Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мадресфилд Корт – Англияның Ворстершир графтығындағы Малверн қаласында орналасқан шалғайдағы үй. Лайгон отбасы шамамен алты ғасыр бойында осы үйді иеленген, ол ешқашан сатылмаған және 12 ғасырдан бері тек мұрагерлікпен беріліп келеді; Англиядағы бұзылмаған отбасылық меншік тізбегінің ұзақтығы бойынша британдық корольдік отбасына тиесілі үйлер ғана одан асып түседі. Қазіргі ғимарат көбінесе Виктория дәуірінде қайта жаңартылған, бірақ қазіргі үйдің бастауы 16 ғасырға дейін жетеді, ал осы жерде англосаксон дәуірінен бері қоныстанған. Жазушы Эвелин Уо бұл үйге жиі келіп тұратын және өзінің "Брайдсхедке қайта оралу" романындағы Марчмейн отбасын Лайгон отбасының негізінде жазған. Үйдің айналасын орқан қоршаумен қоршалған, және ол I санаттағы ескерткіш болып табылады.
Madresfield Court is a country house in Malvern, Worcestershire, England. The home of the Lygon family for nearly six centuries, it has never been sold and has passed only by inheritance since the 12th century; a line of unbroken family ownership reputedly exceeded in length in England only by homes owned by the British Royal Family. The present building is largely a Victorian reconstruction, although the origins of the present house are from the 16th century, and the site has been occupied since Anglo Saxon times. The novelist Evelyn Waugh was a frequent visitor to the house and based the family of Marchmain, who are central to his novel Brideshead Revisited, on the Lygons. Surrounded by a moat, the Court is a Grade I listed building.
Ерте тарихы: 10861746
Сот атауының шығу тегі көне ағылшын тілінен басталады, "maederesfeld", шабыншының алаңы. Мадресфилд Домсдей кітабында тіркелмеген, бірақ 1086 жылғы Вестминстер тізімінде Ворстершир шерифі Урс д'Абето (немесе д'Абито) иелігіндегі мүлік ретінде көрсетілген. Лайгон отбасының тарихшысы Дороти Уильямс 1196 жылы осы сарай де Брейси отбасының қолында болғанын айтады. Олар оны үш ғасыр бойы сақтап, 1419-1420 жылдары Джоан Брейси Томас Лайгонға үйленгенге дейін иеленді. Томас пен Брейси мұрагерінің некесі сот пен Лайгон отбасы арасындағы байланысты орнатты, ол 21-ғасырға дейін жалғасуда. Олардың жалғыз ұлы Вильямға 1450 жылы Джоанның анасы Мадресфилд қожалығын сыйлады, содан бері үй Лайгон отбасының мекені болып табылады. Лигондар жер иелері болған, бірақ кішігірім ақсүйектер тобына жатқан, 15-шы ғасырдың соңында Ричард Лигон мен Энн Бошамп, 2-ші барон Бошамптың үш қызының және мұрагерлерінің бірінің арасындағы тиімді неке арқасында жағдайы жақсарды. 1593 жылы Мадресфилд соты қайта салынды, бұл 15-шы ғасырға тән ортағасырлық ғимараттың орнына салынған жаңа құрылыс болды.
The origin of the name of the court is Old English, 'maederesfeld', mower's field. Madresfield is not recorded in the Domesday Book but is mentioned in the Westminster Cartulary of 1086 as a possession of Urse d'Abetot (or d'Abitot), Sheriff of Worcestershire. Dorothy Williams, the Lygon family historian, notes that, by 1196, the manor was held by the de Bracy family who retained it for three centuries until the marriage of Joan Bracy to Thomas Lygon in 1419–1420. The marriage between Thomas and the Bracy heiress established the connection between the court and the Lygon family which has continued into the 21st century. Their only son Willam was bequeathed the manor of Madresfield by Joan's mother in 1450 and the house has been the home of the Lygon family since that time. The Lygons were substantial landowners, although minor gentry, until an advantageous marriage between Richard Lygon and Anne Beauchamp, one of three daughters and heirs of Richard Beauchamp, 2nd Baron Beauchamp in the late 15th century. In 1593 Madresfield Court was rebuilt, replacing a 15th century medieval building.
