Лондонның Виктория және Альберт мұражайындағы көшірмелер залы
Cast Courts (Victoria and Albert Museum)
Лондонның Виктория және Альберт мұражайындағы түсті сарайлар – әлемдік мүсін өнерлерінің көшірмелерінен тұратын ерекше коллекция. Оригиналдарынан жақсы сақталған!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы Виктория және Альберт мұражайының "Құйма залдары" (алғашқыда "Сәулет залдары" деп аталған) екі үлкен залдан тұрады. Мұражай үшін ерекшелік – "Құйма залдарында" түпнұсқалар емес, көшірмелер жинақталған. Мұнда әлемдегі ең танымал мүсіндердің көшірмелерін табуға болады. Көшірмелердің көпшілігі 19 ғасырда жасалған, және көп жағдайда олар уақыттың өтуімен, 20 ғасырдың ластануымен және тым құлшыныспен жасалған консервациямен салыстырғанда түпнұсқалардан жақсы сақталған. Кейбір жағдайларда, мысалы, 15 ғасырдың соңында Любек қаласында жасалған Мәсіхтің елшілердің аяғын жуу бейнесі сияқты, түпнұсқасы жойылған, ал құймасы – жоғалған туындының бірегей құжаты болып табылады.
The Cast Courts (originally called the Architectural Courts) of the Victoria and Albert Museum in London, England, comprise two large halls. Unusually for a museum, the Cast Courts house a collection not of originals, but copies. Here are to be found reproductions of some of the most famous sculptures in the world. Most of the copies were made in the 19th century and in many cases they have better resisted the ravages of time, 20th century pollution and over zealous conservation than the originals. In a few cases, such as the late 15th century Lübeck relief of Christ washing the Apostles' feet, the original has been destroyed and the cast is a unique record of a lost work.
Тарих
Атақты мүсіндерді гипсте қайта жасау тәжірибесі он алтыншы ғасырға дейін барып жетеді, Леоне Леони Миланда гипстер жинағын жинаған кезде: «Ол кез келген жерде таба алатын ең әйгілі ойылған және құйылған, көне және заманауи туындыларды жинады». Алайда, мұндай жеке жинақтар 18 ғасырға дейін шағын және сирек болды. 1800 жылға қарай Берлин, Париж, Вена және басқа жерлерде кең жинақтар қалыптасты. 19 ғасырдың басында ортағасырлық өнерге қызығушылық күшейді және, бәлкім, ұлттық мақтаныш белгісі ретінде Франция мен Германияда көрнекті ұлттық ескерткіштердің қалыптары жасалды. Ұлыбританияда 1841 жылдан бастап Үкіметтік Дизайн мектебі барлық кезеңдер мен елдердің өнерінен жинақ құрастыра бастады. 1852 жылы бұл жинақ Марлборо үйінде құрылған Мануфактуралар мұражайына берілді. 1858 жылы мұражай Оңтүстік Кенсингтонға көшірілді, ал қалыптар түрлі дәліздер мен галереяларда қойылды. 1862 жылы жинаққа жаңа Вестминстер сарайында жұмыс істейтін шеберлерге үлгі ретінде пайдаланылған 2000-нан астам әсем ағаш ою-өрнектері қосылды. 