Двайт Эйзенхауэрдің әскери мансабының шолуы

Двайт Эйзенхауэр: әскери мансабы, West Point түлегі, 2-ші лейтенанттан армия генералына дейін өсуі, және 2-ші дүниежүзілік соғыстағы рөлі. Тарихты біліңіз!

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Military career of Dwight D. Eisenhower — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ армиясы офицерінің қызметіне шолу

Дуайт Д. Эйзенхауэрдің әскери мансабы 1911 жылғы маусымда Вест-Пойнттегі АҚШ әскери академиясында кадет ретінде ант беруімен басталды. Ол Вест-Пойнтты бітіріп, 1915 жылғы маусымда «жұлдыздар құлаған сыныптың» бір бөлігі ретінде АҚШ армиясының екінші лейтенанты болып тағайындалды. Келесі отыз жылда ол шендерді көтеріліп, 1944 жылы армия генералы болып тағайындалған Екінші дүниежүзілік соғыстың ең маңызды одақтас генералдарының бірі болды. 1952 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Эйзенхауэр әскерден зейнеткерлікке шықты, бірақ оның армия генералы шені 1961 жылғы наурызда Конгресс шешімімен қайта орнатылды. 1915 жылы АҚШ әскери академиясын бітіргеннен кейін Эйзенхауэр Форт Сэм Хьюстондағы 19-шы жаяу әскер полкіне тағайындалды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде АҚШ-та қызмет етті және соғысты танк экипаждарын даярлайтын батальон командирі ретінде аяқтады. Соғыстан кейін ол Америка Құрама Штаттары арқылы өтіп, Трансконтинентальдық моторлы колоннаның құрамында болды. 1922 жылы Панама каналы аймағына ауыстырылып, генерал Фокс Коннердің басшылығымен қызмет етті. Содан кейін ол генерал Джон Дж. Першингтің басшылығымен Американдық соғыс ескерткіштері комиссиясында жұмыс істеді. 1929 жылы ол генерал Джордж Ван Хорн Мозлидің жетекші офицері болды, ол Соғыс министрі Фредерик Хафф Пейннің штабында қызмет етті. 1935 жылы Эйзенхауэр генерал Дуглас Макартурмен бірге Филиппинге барды, онда олар Филиппин армиясын дамытумен айналысқан әскери кеңесшілер болды. 1939 жылы Эйзенхауэр АҚШ-қа оралып, генерал Уолтер Крюгердің штаб бастығы ретінде Луизианадағы маневрлерге қатысты. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін генерал Джордж Маршалл Эйзенхауэрді Вашингтондағы Соғыс жоспарлау бөліміне тағайындады. 1942 жылғы маусымда Эйзенхауэр Ұлыбританиядағы американдық күштердің бас қолбасшысы болды және оған «Факел» операциясын – одақтастардың француз Солтүстік Африкасына басып кіруін басқару міндеті жүктелді. «Факел» операциясының сәтті аяқталуынан кейін Эйзенхауэр Туниске қарсы одақтастардың сәтті шабуылына жетекшілік етіп, 1943 жылғы мамыр айында барлық Оккупациялық күштердің капитуляциясын мәжбүр етті. Эйзенхауэр Италия кампаниясының бастапқы кезеңдерін басқарды, бірақ кейіннен 1943 жылғы желтоқсанда Батыс Еуропаға одақтастардың басып кіруіне жетекшілік етуге тағайындалды. Ол Нормандияға қарсы одақтастардың шабуылы «Оверлорд» операциясының жоғарғы қолбасшысы болды және Франциядағы келесі операцияларды басқарды. «Оверлорд» операциясының табысынан кейін одақтастар Батыс Еуропаның көп бөлігін бақылауға алды, бірақ немістер Арденн шайқасында кең ауқымды қарсы шабуыл жасады. Одақтастардың жеңісінен кейін неміс қарсылығы тез күйреп, Эйзенхауэр 1945 жылғы мамыр айында Германияның капитуляциясын қабылдады. Соғыстан кейін Эйзенхауэр Германиядағы американдық оккупациялық аймақтың қолбасшысы болды. 1945 жылғы қарашада ол Маршаллдан кейін АҚШ армиясының штаб бастығы болды. Эйзенхауэр 1948 жылы Колумбия университетінің президенті болу үшін активтік қызметтен кетті, бірақ 1951 жылы армияға қайта оралып, НАТО-ның бірінші жоғарғы қолбасшысы болды. 1952 жылы ол АҚШ президенті лауазымына үміткер болу үшін тағы бір рет армиядан кетті; оның президенттік үміткерлігі сәтті аяқталып, ол 1953 жылғы қаңтардан 1961 жылғы қаңтарға дейін президент қызметін атқарды.

