Кіріспе

Ковингтон және Огайо темір жолы 1850 жылдары Шығыс Вирджиния мен Огайо өзені арасындағы жоспарланған темір жол байланысының бір бөлігі болды. Аппалач таулы аймағының Аллегени беткейінің (шығыс жағы) таулы өңірі, бұрыннан бар каналдар, темір жолдар және кеме жүретін өзендер арасында үлкен кедергі болып табылды. Бұл темір жол ешқашан ресми түрде құрылмады. Оның орнына, 1868 жылы ол Чесапик және Огайо темір жолының құрамына кірді. Уильямс Картер Уикхэм және Коллис П. Хантингтон басшылығымен 1873 жылы толық қозғалыс үшін ашылды. 21-ғасырдың басында бұл темір жол CSX Transportation тасымал желісінің маңызды бөлігін құрап, Батыс Вирджинияның тас көмір кеніштерінен Ньюпорт Ньюс, Вирджиниядағы көмір терминалдарына дейінгі бағыттың бір бөлігі болып табылады.

Тарихи көлік қажеттілігі

18-ғасырдан бастап, тауарларды тасымалдау және жолаушылар көлігі үшін Вирджиния тұрғындары Чесапик шығанағына және Атлант мұхитына құятын, кеме жүретін өзендер мен Миссисипи өзені мен Мексика шығанағына жетелейтін Огайо өзені арасында канал немесе теміржол байланысын ұзақ іздестірді. Геодезист ретінде Джордж Вашингтон бірнеше мүмкін маршруттарды картаға түсірді, ал 1785 жылы ол канал жобасына алғашқы инвесторлардың бірі болды. Джеймс өзені және Канахва каналы – бұл канал арқылы жасалған соңғы әрекет болды және толыққанды аяқталмады. Бірақ 1830 жылдан кейін пайда болған теміржол технологиясы, қажетті байланысты қамтамасыз ету үшін одан жақсы шешім екенін анық көрсетті.

Вирджиния орталық темір жолы

Вирджиниядағы алғашқы темір жолдар жеке меншікте болған, бірақ Вирджинияның қоғамдық жұмыстар кеңесінің инвестициялары арқылы көбінесе ішінара мемлекеттік қаржыландыру алды, ол штаттың көлік инфрақұрылымын жақсартуға әрқашан дайын болды. Бұрын Луиза темір жолы деп аталған Вирджиния орталық темір жолы 1836 жылы құрылған және штаттың ең көне темір жолдарының бірі еді. Оның акцияларының 40 пайызы Вирджинияның қоғамдық жұмыстар кеңесіне тиесілі болды. 1850 жылдары ол Ричмондтан батысқа қарай, Джеймс өзенінің құлау сызығы арқылы Вирджинияның Пьемонт аймағына дейін созылды. Вирджиния орталық темір жолын Блю-Ридж таулары арқылы Шенноа аңғарына және одан батысқа қарай кеңейту жоспары жасалды. Алайда, темір жол басшылығы Блю-Ридж тауларын Свифт Ран шыңы арқылы кесіп өтудің қаржылық тұрғыдан мүмкін емес екенін анықтады.

Блю Ридж темір жолы

Инвестициясын қорғау және көлікті қамтамасыз ету үшін Вирджиния Бас Ассамблеясы жаңа ұйым – Блю-Ридж теміржолын құрып, қаржылады. Блю-Ридж тауларының батысқа қарайғы қиын және қымбат бөгетін еңсеру осы ұйымның міндеті болды. Ең қиын Swift Run Gap-тің орнына, көрнекті ерте заманғы инженер Клаудиус Крозеттің басшылығымен, мемлекеттік Блю-Ридж теміржолы Афтон тауының жанындағы Rockfish Gap саңылауы арқылы тау үстінен төрт туннель салды, оның ішінде төбедегі 4,263 футтық Blue Ridge туннелі орналасқан. Бұл туннель сол кездегі әлемдегі ең ұзын туннельдердің бірі еді. Туннель 1856 жылғы Рождество күні толығымен қазылып бітірілді және екі жағынан бірдей жұмыс істегендіктен, тік сызықтан алты дюймнен аспады. Теміржол қызметі 1858 жылдың сәуірінде басталды, бірақ 1854 жылдан бастап саңылаудың үстінен уақытша жолдар іске қосылды. Өте тік еңіс болғандықтан, тауды алғашқы кесіп өткен пойыз келесі күні шығысқа қайтып келе жатқанда апатқа ұшырады. Блю-Ридж туннелі осы еңісті жойды. Корпоративтік ұйым ретінде Блю-Ридж теміржолы туннельдер аяқталғаннан кейін таратылды және Вирджиния Орталық теміржолының бір бөлігіне айналды. (Америка Азамат соғысы кезінде туннельдер генерал Стоунволл Джексонның Конфедерация әскерлерінің «жаяу әскер» қозғалысының бір бөлігі ретінде пайдаланылды).

