Кіріспе
1299 жылғы 4 шілдеде Сицилияның солтүстік-батысындағы Сент-Марко-ди-Валь-Демонеде болған шайқас. Орландо мүйісіндегі теңіз шайқасы 1299 жылғы 4 шілдеде Сицилияның солтүстік-батысындағы Сент-Марко-ди-Валь-Демонеде өтті. Бұл шайқаста Роджер Лаурия басқарған арагондық және анжулық галералар флоты Конрад д'Ория басқарған сицилиялық галералар флотын жеңді. Арагон королі II Яков және Сицилия королі III Фредерик өздерінің флоттарымен шайқаста болды. Үлкен арагондық-анжулық флот жағалауға тікелей соғылып қалды, бірақ сицилиялық флоттың тылына шабуыл жасаған алты галерадан тұратын қосымша күштің араласуымен шайқасты жеңіп алды. Фредерик кемеде болғанда, патшаның ыстықтан құлап, шаршауынан кейін флагманды кері тартқанда сицилиялықтар қашқан. 18 сицилиялық кеме қолға түсіріліп, экипаждары қырғынға ұшырады. Бұл шайқас Сицилияға шабуыл жасауға мүмкіндік берді, бірақ Яков анжулық одақтастарымен байланысын үзгеннен кейін әскерін Арагонға қайтарды, ал Фредерик анжулық әскерді құрлықта жеңіп, Кальтабелотта шарты арқылы Сицилияның тәуелсіздігін қамтамасыз етті.
The naval Battle of Cape Orlando took place on 4 July 1299 at St Marco di Val Demone, north western Sicily, when an Aragonese and Angevin galley fleet commanded by Roger of Lauria defeated a Sicilian galley fleet commanded by Conrad d'Oria. King James II of Aragon and Frederick III of Sicily were present with their fleets at the battle. The larger Aragonese–Angevin fleet was trapped on a lee shore but was able to win the battle with the intervention of its six galley reserve that attacked the rear of the Sicilian fleet. The Sicilians fled when the flagship, with Frederick aboard, pulled back after the king collapsed from heat and exhaustion. Eighteen Sicilian vessels were captured and their crews massacred. The battle allowed for the invasion of Sicily but James, breaking with his Angevin allies, withdrew his force to Aragon and Frederick was able to defeat the Angevin army on land and secure the independence of Sicily in the Peace of Caltabellotta.
Өмірбаян
Сицилияны жаулап алуға тырысқан Арагон королі Джеймс II Неапольде 46 арагондық (немесе каталондық) және 10 анжуйлік галерадан тұратын флотты жинады, сонымен қатар бірнеше жүк кемелері де болды. Джеймс флотын армияны Сицилия астанасы Мессинадан батысқа қарай 30 шақырым жердегі Паттиге жеткізу үшін пайдалануды жоспарлаған. Бірақ, оның жауы, Сицилия патшасы Фредерик III, шабуылшы күшті тоқтату үшін 40 галераны теңізге жібергенін білді. Сицилия флотынан қашуға тырысқан Джеймс жоспарын өзгертті және батысқа қарай, Орландо мүйісіне қонды. Сицилия флотының алыс емес екенін сезген Джеймс, Орландо мүйісіне азық-түлігін, жылқысын және ауруларын түсірді, ал көлік кемелеріндегі жаяу әскерін соғыс галераларына көшірді. Фредерик флотын теңізде күтті, шамамен 40 шақырым қашықтықтағы Сефалудан қосымша 8 кеменің келуін күтіп, осылайша жайттыстық элементін жоғалтты. Джеймс флотына адмирал Роджер де Лаурияны басшы етіп тағайындады. Кейбір деректерде Джеймс Фредерикке зардапсыз қашуға рұқсат бергені айтылады.
Салдары
Бұл шайқаста Сицилия қорғаныс флоты жойылды және арал басып алуға ашық қалды, бірақ Джеймс бұл мүмкіндікті пайдаланбады. Ол Анжу одақтастарымен қарым-қатынасын үзді және Испанияға қайтып кетті. Анжу әскері құрлықтағы шайқастарда жеңіліске ұшырады, ал 1302 жылы Кальтабелотта шартына қол қойылғаннан кейін Фридрих Сицилияның тәуелсіздігін қамтамасыз етті. Бұл шайқас Лаурияның Анжу флотының бас қолбасшысы ретіндегі беделін нығайтты.