Кеме сарайының әуе күштері

Кіріспе

Кемелік ұшақ тобы – әуе кемесінен жұмыс істейтін ұшақ бөлімшелерінің тобы, теңіз күштерінің бөлімшесі.

Кемелік әуе қанаты (қысқаша CVW) – әр түрлі типтегі тұрақты және айналмалы қанатты ұшақтардан құралған бірнеше ұшақ эскадрильялары мен бөлімшелерінен тұратын операциялық әскери-теңіз авиациялық ұйым. Ұйымдастырылып, жабдықталған және әуе кемесіндегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қазіргі заманғы әуе операцияларын жүргізуге дайындықтан өткен, әуе қанатындағы әр түрлі эскадрильялар әр түрлі, бірақ толықтыратын (кейде бір-бірімен қабаттасатын) міндеттерді орындайды және кемелік шайқас тобының (CVBG) соққы күші мен электрондық соғыс қабілеттерінің көп бөлігін қамтамасыз етеді. CVBG термині басқа елдерде де қолданылып жүрсе, АҚШ терминологиясында CVBG қазір кемелік соққы тобы (CSG) деп аталады. 1963 жылға дейін Кемелік әуе қанаттары Кемелік әуе топтары (CVG) деп аталды. Кемелік әуе қанаттары АҚШ Әуе күштерінің "композиттік" қанаттары деп аталады және оларды АҚШ Әскери-теңіз күштерінің типтік қанаттарымен (мысалы, Strike Fighter Wing Atlantic) шатастыруға болмайды, олар негізінен әкімшілік және оқу командалары болып табылады және орналастырылмаған кезде бір типті кемелік ұшақтардың эскадрильяларынан тұрады. CVW-ге тең келетін АҚШ Теңіз корпусының ұйымдық деңгейі – Теңіз ұшақ тобы (MAG). Алайда, MAG-тер құрлықта орналасқан (теңізде жұмыс істеуге қабілетті) және ұшақ эскадрильялары мен авиациялық қолдау бөлімшелерінің кез келген комбинациясын қамтуы мүмкін. Кемелік әуе қанаттары өздеріне бекітілген ұшақ тасымалдаушылармен тығыз байланыста жұмыс істейді, бірге оқытылатын және орналасатын "кеме/әуе қанаты тобын" құрайды. Қазіргі уақытта АҚШ Әскери-теңіз күштерінде 9 Кемелік әуе қанаты бар; төрт қанат командирі мен олардың штабтары Вирджиния штатындағы Осеана Әскери-теңіз әуе стансасында, төрті Калифорния штатындағы Лемуор Әскери-теңіз әуе стансасында және біреуі Жапониядағы Ивакуни теңізшілер корпусының әуе стансасында орналасқан. Әрбір қанатты құрайтын эскадрильялар АҚШ-тың әртүрлі базаларында орналасқан, олардың типтік қанат командирлеріне бағынышты, Жапониядағы әуе қанатына бекітілген эскадрильялар ерекше, олар Ивакуни теңізшілер корпусының әуе стансасында (тұрақты қанатты эскадрильялар) және Жапониядағы Ацуги әскери-әуе базасында (вертолеттер) орналасқан. CONUS-та орналасқан әуе қанаттары NAS Oceana және NAS Lemoore-де орналасқан эскадрильялар мен штабтардан басқа, сонымен қатар Вашингтон штатындағы NAS Whidbey Island; Калифорниядағы NAS Point Mugu, NAS North Island және MCAS Miramar; Флорида штатындағы NAS Jacksonville; Оңтүстік Каролина штатындағы MCAS Beaufort; Солтүстік Каролина штатындағы MCAS Cherry Point; және Вирджиния штатындағы NS Norfolk/Chambers Field базаларында да орналасқан. Бұл әуе қанаттары кейде кемелердің техникалық қызмет көрсету кестесіне сәйкес әртүрлі ұшақ тасымалдаушыларға қайта тағайындалады. Қазіргі заманғы әуе қанаты шамамен 1500 адамнан және 74-78 ұшақтан тұрады.