The military career of Dwight D. Eisenhower began in June 1911, when Eisenhower took the oath as a cadet at the United States Military Academy at West Point. He graduated from West Point and was commissioned as a second lieutenant in the United States Army in June 1915, as part of "the class the stars fell on". He rose through the ranks over the next thirty years and became one of the most important Allied generals of World War II, being promoted to General of the Army in 1944. Eisenhower retired from the military after winning the 1952 presidential election, though his rank as General of the Army was restored by an act of Congress in March 1961. After graduating from the United States Military Academy in 1915, Eisenhower was assigned to the 19th Infantry Regiment at Fort Sam Houston. He served in the continental United States throughout World War I, ending the war as the commander of a battalion that trained tank crews. After the war, he served as part of a Transcontinental Motor Convoy that traveled across the continental United States. In 1922, he was transferred to the Panama Canal Zone, where he served under General Fox Conner. He then served on the American Battle Monuments Commission under the command of General John J. Pershing. In 1929, he became the executive officer to General George Van Horn Moseley, who served on the staff of Assistant Secretary of War Frederick Huff Payne. In 1935, Eisenhower accompanied General Douglas MacArthur to the Philippines, where they served as military advisers charged with developing the Philippine Army. Eisenhower returned to the United States in 1939 and took part in the Louisiana Maneuvers as the chief of staff to General Walter Krueger. After the United States entered World War II, General George C. Marshall assigned Eisenhower to the War Plans Division in Washington, D. C. Eisenhower became the commander of American forces in Britain in June 1942 and was assigned to lead Operation Torch, the Allied invasion of French North Africa. After the success of Operation Torch, Eisenhower led the successful Allied invasion of Tunisia, forcing the surrender of all Axis forces in May 1943. Eisenhower led the opening phases of the Italian campaign, but was subsequently assigned to lead the Allied invasion of Western Europe in December 1943. He served as the supreme commander of Operation Overlord, the Allied invasion of Normandy, and took command of subsequent operations in France. Following the success of Operation Overlord, the Allies quickly took control of much of Western Europe, but the Germans launched a major counter attack in the Battle of the Bulge. German resistance quickly collapsed following the Allied victory in that battle, and Eisenhower accepted the surrender of Germany in May 1945. After the war, Eisenhower served as the commander of the American zone of occupation in Germany. In November 1945, he succeeded Marshall as the chief of staff of the United States Army. Eisenhower left active duty in 1948 to become the president of Columbia University, but rejoined the army in 1951 to become the first supreme commander of NATO. He left the army once again in 1952 to run for President of the United States; his presidential candidacy was successful and he served as president from January 1953 to January 1961.