1860 жылға қарай бұрынғы кездейсоқ сатып алу тәсілі жүйелі тәсілмен толықтырылды: сатып алуға қажет көшірмелердің тізімі жасалды және оларды орналастыру жоспарлары жасалды. Бастапқы мүсіндерді сатып алу сияқты, бұл жұмысты негізінен Генри Коул мен Джон Чарльз Робинсон басқарды. Басқа ұлттық жинақтардан айырмашылығы, V&A жинағы халықаралық ауқымда жоспарланды. Қалыптар 1860 және 70 жылдары сатып алынды. Көптеген қалыптар Мұражайдың тапсырысы бойынша жасалды немесе француз және неміс фирмаларынан сатып алынды. Басқа қалыптар басқа мұражайлармен алмасу арқылы алынды. 1864 жылы Генри Коул «әр елдегі ең жақсы өнер туындыларының» көшірмелерін халықаралық алмасу жоспарларын жасады және басқа Еуропа үкіметтерінің иелігіндегі негізгі туындылардың тізімдерін алу үшін Сыртқы істер министрлігінің көмегі сұралды. Бұл амбициялық жоба 15 еуропалық ханзадаларды 1867 жылғы Париж халықаралық көрмесінде өнер туындыларының көбейтулерін бүкіл әлемге тарату туралы халықаралық конвенцияға қол қоюға көндірді. Осы келісімнің нәтижесінде Виктория және Альберт мұражайы бүгінгі таңдағы ірі және әртүрлі қалыптар жинағына ие болды. Соттарды Корольдік инженерлер корпусының генерал-майоры Генри Скотт жобалаған және 1873 жылдың шілдесінде жұртшылыққа ашылды. Соттар сәулеттік тұрғыдан әсерлі: олар үлкен және биік. Батыс ауланың үстінде күн сәулесін өткізіп жіберетін шыны шатыр бар, оны электр шамдары толықтырады; онда негізінен Солтүстік Еуропа мен Испания мүсіндері және Траян бағанасы орналасқан. Шығыс ауланың төбесі биік және итальян ескерткіштерінің қалыптарын қамтиды. Екі сот екі деңгейдегі дәліздермен бөлінеді; ортаңғы деңгейдегі дәліз соттарды жоғарыдан қарауға мүмкіндік береді. Батыс аула (Траян бағанасымен бірге) үшінші деңгейде айналасында биік жаяу жолға ие. Жаяу жол көпшілыққа көрсетілмейтін заттарды, негізінен қалыптарды сақтауға арналған кеңістікпен жалғасады; жаяу жол мен сақтау аймағына кіруге рұқсат жоқ. Батыс ауланың пропорциялары Траян бағанасын және салтанатты Портико де ла Глорияны көрсету қажеттілігімен анықталған деседі. Каст соттары алғаш рет ашылғанда, олар үлкен ауқымды сәулеттік модельдерді және көптеген сәулеттік бөлшектердің қалыптарын қамтыды, сондықтан бастапқы атауы Сәулеттік соттар болды. Соттар жұртшылыққа алғаш рет ашылғанда көп назар аударды, бірақ алғашқы баспасөз реакциясы әртүрлі болды. Art Journal жалпы алғанда оң пікір білдірсе де, Траян бағанасының қосылуын сынға алды, ол «көріністен тыс қалған (қалыптардың) ақылға қонымды пропорцияларын» ақтамайтын сын ретінде бағаланды. Басқа мұражайлар да қалыптар алды, бірақ фризді жазусыз көрсетуді және көз деңгейінде ұсынуды таңдады, қазір Рим өркениеті мұражайында және Румыния тарихының ұлттық мұражайында көруге болады. 1920 жылдары мұражайдағы талқылаулар көрнекіліктерге орын жетіспеушілігіне бағытталды. Ойын-сауық жинағын Кристалл сарайына көшіру ұсынылды, онда тағы бір үлкен жинақ орналасқан. Бұл ұсынысты сол кездегі директор Эрик Маклаган қабылдамады, өйткені 1936 жылы Кристалл сарайы өртеніп кетті. Өрттен құтқарылған 23 қалып, негізінен мүсіндер, мұражайға жеткізілді және қалыптар жинағына соңғы ірі толықтырулар болды.
