2006 жылғы Канада Либерал партиясының көшбасшылық сайлауы
2006 Liberal Party of Canada leadership election
Канада Либералдық партиясының 2006 жылғы көшбасшы сайлауы: Пол Мартиннің отставкасы, жаңа көшбасшы С.Дионның тағайындалуы, сайлау процесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2006 жылғы Канада Либералдық партиясының басшылығына сайлау, 2006 жылғы Канададағы федералды сайлауда партияның жеңілісінен кейін премьер-министр Пол Мартиннің Либералдық партияны келесі сайлауға жетекшілік етпейтінін жариялағаннан кейін туындады. Бұған дейін жоспарланған партияның екі жылдық съезі 2006 жылдың 29 қарашасынан 1 желтоқсанына дейін Монреальдегі Конгресс сарайында өтті, ал одан кейін партияның басшылыққа сайлау съезі сол жерде 2 желтоқсаннан 3 желтоқсанға дейін жалғасты. Жеңімпаз ретінде Стефан Дион Либералдық партияны 2008 жылғы федералды сайлауға бастап әкелді. Партия конституциясы партия басшысын бірнеше мың делегаттар сайлайтын тәртіпті белгіледі. Бұл делегаттар, атқару комитеттері, әйелдер қауымдастықтары және Жастар либералдық клубтары осы қауымдастықтың жалпы жиналысында өткен делегаттарды іріктеу жиналысында алған дауыстар санына пропорционалды түрде сайланды. Жүздей басқа делегаттарға, оның ішінде Либералдық партияның парламент мүшелері, сенаторлар, атқару комитеттерінің президенттері, бұрынғы кандидаттар және провинциялық немесе аумақтық қауымдастықтардың басқару кеңесінің мүшелері автоматты түрде делегаттық орындар берілді. Партия конституциясының талабына сәйкес, съезге делегаттарды іріктеу съезге 35-59 күн бұрын жүзеге асырылуы керек еді, және делегаттарды іріктеу жиналыстарына кемінде 90 күн бұрын партияға мүше болған либералдар ғана дауыс бере алатын болды, бірақ делегат болу үшін соңғы мерзім белгіленбеген. Осының салдарынан, басшылыққа үміткерлерді қолдауға бейім мүшелерді тіркеу үшін күшті бәсекелестік болды. Съезд 2003 жылғы съезден шамамен үш жыл өткен соң өтті, онда Пол Мартин партияның фракциясы мен келе жатқан премьер-министр Жан Кретьен арасындағы ұзақ жылдарға созылған қақтығыстан кейін сайланды. Төрт раундтан кейін, бұрынғы министр және «қара ат» саналған Стефан Дион 2006 жылдың 2 желтоқсанында басшылыққа ие болды. 2022 жылға дейін бұл 1958 жылдан бері Либералдық партияның басшылыққа сайлау съезінің жалғыз ғана съезі болып табылады, онда кандидаттардың ешқайсысы бұрын партия басшылығына үміткер болған емес. Екінші орынды алған Майкл Игнатиев кейіннен 2009 жылы партия басшылығына қайта үміткерлік етіп, қарсылықсыз сайланды, ал осы сайлаудың бірінші турында жеңілген Марта Холл Финдлей 2013 жылы тағы да үміткерлік етіп, үшінші орынды иеленді.
The 2006 Liberal Party of Canada leadership election was prompted by outgoing Prime Minister Paul Martin's announcement that he would not lead the Liberal Party of Canada into another election, following his party's defeat in the 2006 federal election in Canada. The party's biennial convention, already scheduled to occur from November 29 to December 1, 2006, in Montreal's Palais des congrès, was followed by the party's leadership convention at the same venue occurring December 2 to December 3, 2006. As the winner, Stéphane Dion led the Liberal Party into the 2008 federal election. The party constitution set out a process by which the party leader would be chosen by several thousand delegates, who were elected by riding associations, women's associations, and Young Liberal clubs in proportion to the number of votes they received at a delegate selection meeting of the general membership of that association. Hundreds of other ex officio delegates were automatically awarded delegate spots at the convention, including Liberal Members of Parliament, Senators, riding association presidents, past candidates and members of provincial or territorial association executive boards. As stipulated by the party constitution, the selection of delegates for the convention had to occur 35 to 59 days prior to the convention, and only Liberals who had joined the party at least 90 days before the delegate selection meetings could vote for delegates, although there was no deadline for becoming delegates themselves. As a result, the early months of the leadership race were dominated by competing drives to sign up members who were likely to back the various candidacies. The convention date was approximately three years after the 2003 convention, in which Paul Martin was selected after years of conflict between his faction of the party and that of outgoing Prime Minister Jean Chrétien. After four ballots, former cabinet minister and dark horse candidate Stéphane Dion won the leadership on December 2, 2006. As of 2022, this remains the only Liberal Party leadership convention since 1958 in which none of the contenders had previously run for the party's leadership. Michael Ignatieff, who finished as runner up, would later run again for the party's leadership in 2009 and was elected unopposed, while Martha Hall Findlay, who was eliminated in the first round of this election, ran again in 2013, finishing third.
