Winchester 1912 мылтығы: «Тамаша қайталағыш» тарихы

Кіріспе

Winchester Model 1912 (Winchester 1912, Model 12 немесе M12 деп те аталады) – сыртқы түтік журналы бар ішкі балғамен жұмыс істейтін сорғылы мылтық. Алғашқыда «Жақсы қайталағыш» (Perfect Repeater) деп аталған бұл мылтық, 51 жыл бойындағы жоғары өнімділігінің арқасында сорғылы мылтықтар стандартын белгіледі. 1912 жылдың тамызынан бастап, 1964 жылдың мамырында Winchester компаниясы өндірісті тоқтатқанға дейін, әртүрлі сападағы және ұзындықтағы 12 модельдің екі миллионға жуық мылтығы шығарылды. Бастапқыда тек 20 калибрлі патрондарға арналған, 12 және 16 калибрлі нұсқалары 1913 жылы (алғаш рет 1914 жылғы каталогтарда тіркелген), ал 28 калибрлі нұсқасы 1934 жылы пайда болды. .410 калибрлі нұсқасы ешқашан шығарылмады; оның орнына Model 12-нің кішілендірілген нұсқасы, Model 42, Model 12-нің масштабталған суреттерінен тікелей жасалды және .410 калибрлі патрондарға арналды.

Сипаттама

1912 жылғы модель (1919 жылы 12-ші модель деп қысқартылды) Winchester Model 1897 балғамен атылатын мылтығының келесі қадамы болды, ол өз кезегінде Winchester Model 1893 мылтығынан дамыған. Model 12 Винчестер инженері Т. К. Джонсон жобалаған, және ол Джон М. Браунингтің M1893/97 жобасына негізделген, себебі ол механизмді және көлбеулі құлпын жұмыс істету үшін жылжымалы алдыңғы қолды немесе «сору әрекетін» пайдаланды. Бастапқыда ол тек 20 калибрлі мылтықтарда қол жетімді болды (12 және 16 калибрлі мылтықтар 1913 жылдың соңына дейін сатылмады). Оның түтікшелі дүңгіршегі мылтықтың астынан зарядталды. Бос патрондар оң жаққа шығарылды. Дүңгіршекте орнатылған ағаш тығынына қарай екі, үш немесе төрт патрон зарядталатын болды. Дүңгіршек түтігі алты 2¾ дюймдік 12 калибрлі патронды сыйдыратын, ал қазіргі заманғы спорттық мылтықтар әдетте төрт немесе бес патронға ғана арналған. Қалыптастырылған және өңделген болат бөлшектерінің болуына қарамастан, 1964 жылы өндірісті тоқтатудың басты себебі – оны бәсекеге қабілетті бағамен өндірудің тым қымбат болуы еді. Сол кездегі басты бәсекелес – 1950 жылы ұсынылған әлдеқайда арзан Ремингтон Model 870 болды. 1927 жылдан кейін жасалған «заманауи» Model 12 мылтықтары тек 2¾ дюймдік патрондарға арналған, бірақ кейбір арнайы модельдер, мысалы, Heavy Duck Gun Model 12, 3 дюймдік Super Speed және Super X патрондарына (негізінен 3 дюймдік магнум) арналған. Алғашқы 20 калибрлі Model 12 мылтықтарының патрондары 2½ дюймді, ал 16 калибрлі Model 12 мылтықтары 2 9/16 дюймдік патронға арналған. Жағдайды одан әрі уландыратыны, осы ерте Model 12 мылтықтарының кейбіреулері кейіннен өзгертілді, олардың патрондары 2¾ дюймдік патрондарды қабылдау үшін ұзартылды, ал басқалары зауыттық патрон ұзындығында қалды. Қару жасаушының мұқият тексеруі әрқашан ескі Model 12 мылтығында жаңа 2¾ дюймдік патронды атудың қауіпсіздігін анықтау үшін ұсынылады. 2¾ дюймдік патрон қысқа патронға арналған Model 12 мылтығына жиі сыйып, бірақ ату кезінде артық қысым тудыратынын және патронның сыйып қалуы патронның өзгертілгенін білдірмейтінін ескеру қажет. 1964 жылдан 2006 жылға дейін Винчестер, АҚШ-тың қайталайтын қару компаниясы және Мироку арнайы қару коллекционерлері сатып алу бағдарламалары арқылы арнайы өндіріс үлгілерін жасады, бірақ Perfect Repeater мылтығы 1964 жылдан кейін жаппай өндірілген жоқ. АҚШ-тың қайталайтын қару компаниясы (FN еншілес компаниясы) 2006 жылдың қаңтар айында Нью-Хейвендегі Коннектикут штатындағы зауытты толық жабуды жариялады, осылайша Model 12 мылтығының 95 жылдық өндірісі аяқталды.