The practice of reproducing famous sculptures in plaster dates back to the sixteenth century when Leone Leoni assembled a collection of casts in Milan, he collected: "as many of the most celebrated works carved and cast, antique and modern as he was able to obtain anywhere". Such private collections, however, remained modest and uncommon until the 18th century. By 1800 there were extensive collections in Berlin, Paris, Vienna and elsewhere. Early in the 19th century there was growing interest in medieval art, and, perhaps as an expression of national pride, casts were made of outstanding national monuments particularly in France and Germany. In Britain, from 1841 onwards, a collection of art from all periods and countries was being assembled by the Government School of Design. In 1852 this collection was taken over by the Museum of Manufactures when it was established at Marlborough House. By 1858 the museum had moved to its current location in South Kensington and the casts were displayed in various corridors and galleries. In 1862, the collection was inflated by the acquisition of over 2,000 casts of decorative wood carving that had been used as examples for the craftsmen working on the new Westminster Palace. By around 1860 the previously haphazard means of acquisition was supplemented by a more systematic approach: a list was drawn up of copies it was thought desirable to acquire and soon plans were drawn up to house them. As with the acquisition of original sculptures, this work was driven primarily by Henry Cole and John Charles Robinson. In contrast to other national collections, the collection at the V&A was conceived as being international in scope. Casts were acquired throughout the 1860s and 70s. Many of the casts were commissioned by the Museum or purchased from French or German firms. Other casts were obtained through exchange with other museums. In 1864 plans for an international exchange of copies of 'the finest works of art which each country possesses' were drawn up by Henry Cole and the assistance of the Foreign Office was sought to obtain lists of major works in the possession of other European governments. This ambitious scheme culminated in 15 European princes being persuaded to sign up to the International Convention of promoting universally Reproductions of Works of Art at the Paris International Exhibition of 1867. With this agreement, the Victoria and Albert Museum came to acquire the large and diverse collection of casts that it has today. The Courts were designed by Major General Henry Scott of the Royal Engineers and were opened to the public in July 1873. The Courts are architecturally dramatic: they are large and high. The West Court is topped by a roof of glass that admits sunlight which is supplemented by electric lights; it predominantly contains casts of Northern European and Spanish sculpture and Trajan's Column. The East Court has a high ceiling and has casts of Italian monuments. The two Courts are divided by corridors on two levels; the mid level corridor allows the Courts to be viewed from above. The West Court (that includes Trajan's Column) also has a vertiginously high walkway around it at a third level. The walkway is contiguous with a space that is used to store objects, mostly casts, that are not on public display; the walkway and storage area are not open to the public. It is said that the proportions of the West Court were informed by the need to display Trajan's column and the imposing Portico de la Gloria. When the cast courts first opened, they included displays of large scale architectural model and many casts of architectural details, hence the original name Architectural Courts. When the courts first opened to the public they attracted much attention although the initial press reaction was mixed. The Art Journal, while generally favourable, was particularly critical of the inclusion of Trajan's Column which had the 'effect of crowding out of sight those (casts) of more sensible proportions' – a criticism that seems justified. Other museums also received casts, but chose to display the frieze in an unrolled manner and presented at eye level, as can now be seen at the Museum of Roman Civilization and National Museum of Romanian History. In the 1920s, discussions within the museum focused on the lack of space for display. It was suggested that the cast collection be moved to The Crystal Palace where another large collection of casts was also housed. The proposed move was rejected by the then director, Eric Maclagan which was fortunate because in 1936 Crystal Palace was destroyed by fire. Twenty three casts, mainly effigies, that escaped the inferno were transferred to the museum and were the last major additions to the cast collection.
Траян бағанасы
Траян бағанасының толық биіктігін орналастыру мүмкін емес, сондықтан бағана шамамен тең екі бөлікке бөлінген. Римдегі түпнұсқа бағананың биіктігі шамамен 30 метр, оның ішінде жоғарғы тұғырнамаға апаратын спиральді баспалдақ бар. Құйма үлкен пьедестал мен бағананың өзінен жасалған, бірақ қарау платформасы кірмейді. Бағананың үстіндегі түпнұсқа мүсін ежелгі заманда жоғалып кеткен. Пьедестал Дакия соғыстарының олжасын бейнелейтін суреттермен жабылған, ал бағананың өзі Рим императоры Траянның Дакияны бағындыруын көрсететін егжей-тегжейлі фризбен жабылған. Фриз бағананың айналасында спиральмен өріліп, Дакияға қарсы екі соғысты суреттейді: біріншісі (б.з. 101–102 жылдары) бағананың төменгі бөлігінде, ал екіншісі (б.з. 105–106 жылдары) жоғарғы бөлігінде бейнеленген. Бағананың бөліну нүктесі қалқанға Жеңістің бейнесін жазатын тұлғамен белгіленген, және құйма да осы жерде бөлінген. Бағана көптеген кішкентай бөліктерге құйылған, содан кейін осы мақсат үшін арнайы салынған кірпіштен жасалған түтік тәрізді құрылымдарға қайта жиналған. Түпнұсқасындағыдай, құйманың пьедесталында ішкі кеңістікке кіруге мүмкіндік беретін есік бар, бірақ ішінде тек кірпіш түтіктің ақ боялған қабырғаларын ғана көруге болады. Жоғарғы бөлігі де қуыс, бірақ ішке кіруге жол жоқ. Римде фризді көру өте қиын, ал мұражайдағы жағдай да идеалды емес. Төменгі бөлік үлкен пьедесталдың үстінде орналасқан. Сондықтан, фриздің жұртшылыққа жақыннан қарауға болатын жалғыз бөлігі – жоғарғы бөлігінің төменгі жағы. Ортаңғы дәліз алыстан және тек бір жағынан қарауға мүмкіндік береді. Жоғарғы деңгейдегі жол бағанаға қарайды және айналасынан көрініс ашады, бірақ ол қашықтықта және көпшілікке жабық.