Парламент басшылығы конвенцияға дейін
2006 жылдың 1 ақпанында премьер-министр Пол Мартин партия басшылығына жаңа адам тағайындалғанға дейін Либералдық партияның басшысы ретінде қалуға ниеттенгенін, бірақ Оппозиция басшысы қызметін атқармайтынын мәлімдеді. Сол күні 103 мүшелі либералдық фракция Торонто орталығы округінен сайланған парламент депутаты және Қорғаныс министрі Билл Грэмды Оппозиция басшысы және Парламенттегі уақытша парламенттік басшы ретінде таңдады. (Дэвид Эмерсон консерваторларға өтіп кеткен соң, фракцияның саны 102 мүшеге дейін азайды.) Грэм Вестмонт—Виль-Мари округінен сайланған депутат және Үкіметаралық істер министрі Люсьен Робилардты өзінің орынбасары етіп тағайындады. Алберта сенаторы, Канада Сенатының төрағасы Дэн Хейс Сенаттағы Оппозиция басшысы болып сайланды. Мартин партия оның ізбасарын таңдағанша ресми басшы болып қалуды жоспарлағанмен, 2006 жылдың 16 наурызында бұрынғы премьер-министр өзінің отставкасы келесі демалыс күні, Либералдық партияның басқару органы конвенттің күнін белгілегеннен кейін күшіне енеді деп хабарлады. БАҚ хабарларына сәйкес, Мартин Харпер үкіметі келесі бірнеше айда құлап, либералдарды кезекті сайлауға жетекшілік ету мүмкіндігіне қатысты болжамдарды тоқтату үшін осы шешімді қабылдады. 2006 жылдың 18 наурызында Ұлттық басқару органы Билл Грэмға толыққанды уақытша басшы (тек уақытша парламенттік басшы емес) рөлін берді. Уақытша басшылар көшбасшылық сайыстарда бейтарап болуы керек деп саналады және әдетте өздері кандидат бола алмайды.
On February 1, 2006, outgoing Prime Minister Paul Martin announced that he would like to continue as leader of the Liberal Party until his successor was chosen but that he would not serve as Leader of the Opposition. Later that day, the 103 member Liberal caucus selected Bill Graham, Member of Parliament for Toronto Centre and the outgoing Minister of National Defence, as Leader of the Opposition and interim parliamentary leader in the House of Commons. (The caucus was soon reduced to 102 members when David Emerson crossed the floor to join the Conservatives.) Graham named Lucienne Robillard, member for Westmount—Ville Marie and the outgoing Minister of Intergovernmental Affairs, as his deputy leader. Alberta Senator Dan Hays, outgoing speaker of the Senate of Canada, was chosen as Leader of the Opposition in the Senate. Though Martin initially intended to remain the official leader until the party chose his permanent replacement, the former Prime Minister announced on March 16, 2006, that his resignation would take effect the following weekend, once the Liberal Party executive set the date of the convention. According to media reports, Martin made his decision to end speculation that he may lead the Liberals into the next election, should the Harper government fall in the following few months. Bill Graham was given the full fledged role of interim leader (rather than just interim parliamentary leader) by the National Executive on March 18, 2006. Interim leaders are traditionally expected to be neutral in leadership races and are typically individuals who are not expected to be candidates themselves.