Аздаған қараңғы үй: 17471865
1806 жылы Уильям Лайгон барондық атаққа ие болды, ал 1815 жылы Бошамп графы атағын алды. 1798 жылы алыс туысы Уильям Дженненстің қайтысы отбасының жағдайын түбегейлі өзгертіп жіберді. "Ақшаға құмар Уильям" және "Англияның ең бай қарапайым адамы" деп танылған Дженненс мұрагерлік, акция саудасы, жылжымайтын мүлікке инвестиция салу және ақша қарыздау арқылы зор байлық жинаған. Оның өлімінен кейін оның байлығы үш алыс туысына бөлінді, ал Уильям Лайгонның үлесі 2012 жылғы шамамен 40 миллион фунт стерлингке бағаланды. Өсиеттаманың болмауы осы мүліктің Англия тарихындағы ең ұзақ сот ісінің біріне, "Дженненс және Дженненс" ісіне ұшырауына себеп болды, ол 100 жылдан астам уақытқа созылды. Осы іс Чарльз Диккенстің 1852 жылы жариялаған "Сұмдық үй" ("Bleak House") романындағы негізгі сюжеттік желінің негізі болды.
In 1806, William Lygon was made a baronet and subsequently ennobled as Earl Beauchamp in 1815. The family's position had been transformed by the death of a distant relative, William Jennens, in 1798. Known as "William the Miser", and "the richest commoner in England", Jennens had amassed a very large fortune through inheritance, stock dealing, property investments and money lending. His death saw his fortune split between three distant relatives, with William Lygon's share equating to some £40 million at 2012 values. The lack of a will saw the estate become subject to one of England's lengthiest court cases, Jennens and Jennens, which ran for over 100 years. The case formed the basis of the suit of Jarndyce and Jarndyce, used as the main plot device by Charles Dickens in his 1852 3 novel, Bleak House.
Хеттон қайта құрылды: 18661919
1866 жылы атақ және Мадресфилд Фредерик Лайгонға, оның үлкен ағасы мен әкесіне, екеуі де Генри есімді, үш жылдың ішінде дүниеден озды. Бір жыл ішінде Фредерик Лайгон ағасы бастаған сарайдың масштабты қайта құрылысын жеделдетті, бұл құрылыс бағдарламасы 6-шы графтың 1891 жылы қайтыс болуына дейін дерлік тоқтаған жоқ.
In 1866, the title and Madresfield passed to Frederick Lygon, his elder brother, and his father, both Henry, having died within three years of each other. Within the year Frederick Lygon pushed forward the major reconstruction of the court begun by his brother, a building programme that continued almost until the 6th earl's death in 1891.
Брайдсхед қайтадан қаралды: 1920-шы жылдар1938
Мадресфилд – 7-ші граф Бошамптың резиденциясы. Саяси және қоғамдық мансабының айқындығына қарамастан, графтың гомосексуализмі жасырын емес еді; Гарольд Николсон Мадресфилдте өткен кешкі ас туралы айтты, онда бір қонақ графтың уәзірге «Je t’adore» деп сыбырлағанына күмәнді қарады. «Мұңғаюдың қажеті жоқ, – деді Николсон, – ол «Есікті жап» деді». 1931 жылы граф, қарындасының күйеуі, Вестминстер герцогы Бендор Гровенордың ұйымдастырған жыныстық дағдарысынан кейін шетелге қуылды. Графтың «қоғамдық беделіне, оның сәнді кеңселеріне және ер бала мұрагеріне» қызғанышпен қараған Вестминстер, Бошампты құлатуға тырысты. Графтың елден қуылғаннан кейін Эвелин Во Бошамптың үш қызымен жақын дос болып, үйде жиі қонақ болды. Бұрын Во Оксфордта Бошамптың екінші ұлы Хью Лайгонмен жақын болған. Оның «Брайдсхедке қайта оралу» романының орталық отбасы, Флайттар, Бошамптардың үлгісімен жасалған. Әкесінің ұятқа түсуінен кейін Бошамптың көптеген балалары анасы емес, әкесінің жағын алды, ал графиняның мрамордан жасалған бюсті суға жіберілді. «Брайдсхедке қайта оралу» романының баяндаушысы Чарльз Райдер: «Ұлы сәулетшілердің еңбектерінен гөрі, ғасырлар бойы үндемей өсіп, әр буынның ең жақсысын сақтап қалған ғимараттарды жақсы көретінмін» деді. Тарихшы Дэвид Даттон Бошамптың ең маңызды мұрасы – «Эвелин Воның «Брайдсхедке қайта оралу» романындағы оның отбасылық трагедиясының бейнеленуі» екенін санайды. Ұлттық мұрағат 2006 жылғы қаңтарда жариялаған құжаттар 1940 жылы Дюнкерк эвакуациясынан кейін Германияның сәтті шабуылы болған жағдайда, Елизавета мен Маргарет ханшайымдарын Мадресфилдке эвакуациялау жоспары жасалғанын көрсетті. Бес жылдан кейін Вустершир округі кеңесінің тарихи, қоршаған орта және археология архиві 1940 жылғы жоспардың 1938 жылғы баспана жоспарының бір бөлігі екенін растады. Кенттегі ықтимал баспанадан шабуыл жасалып, Лондонға қауіп төнген жағдайда, бүкіл Ұлыбритания үкіметі Вустерширге көшеді, ал корольдік отбасы Мадресфилдте орналасады.