The Model 1912 (shortened to Model 12 in 1919) was the next step from the Winchester Model 1897 hammer fired shotgun, which in turn had evolved from the earlier Winchester Model 1893 shotgun. The Model 12 was designed by Winchester engineer T. C. Johnson, and was based in part on the M1893/97 design by John M. Browning, in that it used a sliding forearm or "pump action" to cycle the mechanism and a tilting breechblock. It was initially available in 20 gauge only (12 and 16 gauge guns were not sold until late 1913). Its tubular magazine was loaded through the bottom of the gun. Empty shotgun shells ejected to the right. Depending on the particular wooden plug installed in the magazine, two, three, or four shells could be loaded into the tubular magazine. The magazine tube held six 2¾ inch 12 gauge shells, whereas most modern sporting shotguns typically hold only four or five shells. With forged and machined steel parts, the ultimate reason for discontinuation in 1964 was that it was too expensive to produce at a competitive price. The primary competition at this time came from the much less expensive Remington Model 870, which had been introduced in 1950. The majority of "modern" Model 12 shotguns manufactured after 1927 were chambered for 2¾ inch shotgun shells only, although some specialized models such as the Heavy Duck Gun Model 12 were chambered for 3" Super Speed and Super X shells (basically a 3" magnum). The early 20 gauge Model 12 guns had chambers that were 2½", and the 16 gauge Model 12s were chambered for a 2 9/16 inch shotgun shell. To add further confusion, some of these early Model 12s have subsequently been modified, with their chambers lengthened to accept 2¾ inch shotgun shells, while others remain in their factory stock chamber lengths. Careful inspection by a gunsmith is always recommended to determine whether or not it is safe to fire a modern 2¾ inch shotgun shell in older Model 12s. It is worth noting that while a 2¾ inch shell will often chamber in the short chambered Model 12s this will result in excessive pressure upon firing, and the fact that a 2¾ inch shell fits should never be taken as an indication that the chamber has been modified. Special production examples were produced by Winchester, the U. S. Repeating Arms Company, and Miroku after 1964 through 2006 through specialized gun collector purchase programs, but the Perfect Repeater shotgun was never mass produced after 1964. The U. S. Repeating Arms Company (a subsidiary of FN) announced a complete closing of the New Haven, Connecticut factory facility in January 2006, thus ending the Model 12's production after 95 years.

