын және әсем орындау стилімен танымал болды. Фокс Биггстің тарихи дәлдікке талап етуін сынап, оны "органды музейлік экспонатқа айналдыру" деп айыптады. Әр түрлі көзқарастарға қарамастан, екі суретші де өте табысты мансапқа ие болды және Биггс өз саласының шыңына көтерілді. Концерттер мен жазбалардан басқа, Биггс өзінің мансабында бірнеше рет Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Лонги музыка мектебінде сабақ берді және көптеген орган музыкаларын өңдеді. Биггс 1950 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Жазу индустриясына қосқан үлесі үшін Биггстің 6522 Голливуд бульвары, Калифорниядағы Голливуд Даңқ аллеясында жұлдызы бар. Ол 1967 жылдың желтоқсан айында Нью-Йорк филармониясының 125 жылдығын тойлауға арналған шараларда құрметке ие болған суретшілердің бірі болды.
Biggs was born in Westcliff on Sea, Essex, England; a year later, the family moved to the Isle of Wight. Biggs was trained in London at the Royal Academy of Music, where he studied with G. D. Cunningham. Biggs immigrated to the United States in 1930. In 1932, he was appointed to a post at Christ Church in Cambridge, Massachusetts, where he resided for the rest of his life. Biggs did much to bring the classical pipe organ back to prominence, and was in the forefront of the mid 20th century resurgence of interest in the organ music of pre Romantic composers. On his first concert tour of Europe, in 1954, Biggs performed and recorded works of Johann Sebastian Bach, Sweelinck, Dieterich Buxtehude, and Pachelbel on historic organs associated with those composers. Thereafter, he believed that such music should ideally be performed on instruments representative of that period and that organ music of that epoch should be played by using (as closely as possible) the styles and registrations of that era. Thus, he gave significant impetus to the American revival of organ building in the style of European Baroque instruments, seen especially in the increasing popularity of tracker organs—analogous to Europe's Orgelbewegung. Among other instruments, Biggs championed G. Donald Harrison's Baroque style unenclosed, unencased instrument with 24 stops and electric action (produced by Aeolian Skinner in 1937 and installed in Harvard's Busch Reisinger Museum, Cambridge, Massachusetts) and the three manual Flentrop tracker organ subsequently installed there in 1958. Many of his CBS radio broadcasts and Columbia recordings were made in the museum. Another remarkable instrument used by Biggs was a pedal harpsichord by John Challis; Biggs made recordings of the music of J. S. Bach, Vivaldi, and even went as far afield as Scott Joplin and Tchaikovsky on this instrument. Biggs' critics of the time included rival concert organist Virgil Fox, who was known for a more flamboyant and colorful style of performance. Fox decried Biggs' insistence on historical accuracy, claiming that it was "relegating the organ to a museum piece". Despite different approaches, both artists enjoyed hugely successful careers and Biggs rose to the top of his profession. In addition to concerts and recording, Biggs taught at the Longy School of Music in Cambridge, Massachusetts, at various times in his career and edited a large body of organ music. Biggs was elected a fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1950. For his contribution to the recording industry, Biggs has a star on California's Hollywood Walk of Fame at 6522 Hollywood Boulevard. He was one of the artists honored to celebrate the New York Philharmonic's 125th birthday celebrations in December 1967.