Ковингтон және Огайо темір жолы – 1850-жылдардағы Вирджиния мен Огайо өзенін байланыстыру жобасы. Кейін C&O темір жолының бөлігі болды. Тарихы, құрылысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ковингтон және Огайо темір жолы 1850 жылдары Шығыс Вирджиния мен Огайо өзені арасындағы жоспарланған темір жол байланысының бір бөлігі болды. Аппалач таулы аймағының Аллегени беткейінің (шығыс жағы) таулы өңірі, бұрыннан бар каналдар, темір жолдар және кеме жүретін өзендер арасында үлкен кедергі болып табылды. Бұл темір жол ешқашан ресми түрде құрылмады. Оның орнына, 1868 жылы ол Чесапик және Огайо темір жолының құрамына кірді. Уильямс Картер Уикхэм және Коллис П. Хантингтон басшылығымен 1873 жылы толық қозғалыс үшін ашылды. 21-ғасырдың басында бұл темір жол CSX Transportation тасымал желісінің маңызды бөлігін құрап, Батыс Вирджинияның тас көмір кеніштерінен Ньюпорт Ньюс, Вирджиниядағы көмір терминалдарына дейінгі бағыттың бір бөлігі болып табылады.
Covington and Ohio Railroad was part of a planned railroad link between Eastern Virginia and the Ohio River in the 1850s. The mountainous region of the Allegheny Front (eastern side) of the Appalachian Plateau between an existing canal, railroads and navigable rivers represented a formidable obstacle. The railroad was never formally incorporated. Instead, it became part of the Chesapeake and Ohio Railway in 1868. Under the leadership of Williams Carter Wickham and Collis P. Huntington, it opened to through traffic in 1873. In the early 21st century, the tracks form a vital portion of the rail network for CSX Transportation as part of a pathway from the bituminous coal mines of West Virginia to the coal piers at Newport News, Virginia.
Тарихи көлік қажеттілігі
18-ғасырдан бастап, тауарларды тасымалдау және жолаушылар көлігі үшін Вирджиния тұрғындары Чесапик шығанағына және Атлант мұхитына құятын, кеме жүретін өзендер мен Миссисипи өзені мен Мексика шығанағына жетелейтін Огайо өзені арасында канал немесе теміржол байланысын ұзақ іздестірді. Геодезист ретінде Джордж Вашингтон бірнеше мүмкін маршруттарды картаға түсірді, ал 1785 жылы ол канал жобасына алғашқы инвесторлардың бірі болды. Джеймс өзені және Канахва каналы – бұл канал арқылы жасалған соңғы әрекет болды және толыққанды аяқталмады. Бірақ 1830 жылдан кейін пайда болған теміржол технологиясы, қажетті байланысты қамтамасыз ету үшін одан жақсы шешім екенін анық көрсетті.
Beginning in the 18th century, for purposes of shipping goods and passenger transportation, Virginians had long sought a canal or railroad link between the navigable rivers which drain to the Chesapeake Bay and the Atlantic Ocean at the Fall Line and the Ohio River, which leads to the Mississippi River and the Gulf of Mexico. As a surveyor, George Washington had mapped out several potential routes, and in 1785, he had been an early investor in a canal venture. The James River and Kanawha Canal was the last final effort to do so by canal, and was partially completed. However, after 1830, emerging railroad technology made it increasingly clear that it offered a better solution to providing the desired link.
Вирджиния орталық темір жолы
Вирджиниядағы алғашқы темір жолдар жеке меншікте болған, бірақ Вирджинияның қоғамдық жұмыстар кеңесінің инвестициялары арқылы көбінесе ішінара мемлекеттік қаржыландыру алды, ол штаттың көлік инфрақұрылымын жақсартуға әрқашан дайын болды. Бұрын Луиза темір жолы деп аталған Вирджиния орталық темір жолы 1836 жылы құрылған және штаттың ең көне темір жолдарының бірі еді. Оның акцияларының 40 пайызы Вирджинияның қоғамдық жұмыстар кеңесіне тиесілі болды. 1850 жылдары ол Ричмондтан батысқа қарай, Джеймс өзенінің құлау сызығы арқылы Вирджинияның Пьемонт аймағына дейін созылды. Вирджиния орталық темір жолын Блю-Ридж таулары арқылы Шенноа аңғарына және одан батысқа қарай кеңейту жоспары жасалды. Алайда, темір жол басшылығы Блю-Ридж тауларын Свифт Ран шыңы арқылы кесіп өтудің қаржылық тұрғыдан мүмкін емес екенін анықтады.