Алғашқы жылдары, 19151918

Айзенхауэр 1915 жылы АҚШ Әскери академиясының "жұлдыздар құлаған сыныбын" бітірді, 164 студенттің арасында 61-ші орын алды. Футбол ойнағанда жарақат алған тізесі, атқа мініп жүргенде күшейген, кейіннен үкіметке Эйзенхауэрге медициналық демалыс пен мүгедектік зейнетақысын беруге себеп болуы мүмкін еді, тіпті армия оны бітіргеннен кейін жұмысқа қабылдамауы да мүмкін еді. Бұл Эйзенхауэрге қолайлы болды, себебі ол гаучолардың өміріне қызығушылық танытып, Аргентинаға сапар жоспарлай бастады. Вест-Пойнт штабының бас дәрігері оны Жағалау артиллериясына ұсынуға дайын болды, бірақ Эйзенхауэр бұл ұсынысты "қызығушылықтың ең төменгі деңгейі" деп қарастырып, азаматтық өмірді қалаған. Дәрігер оған кавалерияға тағайындалмау шартымен комиссия алуға көмектесе алатынын ұсынды. Эйзенхауэр жаяу әскер офицері болуды жоспарлағандықтан, ол осы ұсынысқа қуана келісті. Жарақатының салдарынан Вест-Пойнт академиялық кеңесі Эйзенхауэрді қызметке алуға қарсы болды, бірақ дәрігер Соғыс министрлігімен келіссөздер жүргізіп, Эйзенхауэрді 1915 жылдың қыркүйегінде екінші лейтенант қылып тағайындауға қол жеткізді. Эйзенхауэр Филиппин аралдарындағы аралдық үкіметте қызмет етуді сұрады, бірақ оны Сан-Антониодағы Форт Сэм Хьюстонға, 19-шы жаяу әскер полкіне тағайындады. Ол онда Сент-Луис колледжінің (қазіргі Сент-Мэри университеті) футбол командасының жаттықтырушысы болды. Сонымен қатар, Денвер (Колорадо штаты) қаласындағы ет өңдеу зауытының иесінің қызы Мами Даудпен танысып, үйленді. Эйзенхауэр Панчо Вилла экспедициясы кезінде Мексика шекарасында қауіпсіздік міндеттерін орындады және 19-шы жаяу әскердің F ротасын басқаруға таңдалды, бұл оның алғашқы командалық қызметі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс 1914 жылы Еуропада басталды, ал АҚШ 1917 жылдың сәуір айында Антанта державаларының жағына қосылды. 19-шы жаяу әскер полкінің көптеген офицерлері сияқты Эйзенхауэр де жоғарылатылып, жаңадан құрылған 57-ші жаяу әскер полкіне тағайындалды, онда ол полк жабдықтау офицері болып қызмет етті. 1917 жылдың қыркүйегінде ол резервтік офицерлерді даярлауға кірісті, алдымен Оглеторп фортында, содан кейін Ливенворт фортында. 1918 жылдың ақпан айында ол Мэриленд штатындағы Мид лагеріне ауыстырылды, онда 301-ші ауыр танк батальонының құрамына бастық болып тағайындалды. 1918 жылдың басында АҚШ армиясында бірде-бір операциялық танк болмады, бірақ батальон Еуропаға келгеннен кейін британдық Mark VI танктерін пайдалануды жоспарлады. 301-ші батальонды алғашқыда 1918 жылдың басында Еуропаға жіберу жоспарланған еді, бірақ 1918 жылдың наурыз айында танк корпусы армияның тәуелсіз тармағы ретінде құрылды, ал Эйзенхауэрдің бөлімшесі Кольт лагерінде қосымша оқудан өтті. Бірнеше айлық қарапайым дайындықтан кейін 1918 жылдың маусым айында алғашқы танк – Renault FT келді. Қыркүйек айында лагерь "испан қызылы" індетіне ұшырады, нәтижесінде оның басқаруындағы шамамен 10 000 адамның 175-і қайтыс болды. Қазан айында Эйзенхауэр подполковник шеніне көтеріліп, екі аптадан кейін Еуропаға аттануға бұйрық алды. Еуропаға аттанғанға дейін соғыс 1918 жылдың 11 қарашасындағы келісім шартымен аяқталды. Эйзенхауэр мен оның танк экипаждары ешқашан шайқасқа қатыспаса да, ол өте жақсы ұйымдастырушылық қабілеттерін, сондай-ақ кіші офицерлердің күшті жақтарын дұрыс бағалап, оларды тиімді орналастыра білуді көрсетті. Ұйымдастырушы және жаттықтырушы ретіндегі жетістіктеріне қарамастан, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жауынгерлік тәжірибесі бар қарсыластары Эйзенхауэрдің бұрынғы жауынгерлік тәжірибесінің болмауына байланысты оны кемсітуге тырысты.

Eisenhower graduated with the United States Military Academy's class of 1915, "the class the stars fell on", ranked 61st in a class of 164. A knee injured playing football and aggravated while horseback riding that could have caused the government to later give Eisenhower a medical discharge and disability pension, almost caused the army to not to commission him after graduation. This was acceptable to Eisenhower, who was curious about gaucho life and began planning a trip to Argentina. West Point's chief medical officer offered to recommend him for a commission in the Coast Artillery, but Eisenhower viewed it as offering "a minimum of excitement" and preferred to become a civilian. The doctor then offered to recommend Eisenhower for a commission if he agreed not to seek appointment to the Cavalry. Eisenhower intended to become an Infantry officer, so he readily agreed. Because of the injury, West Point's academic board recommended against commissioning Eisenhower, but the doctor interceded successfully with the War Department and Eisenhower was commissioned as a second lieutenant in September 1915. Eisenhower requested to serve in the Insular Government of the Philippine Islands, but was assigned to the 19th Infantry Regiment at Fort Sam Houston in San Antonio, Texas. While stationed there, Eisenhower served as the football coach for St. Louis College, now St. Mary's University. He also met and married Mamie Doud, the daughter of a meat processing facility owner from Denver, Colorado. Eisenhower performed security duties along the Mexican Border during the Pancho Villa Expedition and received his first command assignment when he was chosen to lead the 19th Infantry's Company F.

