Кіріспе

Мадресфилд Корт – Англияның Ворстершир графтығындағы Малверн қаласында орналасқан шалғайдағы үй. Лайгон отбасы шамамен алты ғасыр бойында осы үйді иеленген, ол ешқашан сатылмаған және 12 ғасырдан бері тек мұрагерлікпен беріліп келеді; Англиядағы бұзылмаған отбасылық меншік тізбегінің ұзақтығы бойынша британдық корольдік отбасына тиесілі үйлер ғана одан асып түседі. Қазіргі ғимарат көбінесе Виктория дәуірінде қайта жаңартылған, бірақ қазіргі үйдің бастауы 16 ғасырға дейін жетеді, ал осы жерде англосаксон дәуірінен бері қоныстанған. Жазушы Эвелин Уо бұл үйге жиі келіп тұратын және өзінің "Брайдсхедке қайта оралу" романындағы Марчмейн отбасын Лайгон отбасының негізінде жазған. Үйдің айналасын орқан қоршаумен қоршалған, және ол I санаттағы ескерткіш болып табылады.

Ерте тарихы: 10861746

Сот атауының шығу тегі көне ағылшын тілінен басталады, "maederesfeld", шабыншының алаңы. Мадресфилд Домсдей кітабында тіркелмеген, бірақ 1086 жылғы Вестминстер тізімінде Ворстершир шерифі Урс д'Абето (немесе д'Абито) иелігіндегі мүлік ретінде көрсетілген. Лайгон отбасының тарихшысы Дороти Уильямс 1196 жылы осы сарай де Брейси отбасының қолында болғанын айтады. Олар оны үш ғасыр бойы сақтап, 1419-1420 жылдары Джоан Брейси Томас Лайгонға үйленгенге дейін иеленді. Томас пен Брейси мұрагерінің некесі сот пен Лайгон отбасы арасындағы байланысты орнатты, ол 21-ғасырға дейін жалғасуда. Олардың жалғыз ұлы Вильямға 1450 жылы Джоанның анасы Мадресфилд қожалығын сыйлады, содан бері үй Лайгон отбасының мекені болып табылады. Лигондар жер иелері болған, бірақ кішігірім ақсүйектер тобына жатқан, 15-шы ғасырдың соңында Ричард Лигон мен Энн Бошамп, 2-ші барон Бошамптың үш қызының және мұрагерлерінің бірінің арасындағы тиімді неке арқасында жағдайы жақсарды. 1593 жылы Мадресфилд соты қайта салынды, бұл 15-шы ғасырға тән ортағасырлық ғимараттың орнына салынған жаңа құрылыс болды.

Аздаған қараңғы үй: 17471865

1806 жылы Уильям Лайгон барондық атаққа ие болды, ал 1815 жылы Бошамп графы атағын алды. 1798 жылы алыс туысы Уильям Дженненстің қайтысы отбасының жағдайын түбегейлі өзгертіп жіберді. "Ақшаға құмар Уильям" және "Англияның ең бай қарапайым адамы" деп танылған Дженненс мұрагерлік, акция саудасы, жылжымайтын мүлікке инвестиция салу және ақша қарыздау арқылы зор байлық жинаған. Оның өлімінен кейін оның байлығы үш алыс туысына бөлінді, ал Уильям Лайгонның үлесі 2012 жылғы шамамен 40 миллион фунт стерлингке бағаланды. Өсиеттаманың болмауы осы мүліктің Англия тарихындағы ең ұзақ сот ісінің біріне, "Дженненс және Дженненс" ісіне ұшырауына себеп болды, ол 100 жылдан астам уақытқа созылды. Осы іс Чарльз Диккенстің 1852 жылы жариялаған "Сұмдық үй" ("Bleak House") романындағы негізгі сюжеттік желінің негізі болды.

Хеттон қайта құрылды: 18661919

1866 жылы атақ және Мадресфилд Фредерик Лайгонға, оның үлкен ағасы мен әкесіне, екеуі де Генри есімді, үш жылдың ішінде дүниеден озды. Бір жыл ішінде Фредерик Лайгон ағасы бастаған сарайдың масштабты қайта құрылысын жеделдетті, бұл құрылыс бағдарламасы 6-шы графтың 1891 жылы қайтыс болуына дейін дерлік тоқтаған жоқ.