The early railroads in Virginia were privately owned, but often received partial state funding through investments by the Virginia Board of Public Works, which was always keen to help with internal improvements in the state's transportation infrastructure. The Virginia Central Railroad, earlier known as the Louisa Railroad, had been formed in 1836 and was one of the state's oldest railroads. 40% of its stock was owned by the Virginia Board of Public Works. By the 1850s, it extended westerly from Richmond on the fall line of the James River through the Piedmont region of Virginia. A plan was developed to extend the Virginia Central across the Blue Ridge Mountains and into the Shenandoah Valley and points west. However, the railroad had found that a planned crossing of the Blue Ridge Mountains at Swift Run Gap was financially unfeasible.
Блю Ридж темір жолы
Инвестициясын қорғау және көлікті қамтамасыз ету үшін Вирджиния Бас Ассамблеясы жаңа ұйым – Блю-Ридж теміржолын құрып, қаржылады. Блю-Ридж тауларының батысқа қарайғы қиын және қымбат бөгетін еңсеру осы ұйымның міндеті болды. Ең қиын Swift Run Gap-тің орнына, көрнекті ерте заманғы инженер Клаудиус Крозеттің басшылығымен, мемлекеттік Блю-Ридж теміржолы Афтон тауының жанындағы Rockfish Gap саңылауы арқылы тау үстінен төрт туннель салды, оның ішінде төбедегі 4,263 футтық Blue Ridge туннелі орналасқан. Бұл туннель сол кездегі әлемдегі ең ұзын туннельдердің бірі еді. Туннель 1856 жылғы Рождество күні толығымен қазылып бітірілді және екі жағынан бірдей жұмыс істегендіктен, тік сызықтан алты дюймнен аспады. Теміржол қызметі 1858 жылдың сәуірінде басталды, бірақ 1854 жылдан бастап саңылаудың үстінен уақытша жолдар іске қосылды. Өте тік еңіс болғандықтан, тауды алғашқы кесіп өткен пойыз келесі күні шығысқа қайтып келе жатқанда апатқа ұшырады. Блю-Ридж туннелі осы еңісті жойды. Корпоративтік ұйым ретінде Блю-Ридж теміржолы туннельдер аяқталғаннан кейін таратылды және Вирджиния Орталық теміржолының бір бөлігіне айналды. (Америка Азамат соғысы кезінде туннельдер генерал Стоунволл Джексонның Конфедерация әскерлерінің «жаяу әскер» қозғалысының бір бөлігі ретінде пайдаланылды).
To protect its investment and enable transportation, the Virginia General Assembly then incorporated and financed a new entity, the Blue Ridge Railroad, to accomplish the hard and expensive task of crossing the Blue Ridge mountain barrier to the west. Rather than attempting the more formidable Swift Run Gap, under the leadership of the great early civil engineer Claudius Crozet, the state owned Blue Ridge Railroad built over the mountains at the next gap to the south, Rockfish Gap near Afton Mountain, using four tunnels, including the 4,263 foot Blue Ridge Tunnel at the top of the pass, then one of the longest tunnels in the world. The tunnel was 'holed through' on Christmas Day, 1856, and was less than six inches off perfect alignment, as construction had proceeded from either end. Rail service didn't begin until April 1858, although temporary tracks over the top of the gap were in operation as early as 1854. Due to the extreme grade, the first train to cross over the mountain wrecked on its return journey eastwards the following day. The Blue Ridge Tunnel eliminated this grade. As a corporate entity, the Blue Ridge Railroad ceased to exist when the tunnels were completed, becoming part of the Virginia Central Railroad. (During the American Civil War, the tunnels were utilized as part of the so called foot cavalry movements of the Confederate troops of General Stonewall Jackson).