World War I had broken out in Europe in 1914, and the U. S. joined the war on the side of the Entente Powers in April 1917. Like many 19th Infantry personnel, Eisenhower was promoted and assigned to the newly created 57th Infantry Regiment, where he served as the regimental supply officer. In September 1917, he was assigned to train reserve officers, first at Fort Oglethrope and then at Fort Leavenworth. In February 1918, he was transferred to Camp Meade, Maryland, where he was assigned command of the 301st Heavy Tank Battalion. By the beginning of 1918, the United States Army did not have a single operational tank, but the battalion planned to use British provided Mark VI tanks after arriving in Europe. The 301st was initially scheduled to be deployed to Europe in early 1918, but in March 1918 the tank corps was established as an independent branch of the army, and Eisenhower's unit was assigned for further training at Camp Colt. After months of rudimentary training, the first tank, a Renault FT, arrived in June 1918. In September, the "Spanish flu" epidemic hit the camp, ultimately killing 175 of the roughly 10,000 men under his command. In October, Eisenhower was promoted to the rank of lieutenant colonel, and two weeks later he received orders to deploy to Europe. Shortly before the deployment, the war ended with the signing of the Armistice of 11 November 1918. Though Eisenhower and his tank crews never saw combat, he displayed excellent organizational skills, as well as an ability to accurately assess junior officers' strengths and make optimal placements of personnel. Despite his success as an organizer and trainer, during World War II rivals who had combat experience often sought to denigrate Eisenhower for his previous lack of combat experience.

Танк соғысы және трансконтиненттік конвой, 1918-1921

Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ әскери шығындарды күрт қысқартты, ал 1918 жылдың соңында армиядағы активті қызметтегілердің саны 2,4 миллионнан 1922 жылы шамамен 150 000-ға дейін азайды. Эйзенхауэр капитандық шеніне оралды, бірақ дер кезінде майор шеніне көтерілді және келесі он алты жыл бойы осы шенді сақтап қалды. Эйзенхауэр танк корпусының қалған бөлігімен бірге Мэриленд штатындағы Форт Джордж Г. Мидке тағайындалды. 1919 жылы ол Вашингтондан Сан-Францискоға сағатына 5 миль жылдамдықпен жүрген Transcontinental Motor Convoy әскери автокөлігінде қызмет етті. Конвой оқу шарасы ретінде де, жақсы жолдардың қажеттілігін жариялау мақсатында да ұйымдастырылды және көптеген штаттарды жол құрылысын қаржыландыруды арттыруға ынталандырды. Эйзенхауэрдің конвойдегі тәжірибесі кейіннен 1950 жылдары мемлекетаралық тас жол жүйесін құруға көмектесу туралы оның шешіміне әсер етті. Содан кейін ол Мид лагеріндегі қызметіне оралды, атқарушы офицер болып, кейіннен Mark VIII танкілерін пайдаланған 305-ші танк бригадасының командирі болды. Оның танк соғысы саласындағы жаңа тәжірибесі Джордж С. Паттон, Серено Э. Бретт және басқа да жоғары шенді танк басшыларымен тығыз ынтымақтастық арқылы нығайтылды. Эйзенхауэр 305-ші танк бригадасына қолбасшылық еткенде, Паттон 304-ші бригадаға қолбасшылық етті, ол жеңіл Renault FT танкілерін пайдаланды және Мид лагерінде де орналасқан еді. Олардың жылдамдыққа бағытталған, шабуылдық танк соғысы туралы алдыңғы қатардағы идеялары жоғары шенділер тарапынан қатысты түрде қабылданбады, олар бұл жаңа тәсілді тым радикалды деп есептеді және танктерді жаяу әскерге толыққанды қолдау көрсету үшін пайдалануды жөн көрді. Әскердің бас инспекторы генерал Чарльз С. Фарнсворттан сотқа берілуі мүмкін деген қорқытудан кейін Эйзенхауэр қолданыстағы танк доктринасына қарсы теорияларын жариялаудан бас тартты. Соғыс министрі Ньютон Д. Бейкер мен штаб бастығы Пейтон С. Марш екеуі де танк корпусының армияның тәуелсіз саласы ретінде жалғасуын қолдағанмен, 1920 жылғы Ұлттық қорғаныс заңы танк корпусын жаяу әскерге біріктірді. 1921 жылы армияның бас инспекторы Эли Хельмик Эйзенхауэрдің 250,76 доллар тұрғын үй жәрдемақысын заңсыз алғанын анықтады. Эйзенхауэр ақшаны алдау ниетімен алмағанын мәлімдеді және Хельмик бұл туралы қорытынды жасағаннан кейін оны толығымен өтеді. Хельмик әлі де сот отырысын талап етті, бірақ тек генерал Фокс Коннердің араласуы арқасында Першингке Эйзенхауэрді Панама каналы аймағындағы өзінің атқарушы офицері ретінде қызмет етуін қалағанын айтты, бұл Эйзенхауэрді түрмеге қамаудан және қызметтен шығарудан сақтап қалды. Коннер Эйзенхауэрдің мансабын сақтап қалғанымен, Эйзенхауэр әскери қызметтік жазбасына енгізілген жазбаша сөгіс алды.