Талдау
2006 жылғы сайлау науқанының ортасында Либералдық партия басшылығына конвенция өткізу мүмкіндігі туған кезде, БАҚ көбінесе Мартиннің орнын басуға ниет білдірген көптеген үміткерлерге назар аударды. Кейбір сарапшылар бұл конвенцияны Пьер Трудо, Роберт Винтерс, Пол Мартин, Джон Тернер, Джо Грин, Митчелл Шарп және Аллан МакЭхен қатысқан 1968 жылғы конвенциядан бері көрілмеген, білікті үміткерлердің кең ауқымын ұсынуы мүмкін деп болжады. Мұндай болжамдар 2003 жылы Мартиннің күшіне қарсы тұрудан бас тартқан Кретиен кабинетінің белгілі мүшелерінің (әдетте Джон Мэнли, Аллан Рок, Брайан Тобин және Мартин Коушон деп аталатын) федералды саясатқа қайта оралуы мүмкін деген үмітке негізделген. Сондай-ақ, 2003 жылғы жарыста екінші орын алған Шейла Коппс және Мартиннің күткен мұрагері Франк МакКенна да осы қадамға баруы мүмкін еді, бұл көптеген танымал есімдердің теңдес кездесуіне әкелуі мүмкін еді. Бірақ, аталған саясаткерлердің ешқайсысы жарысқа қатыспады. Кейбір комментаторлар мұның себебі Либералдық партияның ұзақ оппозицияда қалуы мүмкін деген кең таралған пікірге байланысты екенін айтты (алдыңғы конвенцияларда партия басшылығын жеңу премьер-министр болу мүмкіндігімен байланысты болған). Басқалары партияның қарызының шешімге әсер еткенін болжады. МакКенна жеке өміріне тигізетін ауырлықты басшылық лауазымның басты себебі ретінде атады. Либералдық партия басшылығына деген қызығушылықтың төмендеуі партия басшылығына ұмтылудың қажеттігін білдіре ме, әлде "ашық" жарыс партияны өткен қарыздан арылтыра ма деген пікірлер қақтығысты. 2006 жылдың мамырында The Globe and Mail газеті сол кездегі он бір үміткердің тілдік сертификатын алу үшін Оттава университетінің профессоры Хелен Кноеррмен тексерілгенін хабарлады. Жеті үміткер қанауыт балл алды: Боб Рэй мен Майкл Игнатьев ең жоғары балл алды, ал Стефан Дион (ағылшын тіліндегі еркін сөйлеу қабілеті тексерілді), Джо Волпе, Марта Холл Финдлей, Жерар Кеннеди және Маурицио Бевилаква да екі тілді деп танылды. (Беваилаква кейін жарыстан шығып кетті). Қалған үміткерлердің барлығы тестілеуден өтпеді, олардың әрқайсысына бірдей төрт сұрақ қойылды және олардың синтаксисі, сөздік қоры және грамматикасы бойынша бағаланды. Хеди Фрай (кейіннен жарыстан бас тартты) әңгімені аяқтамады. Газет алғашқыда Кеннеди мен Бевилакваның француз тіліндегі еркін сөйлеу талаптарына сай келмегенін хабарлады, бірақ кейін бұл мәлімдемені қайтарып алды. Либералдық партияның ресми емес дәстүрі франкофондық және англофондық лидерлерді кезектестіру болды, бұл дәстүр "алмасу" деп белгілі. Егер Стефан Дионнан басқа кандидат жеңіске жетсе, бұл дәстүр бұзылар еді. Алайда, алмасу принципі сайлау науқанының маңызды мәселесі ретінде кеңінен талқыланбады. Шындығында, науқан барысында Дион "жоғарғы деңгейдегі" (Рэй мен Игнатьевтің басында) "аутсайдер" кандидат деп есептелді. Сауалнамалар оны басқа кандидаттарға берілген делегаттардың екінші таңдауы ретінде көрсеткенімен, Дионның Квебек азаматы болуы кемшілік деп саналды, көптеген сарапшылар партияның үшінші рет Квебектен басшы таңдауының ықтимал еместігін айтты. Алайда, Дионның мүмкіндіктері Брисон, Драйден және Волпе сияқтылармен бірге тағы бір бейресми партия дәстүрімен күшейтілді: 1919 жылы Маккензи Кинг Уилфрид Лориердің орнын басып алғаннан бері, барлық Либералдық партия лидерлері алдыңғы лидердің кабинетінде қызмет еткен. Сол кездегі Либералдық партияның қазіргі басшысы Александр Маккензиден басқа, Эдвард Блейк пен Маккензи Кинг бұрынғы Либералдық партия лидерлерінің кабинетінде қызмет етпеген жалғыз лидерлер болды. Жарыс басында жарысқа қатысуға ниет білдіргендердің арасында алты әлеуетті жеңімпаз ("үлкен алты") бар екені айтылды, олар: Скотт Брисон, Стефан Дион, Кен Драйден, Майкл Игнатьев, Жерар Кеннеди және Боб Рэй. 2006 жылдың тамызына қарай көптеген жаңалықтар ең жоғарғы деңгейде Дион, Игнатьев және Рей тұрғанын, кейде Кеннедиді де қосатындығын хабарлады. 2006 жылдың қазан айында "Торонто Стар" газеті Кеннеди мен Дионның сайлау науқандары арасындағы ықтимал одақ туралы келіссөздер жүріп жатқанын хабарлады. Газет бұл одақтың жеңіске жетуі мүмкін екенін болжады (кейін осы болжам расталды), өйткені олардың біріккен делегаттары Игнатьев пен Рейді басып өтетін еді.
