Кіріспе
Британдық Батыс Үндістан термині бұрынғы ағылшын және британдық колонияларын, сондай-ақ Ұлыбританияның Кариб теңізіндегі қазіргі теңізден тыс аумақтарын білдіреді. Британдық Батыс Үндістан тарихында саяси одақ құруға бірнеше рет әрекет жасалды. Бұл әрекеттер 1627 жылдан 1958 жылға дейін 300 жылдан астам уақыт бойы жүзеге асырылды немесе кейде талап етілді, алдымен ағылшын, содан кейін британ үкіметі тарапынан. Осы кезеңдегі әрекеттердің кейбірі колониялардың нағыз федерациялары болды, ал басқалары неғұрлым арзан әрі тиімді басқару мақсатында немесе қосылған колониялар өздерінің губернаторы мен әкімшілік құрылымын ұстауға тым шағын болғандықтан, жақын орналасқан ірі колонияларға қосылуды қарастырды. Бастапқы федерациялық әрекеттер Британдық Батыс Үндістанның (БВҮ) барлық аймағын қамтуға ұмтылмады, аймақтық сипатта болды. Тарихи аймақтық топтар Британдық Желді аралдар, Британдық Шамал аралдар және Ямайка, сондай-ақ Кайман аралдары, Британдық Гондурас және Түрк және Кайкос аралдары сияқты басқа жақын орналасқан ағылшын/британдық колонияларын қамтыды.
The term British West Indies refers to the former English and British colonies and the present day overseas territories of the United Kingdom in the Caribbean. In the history of the British West Indies there have been several attempts at political unions. These attempts have occurred over a period of more than 300 years, from 1627 to 1958, and were carried out, or sometimes imposed, first by the English and then the British government. During this time, some of the attempted unions were true federations of colonies and others involved attaching various colonies to a major nearby colony for the purposes of cheaper, efficient government or because the attached colonies were too small to justify a governor and administration of their own. The initial federal attempts never went so far as to try to encompass all of the British West Indies (BWI), but were more regional in scope. The historical regional groupings were the British Leeward Islands, the British Windward Islands, and Jamaica with other nearby English/British colonies such as the Cayman Islands, British Honduras and the Turks and Caicos Islands.
Өңірлік топтастырудың сәтсіздік себептері
Көптеген ұлттық үкіметтің аймақты біріктіруге жасаған тыранына әртүрлі отарлардағы ықпалды топтардан қарсылық келді, сондай-ақ Ямайка мен Тринидад сияқты ең бай отарлардан да қарсылық болды. Бұған қоса, шашыраңқы аралдық отарлар арасындағы байланыс және қатынас желілерінің нашар дамуы әр отардың өзіншелігін күшейтіп, ерекшеленуіне себеп болды, тіпті құлдар азат етілгеннен кейін және саяси өмірге кеңінен қатысқаннан соң да. Британдықтар барлық штаттардың біріккен федерациясының деколонизациядан кейін барлығы үшін жақсы нәтиже беруіне кепілдік беретініне сенді. Олар осы стратегияны он жылдан астам уақыт бойы дамытты, нәтижесінде 1958 жылы Батыс Үнді Федерациясы құрылды. Алайда, ямайкалықтар аралдың орталық тауларында құрамында алюминий болатын боксит кенін тапты, бұл оларды зор байлыққа ие қылар еді. Олар осы байлықты Федерацияның барлық мүшелерімен бөлісуге құштар болмады, сондықтан 1962 жылы олар одан шығып кетті. Бұл, кезегінде, екінші ең бай штат – Тринидадты, басқаларын қолдауға қалдырылады деп қауіптендірді, сондықтан ол да мүшеліктен бас тартты.
Құлдық
1823 жылы құлдықты жоюшылар британдық доминиондардағы колониялардағы барлық құлдарды азат етуді талап ету үшін Құлдықтан көшіру және біртіндеп жою қоғамын құрды. Қоғам мүшелерінің арасында Уилберфорс және парламент депутаты Томас Фоуэлл Бакстон болды. Қоғам 1832 жылғы жалпы сайлауда құлдықты жоюшы кандидаттардың сайлануын қамтамасыз ету үшін жұмыс істеді, ал келесі жылы Парламент Құлдықтан бас тарту туралы заңды қабылдады. Бұл Ротшильдтер плантаторларға өтемақы төлеу үшін жинаған 20 миллион фунт стерлингтік қорды құрды және бұрынғы құлдар бірнеше жыл бұрынғы иелеріне жұмыс істеуге міндетті болатын тағылымдама жүйесін енгізді. 1834 жылдың 1 тамызында Британдық Батыс Индиядағы 750 000 құл ресми түрде азат болды. Тағылымдама жүйесі бұрынғы құлдар мен олардың иелері арасында танымал болған жоқ, және ол Тринидадта іске асырылмады: Антигуа мен Бермуда өз құлдарын дереу босатты. Вестминстердің қысымымен колониялардағы заң шығару жиналыстары тағылымдама жүйесін жойды және 1838 жылдың 1 тамызында барлық бұрынғы құлдарға толық азаттық берілді.