With the end of World War I, the United States dramatically cut back military spending, and the number of active duty personnel in the army dropped from 2.4 million in late 1918 to about 150,000 in 1922. Eisenhower reverted to his regular rank of captain, but was almost immediately promoted to the rank of major, the rank he held for the next sixteen years. Along with the rest of the tank corps, Eisenhower was assigned to Fort George G. Meade in Maryland. In 1919, he served on the Transcontinental Motor Convoy, an army vehicle exercise that traveled from Washington, D. C. to San Francisco at a pace of 5 mph. The convoy was designed both as a training event and as a way to publicize the need for better roads, and spurred many states to increase funding for road building. Eisenhower's experience in the convoy would later influence his decision to help create the Interstate Highway System in the 1950s. He then returned to his duties at Camp Meade, serving as executive officer and then as commander of the 305th Tank Brigade, which fielded Mark VIII tanks. His new expertise in tank warfare was strengthened by a close collaboration with George S. Patton, Sereno E. Brett, and other senior tank leaders; while Eisenhower commanded the 305th Tank Brigade, Patton commanded the 304th, which fielded the lighter Renault FT tank and was also based at Camp Meade. Their leading edge ideas of speed oriented offensive tank warfare were strongly discouraged by superiors, who considered the new approach too radical and preferred to continue using tanks in a strictly supportive role for the infantry. After being threatened with a court martial by General Charles S. Farnsworth, the chief of infantry, Eisenhower refrained from publishing theories that challenged existing tank doctrine. Although Secretary of War Newton D. Baker and Chief of Staff Peyton C. March both advocated for the continuation of the tank corps as an independent branch of the army, the National Defense Act of 1920 folded the tank corps into the infantry. In 1921 Army Inspector General Eli Helmick found that Eisenhower had improperly received $250.76 in housing allowance. Eisenhower claimed he had received the money with no intent to deceive, and he repaid it in full after Helmick made his finding. Helmick still pressed for a court martial, and only the intervention of General Fox Conner, who told Pershing he wanted Eisenhower to serve as his executive officer in the Panama Canal Zone, saved Eisenhower from possible imprisonment and dismissal from the service. Though Conner saved Eisenhower's career, Eisenhower still received a written reprimand that became part of his military record.