As the possibility of a 2006 Liberal leadership convention emerged during the midpoint of the election campaign, most media speculation focused on the surfeit of potential candidates poised to replace Martin. Some optimistically billed this convention as being most likely to provide a broad field of skilled contenders not seen since the 1968 convention that included Pierre Trudeau, Robert Winters, Paul Martin, Sr., John Turner, Joe Greene, Mitchell Sharp and Allan MacEachen. Such speculation seemed rooted in the assumption that high profile members of the Chrétien cabinet that had elected not to challenge the Martin juggernaut in 2003 (most commonly enumerated as John Manley, Allan Rock, Brian Tobin and Martin Cauchon) would return to federal politics, along with 2003 runner up Sheila Copps and Martin's own presumptive heir Frank McKenna, prompting a balanced matchup between multiple household names. Instead, all of the above mentioned politicians did not enter the race. Some commentators stated that this was because of a prevailing view that the Liberal Party would spend an extended period in opposition (as opposed to prior conventions where winning the party leadership came with some certainty of becoming Prime Minister). Others suggested reported party debt contributed to decisions to back down. For his part, McKenna cited personal toll of the leadership position as the top reason he did not run. There were conflicting views on whether the widespread reticence signalled that the Liberal leadership is undesirable or that a "wide open" leadership race would free the party from past baggage. In May 2006, The Globe and Mail newspaper reported that the then eleven candidates were tested for bilingualism certificates by University of Ottawa professor Hélène Knoerr. Seven received passing scores: Bob Rae and Michael Ignatieff both received top scores, while Stéphane Dion (who was tested on his English fluency), Joe Volpe, Martha Hall Findlay, Gerard Kennedy and Maurizio Bevilacqua also were graded as bilingual. (Bevilacqua later dropped out of the race.) The remaining candidates all failed the test, whereby each candidate was asked the same four questions and graded based on their syntax, vocabulary, and grammar. Hedy Fry (who also withdrew) did not finish the interview. The newspaper initially errantly reported that Kennedy and Bevilacqua had failed to meet fluency requirements in French, but later retracted this statement. The unofficial Liberal Party tradition was to alternate between francophone and anglophone leaders, a tradition informally known as alternance. This tradition would be broken if any candidate other than Stéphane Dion were to win. However, the alternance principle was not widely cited as a specific campaign issue. In fact, throughout the campaign, Dion was considered an "underdog" candidate among the "top tier" (with Rae & Ignatieff at the very top). Although polls consistently showed him as a popular second choice of delegates committed to other candidates, Dion's status as a Quebecer was widely considered a handicap, with conventional wisdom suggesting that the party was unlikely to turn to its third consecutive leader from Quebec. However Dion's chances, along with those of Brison, Dryden and Volpe, appeared bolstered by another informal party tradition: Since Mackenzie King succeeded Wilfrid Laurier in 1919, every Liberal leader had served in the previous leader's Cabinet. At that point in time, aside from incumbent Liberal leader Alexander MacKenzie, Edward Blake and Mackenzie King were the only Liberal leaders that had never served in the Cabinet of a previous Liberal leader. Early in the race the field of declared contenders was often described as having a first tier of six potential winners (the "big six") most commonly cited as consisting of Scott Brison, Stéphane Dion, Ken Dryden, Michael Ignatieff, Gerard Kennedy and Bob Rae. By August 2006, most news articles cited the top tier of consisting of only three, or four potential winners most commonly cited as Dion, Ignatieff and Rae but also occasionally including Kennedy. In October 2006, the Toronto Star reported that Kennedy and Dion's campaigns were holding talks about a potential alliance. The paper speculated (accurately, as it would turn out) that this alliance would be likely to win as their combined delegates would surpass both Ignatieff and Rae.