Madresfield was the home of the 7th Earl Beauchamp. Despite a prominent political and social career, the earl's homosexuality was a relatively open secret; Harold Nicolson recorded a dinner at Madresfield where a fellow guest asked incredulously if the earl had just whispered "Je t’adore" to the butler. "Nonsense," Nicolson replied, "he said ‘Shut the door.’" In 1931 the earl was forced abroad following a sexual scandal instigated by his brother in law, the Duke of Westminster, Bendor Grosvenor. Jealous of the earl's "public reputation, his splendid offices and his male heir", Westminster intrigued to bring about Beauchamp's destruction. Following the earl's exile, Evelyn Waugh became a close friend of three of the Beauchamp daughters and a frequent visitor to the house. Waugh had previously been close to Hugh Lygon, Beauchamp's second son, at Oxford. The central family of his novel Brideshead Revisited, the Flytes, are modelled on the Beauchamps. After their father's disgrace, most of Beauchamp's children took his, rather than their mother's side, and a marble bust of the countess was consigned to the moat. Charles Ryder, the narrator in Brideshead Revisited noted "More even than the work of great architects, I loved buildings that grew silently with the centuries, catching and keeping the best of each generation". The historian David Dutton considered that Beauchamp's most lasting legacy was "the assumed portrayal of his family tragedy in Evelyn Waugh's novel Brideshead Revisited". Documents released by the National Archives in January 2006 showed that emergency plans were made to evacuate Princesses Elizabeth and Margaret to Madresfield in the event of a successful German invasion following the Dunkirk evacuation in 1940. Five years later, Worcestershire County Council's Historic, Environment and Archaeology archive confirmed that the 1940 plan was part of pre existing 1938 invasion contingency plans. In the event of an invasion breaking out of a likely lodgement in Kent and threatening London, the whole UK government would move to Worcestershire with the royal family residing at Madresfield.
Қазіргі заман: 1939 жылдан бастап қазіргі уақытқа дейін
1938 жылы Нью-Йоркте 7-ші граф қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Лорд Элмли оның иелігіне ие болды. 8-ші граф пен оның даниялық әйелі Мона жасаған атмосфера отбасының көп бөлігіне жағымсыз болды, сондықтан Мэри, Дороти және Сибелл үйден кетіп, елу жылға қайтып оралмады. 1989 жылы қайтыс болғанға дейін Мона, Бошамп гравинясы, Херефордшир және Ворчестершир округтеріндегі өнерді қолдау үшін Элмли қорын құрды. Ол тірі кезінде үйге қоғамдық кіруге рұқсат берілмеді. 1970 жылдан бастап Мадресфилд Корт Уильям мен Монаның қызы, леди Моррисон Розалинданың үйі болды. 2012 жылдан бері оны оның қызы Люси Ченевикс Тренч басқарып, онда тұрып жатыр. 2014 жылы Todhunter Earle интерьер дизайнерлері үйдің ішкі бөлігін кеңінен қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. Мадресфилд Корт тарихында ешқашан сатылмаған немесе алынбаған, Лайгон отбасы мұрагерлікпен беріліп келген, бірақ үш рет бұл әйел желісі арқылы жүзеге асты.
After the 7th Earl's death in New York in 1938, his son Lord Elmley inherited the court. The atmosphere created by the 8th earl and his Danish wife, Mona, was uncongenial to most of the rest of the family and Mary, Dorothy, and Sibell left the house, none returning for fifty years. Before her death in 1989, Mona, Countess Beauchamp, endowed the Elmley Foundation to support the arts in the counties of Herefordshire and Worcestershire. The house was never opened to the public during her lifetime. From 1970, Madresfield Court was the home of Rosalind, Lady Morrison, William and Mona's niece and, as of 2012, it is run and lived in by her daughter, Lucy Chenevix Trench. In 2014, an extensive remodelling of the interior of the house was undertaken by the interior designers Todhunter Earle. Madresfield Court has never been sold or bought in its history, passing by inheritance through the Lygon family, although on three occasions this has been through the female line.