Брайдсхед қайтадан қаралды: 1920-шы жылдар1938

Мадресфилд – 7-ші граф Бошамптың резиденциясы. Саяси және қоғамдық мансабының айқындығына қарамастан, графтың гомосексуализмі жасырын емес еді; Гарольд Николсон Мадресфилдте өткен кешкі ас туралы айтты, онда бір қонақ графтың уәзірге «Je t’adore» деп сыбырлағанына күмәнді қарады. «Мұңғаюдың қажеті жоқ, – деді Николсон, – ол «Есікті жап» деді». 1931 жылы граф, қарындасының күйеуі, Вестминстер герцогы Бендор Гровенордың ұйымдастырған жыныстық дағдарысынан кейін шетелге қуылды. Графтың «қоғамдық беделіне, оның сәнді кеңселеріне және ер бала мұрагеріне» қызғанышпен қараған Вестминстер, Бошампты құлатуға тырысты. Графтың елден қуылғаннан кейін Эвелин Во Бошамптың үш қызымен жақын дос болып, үйде жиі қонақ болды. Бұрын Во Оксфордта Бошамптың екінші ұлы Хью Лайгонмен жақын болған. Оның «Брайдсхедке қайта оралу» романының орталық отбасы, Флайттар, Бошамптардың үлгісімен жасалған. Әкесінің ұятқа түсуінен кейін Бошамптың көптеген балалары анасы емес, әкесінің жағын алды, ал графиняның мрамордан жасалған бюсті суға жіберілді. «Брайдсхедке қайта оралу» романының баяндаушысы Чарльз Райдер: «Ұлы сәулетшілердің еңбектерінен гөрі, ғасырлар бойы үндемей өсіп, әр буынның ең жақсысын сақтап қалған ғимараттарды жақсы көретінмін» деді. Тарихшы Дэвид Даттон Бошамптың ең маңызды мұрасы – «Эвелин Воның «Брайдсхедке қайта оралу» романындағы оның отбасылық трагедиясының бейнеленуі» екенін санайды. Ұлттық мұрағат 2006 жылғы қаңтарда жариялаған құжаттар 1940 жылы Дюнкерк эвакуациясынан кейін Германияның сәтті шабуылы болған жағдайда, Елизавета мен Маргарет ханшайымдарын Мадресфилдке эвакуациялау жоспары жасалғанын көрсетті. Бес жылдан кейін Вустершир округі кеңесінің тарихи, қоршаған орта және археология архиві 1940 жылғы жоспардың 1938 жылғы баспана жоспарының бір бөлігі екенін растады. Кенттегі ықтимал баспанадан шабуыл жасалып, Лондонға қауіп төнген жағдайда, бүкіл Ұлыбритания үкіметі Вустерширге көшеді, ал корольдік отбасы Мадресфилдте орналасады.

Қазіргі заман: 1939 жылдан бастап қазіргі уақытқа дейін

1938 жылы Нью-Йоркте 7-ші граф қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Лорд Элмли оның иелігіне ие болды. 8-ші граф пен оның даниялық әйелі Мона жасаған атмосфера отбасының көп бөлігіне жағымсыз болды, сондықтан Мэри, Дороти және Сибелл үйден кетіп, елу жылға қайтып оралмады. 1989 жылы қайтыс болғанға дейін Мона, Бошамп гравинясы, Херефордшир және Ворчестершир округтеріндегі өнерді қолдау үшін Элмли қорын құрды. Ол тірі кезінде үйге қоғамдық кіруге рұқсат берілмеді. 1970 жылдан бастап Мадресфилд Корт Уильям мен Монаның қызы, леди Моррисон Розалинданың үйі болды. 2012 жылдан бері оны оның қызы Люси Ченевикс Тренч басқарып, онда тұрып жатыр. 2014 жылы Todhunter Earle интерьер дизайнерлері үйдің ішкі бөлігін кеңінен қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. Мадресфилд Корт тарихында ешқашан сатылмаған немесе алынбаған, Лайгон отбасы мұрагерлікпен беріліп келген, бірақ үш рет бұл әйел желісі арқылы жүзеге асты.