Багам аралдары
Багам аралдарына алғашқы британдықтар 1640 жылдары Бермудадан келіп, Елеутера аралына қоныстанды. Олар Элеутералық орысша "авантюристтер" деп белгілі. 1670 жылы Багама аралдары Каролина провинциясының иелеріне берілді. 1700 жылдардың басында Багам аралдары, әсіресе Нью-Провиденс аралында, пираттардың панасы ретінде кеңінен танымал болды. Пираттық британдықтарды қатты алаңдатты, сондықтан олар Багам аралдарын иелерінен қайтарып алып, 1717 жылы Багам аралдарын алғаш рет британдық тәждік колониясына айналдырды. 1718 жылы Вудс Роджерс Багама аралдарының алғашқы корольдік губернаторы болды, ал 1729 жылы Ассамблея палатасын құрды. Жеке қарақшылық бизнесі Нью-Провиденс аралына алғаш рет гүлдену әкелді. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде көптеген британдық лоялистер материктік колониялардан қашып, Багама аралдарына қоныстанды, олармен бірге көптеген құлдарды әкелді, нәтижесінде Багамдағы афроамерикандық халық алғаш рет басымдыққа ие болды. 1973 жылдың 10 шілдесінде Багам аралдары Ұлыбританиядан тәуелсіздік алып, тәуелді мемлекет атанды.
Колониалды кезең 16271816
1627 жылғы Карлайл билігінде Барбадос және Ливард аралдары біріктірілді. Бірақ іс жүзінде осы жүйені басқару қиын болды, және Томас Уорнер Ливард аралдарымен ғана басқарды. 1660 жылы Лорд Уиллоуби, Барбадостың губернаторы ретінде, сол кезде ағылшыз үкімдігінде болған Шығыс Кариб теңізінің барлық аралдарын да басқарды. Бұл схема Ливард аралдары тарапынан мақұлданды, себебі оларға Екінші ағылшын-голландия соғысы кезінде Барбадостың әскери көмегі қажет болды. Әйтпесе, Ливард аралдарындағы плантаторлар Англиямен қант саудасының басым бөлігі үшін Барбадос плантаторларымен бәсекелестікке түсті. Соғыстан кейін Англия Ливард аралдарының жеке үкімет құру туралы талабына келісті. 1671 жылы Король Сент-Китс, Невис, Ангилья, Монтсеррат, Антигуа және Барбуда аралдарын басқару үшін бас губернатор тағайындады. Сэр Уильям Стейплтон 1674 жылы BWI-де алғашқы федерацияны құрды. Стейплтон Сент-Китсте Ливард аралдарының Бас ассамблеясын құрды. Антигуа, Монтсеррат, Невис және Сент-Китс әрқайсысы екі өкіл жіберді. Ливард аралдарына бір губернатор, ал әрбір аралға бір вице-губернатор тағайындалды. Стейплтонның Федерациясы 1674 жылдан 1685 жылға дейін, оның губернаторлық мерзімінде активті болды; Бас ассамблея 1711 жылға дейін үнемі отырыстар өткізді. Содан кейін ол 1798 жылы бір рет қана отырды. Федерация халыққа ұнамады, және 1683 жылы аралдар бірыңғай үкімет және заңдар жиынтығы құру туралы үкіметтің ұсынысын қабылдамады. 18-шы ғасырда әрбір арал өз ассамблеясын сақтап, өз заңдарын қабылдады, бірақ бір губернатор мен бір бас прокурорды бөлісуді жалғастырды. Халыққа ұнамаса да, Стейплтонның Федерациясы толығымен таратылмады, жай ғана басқа жүйелермен алмастырылды.