Сыртқы
"Қоршалған, едәуір көлемді үй", қазіргі ғимараттың тарихы 16 ғасырға дейін жетеді, ал бұл жерде одан бұрын да қоныстанған адамдар болған. 5-ші және 6-шы графтар үшін қазіргі "Викториялық қиял" жасалды. Хардвик әкесінің ізін басып, ірі коммерциялық практиканы дамытты, банктік үйлерге маманданса, сонымен қатар көптеген ауылдық үйлерді, көбінесе қалалық клиенттері үшін жобалады. Ең танымал мысалдары – Д. Х. Д. Берр үшін салынған "Альдермастон соты" және Англия Банкінің орынбасары лорд Аддингтонға арналған, қазір бұзылған "Аддингтон паркі". Хардвиктің Мадресфилдпен байланысы Малверндегі Ньюлендс қайырымдылық үйлеріне тапсырыс алған кезде басталды. Виктория дәуіріндегі аристократтар үйлерін қайта жаңартуды жоспарлағанда, Бошамптар діни міндеттермен бастады. Лайгондар нәтижеге риза болғандықтан, Хардвик отбасымен және олардың резиденциясымен он бес жылдық қарым-қатынас орнатты, бұл архитектура туралы жазатын Херминон Хобхаус тарапынан "Хардвиктің ең жақсы жұмысы" деп сипатталды. "Ескі ғимараттың негізгі сызықтары" сақталғанымен, жұмыс қалпына келтіруден гөрі қайта құру сипатына ие болды; 150-ден астам бөлмелердің тек екеуі ғана өзгеріссіз қалды. Жұмыс шамамен 1890 жылы аяқталды. Бұл ғимараттың орталық бөлігінде 12 ғасырда салынған Ұлы зал орналасқан. Архитектура тарихшысы Марк Жируар Мадресфилдтің ішкі ауласын оның ең әсерлі ерекшелігі деп санайды.
"A moated house of considerable size," the existing building has its origins in the 16th century, the site having been occupied earlier. for the 5th and 6th earls, creating the current "Victorian fantasy." Hardwick followed his father in developing a large commercial practice, specialising in banking houses, but also undertook a considerable number of country houses, often for his City clients. Notable examples were Aldermaston Court, for D. H. D. Burr, and the now demolished Addington Park for the then deputy governor of the Bank of England, Lord Addington. Hardwick's connection to Madresfield began with the commission for the Newlands Almshouses in Malvern. As was common for Victorian aristocrats contemplating a rebuilding of their houses, the Beauchamps began with an act of piety. The Lygons being satisfied with the result, Hardwick began a fifteen year association with the family and the court, which the architectural writer Herminone Hobhouse describes as "characteristic of Hardwick at his best". Although "the principal lines of the old building" were followed, the work became more of a reconstruction than a restoration; only two rooms in the total of over 150 were unaltered. Work was completed c.1890. The original Great Hall, built in the 12th century, stands at the core of this building. The architectural historian Mark Girouard considers Madresfield's internal courtyard to be its most impressive feature.
Шәулет
Шәжіре өнер және қолөнер стилінде Бримгеминг тобының суретшілері, оның ішінде Генри Пэйн, Уильям Бидлаке және Чарльз Марч Гир тарапынан безендірілген.
The chapel was decorated in the Arts and Crafts style by Birmingham Group artists including Henry Payne, William Bidlake and Charles March Gere.
Кітапхана
7-ші граф Бошамп бұрын бильярд залы болған бөлмені кітапханаға қосып, оны кеңітіп, 8 мың томдық кітап қорын орналастыруға ыңғайлы етті. Граф Чарльз Роберт Эшбиді және оның Қолөнершілер гильдиясын жаңа бөлмені безендіру үшін таңдады. Эшби екі кітап сөресінің соңғы бөліктеріне Өмір ағашы мен Білім ағашының қаба relief оюларын жасады, ал граф өзі шетелдегі сүргін жылдарында кітапхананың бірнеше орындықтарын әшекейлейтін Флоренциялық жалын тігіспен тігілген қақпақтарды қолмен кестеледі.
