Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Солтүстік Африканың жағалауындағы Бербер халқының қоныс тепкен аймағы.
Coastal region of North Africa inhabited by Berber people
Барбария жағалауы (сонымен қатар Барбария, Бербер немесе Бербер жағалауы) – 16-шы ғасырдан 19-шы ғасырға дейін Солтүстік Африканың орталық және батыс жағалауындағы аймақтарға, атап айтқанда Магриб пен Осман шекаралық аймақтарына, Алжир, Тунис және Триполи бейліктерінен, сондай-ақ Марокко сұлтандығынан тұратын жерлерді атау үшін қолданылған. Бұл термин берберлердің басқа тілдердегі атауынан шыққан.
The Barbary Coast (also Barbary, Berbery or Berber Coast) was the name given to the coastal regions of central and western North Africa or more specifically the Maghreb and the Ottoman borderlands consisting of the regencies in Algiers, Tunis, and Tripoli, as well as the Sultanate of Morocco from the 16th to 19th centuries. The term originates from the exonym of the Berbers.
Тарих
Барбария әрдайым біртұтас саяси құрылым болған жоқ. 16 ғасырдан бастап ол Алжир регенттігі, Триполитания, Тунис регенттігі және Шарифан империясы сияқты саяси бірліктерге бөлінді. Барбария мемлекеттерінің қарақшылық шабуылдары кезінде ірі билеушілер мен кішігірім монархтардың арасында Алжир дейі, Триполи пашасы, Тунис бейі және Марокко сұлтаны болды. 1625 жылы Алжирдің қарақшылар флоты, ең ірісі, әртүрлі өлшемдегі 100 кемеден тұрды және 8000-нан 10000-ға дейін адам тасымалдады. Порттың басқа да қызметтерін есептемегенде, корсарлық индустрияның өзі қаланың жұмыс күшінің 25 пайызын құрады. 1680 жылдары флоттың орташа саны 25 кемеге дейін азайды, бірақ бұл кемелер 1620 жылдардан бері қолданылған кемелерден ірілеу болды, сондықтан флот әлі де 7000-ге жуық адамды жұмыспен қамтыды. Бұған қоса, Триполидің қарақшылар флотында 2500 адам, Тунисте 3000 адам және Бона, Суза, Бизерта және Сале сияқты ұсақ қарақшылар базаларында бірнеше мың адам қызмет етті. Корсарлар тек өздері орналасқан қалалардың тұрғындары ғана емес, арабтар мен берберлер, сондай-ақ түріктер, гректер, албандар, сириялықтар және, әсіресе, корсикалықтар сияқты итальяндықтар да болды. Грегори Ханлон. "Әскери дәстүрдің құлдырауы: итальяндық аристократтар және еуропалық қақтығыстар, 1560-1800". Рутледж: 1997 жыл. 27-28 беттер. АҚШ-тың теңіздегі алғашқы әскери әрекеті 1805 жылы АҚШ теңіз жаяу әскерлері мен АҚШ әскери-теңіз күштерінің қазіргі Ливияның шығысындағы жағалау қаласы Триполидегі Дерна шайқасында орындалды. Бұл Барбария қарақшыларын жою және Осман империясының құрамына кіретін Барбария мемлекеттерінің арасындағы тайпалық соғыстардағы қарақшылықты тоқтату мақсатында жасалған әрекеттің бір бөлігі болды. Теңізшілер әнұранының алғашқы жолы осы оқиғаға сілтеме жасайды: "Монтезума сарайларынан Триполи жағалауына дейін".
Barbary was not always a unified political entity. From the 16th century onwards, it was divided into the political entities of the Regency of Algiers, Tripolitania, Regency of Tunis, and Sharifan Empire. Major rulers and petty monarchs during the times of the Barbary States' plundering parties included the dey of Algiers, the Pasha of Tripoli, the Bey of Tunis, and the Sultan of Morocco. In 1625, the pirate fleet of Algiers, by far the largest, numbered 100 ships of various sizes carrying 8,000 to 10,000 men. The corsair industry alone accounted for 25 percent of the workforce of the city, not counting other activities of the port. The fleet only averaged 25 ships in the 1680s, but these were larger vessels than had been used since the 1620s, so the fleet still employed some 7,000 men. In addition 2,500 men manned the pirate fleet of Tripoli, 3,000 in Tunis, and several thousand more in the various minor pirate bases such as Bona, Susa, Bizerta, and Salé. The corsairs were not solely natives of the cities where they were based; while many were Arabs and Berbers, there were also Turks, Greeks, Albanians, Syrians, and renegade Italians, especially Corsicans, among their number. Gregory Hanlon. "The Twilight Of A Military Tradition: Italian Aristocrats And European Conflicts, 1560 1800." Routledge: 1997. Pages 27 28. The first military land action overseas of the United States was executed by the US Marines and the US Navy in 1805 at the Battle of Derna, at Tripoli, a coastal city now in eastern Libya, in April 1805. It was part of an effort to destroy the Barbary pirates and end piracy between warring tribes by the Barbary states, which were themselves member states of the Ottoman Empire. The opening line of the Marines' Hymn refers to this action: "From the halls of Montezuma to the shores of Tripoli ".