Коннер мен Першингтің басшылығымен қызмет ету, 19221929

1922 және 1939 жылдар аралығында Эйзенхауэр талантты генералдар – Фокс Коннер, Джон Дж. Першинг және Дуглас Макартурдың басшылығымен қызмет етті. Мамимен бірге ол 1922-1924 жылдары Панамада генерал Коннердің атқарушы офицері болып қызмет етті. Коннердің нұсқауымен ол әскери тарих пен теорияны, соның ішінде Наполеонның науқандарын, Америка Азамат соғысын және Карл фон Клаузевицтің «Соғыс туралы» еңбегін зерттеді. Коннер сонымен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде француз және британдықтармен жұмыс істеген тәжірибесімен бөлісті, одақтастармен қарым-қатынаста «сендіру өнерінің» маңыздылығын ерекше атап өтті. Кейіннен Эйзенхауэр Коннердің әскери ойлауына тигізген зор әсерін мойындап, 1962 жылы «Фокс Коннер – мен таныған ең қабілетті адам болды» деді. Коннердің Эйзенхауэр туралы пікірі: «Ол кездескен ең қабілетті, тиімді және адал офицерлердің бірі». Коннер Эйзенхауэрдің мансабында маңызды рөл атқарды, көбінесе оған қалаулы қызметтерге орналасуға көмектесті. Коннердің ұсынысы бойынша және белсенді қызметтегі майорлардың 10% -ына кірген Эйзенхауэр 1925-1926 жылдары Форт Ливенворттағы Командалық және Бас штаб колледжіне (CGS) оқуға қабылданды. Ол көптеген сыныптастары сияқты жаяу әскер мектебінде оқымағандықтан, кемсітуі мүмкін деп уайымдады, бірақ Коннер Панамадағы оқуының жақсы дайындық болғанын жеткізді; Эйзенхауэр 245 офицерден тұратын CGS курсын бірінші болып тәмамдады. Армия оны ірі университеттегі Резервтік офицерлерді даярлау корпусының басшысы (сонымен қатар футбол командасының жаттықтырушысы болып, жалақысын екі еселеуге мүмкіндік алатын) немесе CGS факультетінің мүшесі етіп тағайындауды қарастырды, бірақ оны 1927 жылға дейін Форт-Беннингтегі 24-ші жаяу әскер полкінің атқарушы офицері қызметіне жіберді. Эйзенхауэр «Буффало сарбаздары» полкінде қызмет етуден ұна алмады; көптеген ақ офицерлер толық қара түсті бөлімде қызмет етуді нашар өнімділік үшін жаза ретінде қарастырды. Коннердің көмегімен Эйзенхауэр генерал Першинг басқаратын Америка шайқас ескерткіштері жөніндегі комиссияда жұмыс істеуге тағайындалды, ол Батыс Еуропадағы құлаған американдық сарбаздарды құрметтеу үшін ескерткіштер мен зираттарды орнатумен айналысты. Комиссияда қызмет еткен кезде ол 282 беттен тұратын «Еуропадағы американдық майданға нұсқаулық» атты еңбекті жазды, ол негізінен Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс майданындағы американдық экспедициялық күштердің шайқастарының тарихын қамтыды. Ол 1928 жылы бірінші болып тәмамдаған Армия соғыс колледжіне оқуға түсті. Армия соғыс колледжін бітіргеннен кейін ол Америка шайқас ескерткіштері комиссиясына қайта тағайындалды және 1928 жылдың тамызында Парижге келді. Еуропада жүргенде ол француз тілін оқуға үйренді (бірақ сөйлей алмады), Бірінші дүниежүзілік соғыс шайқастарын зерттеуді жалғастырды және француздық үшінші республикасының қазіргі саясатын бақылады. 1929 жылы генерал Першингтің естеліктерін жинақтауға көмектескен кезде Эйзенхауэр полковник Джордж Маршаллмен алғаш рет кездесті.

Between 1922 and 1939, Eisenhower served under a succession of talented generals – Fox Conner, John J. Pershing, and Douglas MacArthur. Accompanied by Mamie, he served as General Conner's executive officer in Panama from 1922 to 1924. Under Conner's tutelage, he studied military history and theory, including the campaigns of Napoleon, the American Civil War, and Carl von Clausewitz's On War. Conner also shared his experiences working with the French and British during World War I, emphasizing the importance of the "art of persuasion" when dealing with allies. Eisenhower later cited Conner's enormous influence on his military thinking, saying in 1962 that "Fox Conner was the ablest man I ever knew." Conner's comment on Eisenhower was, "[He] is one of the most capable, efficient and loyal officers I have ever met." Conner would play a critical role in Eisenhower's career, often helping him gain choice assignments. On Conner's recommendation, and ranked in the top 10% of active duty majors, in 1925–26 Eisenhower attended the Command and General Staff College (CGS) at Fort Leavenworth. He was worried that he would be disadvantaged by not having attended Infantry School like most of his classmates, but Conner assured him that his study in Panama was good preparation; Eisenhower graduated first in his CGS class of 245 officers. The army considered making him the head of the Reserve Officers' Training Corps program at a major university (Eisenhower would also have served as its football coach, doubling his pay) or a CGS faculty member, but assigned him as executive officer of the 24th Infantry Regiment at Fort Benning, Georgia until 1927. Eisenhower disliked serving with the Buffalo Soldiers regiment; many white officers viewed serving in an all black unit as punishment for poor performance. With Conner's help, Eisenhower was assigned to work under General Pershing on the American Battle Monuments Commission, which established monuments and cemeteries in Western Europe to honor fallen American soldiers. While serving on the commission, he produced A Guide to the American Battlefields in Europe, a 282 page work which consisted largely of a history of the American Expeditionary Forces' battles on the Western Front during World War I. He next attended the Army War College, where he graduated first in his class in 1928. After graduating from the Army War College, he was reassigned to the American Battle Monuments Commission, arriving in Paris in August 1928. While in Europe, he learned to read (but not speak) French, continued his study of World War I battles, and followed the contemporary politics of the French Third Republic. In 1929, while helping General Pershing compile his memoirs, Eisenhower met Colonel George C. Marshall for the first time.