Колониялық кезең 18161869
1816 және 1833 жылдар аралығында Ливард аралдары екі топқа бөлінді, әрқайсысының жеке губернаторы болды: Сент-Кристофер, Невис, Ангилья және Антигуа, Барбуда, Монтсеррат (Редонданы қоса алғанда). 1833 жылы Ливард аралдарының барлығы 1816 жылғы құрамына қайта біріктірілді, ал Доминика 1940 жылға дейін осы топқа қосылды. 1869 жылы губернатор Бенджамин Пайн Антигуа, Барбуда, Доминика, Монтсеррат, Невис, Сент-Китс, Ангилья және Британдық Виргин аралдарының федерациясын құруға бекітілді. Бірақ Сент-Китс және Невис банкрот болған Антигуа мен Монтсерратпен мемлекеттік қаржыларын бөлісуге келіспеді. Губернатор Пайн отарлық кеңсеге жоспардың "жергілікті көзқарастар мен жеке мүдделерге" байланысты сәтсіз аяқталғанын хабарлады. Осылайша, Ливард аралдарының бірегей губернаторға ие болуы ғана мүмкін болды. Дегенмен, барлық заңдар мен ережелер әрбір арал кеңесінен бекітуді қажет етті.
Федералды отар 18711956
1871 жылы британ үкіметі Ливард аралдары заңын қабылдады, осы заң арқылы барлық аралдар бір губернатордың және бірыңғай заңдар жинағының басқаруына көшті. Әр арал өзінің әкімшісі немесе комиссарымен «Президенттік» деп аталды. Бұрынғы топтастырулар сияқты, бұл федерация да көпке ұнамады, бірақ 1956 жылға дейін Батыс Индия Федерациясын құру үшін таратылмады. Федералдық колония губернатор Пайнның алдыңғы әрекетімен ұйымдастырылған барлық аралдардан тұрды.
Колониялық кезең 17631833
1763 жылы Барбадос, Ұлыбританияның Кариб теңізіндегі ең бекем орналасқан колониясы болғандықтан, Жеті жылдық соғыс нәтижесінде алынған жаңа колониялардың басқаруына берілді. Барбадостың губернаторы Гренада, Гренадиндер, Сент-Винсент және Тобаго губернаторы болып тағайындалды, сонымен бірге әр аралда өз өкілі болды. Бұл жүйе аралдар арасында батыстан шығысқа хабарласудың қиындығымен уайымдады, әсіресе желкенді кемелер дәуірінде.
Колониялық кезең 18331958
1833 жылы желкөз аралдары «Желкөз аралдары колониясы» деп аталатын ресми одақ құрды. 1838 жылы Тринидад (1802 жылы алынған) және Сент-Люсия (1814 жылы алынған) Желкөз аралдары колониясына қосылды, бірақ оларға өздерінің жиналыстары берілмеді (бұрынғысы британдық тәж колониялары болғандықтан). 1840 жылы Тринидад колониядан шығып кетті. Барбадос өз ерекшелігін және көне институттарын сақтап қалғысы келгендіктен, Желкөз аралдары колониясы көпке ұнаған жоқ, ал басқа колониялар Барбадоспен байланысқа риза болмады (бірақ 1815 жылға дейін француз басқыншылығына қарсы қорғану үшін мұндай байланыс қажет болды). Сондықтан, жеке аралдар британдықтардың жақындату әрекеттеріне қарсылық көрсетті. Барбадос әсіресе өз Ассамблеясын сақтап қалу үшін күресті. Мұндай қарсылықтың көп бөлігі қоғамның жоғары топтарында байқалды. 1875 жылы губернатор Джон Поуп Хеннесси Барбадосқа жақындатылған, ресми федерацияны ұйымдастыру үшін жіберілгенде, баспасөз, ірі жер иелерінің ассамблеясы және бірнеше ықпалды түсті адамдардан күшті қарсылық болды. Хеннессиді қант плантацияларында жұмыс істейтін жұмысшылар қолдады, олар федерация оларға Барбадостан кетуге, жоғары жалақымен жұмыс істеуге немесе желкөз аралдарының басқа жерлерінде өздерінің жер участаларын сатып алуға мүмкіндік береді деп сенді. Жер иелері мен түсті саудагерлер федерацияға қарсы күресу үшін Барбадос қорғаныс лигасы құрды, олар бұл олардың өкілдік жүйесін жояды деп мәлімдеді. 1876 жылдың наурыз айында Оңтүстік Барбадостағы плантация жұмысшылары губернатор түрмелер мен ауруханаларды реформалауға мәжбүрлеуге тырысқанда, оны қолдап, бүлік шығарды. Содан кейін Колониялық кеңсе Хеннессиді 1876 жылы Гонконгқа ауыстырды және федерация жоспарлары тоқтатылды. Барбадостың губернаторы 1885 жылға дейін, Барбадос Желкөз аралдары колониясынан шыққанға дейін, Желкөз аралдарының генерал-губернаторы болып қалды. 1885 жылдан 1958 жылға дейін Желкөз аралдары колониясы Гренада және Гренадиндер, Сент-Винсент және Сент-Люсиядан тұрды. Тобаго 1889 жылы Тринидадпен біріккен кезде колониядан шықты. Доминика 1940 жылы Ливард аралдарынан ауыстырылғаннан кейін Желкөз аралдары колониясына қосылды және 1958 жылға дейін колонияда болды. 1885 жылдан кейін Желкөз аралдары колониясы Гренададағы бір генерал-губернатордың басшылығында болды және әрбір аралдың өз лейтенант-губернаторы және өз ассамблеясы болды (бұрынғыдай). Ливардстағы сияқты федералды колония құруға жасалған әрекеттерге әрқашан қарсылық көрсетілді. 1958 жылы әрбір арал Вест-Индия Федерациясына жеке провинция ретінде қосылуды шешкенде Желкөз аралдары колониясы таратылды.