Сыртқы

"Қоршалған, едәуір көлемді үй", қазіргі ғимараттың тарихы 16 ғасырға дейін жетеді, ал бұл жерде одан бұрын да қоныстанған адамдар болған. 5-ші және 6-шы графтар үшін қазіргі "Викториялық қиял" жасалды. Хардвик әкесінің ізін басып, ірі коммерциялық практиканы дамытты, банктік үйлерге маманданса, сонымен қатар көптеген ауылдық үйлерді, көбінесе қалалық клиенттері үшін жобалады. Ең танымал мысалдары – Д. Х. Д. Берр үшін салынған "Альдермастон соты" және Англия Банкінің орынбасары лорд Аддингтонға арналған, қазір бұзылған "Аддингтон паркі". Хардвиктің Мадресфилдпен байланысы Малверндегі Ньюлендс қайырымдылық үйлеріне тапсырыс алған кезде басталды. Виктория дәуіріндегі аристократтар үйлерін қайта жаңартуды жоспарлағанда, Бошамптар діни міндеттермен бастады. Лайгондар нәтижеге риза болғандықтан, Хардвик отбасымен және олардың резиденциясымен он бес жылдық қарым-қатынас орнатты, бұл архитектура туралы жазатын Херминон Хобхаус тарапынан "Хардвиктің ең жақсы жұмысы" деп сипатталды. "Ескі ғимараттың негізгі сызықтары" сақталғанымен, жұмыс қалпына келтіруден гөрі қайта құру сипатына ие болды; 150-ден астам бөлмелердің тек екеуі ғана өзгеріссіз қалды. Жұмыс шамамен 1890 жылы аяқталды. Бұл ғимараттың орталық бөлігінде 12 ғасырда салынған Ұлы зал орналасқан. Архитектура тарихшысы Марк Жируар Мадресфилдтің ішкі ауласын оның ең әсерлі ерекшелігі деп санайды.

Шәулет

Шәжіре өнер және қолөнер стилінде Бримгеминг тобының суретшілері, оның ішінде Генри Пэйн, Уильям Бидлаке және Чарльз Марч Гир тарапынан безендірілген.

Кітапхана

7-ші граф Бошамп бұрын бильярд залы болған бөлмені кітапханаға қосып, оны кеңітіп, 8 мың томдық кітап қорын орналастыруға ыңғайлы етті. Граф Чарльз Роберт Эшбиді және оның Қолөнершілер гильдиясын жаңа бөлмені безендіру үшін таңдады. Эшби екі кітап сөресінің соңғы бөліктеріне Өмір ағашы мен Білім ағашының қаба relief оюларын жасады, ал граф өзі шетелдегі сүргін жылдарында кітапхананың бірнеше орындықтарын әшекейлейтін Флоренциялық жалын тігіспен тігілген қақпақтарды қолмен кестеледі.

Сүрлеу залы

7-ші граф жасаған тағы бір өзгеріс – үйдің ортасындағы үш кішкентай бөлмеден құралған әсем баспалдақ залын салу болды, оны 1903 жылы Ст. Эдвард шіркеуін салған сәулетші Рэндалл Уэллс жобалаған. Зал екі қабатқа дейін көтеріліп, үш үлкен күмбез тәрізді люкстермен жарықтандырылған. Жоғарғы деңгейдің екі жағында галерея орналасқан, олар тау кристаллы кварцынан жасалған балюстрадалармен шектелген. Үлкен алабастр, порфир және жасыл серпентиннен жасалған камин 1902 жылы Леттис, Бошамп графына оның ағасы, Вестминстердің 2-ші герцогынан үйлену сыйлығы ретінде табыс етілді. Ол алғаш рет герцогтың Етон Холл үйінің Ante Drawing Room бөлмесінде орнатылған, ал 1910 жылы Уэллс оны сақтап, бөлшектеп, Мадресфилдке тасып, баспалдақ залында қайта орнатты. Қабырғалар ондаған портреттермен жабылған, олардың көпшілігі Лайгон отбасының ғасырлар бойғы мүшелерінің суреттері. Төрт қабырғаның жоғарғы бөлігіндегі панельдердің айналасына Перси Биш Шеллинің «Адонайс» поэмасынан алынған келесі цитата жазылған: «Біреуі қалады, көптегені өзгеріп, өтеді; Көктемнің нұры мәңгі жарқырайды, жердің көлеңкелері ұшып кетеді; Өмір, көп түсті шыныдан жасалған күмбез сияқты, мәңгіліктің ақ сәулесін бояйды; Өлім оны сынықтарға айналғанша таптап тастағанша».

Бақ және саябақ

Мадресфилд иелігі ІІ* санаттағы ескерткіштер тізіміне енген.

Қосалқы ғимараттар мен құрылыстар

Бірқатар қосымша ғимараттар мен құрылыстар жеке «Тарихи Англия» тізімінде тұр. Сот алаңында 19 ғасырдың соңында салынған құдық ІІ санаттағы мұражайлық ескерткіш ретінде тізілген. Солтүстік қақпашы үйі, Оңтүстік қақпашы үйі, Үй шаруашылығы жанындағы қақпашы үйлері және жылқы шаруашылығы ғимаратының бәрі ІІ санаттағы мұражайлық ескерткіштер тізіміне енген. Үй шаруашылығында шаруашылық үйі, шаруашылық қақпалары және көгершін үйі де ІІ санаттағы мұражайлық ескерткіштер ретінде тізілген.