Мозли мен Макартурдың басшылығымен қызмет ету, 1929-1939

1929 жылы Эйзенхауэр әскери көмекші Фредерик Хафф Пэйн штабында қызмет еткен генерал Джордж Ван Хорн Мозлидің атқарушы офицері болды. Осы қызметінде Эйзенхауэр ұлттық қорғаныс саясатын қалыптастыруға көмектесті, сондай-ақ соғыс кезеңіндегі өнеркәсіптік жұмылдыру және үкімет пен индустрия арасындағы байланыс мәселелерін зерттеді. Ол 180 беттік жұмылдыру жоспарын жасады, ол «M Day Plan» деп аталды, бірақ ол ешқашан қолданылмады, дегенмен жоғары лауазымдағы офицерлеріне жақсы әсер етті. Дуглас Макартур армия штабының бастығы болғаннан кейін, ол Мозлиді штаб бастығының орынбасары етіп тағайындады. Эйзенхауэр ресми түрде Мозлидің штабында қалды, бірақ сонымен қатар Макартурдың бейресми әскери хатшысы ретінде жұмыс істеді және Соғыс саясаты жөніндегі комиссияда мүше болып, Конгрестің соғыс кезеңіндегі өкілеттіктерін нақтылайтын конституциялық түзету мүмкіндігін қарастырды. 1932 жылы ол Вашингтондағы «Бонус маршы» лагерін Макартурдың күшпен таратуына қатысты. Эйзенхауэр оқиға туралы Макартурдың ресми есебін жазып, ұсынды, бірақ жекелей Макартурдың қатаң әрекеттерін сынады. Президент Герберт Гувер өзінің басшылығымен «Бонус маршын» басқару жолы үшін баспасөз тарапынан қатты сынға ілікті, тіпті әдетте оның үкіметін қолдаған басылымдардан да. 1933 жылы Эйзенхауэр қазіргі уақытта Дуайт Д. Эйзенхауэр атындағы Ұлттық қауіпсіздік және ресурстар стратегиясы мектебі деп аталатын Армиялық өнеркәсіп колледжін бітірді. 1935 жылы ол Макартурмен бірге Филиппинге барды, онда жаңа құрылған Филиппин армиясын дамыту міндеті жүктелді. Конгресс өткен жылы «Tydings–McDuffie Act» заңын қабылдап, Филиппиннің 1946 жылы тәуелсіздік алуына жол ашты, ал Макартур мен Эйзенхауэр Филиппин үкіметінің әскери кеңесшілері болып қызмет етіп, АҚШ армиясында әрекетте болды. Эйзенхауэр Филиппин армиясында бригада генералы шенінен бас тартты, бірақ 1936 жылы АҚШ армиясында подполковник шеніне көтерілді. Эйзенхауэр Филиппин қорғаныс бюджетінің жеткіліксіздігін мойындады және армияны заманауи қару-жарақпен және тиісті оқытумен қамтамасыз ету үшін күресті. Ол Филиппин армиясының рөлі және американдық армия офицері өзінің бағыныштыларында көрсетуі және дамытуы тиіс көшбасшылық қасиеттері туралы Макартурмен күрт пікір келіспеушіліктерге тап болды. Эйзенхауэр мен Макартур арасындағы бұл жағдай өмір бойы сақталды, бірақ Эйзенхауэр кейіннен олардың келіспеушіліктеріне тым көп мән берілгенін айтты. 1937 жылы жазылған Эйзенхауэрдің соңғы ресми бағалауында Макартур Эйзенхауэрді «соғыс кезінде генерал шеніне бірден көтерілуге лайық» «талантты офицер» деп сипаттады. Тарихшылар бұл қызметтің екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Уинстон Черчилль, Джордж С. Паттон, Джордж К. Маршалл және Бернард Монтгомери сияқты күрделі тұлғалармен жұмыс істеуге бағалы дайындық болғанын көрсетті.