The full height of Trajan's Column could not possibly be accommodated and the column is divided into two roughly equal parts. The original column in Rome is some 30m high and includes an internal spiral staircase which leads to a platform at the top. The cast is of the huge pedestal and the entire column, but excludes the viewing platform. The original statue on the top was lost in antiquity. The pedestal is covered in illustrations of booty from the Dacian Wars and the column is covered in a detailed frieze illustrating the conquest of Dacia by the Roman emperor Trajan. The frieze spirals around the column and describes in narrative form two wars against Dacia, the first (AD 101–102) is illustrated in the lower portion of the column, and the second (AD 105–106) in the upper portion. The dividing point on the column is marked by a personification of Victory writing on a shield and this is approximately the point at which the cast of the column is divided. The column was cast in many small parts and these parts were reassembled on brick chimney like structures built especially for the purpose. Just as on the original there is a door on the cast of the pedestal that affords access to the interior, but within the cast there is nothing to be seen but the white painted interior of the brick chimney. The upper portion is similarly hollow, but there is no means of access. In Rome the frieze is extremely difficult to see. The viewing conditions in the museum are also less than optimal. The lower section is atop a huge pedestal some high. Consequently, the only part of the frieze that can be examined closely by the public is the bottom of the upper portion. The mid level corridor does afford an alternative view albeit at a distance and only from one side. The upper level walkway looks down on the column and does give views all round, but at a significant distance and this is not open to the public.
Глория портигі
Портик де ла Глория деп аталатын портал Испаниядағы Сантьяго-де-Компостела соборындан алынған. Оның түпнұсқасы 12 ғасырға жатады және Мастер Матеоның еңбегі болып табылады. 1865 жылы Робинсон Сантьяго-де-Компостелаға сапар шегіп, соборды көрген соң, порталдың қалыптамасын жасауды ұсынды. Бұл қалыптама Cast Courts салынар алдында жасалды, сондықтан дизайн осы алып артефактіні орналастыруға мүмкіндік берді. Осы қалыптаманы жасау міндеті кейін мұражайдың франшизасы ретінде жұмыс істеген және 1920 жылдардың басына дейін қалыптама жасауды жалғастырған Доменико Бруччани және Компания фирмасына берілді. Бұл үлкен құрылыстың қалыптамасын жасау үшін қиын теңіз саяхаты және шіркеу билігімен ұзақ, нәзік келіссөздер қажет болды. Cast Courts ашылғанда Портик де ла Глорияның қалыптамасы жоғары бағаланып, "мұражайдың мақтанышы" деп мақталып, қол соғылды.
The portal, known as the Portico de la Gloria is from the Cathedral of Santiago de Compostela in Spain. The original dates from the 12th century and is by the Master Mateo. In 1865, Robinson had visited Santiago de Compostela and on seeing the cathedral urged for a cast of the doorway to be made. This was prior to the construction of the Cast Courts and so allowed for the design to accommodate this vast artefact. The task of making the cast went to Domenico Brucciani & Company, a firm that later effectively acted as a franchise of the museum and continued to make casts until the early 1920s. The casting of this immense structure required an arduous sea voyage and protracted, delicate negotiations with the ecclesiastical authorities. At the opening of the Cast Courts, the cast of the Portico de la Gloria was critically acclaimed and was applauded as a "glory to the museum".