A carrier air wing (abbreviated CVW) is an operational naval aviation organization composed of several aircraft squadrons and detachments of various types of fixed wing and rotary wing aircraft. Organized, equipped and trained to conduct modern US Navy carrier air operations while embarked aboard aircraft carriers, the various squadrons in an air wing have different but complementary (and sometimes overlapping) missions, and provide most of the striking power and electronic warfare capabilities of a carrier battle group (CVBG). While the CVBG term is still used by other nations, the CVBG in US parlance is now known as a carrier strike group (CSG). Until 1963, Carrier Air Wings were known as Carrier Air Groups (CVGs). Carrier Air Wings are what the United States Air Force would call "composite" wings, and should not be confused with U. S. Navy Type Wings (such as Strike Fighter Wing Atlantic), which are primarily administrative and training commands composed of squadrons of the same type of carrier based aircraft when not deployed. The United States Marine Corps equivalent command level organization to a CVW is the Marine Aircraft Group (MAG). However, MAGs are shore based (with sea based capability) and may contain any combination of aircraft squadrons and aviation support units. Carrier Air Wings integrate closely with their assigned aircraft carriers, forming a "carrier/air wing team" that trains and deploys together. There are currently nine U. S. Navy Carrier Air Wings; four of the wing commanders and their staffs are based at Naval Air Station Oceana, Virginia, four are based at Naval Air Station Lemoore, California, and one is aboard Marine Corps Air Station Iwakuni, Japan. The squadrons which make up each wing are based at various bases in the U. S. with their respective Type Wing Commanders with the exception of those squadrons assigned to the Japan based airwing which are based at Marine Corps Air Station Iwakuni (fixed wing squadrons) and Naval Air Facility Atsugi, Japan (helicopters). In addition to the squadrons which happen to be based at NAS Oceana and NAS Lemoore with the wing staffs the CONUS based air wings also have squadrons based at NAS Whidbey Island, Washington; NAS Point Mugu, NAS North Island, and MCAS Miramar in California; NAS Jacksonville, Florida; MCAS Beaufort, South Carolina; MCAS Cherry Point, North Carolina; and NS Norfolk/Chambers Field, Virginia. These air wings are occasionally reassigned to different aircraft carriers based on carrier maintenance schedules. A modern air wing consists of roughly 1,500 personnel and 74–78 aircraft.

Әуе кемесі тобының/әуе кемесі әуе бөлімінің командирі

Бастапқыда және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әуе тобының (CAG) командирі, кемедегі эскадрильялардың ең жоғары ранкті офицері болып, барлық маңызды шабуыл операцияларын жеке басқаратын және ұрыс кезінде тасымалдаушының истребительдерінің, бомбалаушыларының және торпедалық ұшақтарының шабуылдарын үйлестіретін болды. CAG – кемедегі бөлім басшысы, ол тасымалдаушының командиріне есеп беретін. 1963 жылы «Carrier Air Groups» атауы «Wings» деп өзгертілген кезде командир «CAG» атауын сақтап, осы күнге дейін қолданып келеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1983 жылға дейін CAG-тер көбінесе командир шенімен эскадрилья командирлері болды. CAG әуе қанатына басшылық жасағанымен, әуе қанаты кемеге келгеннен кейін тасымалдаушы командиріне есеп беретін бөлім басшысы ретінде жұмыс істеді. CAG әдетте қызметтен кейін капитан шеніне көтеріліп, кейіннен терең суға жүзетін қолдау кемесіне, содан кейін әуе тасымалдаушысына аға капитан ретінде басшылық ететін. 1983 жылы Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джон Леман CAG лауазымын капитан шеніне дейін көтерді және кемедегі кезде ұшақ тасымалдаушы командирімен теңестірді, екі офицер де тікелей тасымалдаушы ұрыс тобының командиріне есеп берді. Бұл кезеңде кейбір әуе қанаттарына командирлер, ал кейбіреулеріне капитантар басшылық етті; бұл жаңа капитан CAG-тер барлық әуе қанаттары ауысқанға дейін «Супер CAG» деп аталды. Кейіннен CAG орынбасары (DCAG) лауазымы құрылып, оны CAG-ге көмектесетін кіші капитандармен толтырды, олар ақырында CAG-тің орнын басты. Бұл жүйе бүгінге дейін сақталып келеді. Қазіргі заманғы әуе тасымалдаушы әуе қанатының басқару құрамы 16-20 офицерден және шамамен 20 сарбаздан тұрады. Оған әскери-теңіз капитаны, әскери-теңіз ұшқышы немесе әскери-теңіз ұшу офицері басшылық етеді. 2000-шы жылдарда Әскери-теңіз күштері мен Теңіз корпусы әуе қанаттары мен Теңіз корпусының әуе топтарын «бір-бірімен алмастырып» дамытты, яғни бір әуе тасымалдаушы қанатына Теңіз корпусының полковнигін, ал бір Теңіз корпусының әуе тобына Әскери-теңіз күштерінің капитанын командир етіп тағайындады. Бұл практика онжылдықтың соңына дейін тоқтатылды. Екінші орында командирдің орынбасары (DCAG) тұрады, ол да әскери-теңіз капитаны, ұшқыш немесе NFO, ол шамамен 18 айдан кейін CAG лауазымына өседі. Штабта сондай-ақ операциялық офицер (көбінесе командир), бірқатар соғыс мамандары (көбінесе лейтенант-командирлер немесе лейтенанттар), екі қанатты қону сигналы офицері, барлау офицері, қару офицері және техникалық қызмет офицері бар. Әуе қанаты штабы көбінесе эскадрилья қызметкерлерімен, мысалы эскадрилья барлау офицерлерімен толықтырылады. CAG, тасымалдаушы ұрыс тобының командирі лауазымындағы контр-адмиралға есеп береді және ұшақ тасымалдаушының командирімен, сондай-ақ Destroyer Squadron (DESRON) командирімен және оған қосылған басқарылатын зымыран крейсерінің командирімен тең. CAG, соққы соғысының командирі ретінде барлық шабуыл операцияларына (соның ішінде Tomahawk зымырандарына) жауапты. CAG-тер әдетте әуе тасымалдаушы әуе қанатының инвентаризациясындағы кем дегенде екі типті ұшақты ұшуға білікті.