Пікірсауалдар
The Globe and Mail газетінің Либералдық партия мүшелері арасында 12-18 қыркүйек күндері жүргізген сауалнамасына сәйкес, Майкл Игнатьев 19% қолдаумен жеңіл артықшылыққа ие болды. Қалған кандидаттарға қолдау деңгейі: Боб Рейге – 17%, Стефан Дионға – 13%, Джерард Кеннедиге – 9%, Кен Драйденге – 9%, Скотт Брисонға – 3%, Джо Вольпеге – 2%, Марта Холл Финдлейге – 1%, ал Хеди Фрайға – 1%-дан кем. Сауалнама көрсеткендей, партия мүшелерінің 27%-ы өз таңдауын білмейді немесе шешімін қабылдамаған. Сауалнама Игнатьевтің екінші турдағы әлсіздігін болжады: оны екінші таңдау ретінде 12% дауыс берген, ал Рейге – 23%, Дионға – 17% дауыс берген. Алайда, сауалнаманың дұрыстығы Брисон, Драйден және Дион ұсынған мүшелік тізімдеріне негізделгендіктен сол кезде күмәндалған. Дегенмен, 17-24 қыркүйек күндері «Торонто Стар» және «La Presse» газеттері үшін EKOS Research Associates жүргізген Онтарио және Квебек провинцияларындағы Либералдық партия мүшелері арасындағы сауалнама ұқсас нәтижелерді көрсетті: Рей мен Игнатьевтің әрқайсысы 25% қолдау алды, Дион – 17%, Кеннеди – 16%. Рей мен Дион екінші таңдау ретінде де күшті қолдауға ие болды, әрқайсысы 27% дауыс алды, ал Игнатьев үшін бұл көрсеткіш 19% болды. Партия ішіндегі сарапшылар Игнатьевтің келесі турларда жеңіліп қалмауы үшін «Супер жексенбіде» сайланған делегаттардың кем дегенде 35%-ын қамтамасыз етуі керектігін айтты. Ол сол күні ең көп делегатты жинағанымен, 35% мақсатқа жете алмады. Анонимді дереккөз Игнатьевтің 30 жыл бойы Канададан кетіп, АҚШ-тың Иракқа басып кіруін бастапқыда қолдағандығы сайлауда оған қарсы ойнағанын мәлімдеді. Патрик Госсаж, Торонтодағы саяси кеңесші және Игнатьевтің жақтасы, оның жеңілісін былай түсіндірді: «Адамдар: «Бұл кім, бізге партиямен не істеу керегін айтып жатыр?» дейтін. Ол партиялық элитаның қолдауына ие болғанымен, ол сырттан келген адам болды және бұқаралық ақпарат құралдары оған таңған «30 жыл бойы елден кетіп жүрген» имиджін жоюға ең болмағанда тырыспады». Гарвард Канадалық клубының бұрынғы премьер-министрі Лорен П.С. Эпштейн: «Соңғы дауыс беруде Либералдық партия делегаттары партияны біріктіруге бейім адамды іздеді; Игнатьевтің жақтастары көп болғанымен, оған ешқашан қолдау көрсетпейтін адамдар да болды» деді. Көптеген сауалнамаларда екінші орынды алып, бірақ екінші таңдау ретінде күшті қолдауға ие болған Боб Рей Игнатьевтің екінші турдағы әлсіздігін пайдалана алатын ең ықтимал кандидат сияқты көрінді. Алайда, сыншылар Рейдің 1990 жылдардың басында және ортасында Онтарио провинциясының премьер-министрі ретіндегі тұрақсыз кезеңін атап өтіп, Онтариодағы сайлаудағы табыс үкімет құру үшін маңызды екенін айтты.
According to an opinion poll of Liberal party members by The Globe and Mail, conducted from September 12–18, Michael Ignatieff enjoyed a slim lead over the pack with 19% support. The remaining candidates' support was calculated at: 17% for Bob Rae, 13% for Stéphane Dion, 9% for Gerard Kennedy, 9% for Ken Dryden, 3% for Scott Brison, 2% for Joe Volpe, 1% for Martha Hall Findlay, and less than 1% for Hedy Fry. The poll found that 27% of party members did not know or were undecided about their choice. The poll foretold Ignatieff's potential second ballot weakness: 12% selected him as their second choice, compared to 23% for Rae and 17% for Dion. However, the poll's accuracy was questioned at the time since it was taken based on membership lists provided by Brison, Dryden and Dion. Still, a poll of Liberal party members in Ontario and Quebec by EKOS Research Associates for the Toronto Star and La Presse, conducted from September 17–24, showed similar results with Rae and Ignatieff supported by 25% each, Dion by 17% and Kennedy by 16%. Rae and Dion again had strong support for second choice at 27% each, compared with 19% for Ignatieff. Party insiders suggested that Ignatieff would have to secure at least 35% of the delegates elected on "Super Weekend" to avoid being overtaken in subsequent ballots. Although he won the most delegates overall on that weekend, he did not reach the 35% target. An anonymous source speculated to the BBC that Ignatieff's 30 year absence from Canada and his initial support for the U. S. led invasion of Iraq played against him in the election. Patrick Gossage, a Toronto political consultant and Ignatieff supporter, explained his eventual loss this way: "There were people saying, 'Who is this telling us what he's going to do with the party?' Even though he was supported by the party establishment he nevertheless was an outsider, and he never successfully dealt with the labels the media put on him that he'd been away for 30 years." Lauren P. S. Epstein, the former prime minister of the Harvard Canadian Club, said: "What it came down to in the final vote was that the Liberal delegates were looking for someone who was more likely to unite the party; Ignatieff had ardent supporters, but at the same time, he had people who would never under any circumstances support him." Running second in many polls but with strong second choice support, Bob Rae looked like the most likely candidate to capitalize on Ignatieff's second ballot weakness. However, critics cited Rae's turbulent tenure as Ontario Premier in the early to mid 1990s, arguing that electoral success in Ontario was essential for forming government.