The planters and coloured merchants set up the Barbados Defence League to fight federation, which they claimed would end their representative system. In March 1876, estate labourers in southern Barbados rioted in support of the governor when he tried to force the assembly to reform prisons and hospitals. The Colonial Office then quickly transferred Hennessy to Hong Kong in 1876 and the federation plans were dropped. The Governor of Barbados remained the Governor General of the Windwards until 1885 when Barbados left the Windward Islands Colony. From 1885 to 1958, the Windward Islands Colony consisted of Grenada and the Grenadines, St. Vincent and St. Lucia for the entire period. Tobago left in 1889 when she formed a union with Trinidad. Dominica joined the Windward Islands Colony in 1940 after having been transferred from the Leewards and remained in the Colony until 1958. After 1885 the Windward Islands Colony was under one governor general in Grenada and each island had its own lieutenant governor and its own assembly (as before). Attempts at a federal colony like in the Leewards were always resisted. The Windward Islands Colony broke up in 1958 when each island chose to join the new Federation of the West Indies as a separate provinces.
Ямайка және оның тәуелді аймақтары
Кариб теңізіндегі Британдық Гвиана мен Багам аралдарынан басқа қалған британдық колониялар (осы бөлімде көрсетілгендей) ыңғайлылық үшін және кейде тарихи және/немесе географиялық себептермен әртүрлі уақытта Ямайкаға топтастырылды. Британдық Гондурас жау испандық колониялармен қоршалған еді және Ямайкадағы армия мен флоттың қорғауына мұқтаж болды. Сонымен қатар, Британдық Гондурас орман кесушілермен құрылған және 17 ғасырдың аяғы мен 18 ғасырдың басында Ямайкадан келген ағылшындардың қоныстануымен (онда Англиядан тікелей келген немесе колонияда туған қоныстанушылар) тұрғындар саны өсті. 1742 жылдан бастап Британдық Гондурас Ямайка губернаторының тікелей қарамағындағы тәуелділік болды. 1749 жылы Ямайканың губернаторлары Британдық Гондурасқа суперинтенданттарды тағайындады. 1862 жылы Британдық Гондурас Таж колониясы болып, Ямайка губернаторының қарамағына берілді және өз лейтенант-губернаторымен жарақтандырылды. 1884 жылы ол Ямайкамен барлық әкімшілік байланыстарды бұзды, бірақ Британдық Гондурастың заңдық шағымдары 1884 жылдан кейін де Ямайкадағы Жоғарғы Сотқа барды. Мискито жағалауын қорғаушы Британдық Гондурастың суперинтенданттарымен бақыланды және осылайша 1749 жылдан 1787 жылға дейін Ямайкаға еркін қосылды. 1787 жылы Ұлыбритания Америка Тәуелсіздік соғысын аяқтаған бейбіт келісімнің нәтижесінде Мискито жағалауынан (содан кейін Британдық Гондурас пен Ямайкамен әкімшілік байланыстарын тоқтатты) кетіп қалды; алайда, ол 1861 жылға дейін жағалауға өз мүдделерін, сондай-ақ Мискито ұлтын испандықтардың басып алуынан қорғау үшін араласуды жалғастырды. Гондурас жағалауындағы Бей аралдарында 1827 жылдан бастап тұрақты ағылшын қоныстары пайда бола бастады және 1841 жылы Ұлыбритания ресми түрде талап еткеннен кейін 1852 жылы Ямайкаға бағынышты болды. Бей аралдарының губернаторы Ямайканың губернаторы және Британдық Гондурас суперинтенданты Бей аралдарының вице-губернаторы болып қызмет етті. Бұл