Кіріспе
Франсис Томпсонның 1957 жылғы фильмі, «Нью-Йорк, Нью-Йорк» («A Day in New York» қосымша тақырыбымен) – режиссер Франсис Томпсонның 1957 жылғы фильмі.
N. Y., N. Y. (subtitled A Day in New York) is a 1957 film by director Francis Thompson.
Қорытынды
Сегіз жылдық еңбекпен жасалған бұл туынды, Нью-Йорк қаласының арнайы линзалар, призмалар және айналар арқылы түсірілген көріністерінен құралған, оған кубистік-дадаисттік көрініс сыйлаған. Томпсон бұл суреттерді "Kodak Cine Special" камерасымен түсірді.
Қабылдау және мұра
Нью-Йорк, Нью-Йорк Олдос Хакслидің «Аспан мен тозақ» атты эссесінде еске алынады. Ал содан кейін «Бұрмаланған деректі фильм» деп аталатын, жаңа көркем өнер түрі бар, оны Фрэнсис Томпсонның «Нью-Йорк, Нью-Йорк» фильмі көрнекті үлгі ретінде келтіреді. Бұл өте ерекше және әдемі картинада Нью-Йорк қаласын көруге болады, ол көбейтілген призмалар арқылы түсірілген фотосуреттерде немесе қасықтардың артқы жағында, жылтыратылған доңғалақ қақпақтарында, шар және параболалық айналарда көрінеді. Біз әлі де үйлерді, адамдарды, дүкендердің витриналарын, таксилерді танимыз, бірақ оларды көрнекілік тәжірибеге тән тірі геометрияның бір бөлігі ретінде танимыз. Осы жаңа кинематографиялық өнердің пайда болуы (көңіл көтеріп!) бейнелеу емес өнердің жойылуын және ерте уақытта тоқтауын болжайды. Бейнелеу емес өнердің өкілдері бұрынғыда түсті фотосурет ескі портреттер мен пейзаждарды мәнсіз нәрсеге дейін төмендетті дейтін. Әрине, бұл мүлдем дұрыс емес. Түсті фотосурет портретшілер мен пейзаж суретшілерінің жұмыс істейтін бастапқы материалдарын оңай көшірілетін формада жазғысымен сақтайды. Алайда, мырза Томпсон қолданғандай қолданғанда, түсті кинематография бейнелеу емес өнердің бастапқы материалдарын жазғысымен сақтаудан гөрі көп нәрсе жасайды; ол тікелей дайын өнімді шығарады. «Нью-Йорк, Нью-Йорк» фильмін көріп, мен таң қалдым, өйткені бейнелеу емес өнердің көне шеберлері ойлап тапқан және соңғы қырық жылдан бері мектептің академиктері мен манершілері қайта-қайта өндірген әрбір көркемдік тәсіл мистер Томпсонның фильміндегі сахналарда тірі, жарқыраған және маңызды күйде көрінеді. Бұл фильм The New York Times газетінен де мақтау алды, ол АҚШ-тағы жаңа эксперименталды фильмдер қозғалысының «нағыз шедеврлерінің бірі» деп бағаланды.
And then there is what may be called the Distorted Documentary a new form of visionary art, admirably exemplified by Mr. Francis Thompson's film, NY, NY. In this very strange and beautiful picture we see the city of New York as it appears when photographed through multiplying prisms, or reflected in the backs of spoons, polished hub caps, spherical and parabolic mirrors. We still recognize houses, people, shop fronts, taxicabs, but recognize them as elements in one of those living geometries which are so characteristic of the visionary experience. The invention of this new cinematographic art seems to presage (thank heaven!) the supersession and early demise of non representational painting. It used to be said by the non representationalists that colored photography had reduced the old fashioned portrait and the old fashioned landscape to the rank of otiose absurdities. This, of course, is completely untrue. Colored photography merely records and preserves, in an easily reproducible form, the raw materials with which portraitists and landscape painters work. Used as Mr. Thompson has used it, colored cinematography does much more than merely record and preserve the raw materials of non representational art; it actually turns out the finished product. Looking at NY, NY, I was amazed to see that virtually every pictorial device invented by the old masters of non representational art and reproduced ad nauseam by the academicians and mannerists of the school, for the last forty years or more, makes its appearance, alive, glowing, intensely significant, in the sequences of Mr. Thompson's film. It also received praise from The New York Times as 'one of the few genuine masterpieces' of the burgeoning experimental film movement in the United States.