Скот Брисон
39 жастағы Скотт Брисон Кингс-Хантс округінің депутаты және Мартин үкіметіндегі Мемлекеттік жұмыстар және мемлекеттік қызметтер министрі болды. Ол бұрынғы прогрессивті консерватор (1997 жылдан бастап) және 2003 жылғы партия басшылығына сайлауда осы партияның төрағасы болуға үміттене білген. Брисон сол жылы, Канаданың Консервативтік партиясы құрылғаннан кейін көп ұзамай, либералдар қатарына қосылды. Бұрынғы инвестициялық банкир Брисон қаржылық жағынан орташа және әлеуметтік прогрессивті көзқарастарды ұсынды. Оның консерваторлық платформасы Жұмыссыздыққа жәрдемақыны реформалауды, денсаулық сақтауға жеке сектордың көбірек қатысуын, АҚШ-пен біріктірілген қорғаныс стратегиясын және әлеуметтік либералдық саясатты қамтыды. Оның 2006 жылғы либералдық платформасы кандидатты "қоршаған ортаны, бизнес инновацияларын және әлеуметтік прогрессивті құндылықтарды қорғайтын" деп баса көрсетті.
Scott Brison, 39, was the MP for Kings—Hants and was Minister of Public Works and Government Services under Martin. He had previously been a Progressive Conservative MP (since 1997) and had in fact made a previous attempt at that party's leadership in their 2003 leadership election. Brison crossed the floor later that year to join the Liberals shortly after the creation of the Conservative Party of Canada. An openly gay former investment banker, Brison presented fiscally moderate and socially progressive positions. His PC leadership platform had called for Employment Insurance reform, more private involvement in healthcare, integrated defense strategy with the US, and socially liberal policies. His 2006 Liberal leadership platform emphasised the candidate as a "defender of the environment, business innovation and socially progressive values."
Стефан Дион
51 жастағы Стефан Дион Кристиан үкіметінде (1996–2003) үкіметаралық істер министрі, ал Мартин үкіметінде (2004–2006) қоршаған орта министрі болған. 1996 жылы министрлікке тағайындалып, одан кейін Сан-Лоран—Картьервиль округінен парламентке сайланғанша, Дион саяси ғылым профессоры және белгілі федералист сарапшысы болды. Ол Квебек тәуелсіздігіне қарсы күрескенімен және "Нақтылық туралы заң" сияқты шараларды қолдағанымен танымал болды. Ол Кристианның адал жақтасы саналды, бірақ Мартиннің командасымен де жақсы қарым-қатынас жасады. Дион өзінің кандидаттығын 7 сәуірде жариялады.
Stéphane Dion, 51, had been Intergovernmental Affairs minister (1996–2003) under Chrétien, Environment minister (2004–2006) under Martin. Before entering federal politics by his 1996 appointment to cabinet followed shortly by his election to parliament from Saint Laurent—Cartierville, Dion was a professor of political science and noted federalist commentator. He was noted for vocally opposing Quebec sovereigntism and supporting for measures such as the Clarity Act. He was considered a Chrétien loyalist who nonetheless worked well with the Martin camp. Dion announced his candidacy on April 7.