Баптистрлік есіктер
Бұл көшірме Лоренцо Гибертидің "Жәннат қақпалары" деп аталатын Флоренция баптистериі есіктерінің электротипі.
This copy is an electrotype of the Florence Baptistry Doors known as the Gates of Paradise by Lorenzo Ghiberti.
Афина мектебі
Шығыс Каст залында 4 метрден 8 метрге дейінгі өлшемдегі, 1755 жылы Антон Рафаэль Менгс салған Рафаэльдің «Афина мектебі» атты суретінің көшірмесі қойылған.
There is a painted copy of Raphael's School of Athens over 4 metres by 8 metres in size, dated 1755 by Anton Raphael Mengs on display in the eastern Cast Court.
Пиза соборындағы ауызша сөре
Пиза соборында болған мәрмәрден жасалған түпнұсқадан кейін, уағыз айтуға арналған мінбердің (пюпитр) қалыптық көшірмесі жасалды. Мінбердің фризі мен негізінің айналасында жазылған жазулар, мүсіншінің Джованни Пизано (1250–1314) екенін және жұмыстың 1311 жылы аяқталғанын көрсетеді. Рельефтерде Мәсіхтің өмірінен эпизодтар мен Соңғы Сот суреттелген. Орталық тірегі үш ізгілік суретінен және Либералды өнерді бейнелейтін негізден тұрады. Мінбердің алдыңғы жағына ең жақын екі тірегінде төрт Евангелисттің үстінде Мәсіх, ал төрт негізгі ізгіліктің үстінде Екклесия бейнеленген. Түпнұсқа мінбер 1602 жылы собордағы өрттен кейін бөлшектелді. 25 жылдан кейін Фанчеллидің жаңа мінбері орнатылды, ол Пизаноның түпнұсқа ою-өрнектерінің бір бөлігін пайдаланды, ал қалғандары, соның ішінде сюжеттік рельефтер, собордың басқа жерлерінде қолданылды. Мінбердің бастапқы келбетіне қызығушылық 19 ғасырда қайта оянды. Пизалық мүсінші Джованни Фонтана ағаштан жасалған реконструкциямен жұмыс істеді, ал 1865 жылы британдық қола мүсіншілері өздерінің реконструкциясын жасады. Екі реконструкцияның егжей-тегжейлі айырмашылықтары болды. Бұл қалып 1865 жылғы реконструкциядан алынған сияқты. Бұл қалыптың тағы бір көшірмесі 1867 жылы Париждегі Универсалды көрмеде көрсетілді. Пиза соборындағы қазіргі мінбер – Пелео Баккиттің 1926 жылы құрастырған реконструкциясы. Реконструкцияда түпнұсқадан қалған көптеген фрагменттер бар, бірақ олардың кейбіреулері әлем музейлерінде сақталады. 1926 жылғы реконструкция бұрынғы реконструкциялардан едәуір ерекшеленеді және мәселелі деп сипатталған.
The plaster cast of a pulpit was constructed after the marble original which once stood in the Cathedral of Pisa. The pulpit has inscriptions running round the frieze and the base that make it clear that the sculptor was Giovanni Pisano (1250–1314) and that the work was completed by 1311. Reliefs show scenes from the life of Christ and the Last Judgment. A central support comprises images of the three Virtues over a base depicting the Liberal Arts. The two supports nearest the front of the pulpit depict Christ over the Four Evangelists and Ecclesia over the four Cardinal Virtues. The original pulpit was dismantled in 1602 following a fire in the cathedral. A new pulpit by Fancelli was installed 25 years later, it used some of Pisano's original carvings and the rest, including the narrative reliefs, were used elsewhere in the cathedral. Interest in the original appearance of the pulpit was re awakened in the nineteenth century. Pisan sculptor Giovanni Fontana worked on a reconstruction carved from wood and in 1865 a group of British bronze sculptors produced their own reconstruction. The two reconstructions differed in detail. This cast seems to be from this 1865 reconstruction. Another copy of this cast was shown in the Exposition Universelle in Paris, in 1867. The present pulpit in the Cathedral in Pisa is a reconstruction by Peleo Baccithat assembled in 1926. The reconstruction incorporates most of the fragments from the original although some are dispersed in museums around the world. The 1926 reconstruction differs substantially from the earlier reconstructions and has been described as problematic.