Ковингтоннан Огайо өзеніне дейін

1850 жылдары Огайо өзеніне дейінгі толыққанды маршруттың алдындағы ең үлкен кедергі – қолданыстағы каналдар, теміржолдар және кеме жүретін өзендер арасындағы Аппалачи таулы аймағының (Ескі Вирджинияда «Трансмаунтайн» деп белгіленген аймақ) Аллегей фронтының (шығыс жағы) қиын-қыстау жері екені анық болды, бұл Канава өзеніне (Огайо өзенінің саласы) жететін жолды қиындатты. 1853 жылы Вирджиния Бас Ассамблеясы Ковингтоннан Огайо өзеніне дейін теміржол салуға Қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңеске уәкілеттік беретін заң қабылдады. Болашақта біріктіріліп, акциялары сатылатын жоспарланған жоба «Ковингтон және Огайо теміржолы» деп аталды, бірақ құрылыс мемлекеттік қаржы есебінен басталды. Аллегани бағытында маңызды дайындық жұмыстары жүргізілді, сондай-ақ таулардағы және батыстағы көптеген туннельдерде көп жұмыс атқарылды. Канава өзенінің Чарльстон маңындағы жолдарды да жақсартты. Дегенмен, жұмыс Американдық Азамат соғысының басталуына байланысты тоқтап қалды. Соғыстан кейін жобаға мемлекеттік қаражат бұрынғыдай қолжетімді болмады. Вирджинияның соғысқа дейінгі қарызы үлкен саяси мәселеге айналды, ал оның әділ үлесін бөлу 1863 жылы бөлінген Батыс Вирджиния штатымен қақтығыс тудырды. 1861 жылға дейін штат көлікті жақсартуға жұмсалған 48 миллион долларлық акцияларды сатып алған, олардың көпшілігі Азамат соғысы кезінде зардап шекті немесе жойылды. Соғыстан кейінгі бірнеше онжылдық бойы екі штат Вирджиния үкіметінің қарызындағы Батыс Вирджинияның үлесін дауласты. Бұл мәселе 1915 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Батыс Вирджинияның Вирджинияға 12 393 929,50 доллар қарызы бар деп шешкен кезде толығымен шешілді. Осы соманың соңғы төлемі 1939 жылы жасалды. Алайда, соғыс аяқталғаннан кейін екі штат та «Ковингтон және Огайо» желісін аяқтауға ынталанды. Үкіметтік қаржыландырусыз жұмыс істеу үшін Вирджиния мен Батыс Вирджиния штаттарының заң шығарушы органдары 1866 және 1867 жылдары «Ковингтон және Огайо теміржолын» құруға рұқсат берді. Бірақ жобаны субсидиялауға мемлекеттік қаражат болмағандықтан, ешкім ұсынысты қабылдаған жоқ. Оның орнына, Вирджиния Бас Ассамблеясы ұсынған жоспар бойынша 1868 жылы қолданыстағы жоба Вирджиния Орталық теміржолымен біріктіріліп, «Чесапик және Огайо теміржолы» (C&O) деп аталатын жаңа кәсіпорын құрылды.

Чесапик және Огайо теміржолының құрылуы

Вирджиния орталық темір жолының басшысы бұрынғы Конфедерация генералы Уильямс Картер Уикхэм болды. Оңтүстік немесе британдық қаржыландыруды таба алмағаннан кейін ол Нью-Йорк қаласына барды. Ол жерде ол өнеркәсіпші Коллис П. Хантингтонды және жаңа қаржыландыруды сәтті тартты. Ричмондтан Огайо өзеніне дейінгі 428 мильдік желіге арналған соңғы шеге қағу рәсімі 1873 жылдың 29 қаңтарында Батыс Вирджиния штатының Файетт округіне қарасты Анстед қаласының жанындағы Нью-Ривер аңғарындағы Хоукс-Нест теміржол көпірінде өтті.

Көмірден Ньюпорт Ньюс қаласына

Хантингтон жаңа темір жол аяқталғаннан кейін Батыс Вирджинияның игерілмеген табиғи ресурстарынан шығысқа қарай көмір тасымалдау мүмкіндігін де білді. Оның агенттері Шығыс Вирджиниядағы Уорвик округінде жер сатып ала бастады. 1880 жылдары ол C&O темір жолының жаңа Жарым арал тармағының кеңейтілуін қадағалады, ол Ричмондтағы Чирч Хилл туннелінен оңтүстік-шығысқа қарай, жарым арал арқылы Уильямсбургке, содан кейін Ньюпорт Ньюс қаласына дейін созылды, онда компания Хэмптон Роудс портында көмір тиеу-түсіру терминалдарын (айдындарын) салғаннан кейін, C&O темір жолын Ньюпорт Ньюсте болашақ жаңа көмір терминалдарына дейін ұзартуға мүмкіндік алды.

Қазіргі заманғы қолданысы

Қазіргі заманда, бұрынғы Ковингтон және Огайо темір жолының кейбір бөліктері CSX Transportation компаниясы қолданысында.