Жерард Кеннеди
46 жастағы Джерард Кеннеди 2003 жылдан 2006 жылға дейін Далтон МакГинтидің Онтарио провинциялық үкіметінде білім министрі болды, ол федералдық либералдық көшбасшылыққа үміткер болу үшін отставкаға кетті. Кеннеди Онтарио либералдық партиясын қайта құруда және оны 2003 жылғы провинциялық сайлауда үкіметке жеткізуде маңызды рөл атқарды. Білім министрі ретінде ол көп жылдар бойы жеке мектептерге қолдаудың артуынан кейін мемлекеттік білім беру жүйесіне деген сенімді қалпына келтірген деп есептелді. Ол 5 сәуірде жарысқа қатысу үшін министрлер кабинетінен кетті. 1996 жылы Онтарио либералдық партиясының төрағалыққа сайлауында ол екінші орынды алды, алғашқы төрт раундта жеңіске жетті, бірақ бесінші және соңғы раундта МакГинтиден жеңілді. Көптеген журналистер оны партияның сол қанатында деп санайды.
Gerard Kennedy, 46, was Minister of Education in the Ontario provincial government of Dalton McGuinty from 2003 until 2006 when he resigned to enter the federal Liberal leadership campaign. Kennedy was a key player in rebuilding the Ontario Liberal Party and bringing it to government in the 2003 provincial election. As Education Minister, he was widely viewed as having restored faith in the public education system after years of growing support for private schools. He resigned from cabinet on April 5 in order to enter the race. He was the runner up in the 1996 Ontario Liberal leadership election, having finished in first place on the first four ballots, he was defeated by McGuinty on the fifth and final ballot. He was viewed by many journalists as being on the left wing of the party.
Боб Рей
58 жастағы Боб Рей 1990 жылдан 1995 жылға дейін Онтарионың Жаңа демократиялық партиясының премьер-министрі болды және 1978 жылдан 1982 жылға дейін Бродвиу—Гринвуд сайлау округі үшін федералды NDP депутаты болды. Сайлау саясатынан кеткеннен кейін Рей федералды үкімет үшін бірқатар даулы мәселелер бойынша жұмыс істеді, ең бастысы Air India апаты; халықаралық қатынастар саласында конституциялық мәселелер бойынша кеңес берді және Онтарио үкіметі үшін жоғары білім беру туралы зерттеу жүргізді. Рей 2006 жылдың сәуір айында Либералдық партияға қосылды (бұрын ол 1960 жылдары либерал болған), содан кейін сол айда орталықшыл науқан бастады. 2006 жылдың 13 наурызында Виннипегтің Канадалық клубында сөйлеген сөзінде Рей Канаданың "прогрессивті" күштерін біріктіруге қызығушылық танытты, осылайша Канада Парламентінде көпшілік үкіметті қайтадан құруға ұмтылды. "Канадалықтардың көпшілігі бөлісетін прогрессивті тарих бар, бірақ әзірге біз Парламентте көпшілікке қол жеткізе алмадық, сондықтан мұны қалай істеуге болатынын ойлауымыз керек".
Bob Rae, 58, was the Ontario New Democratic Party Premier of Ontario from 1990 to 1995 and was a federal NDP MP for Broadview—Greenwood in the House of Commons from 1978 to 1982. Since leaving electoral politics, Rae worked on a number of contentious issues for the federal government, most notably the Air India disaster; worked in international relations advising on constitutional issues and conducted a study for the Ontario government on post secondary education. Rae joined the Liberal Party in April 2006 (he had previously been a Liberal in the 1960s) before launching a centrist campaign that month. In a speech to the Canadian Club of Winnipeg on March 13, 2006, Rae expressed his interest in uniting the 'progressive' forces of Canada in order to regain a majority government in the Canadian House of Commons. "There's a progressive record that's shared by a majority of Canadians, but so far, we have not succeeded in becoming a majority in the House of Commons, so we must think a bit about how that can happen."
Бекітулер
Канада Либералдық партиясының 2006 жылғы көшбасшы сайлауына қолдау білдірулерді қараңыз.
See Endorsements for the Liberal Party of Canada leadership election, 2006.
Кэролин Беннет
Каролин Беннетт 2006 жылдың 24 сәуірінде сайысқа қатысатынын мәлімдеді, ал 15 қыркүйекте Боб Рейді қолдау үшін сайыстан бас тартты.
Carolyn Bennett announced her entry into the race on April 24, 2006, and withdrew from the race on September 15 to endorse Bob Rae.
Маурицио Бевилакква
Маурицио Бевилакква 19 сәуірде өзінің кандидатурасын ресми түрде жариялап, 14 тамызда Боб Рейді қолдағандықтан сайлаудан бас тартты.
Maurizio Bevilacqua formally declared his candidacy on April 19 and withdrew from the race on August 14 to endorse Bob Rae.