қарым-қатынас 1860 жылға дейін, Бей аралдары Гондурасқа берілгенге дейін сақталды. Кейман аралдары бөлек әкімшілікті ақтауға тым кішкентай болды және негізінен Ямайкадан ағылшындар қоныстанғандықтан, әрқашан Ямайка губернаторының бақылауында болды. Сонымен қатар, 1670 жылы Мадрид келісімінде Кейман аралдары Жамайканың бір бөлігі ретінде Испаниядан Англияға берілді. Олар 1863 жылы Ямайкаға ресми түрде қосылды және Ямайканың бейбітшілік соттары мен сайланған кеңесшілерден (Әділетшілер мен Вестри) тұратын заң шығарушы органымен жарақтандырылды. Әділетшілер мен Вестрия Ямайка губернаторы аралдарды басқаруға тағайындаған комиссарға көмектесті. Кейман аралдарында қабылданған барлық заңдарды Ямайка губернаторы мақұлдауы керек еді. Бұл қарым-қатынас 1959 жылға дейін жалғасты. 1959 жылдан 1962 жылға дейін Ямайка губернаторы Кейман аралдарының губернаторы болып қала берді және аралдарға резервтік өкілеттіктер берді. Сонымен қатар, Ямайканың заң шығарушы органы арнайы Кейман аралдарына қабылдаған барлық заңдар орындалуы керек еді. Әйтпесе, Кейман аралдарының өз әкімшісі мен заң шығарушы жиналысы болды. Ямайкамен соңғы әкімшілік байланыс 1962 жылы Ямайка тәуелсіздігін алғаннан кейін тоқтады (егер Кейман аралдары тағы 10 жыл бойы Ямайка валютасын пайдалануды жалғастырған болса да). Түркі мен Кайкос аралдары 1848 жылы Багама аралдарымен байланысын тоқтатты, себебі аралдар мен Нассаудағы үкімет арасында байланыс жеткіліксіз болды (бұл сол бағытта жүретін ірі кеме жолдары болмағандықтан болды). Жеке әкімшілікке ие болу үшін тым кішкентай болғандықтан, аралдар Кингстоннан Лондонға дейінгі кеме қатынасы арқылы аралдарға тұрақты байланыс болғандықтан, Ямайкаға берілуін сұрады. Британ үкіметі бұған келісті және 1848 жылдан 1873 жылға дейін Түркс және Кайкос аралдарына Ямайкадан тағайындалған суперинтенданттар / кеңес президенттері басшылық етті. 1873 жылы аралдар Ямайканың тәуелділігіне айналды, онда комиссия мен заң шығарушы кеңес болды. 1959 жылы аралдар Кейман аралдары сияқты автономиялы болды, Ямайка губернаторы Түрк және Кайкос аралдарына резервтік билік берді. 1962 жылы Ямайка тәуелсіздік алғаннан кейін бұл қарым-қатынас тоқтады.
Батыс Үнді Федерациясы
Вест-Индия Федерациясы – 1958 жылдың 3 қаңтарынан 1962 жылдың 31 мамырына дейін болған, қысқа ғұмырлы федерация. Ол Ұлыбританияның бірнеше Кариб теңізі аймағындағы колонияларынан құралды. Федерацияның мақсаты – Ұлыбританиядан тәуелсіздік алып, біртұтас мемлекет болып құрылуы еді, мүмкін Австралия Федерациясы немесе Канада Конфедерациясы сияқты. Бірақ, бұл орын алудан бұрын, Федерация ішкі саяси келіспеушіліктерге байланысты тарап кетті. Федерация – он провинциядан тұратын, өздігінен басқарылатын, федеративтік мемлекет болды, олардың барлығы британдық колониялық иеліктер еді. 1958 жылы Ұлыбритания Британдық Батыс Үндістанның көп бөлігінен Федерацияны құрды. Ұлыбритания Федерацияның жақын арада толық тәуелсіз мемлекетке айналуын және осылайша аймақтағы барлық колониялардың тәуелсіздік талаптарын бірден қанағаттандыруды жоспарлады. Алайда, жоба провинциялар арасындағы саяси тартыстардың салдарынан сәтсіз аяқталды, және Федерация толық егемендікке, одақтастық аймағы немесе Одақтастық құрамындағы республика ретінде де қол жеткізе алмады.