Оксфорд университетінің парламенттік округі: Тарих және жоюы
Oxford University (UK Parliament constituency)
Оксфорд университетінің парламенттік округі (1603-1950) тарихы. А.П. Герберт, А. Салтер депутаттар, округ жойылды. Британдық парламент, сайлау туралы заң.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оксфорд университеті – 1603 жылдан 1950 жылға дейін Ұлыбритания парламентінің Төменгі палатасына екі депутат сайлаған университет сайлау округі болды. Оксфорд университеті таратылған кезде оны соңғы рет өкілдік еткен екі депутат – А. П. Герберт және Артур Салтер еді.
Oxford University was a university constituency electing two members to the British House of Commons, from 1603 to 1950. The last two members to represent Oxford University when it was abolished were A. P. Herbert and Arthur Salter.
Шекаралар, сайлаушылар және сайлау жүйесі
Бұл университет сайлау округі 1603 жылғы Корольдік жарғымен құрылды. 1948 жылғы Халықты өкілдік ету туралы заңмен 1950 жылы таратылды. Сайлау округі нақты географиялық аймақ емес еді. Оның сайлаушылары Оксфорд университетінің түлектерінен құралды. 1918 жылға дейін сайлау құқығы доктор немесе магистр дәрежесі бар ерлерге ғана берілді. Намиер мен Брук 1754–1790 жылдар аралығында сайлаушылардың санын шамамен 500 деп бағаласа, 1910 жылға қарай ол 6500-ге жеткен. 1918 жылғы реформалардан кейін, тізімге ену үшін 1 фунт төлеген барлық түлектерге сайлау құқығы берілді. Бұл шамамен 400 әйелді қамтыды, олар еркек болғанда диплом алуға мүмкіндік беретін емтихандарды тапсырған. Сайлау округі Парламентке екі депутатты сайлап жіберді. 1918 жылдан бастап депутаттар пропорционалдық өкілдік жүйесінде қолданылатын, бір ауыстырылатын дауыс әдісімен сайланды.
This university constituency was created by a Royal Charter of 1603. It was abolished in 1950 by the Representation of the People Act 1948. The constituency was not a physical area. Its electorate consisted of the graduates of the University of Oxford. Before 1918 the franchise was restricted to male graduates with a Doctorate or MA degree. Namier and Brooke estimated the number of electors as about 500 in the 1754–1790 period; by 1910, it had risen to 6,500. Following the reforms of 1918, the franchise encompassed all graduates who paid a fee of £1 to join the register. This included around 400 women who had passed examinations which would have entitled them to a degree if they were male. The constituency returned two Members of Parliament. From 1918, the MPs were elected by the single transferable vote method of proportional representation.
Тарих
Университет 18-шы ғасырда торилердің ескі идеологиясын ынталы түрде қолдады. Алғашқы партиялық жүйе, басқа барлық сайлау округтерінде мағынасын жойғаннан кейін де ұзақ уақыт сақталды. Британ тағына Ганноверліктердің мұрагерлікке ие болғаннан кейін Уигтер Кембридж университетінің саясатында үстемдік құрды – бұл университет парламентте өкілдік еткен басқа университет, докторлық дипломдарды беру үшін патшалық құқықты пайдаланды. Оксфордта мұндай құқық болмағандықтан, университет сайлаушыларының көп бөлігі тори (ал 18-шы ғасырдың бірінші жартысында кейде якобит) көзқарасын ұстанды. Университет сондай-ақ үкіметтен тәуелсіздігін бағалады. 1768 жылы өткен сирек жалпы сайлауда әкімшілікпен байланысы бар екі үміткер жеңіліске ұшырады. 19-шы ғасырда университет оңшылдарды қолдауын жалғастырды, көбінесе тори, консерватор немесе либералды-ұлттық кандидаттарды сайлап отырды. Бірден-бір ерекшелік Уильям Эварт Гладстон болды, ол бұрын "қатаң және өжет торилердің болашақ үміті" болған. Ол алғаш рет университетті Peel-шіл ретінде таныстырды, сайлау округінің бұрынғы өкілі – кейде консервативті премьер-министр болған сэр Роберт Пилді қолдады. Гладстон 1859 жылдан кейін біраз уақыт либерал ретінде мандатын сақтап қалды. Гладстонның 1865 жылы жеңіліске ұшырауынан кейін, либералдық үміткерлер сирек кездесті және ешқайсысы да мандатқа ие бола алмады. 1918 жылы пропорционалды сайлау жүйесі енгізілгеніне қарамастан, екі депутат та 1935 жылға дейін консерваторлар болып қала берді. Парламентке университеттен сайлаудың соңғы кезеңінде тәуелсіз депутаттар сайланды, ал сайлау округі 1950 жылы таратылды.
The university strongly supported the old Tory cause in the 18th century. The original party system endured long after it had become meaningless in almost every other constituency. After the Hanoverian succession to the British throne the Whigs became dominant in the politics of Cambridge University, the other university represented in Parliament, by using a royal prerogative power to confer doctorates. That power did not exist at Oxford, so the major part of the university electorate remained Tory (and in the first half of the 18th century sometimes Jacobite) in sympathy. The university also valued its independence from government. In a rare contested general election in 1768 the two candidates with administration ties were defeated. In the 19th century the university continued to support the right, almost always returning Tory, Conservative or Liberal Unionist candidates. The only exception was William Ewart Gladstone, formerly "the rising hope of the stern unbending Tories". He first represented the university as a Peelite, supporting a former member for the constituency – the sometime Conservative Prime Minister Sir Robert Peel. Gladstone retained his seat as a Liberal, for a time after 1859. Following Gladstone's defeat, in 1865, subsequent Liberal candidates were rare and they were never successful in winning a seat. Even after the introduction of proportional representation, in 1918, both members continued to be Conservatives until 1935. Independent members were elected in the last phase of university elections to Parliament, before the constituency was abolished in 1950.