Хеди Фрай
Хеди Фрай 4 мамырда жарысқа түсіп, 25 қыркүйекте Боб Рейді қолдау үшін жарыстан шықты. 20 қазанда ол Боб Рейді қолдады.
Hedy Fry entered the race on May 4 and withdrew on September 25 to endorse Bob Rae. On October 20, he endorsed Bob Rae.
Қатыспаған фракция мүшелері
9 депутат және 6 сенатор жарысқа қатыспайтындарын мәлімдеді, ал 102 депутаттың 1-і және 63 сенатордың 10-ы өздерінің қай жаққа жататынын білдірмеді немесе әлі шешімін қабылдаған жоқ.
9 MPs and 6 Senators declared themselves neutral in the race, while 1 of 102 MPs and 10 of 63 Senators have not made their affiliations known or remain undecided.
Партияның екі жылдық мерекесі
Конвенттің алғашқы үш күні, 29 қарашадан 1 желтоқсанға дейін, Канада Либералдық партиясының екі жылдық конвенті болып өтті. Осыған сәйкес, делегаттар партияның басқарушы органдарына және жаңа партия төрағасына дауыс берді. Олар сондай-ақ екі жылда бір рет өткізілетін конвенттермен байланысты пленарлық жұмыстық топтар мен басқа да жиналыстарға қатысты. Конвенттің ашылуында АҚШ Демократиялық Ұлттық Комитетінің төрағасы Говард Дин «Партияны жаңарту» тақырыбында негізгі сөз сөйледі. Конвентте бірқатар жаңа партия басшылары сайланды. Атап айтқанда, сенатор Мари Пулен Боби Этьерді және бұрынғы депутат Тони Янноны жеңіп, президент болып сайланды. Конвентте сайланған басқарушы мүшелер келесі екі жылдық конвентке дейін өкілеттіктерді атқарады.
The first three days of the Convention, November 29 to December 1, constituted the biennial convention of the Liberal Party of Canada. As such, delegates cast their ballot for party executive positions as well as the new leader. They also engaged in plenary workshops and other meetings associated with biennial conventions. The keynote speech at the opening was delivered by Howard Dean, chairman of the U. S. Democratic National Committee, on the topic of party renewal. A number of new party executives were elected at the convention. Notably, Senator Marie Poulin was elected president defeating Bobbi Ethier and former MP Tony Ianno. Executive members elected at the Convention serve until the next biennial convention.
Конференция алдындағы жалпы делегаттардың болжамды саны
Кандидат Сайланған делегаттар Сайланған делегаттардың % Официалдық делегаттар Барлық делегаттар Қазіргі пайыз 1-ші турдағы мүмкіндік Майкл Игнатьев 1,377 29.3% 230 1,607 27.7% 37.6% Боб Рэй 943 20.1% 86 1,029 17.8% 27.6% Жерард Кеннеди 820 17.5% 111 931 16.1% 26.0% Стефан Дион 754 16.1% 129 883 15.2% 25.1% Кен Драйден 238 5.1% 46 284 4.9% 14.8% Джо Вольпе 226 4.8% 72 300 4.0% 13.9% Скотт Брисон 181 3.5% 35 216 3.7% 13.6% Марта Холл Финдлэй 46 1% 55 10.9% 10.7% Белгісіз делегаттар 112 2.4% 406* 518 8.9% Бейтарап официалдық 0 50* 50 0.9% Барлығы 4,697 100% 1,105 5,802 100%
CandidateElected delegates% of elected delegatesEx officio delegatesTotal delegatesCurrent percentage1st ballot potentialMichael Ignatieff1,37729.3%2301,60727.7%37.6%Bob Rae94320.1%861,02917.8%27.6%Gerard Kennedy82017.5%11193116.1%26.0%Stéphane Dion75416.1%12988315.2%25.1%Ken Dryden2385.1%462844.9%14.8%Joe Volpe2264.8%72334.0%13.9%Scott Brison1813.5%352163.7%13.6%Martha Hall Findlay461%5510.9%10.7%Undeclared delegates1122.4%406*5188.9% Neutral ex officio0 50*500.9% Total4,697100%1,1055,802100%
* Белгісіз және бейтарап официалдық делегаттар конвенцияға қатыспауға және дауыс бермеуге құқылы, сондықтан дауыс бермеуі мүмкін. 2006 жылғы 27 қарашада, 23:53 EDT мәліметтері бойынша.
* Undeclared and neutral ex officio delegates might choose not to attend convention and therefore might not vote. As of November 27, 2006, 23:53 EDT.