Initially and during WWII, the commander of the air group (known as the "CAG") was the most senior officer of the embarked squadrons and was expected to personally lead all major strike operations, co ordinating the attacks of the carrier's fighter, bomber, and torpedo planes in combat. The CAG was a department head of the ship reporting to the carrier's commanding officer. In 1963 when Carrier Air Groups were retitled Wings, the commander retained the legacy title of "CAG" which continues to this day. After WWII through 1983, CAGs were typically post squadron command aviators in the rank of commander. Though the CAG was in command of the air wing, he functioned as a department head reporting to the carrier's commanding officer once the wing embarked. The CAG would typically be promoted to captain after their tour and subsequently command a deep draft support vessel, then an aircraft carrier as a senior captain. In 1983, Secretary of the Navy John Lehman elevated the CAG position to a captain's billet and on par with aircraft carrier's commander while embarked, both officers reporting directly to the Carrier Battle Group commander. During this transition period some air wings were commanded by commanders, others by captains; these new captain CAGs were dubbed "Super CAGs" until all air wings transitioned. Later the position of deputy CAG (DCAG) was established and filled by junior captains who assisted the CAGs until they eventually "fleet up" to replace the out going CAG. This system remains in place today. A modern carrier air wing has a small command staff consisting of 16–20 officers and approximately 20 enlisted personnel. It is headed by the CAG, who is a navy captain with an aeronautical designation as a Naval Aviator or Naval Flight Officer. In the decade of the 2000s, the Navy and Marine Corps "cross pollinated" Carrier Air Wings and Marine Aircraft Groups by assigning a Marine Corps colonel as the commander of one carrier air wing and a Navy captain as the commander of one Marine aircraft group. That practice ceased before the end of the decade. Second in command is the deputy commander (DCAG), also a navy captain aviator or NFO, who "fleets up" to the CAG position after about 18 months. Also on the staff are an operations officer (typically a commander), a number of warfare specialists (typically lieutenant commanders or lieutenants), two wing landing signal officers, an intelligence officer, a weapons officer and a maintenance officer. The air wing staff is often supplemented with squadron personnel, such as the squadron intelligence officers. The CAG reports to a rear admiral in the position of commander, Carrier Strike Group and is equal with the commanding officer of the aircraft carrier as well as the embarked Destroyer Squadron (DESRON) commander and the attached guided missile cruiser commanding officer. The CAG serves as the Strike Group's strike warfare commander, responsible for all offensive strike operations (including Tomahawk missiles). CAGs are typically qualified to fly at least two types of aircraft in the Carrier Air Wing inventory.