The 7th Earl Beauchamp incorporated what had once been the billiard room into the library in order to make it larger and better accommodate its 8,000 volume collection. The Earl chose Charles Robert Ashbee and his Guild of Handicraft to decorate the new room. Ashbee created low relief carvings of the Tree of Life and the Tree of Knowledge on the ends of two bookcases, and the Earl himself hand embroidered the Florentine flame stitch covers that adorn several of the library's chairs, during his years of exile abroad.
Сүрлеу залы
7-ші граф жасаған тағы бір өзгеріс – үйдің ортасындағы үш кішкентай бөлмеден құралған әсем баспалдақ залын салу болды, оны 1903 жылы Ст. Эдвард шіркеуін салған сәулетші Рэндалл Уэллс жобалаған. Зал екі қабатқа дейін көтеріліп, үш үлкен күмбез тәрізді люкстермен жарықтандырылған. Жоғарғы деңгейдің екі жағында галерея орналасқан, олар тау кристаллы кварцынан жасалған балюстрадалармен шектелген. Үлкен алабастр, порфир және жасыл серпентиннен жасалған камин 1902 жылы Леттис, Бошамп графына оның ағасы, Вестминстердің 2-ші герцогынан үйлену сыйлығы ретінде табыс етілді. Ол алғаш рет герцогтың Етон Холл үйінің Ante Drawing Room бөлмесінде орнатылған, ал 1910 жылы Уэллс оны сақтап, бөлшектеп, Мадресфилдке тасып, баспалдақ залында қайта орнатты. Қабырғалар ондаған портреттермен жабылған, олардың көпшілігі Лайгон отбасының ғасырлар бойғы мүшелерінің суреттері. Төрт қабырғаның жоғарғы бөлігіндегі панельдердің айналасына Перси Биш Шеллинің «Адонайс» поэмасынан алынған келесі цитата жазылған: «Біреуі қалады, көптегені өзгеріп, өтеді; Көктемнің нұры мәңгі жарқырайды, жердің көлеңкелері ұшып кетеді; Өмір, көп түсті шыныдан жасалған күмбез сияқты, мәңгіліктің ақ сәулесін бояйды; Өлім оны сынықтарға айналғанша таптап тастағанша».
Another change by the 7th Earl was the creation of a dramatic staircase hall out of three smaller rooms in the centre of the house, designed by the architect Randall Wells who had built St Edward's Church, Kempley for him in 1903. The hall rises two stories to a ceiling punctuated by three large, domed skylights. A gallery flanks two sides of the upper level, lined by a railing with balusters of rock crystal quartz. The large alabaster, porphyry and green serpentine chimneypiece was a wedding gift to Lettice, Countess Beauchamp in 1902 from her brother the 2nd Duke of Westminster. It had been first installed in the Ante Drawing Room at the duke's house Eaton Hall from where in 1910 it was carefully dismantled by Wells, transported to Madresfield and re erected in the Staircase Hall. Dozens of portraits, many of them of members of the Lygon family through the centuries, cover the walls. Around the panelling at the top of the four walls is stencilled a quote from Percy Bysshe Shelley's Adonais: "The one remains, the many change and pass; Heaven's light forever shines, Earth's shadows fly; Life, like a dome of many colour'd glass, Stains the white radiance of eternity; Until Death tramples it to fragments."
Бақ және саябақ
Мадресфилд иелігі ІІ* санаттағы ескерткіштер тізіміне енген.
The Madresfield estate has its own Grade II* listing.
Қосалқы ғимараттар мен құрылыстар
Бірқатар қосымша ғимараттар мен құрылыстар жеке «Тарихи Англия» тізімінде тұр. Сот алаңында 19 ғасырдың соңында салынған құдық ІІ санаттағы мұражайлық ескерткіш ретінде тізілген. Солтүстік қақпашы үйі, Оңтүстік қақпашы үйі, Үй шаруашылығы жанындағы қақпашы үйлері және жылқы шаруашылығы ғимаратының бәрі ІІ санаттағы мұражайлық ескерткіштер тізіміне енген. Үй шаруашылығында шаруашылық үйі, шаруашылық қақпалары және көгершін үйі де ІІ санаттағы мұражайлық ескерткіштер ретінде тізілген.
A number of ancillary buildings and structures have separate Historic England listings. Within the precincts of the court, a late 19th century wellhead is listed Grade II. The North lodge, the South lodge, the lodge cottages near the Home Farm, and the stable block all have their own Grade II listings. At the home farm, the farmhouse itself, the farm gates and gateway, and a dovecote are similarly listed Grade II.