Ковингтоннан Огайо өзеніне дейін
1850 жылдары Огайо өзеніне дейінгі толыққанды маршруттың алдындағы ең үлкен кедергі – қолданыстағы каналдар, теміржолдар және кеме жүретін өзендер арасындағы Аппалачи таулы аймағының (Ескі Вирджинияда «Трансмаунтайн» деп белгіленген аймақ) Аллегей фронтының (шығыс жағы) қиын-қыстау жері екені анық болды, бұл Канава өзеніне (Огайо өзенінің саласы) жететін жолды қиындатты. 1853 жылы Вирджиния Бас Ассамблеясы Ковингтоннан Огайо өзеніне дейін теміржол салуға Қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңеске уәкілеттік беретін заң қабылдады. Болашақта біріктіріліп, акциялары сатылатын жоспарланған жоба «Ковингтон және Огайо теміржолы» деп аталды, бірақ құрылыс мемлекеттік қаржы есебінен басталды. Аллегани бағытында маңызды дайындық жұмыстары жүргізілді, сондай-ақ таулардағы және батыстағы көптеген туннельдерде көп жұмыс атқарылды. Канава өзенінің Чарльстон маңындағы жолдарды да жақсартты. Дегенмен, жұмыс Американдық Азамат соғысының басталуына байланысты тоқтап қалды. Соғыстан кейін жобаға мемлекеттік қаражат бұрынғыдай қолжетімді болмады. Вирджинияның соғысқа дейінгі қарызы үлкен саяси мәселеге айналды, ал оның әділ үлесін бөлу 1863 жылы бөлінген Батыс Вирджиния штатымен қақтығыс тудырды. 1861 жылға дейін штат көлікті жақсартуға жұмсалған 48 миллион долларлық акцияларды сатып алған, олардың көпшілігі Азамат соғысы кезінде зардап шекті немесе жойылды. Соғыстан кейінгі бірнеше онжылдық бойы екі штат Вирджиния үкіметінің қарызындағы Батыс Вирджинияның үлесін дауласты. Бұл мәселе 1915 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Батыс Вирджинияның Вирджинияға 12 393 929,50 доллар қарызы бар деп шешкен кезде толығымен шешілді. Осы соманың соңғы төлемі 1939 жылы жасалды. Алайда, соғыс аяқталғаннан кейін екі штат та «Ковингтон және Огайо» желісін аяқтауға ынталанды. Үкіметтік қаржыландырусыз жұмыс істеу үшін Вирджиния мен Батыс Вирджиния штаттарының заң шығарушы органдары 1866 және 1867 жылдары «Ковингтон және Огайо теміржолын» құруға рұқсат берді. Бірақ жобаны субсидиялауға мемлекеттік қаражат болмағандықтан, ешкім ұсынысты қабылдаған жоқ. Оның орнына, Вирджиния Бас Ассамблеясы ұсынған жоспар бойынша 1868 жылы қолданыстағы жоба Вирджиния Орталық теміржолымен біріктіріліп, «Чесапик және Огайо теміржолы» (C&O) деп аталатын жаңа кәсіпорын құрылды.
