Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританиядағы парламенттік сайлау округі, 1801–1950
Parliamentary constituency in the United Kingdom, 1801–1950
Кембридж университеті 1603 жылдан 1950 жылға дейін Британдық Парламенттің Төменгі палатасына екі депутат сайлаған университет сайлау округі болды.
Cambridge University was a university constituency electing two members to the British House of Commons, from 1603 to 1950.
Тарату құқығы және сайлау әдісі
Бұл университет сайлау округі 1603 жылғы Корольдік жарғымен құрылды. Ол 1948 жылғы Халықты өкілдік ету туралы заңмен 1950 жылы таратылды. Сайлау округі нақты географиялық аймақ болған жоқ. Оның сайлаушылары Кембридж университетінің түлектерінен құралды. 1918 жылға дейін сайлау құқығы доктор немесе магистр дәрежесі бар еркек түлектерге ғана берілді. Седжвик 1727 жылы 377 сайлаушы тіркелгенін хабарлайды. 1754–1790 жылдар аралығында Намиер мен Брук сайлаушылар санын шамамен 500 деп бағалады. Бұл округ парламентке екі депутат сайлап жіберді. 1918 жылға дейін олар көп дауыс алған сайлаушылардың шешімімен сайланды, бірақ 1918 жылдан бастап екі депутат Бірыңғай ауыстырылатын дауыс жүйесі арқылы сайланды.
This university constituency was created by a Royal Charter of 1603. It was abolished in 1950 by the Representation of the People Act 1948. The constituency was not a geographical area. Its electorate consisted of the graduates of the University of Cambridge. Before 1918 the franchise was restricted to male graduates with a Doctorate or Master of Arts degree. Sedgwick records that there were 377 electors in 1727. For the 1754–1790 period, Namier and Brooke estimated the electorate at about 500. The constituency returned two Members of Parliament. Before 1918 they were elected by plurality at large voting, but from 1918 onwards the two members were elected by the Single Transferable Vote method.
Тарих
XVIII ғасырдың басында екі ағылшын университетінің сайлаушыларының көпшілігі торилер болды, бірақ король Георг I-нің виг министрлері оны патшалық құқығын пайдаланып, көптеген вигтерге Кембридж докторлық дәрежесін беруге көндіре алды, сол себепті 1727 жылдан бастап университет көбінесе виг өкілдерін сайлап жіберді. Оксфордта корольге осындай құқық берілмеді, сондықтан Оксфорд университетінің сайлау округі тори болып қала берді, тіпті көбінесе якобиттарға жақын болды. XVIII ғасырдың белгілі виг саясаткері Томас Пелхэм Холлс, Ньюкаслдың 1-ші герцогы, 1748 жылдан 1768 жылға дейін Кембридж университетінің канцлері болды және сайлаушыларға Парламентте өкілдік етуге лайықты кандидаттарды ұсынды. Бұл практика оның ізбасары, тағы бір виг герцогы және премьер-министрі Август Фицрой, 3-ші герцог Графтон, 1768 жылдан 1811 жылға дейін университет канцлері болған кезінде де жалғасты. Алайда, Графтон саясаткер ретінде Ньюкаслға қарағанда аз беделді болды, сондай-ақ университет мәселелеріне де аз көңіл бөлді, нәтижесінде оның кейбір тағайындамалары сынға ұшырады, әсіресе оның досы Ричард Крофтстың тағайындалуы. Крофтс университет депутаты болуға лайық емес еді: ол, мысалы, құрметті Джон Тауншенд, Гранби графы және Графтонның ұлы Эустон графы сияқты, теңдес ұлы да емес еді, сондай-ақ Уильям де Грей, Джеймс Мэнсфилд және сэр Викари Гиббс сияқты белгілі заңгер-саясаткерлерге де, немесе Уильям Питт кіші және Лорд Генри Петти сияқты көрнекті саяси тұлғаларға да ұқсамайтын. 18-ғасырдың соңы мен 19-ғасырдың басында питтшіл және тори кандидаттар сайлана бастады. Осы саяси өзгерістер кезінде Питт мүшелерінің кейбірі, тіпті жас Уильям Питтің өзі (1784 жылдан 1806 жылға дейін университет мүшесі болған), өзін виг деп атады. Уақыт өте келе, 19-ғасырғы тори және виг партиялары арасындағы айырмашылық анық болды. Болашақ премьер-министр, Виконт Палмерстон, тори қатарынан шыққаннан кейін университеттегі орынды виг ретінде сақтап қалды, бірақ 1831 жылы сайлауда жеңіліске ұшырады. Палмерстон университеттен өкілдігін тоқтатқаннан кейін, ол аумақтық сайлау округінен сайланды. Сол кезден бастап 1920 жылдарға дейін университет мүшелерінің барлығы торилер және/немесе консерваторлар болды. 1918 жылы бір мандатты беріліс дауыс беру жүйесі енгізілгеннен кейін де, көптеген мүшелер консерваторлар ретінде сайлануын жалғастырды.
In the early 18th century, the electors of both English universities were mostly Tories, but the Whig ministers of King George I were able to persuade him to use his royal prerogative to confer Cambridge doctorates on a large number of Whigs, so that from 1727 the university largely returned Whig representatives. At Oxford, the King did not enjoy the same prerogative power, so that the University of Oxford constituency remained Tory, and indeed often Jacobite, in its preferences. The leading 18th century Whig politician Thomas Pelham Holles, 1st Duke of Newcastle, was Chancellor of the University of Cambridge from 1748 to 1768 and recommended to the electors suitable candidates to represent them in Parliament. This practice continued under his successor, another Whig Duke and Prime Minister, Augustus FitzRoy, 3rd Duke of Grafton, Chancellor of the university from 1768 to 1811. However, Grafton was less influential as a politician than Newcastle had been and also less attentive towards the university, and as a result some of his nominations came in for criticism, notably that of his friend Richard Croftes. Croftes was far from typical of a university member of parliament: he was neither the son of a peer, like the Hon. John Townshend, the Marquess of Granby, and Grafton's own son the Earl of Euston, nor a distinguished lawyer politician, such as William de Grey, James Mansfield, and Sir Vicary Gibbs, nor a prominent political figure like William Pitt the Younger and Lord Henry Petty. In the late 18th and early 19th centuries, Pittite and Tory candidates began to be elected. At the appearance of this political development, some of the Pittite members, including the younger William Pitt himself, one of the members for the university from 1784 to 1806, described themselves as Whigs. As time passed, the division between the 19th century Tory and Whig parties became clearer. The future Prime Minister, Viscount Palmerston, retained his university seat as a Whig after he left the Tory ranks, but in 1831 he was defeated. After Palmerston ceased to represent the university he was elected by a territorial constituency. From then until the 1920s, all of the university's members were Tories and/or Conservatives. Even after the introduction of the single transferable vote in 1918, most of the members continued to be elected as Conservatives.
Парламент мүшелері
Бұл - Ұлыбритания Парламентіне осы университеттің өкілі ретінде сайланған адамдардың тізімі.
This is a list of people who have been elected to represent this university in the Parliament of the United Kingdom.
Сайлаулар 19181950
1918 жылғы жалпы сайлаулар, көптеген сайлау округтерінің бір күні дауыс бергенімен, аумақтық округтерден өзге күндері өтті. Университет округтерінде дауыс беру бес күнге созылды. Сайлаулар бірыңғай трансферттік дауыс беру жүйесі бойынша жүргізілді.
General elections from 1918, when most constituencies polled on the same day, were on different polling days than for territorial constituencies. The polls for university constituencies were open for five days. The elections were conducted by Single Transferable Vote.