Әскери мақсатта

АҚШ қарулы күштері Модель 12-нің әртүрлі нұсқаларын Бірінші дүниежүзілік соғыста, Екінші дүниежүзілік соғыста, Корея соғысында және Вьетнам соғысының басында, 1964 жылы Модель 12 өндірісі тоқтатылғаннан кейін қоймасы таусылғанға дейін пайдаланды. Модель 12 нұсқалары Модель 12 немесе қысқаша M12 деп аталды. Бірінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясы шамамен 20 000 Модель 12 окоптық мылтығын сатып алды, олар азаматтық үлгіден қысқа ұңғысы, тесілген болаттан жасалған жылу қалқаны және M1917 штык бекіткішімен ерекшеленді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ теңіз жаяу әскерлері, әскери-әуе күштері және теңіз күштері 80 000-нан астам Модель 12 мылтық сатып алды, олар көбінесе Тынық мұхитында қолданылды. Армия базаларды қорғау және әуе күштерінің ұшақтарын саботажға қарсы қорғау үшін жылу қалқаны мен штығы жоқ Модель 12 мылтықтарын сатып алды. Теңіз күштері де шетелдік порттарда кемелер мен қызметкерлерін қорғау үшін осындай мылтықтарды сатып алып, пайдаланды. Теңіз жаяу әскерлері Модель 12-нің окоптық мылтық нұсқасын Тынық мұхитындағы жапондық аралдарды басып алуда сәтті пайдаланды. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы Модель 12 окоптық мылтықтарының басты айырмашылығы – бастапқы үлгідегі жылу қалқанындағы алты қатар тесік 1942 жылдан бастап төрт қатарға дейін азайтылды. Корея соғысы кезінде теңіз жаяу әскерлері Модель 12-ні кеңінен қолданды. Сол сияқты, теңіз жаяу әскерлері мен АҚШ армиясы Вьетнам соғысы кезінде де Модель 12-ні пайдаланды. Дегенмен, 1964 жылы Модель 12 өндірісі тоқтатылды, сондықтан әскерилер оны енді сатып алмады. Бірақ американдық арсеналда көптеген қару-жарақ болды, сондықтан Модель 12 1960 жылдардың соңына дейін жауынгерлік қызметте болды. 1960 жылдардың ортасында ұрыс үшін Ithaca 37 мылтығы сатып алынды және ол АҚШ әскерінде Модель 12-ні ауыстыра бастады. Ithaca 37 Вьетнам соғысында ең көп қолданылатын мылтыққа айналды. Бұл қақтығыста қолданылған басқа мылтықтарға Винчестер Модель 1897 окоптық мылтығы, Стивенс Модель 77 мылтығы және Ремингтон 870 Wingmaster кірді, соңғысы АҚШ теңіз күштері басқа түрлерге қарағанда көбірек пайдаланды. Көптеген қазіргі заманғы инерциялық мылтықтардан айырмашылығы, Винчестер Модель 12-де оқтандырғыш болмады. Бұрынғы Винчестер Модель 1897 сияқты, ол триггер алдыңғы оқтан кейін төменде қалғанда, әрекет аяқталған сайын атып тастады. Триггер төменде қалғанда, инерциялық механизмді жылдам ашып-жапқанда, келесі оқ атылды ("бірнеше оқ ату"). Бұл мүмкіндік және оның алты оқтың сыйымдылығы оны жақын арадағы шайқасқа тиімді етті. АҚШ қарулы күштерінің жеке қаруларының тізімін қараңыз.

The United States armed forces used various versions of the Model 12 in World War I, World War II, Korea, and in the early part of the Vietnam War, until inventory was exhausted after the Model 12's initial production ceased in 1964. Versions of the Model 12 were type classified as the Model 12 or M12 for short. Approximately 20,000 Model 12 trench guns were purchased by the US Army in World War I, differing from the civilian version by having a shorter barrel, a perforated steel heat shield, and a M1917 bayonet adapter. More than 80,000 Model 12 shotguns were purchased during World War II by the United States Marine Corps, Army Air Forces, and Navy, mostly for use in the Pacific theater. Riot gun versions of the Model 12, lacking the heat shield and bayonet, were purchased by the Army for use in defending bases and in protecting Air Forces aircraft against saboteurs when parked. The Navy similarly purchased and used the riot gun version for protecting Navy ships and personnel while in foreign ports. The Marine Corps used the trench gun version of the Model 12 to great success in taking Japanese occupied islands in the Pacific. The primary difference between the World War I and the World War II Model 12 trench gun versions was that the original design contained six rows of holes in the perforated heat shield, this was further reduced to only four rows beginning in 1942. During the Korean War, the Marines used the Model 12 extensively. Likewise, the Marines and U. S. Army used the Model 12 during the Vietnam War. However, production of the Model 12 ended in 1964, which led to the Model 12 no longer being purchased by the military. However, there were numerous firearms already in the American arsenal, and the Model 12 would continue to see combat service until the end of the 1960s. During the middle 1960s, the Ithaca 37 shotgun was acquired for combat use, and it began replacing the Model 12 as the primary shotgun employed by the United States military. The Ithaca 37 eventually became the most commonly used shotgun of the Vietnam War. Other shotguns which were used in that conflict included the Winchester Model 1897 trench gun, the Stevens Model 77 shotgun, and the Remington 870 Wingmaster, the latter of which was used more by the U. S. Navy than other branches. Unlike most modern pump action shotguns, the Winchester Model 12 had no trigger disconnector. Like the earlier Winchester Model 1897, it fired each time the action closed as long as the trigger remained depressed from the prior shot. While the trigger remained depressed, as fast as one could pump the action open and closed another round would fire ("slam firing"). That capability and its six shell magazine capacity made it effective for close combat. See List of individual weapons of the U. S. Armed Forces