In the 1850s, it became clear that the biggest obstacle to a thorough route to the Ohio River between the existing canal, railroads and navigable rivers was the rugged terrain of the Allegheny Front (eastern side) of the Appalachian Plateau (an area known in old Virginia as the "Transmountaine" region) to reach the Kanawha River (a tributary of the Ohio River). In 1853, the Virginia General Assembly passed legislation authorizing the Board of Public Works to construct a railroad from Covington to the Ohio River. Planned for future incorporation and sale of stock, the project was called the Covington and Ohio Railroad, but construction was commenced with state funds appropriations. Important grading work on the Alleghany grade and considerable work on numerous tunnels over the mountains and in the west was done. It also did a good deal of roadway work around Charleston on the Kanawha River. However, the work was interrupted by the American Civil War. After the War, state funds were no longer available for the project. Virginia's pre war debt became a major political issue and allocation of a fair portion became a source of conflict with the new state of West Virginia, which was broken off in 1863. Prior to 1861, the State had purchased a total of $48,000,000 worth of stock in transportation improvements, many of which were heavily damaged or destroyed during the Civil War. For several decades after the War, the two states disputed the new state's share of the Virginia government's debt. The issue was finally settled in 1915, when the United States Supreme Court ruled that West Virginia owed Virginia $12,393,929.50. The final installment of this sum was paid off in 1939. However, immediately after the War, both states wanted to encourage completion of the Covington and Ohio line. To do without government funding, the state legislatures of both Virginia and West Virginia authorized incorporation of the Covington and Ohio Railroad in 1866 and again in 1867. However, with no state funds were available to subsidize the project, the offer found no takers. Instead, under a plan offered by the Virginia General Assembly, in 1868, the existing project was merged with the extant Virginia Central Railroad to form a new enterprise to be known as the Chesapeake and Ohio Railway (C&O).
Чесапик және Огайо теміржолының құрылуы
Вирджиния орталық темір жолының басшысы бұрынғы Конфедерация генералы Уильямс Картер Уикхэм болды. Оңтүстік немесе британдық қаржыландыруды таба алмағаннан кейін ол Нью-Йорк қаласына барды. Ол жерде ол өнеркәсіпші Коллис П. Хантингтонды және жаңа қаржыландыруды сәтті тартты. Ричмондтан Огайо өзеніне дейінгі 428 мильдік желіге арналған соңғы шеге қағу рәсімі 1873 жылдың 29 қаңтарында Батыс Вирджиния штатының Файетт округіне қарасты Анстед қаласының жанындағы Нью-Ривер аңғарындағы Хоукс-Нест теміржол көпірінде өтті.
The head of the Virginia Central Railroad was former Confederate General Williams Carter Wickham. After failing to find southern or British financing, he went to New York City. There, he successfully attracted both industrialist Collis P. Huntington and new financing. The final spike ceremony for the 428 mile long line from Richmond to the Ohio River was held on January 29, 1873, at Hawk's Nest railroad bridge in the New River Valley, near the town of Ansted in Fayette County, West Virginia.
Көмірден Ньюпорт Ньюс қаласына
Хантингтон жаңа темір жол аяқталғаннан кейін Батыс Вирджинияның игерілмеген табиғи ресурстарынан шығысқа қарай көмір тасымалдау мүмкіндігін де білді. Оның агенттері Шығыс Вирджиниядағы Уорвик округінде жер сатып ала бастады. 1880 жылдары ол C&O темір жолының жаңа Жарым арал тармағының кеңейтілуін қадағалады, ол Ричмондтағы Чирч Хилл туннелінен оңтүстік-шығысқа қарай, жарым арал арқылы Уильямсбургке, содан кейін Ньюпорт Ньюс қаласына дейін созылды, онда компания Хэмптон Роудс портында көмір тиеу-түсіру терминалдарын (айдындарын) салғаннан кейін, C&O темір жолын Ньюпорт Ньюсте болашақ жаңа көмір терминалдарына дейін ұзартуға мүмкіндік алды.
Huntington was also aware of the potential to ship eastbound coal from West Virginia's untapped natural resources with the completion of the new railroad. His agents began acquiring property in Warwick County in Eastern Virginia. In the 1880s, he oversaw extension of the C&O's new Peninsula Subdivision, which extended from the Church Hill Tunnel in Richmond southeast down the peninsula through Williamsburg to Newport News, where the company developed coal piers on the harbor of Hampton Roads, to extend the C&O to what would become new coal piers at Newport News.
Қазіргі заманғы қолданысы
Қазіргі заманда, бұрынғы Ковингтон және Огайо темір жолының кейбір бөліктері CSX Transportation компаниясы қолданысында.
In modern times, portions of the former Covington and Ohio Railroad are in use by CSX Transportation.