Үш Дәуіт
Микеланджелоның Давид мүсіні – музейдің алғашқы маңызды итальяндық фигуралық мүсіні болды. Ол 1857 жылы Тоскананың ұлы герцогынан Королева Викторияға сыйлық ретінде жіберілген кезде алынған. Бұл, әрине, Доменико Гирландайоның «Тәж киген Мадонна» суретін Ұлттық галереяға экспорттауға рұқсат бермеуіне байланысты ағылшын халқының наразылығын басу мақсатында жасалған. Бұл сыйлық толығымен күтпеген еді, және Королева дереу осы құйманы сол кездегі Оңтүстік Кенсингтон мұражайына, қазір Виктория және Альберт мұражайына тапсырды. Королева Викторияның тұсында еркектердің жалаңаш бейнесін көрсету мәселелі болды, және Королеваның өзі оны қорқынышты деп есептегені айтылады. Мұражай Королева немесе басқа да жоғары лауазымды әйелдер келген жағдайда қолдануға дайын болу үшін сәйкес пропорциядағы жапырақша тапсырды: жапырақша содан кейін екі ілгек арқылы мүсінге ілінетін болды. Бүгінде бұл жапырақша қолданылмайды, бірақ ол құйманың артындағы тұғырдың ішінде орналасқан. Донателлоның қоладан құйылған Давид мүсіні (шамамен 1440 жылдары) – классикалық дәуірден бері қоладан құйылған тұңғыш тірегі жоқ тұрған жұмыс ретінде ерекшеленеді. Құймасы түпнұсқаның қоласына ұқсату үшін боялған. Давидтің үшінші бейнесі – Верроккьоның Давид мүсінінің құймасы.
Michelangelo's David was the museum's first major cast of Italian figure sculpture. It was acquired in 1857 when it was sent as a gift from the Grand Duke of Tuscany to Queen Victoria – apparently in an attempt to placate English anger at his refusal to allow the National Gallery to export Domenico Ghirlandaio's Madonna Enthroned. The gift was entirely unexpected and the Queen promptly gave the cast to the then South Kensington Museum which is now the Victoria and Albert Museum. In the reign of Queen Victoria, the display of male nudity was contentious and the Queen herself was said to find it shocking. The museum commissioned a suitably proportioned fig leaf that was kept in readiness in case of a visit by the Queen or other female dignitary: the fig leaf was then hung on the figure using a pair of hooks. Today, the fig leaf is no longer used, but it is displayed in a case at the back of the cast's plinth. Donatello's bronze statue of David (circa 1440s) is notable as the first unsupported standing work in bronze cast since classical times. The cast is painted to resemble the bronze of the original. A third image of David is a cast of David by Verrocchio.
Басқа да танымал актерлер
XX ғасырдың басында өнер туындыларын көшіруге қарсы пікір туды және коллекцияға, сондай-ақ оған ұқсас басқа коллекцияларға деген қызығушылық төмендеді. Тек соңғы уақыттарда ғана коллекцияға деген қызығушылық қайта жанданып, оның бұрынғыдай толыққанды бағалануына мүмкіндік берді. Соңғы жылдары Cast Courts қазіргі заманғы суретшілердің туындыларын көрсету үшін қолданылып келеді. 2003 жылдың қарашасынан 2004 жылдың маусымына дейін суретші Рейчел Уайтердтің "Room 101" – Джордж Оруэлл өзінің әйгілі "1984" романын жазудан бірнеше жыл бұрын жұмыс істеген BBC кеңсесінің қалыптамасы қойылды. Алғашқы 101 бөлмесі Радиохабар тарату үйін қайта құру барысында бұзылып кетті.
Early in the 20th century, there was something of a reaction against copying works of art and interest in the collection – and other similar collections – declined. Only more recently has revived interest in the collection led to its once again being fully appreciated. In recent years, the Cast Courts have been used to display the works of contemporary artists. From November 2003 until June 2004, artist Rachel Whiteread's cast of Room 101: the BBC office where George Orwell worked some years before writing his famous novel Nineteen Eighty Four. The original room 101 was demolished in the restructuring of Broadcasting House.