In 1929, Eisenhower became the executive officer to General George Van Horn Moseley, who served on the staff of Assistant Secretary of War Frederick Huff Payne. In this role, Eisenhower helped make national defense policy and studied wartime industrial mobilization and the relationship between government and industry. He formulated a 180 page mobilization plan, known as M Day Plan, which was never utilized but which impressed his superiors. After Douglas MacArthur became army chief of staff, he assigned Moseley as Deputy Chief of Staff. Eisenhower officially remained on Moseley's staff, but he also worked as MacArthur's unofficial military secretary and served on the War Policies Commission, which studied the possibility of a constitutional amendment designed to clarify Congress's war time powers. In 1932, he participated in MacArthur's violent clearing of the Bonus March encampment in Washington, D. C. Eisenhower wrote and submitted MacArthur's official report regarding the incident, but he was privately critical of MacArthur's heavy handed methods. President Herbert Hoover was strongly criticized in the press for his administration's handling of Bonus March, even from papers that were normally sympathetic to his administration. In 1933, Eisenhower graduated from the Army Industrial College, which is now known as the Dwight D. Eisenhower School for National Security and Resource Strategy. In 1935, he accompanied MacArthur to the Philippines, where he was charged with developing the nascent Philippine Army. Congress had passed the Tydings–McDuffie Act the previous year, setting the Philippines on the path to independence in 1946, and both MacArthur and Eisenhower remained on active duty in the U. S. army while serving as military advisers to the Philippine government. Eisenhower declined the rank of brigadier general in the Philippine army, but was promoted to lieutenant colonel in the U. S. army in 1936. Eisenhower viewed the Philippine defense budget as inadequate, and he struggled to provide the army with modern weapons and sufficient training. He had strong philosophical disagreements with MacArthur regarding the role of the Philippine Army and the leadership qualities that an American army officer should exhibit and develop in his subordinates. The resulting antipathy between Eisenhower and MacArthur lasted the rest of their lives, though Eisenhower later emphasized that too much had been made of his disagreements with MacArthur. In his final official evaluation of Eisenhower, written during 1937, MacArthur wrote that Eisenhower was a "brilliant officer" who "in time of war should be promoted to General rank immediately." Historians have concluded that this assignment provided valuable preparation for handling the challenging personalities of Winston Churchill, George S. Patton, George C. Marshall, and Bernard Montgomery during World War II.

Екінші дүниежүзілік соғыс қарсаңында, 1939-1941

1939 жылдың қыркүйек айында нацистік Германия Польшаға шабуыл жасады. Осы кезде Эйзенхауэр әкімшілік қабілетімен әріптестеріне әсер еткенімен, ол бригададан жоғары деңгейдегі командалық қызметте болған емес, және оны ірі операциялардың әлеуетті қолбасшысы деп санағандар аз болды. Эйзенхауэр 1939 жылдың желтоқсанында АҚШ-қа оралды және Форт-Льюис қаласында 15-ші жаяу әскер полкінің 1-ші батальонының командирі болып тағайындалды. Эйзенхауэр командирлік қызметін ұнатты, кейін ол маневрлер кезінде 15-ші жаяу әскерді басқарғаны туралы «мен әскерге жататынымды нығайтты; олармен мен әрқашан бақытты болдым» деп жазды. Эйзенхауэрдің 1-ші батальон командирі ретіндегі қызметі қысқа болды, себебі ол полктің штаб бастығы болып тағайындалды. 1940 жылдың маусымында Конгресс армиядағы барлық офицерлерді бір шенмен көтерді; Эйзенхауэр 1941 жылдың наурыз айында полковник атағын алды. Ол полк командирі болуға үміттенеді, бірақ 15-ші жаяу әскер полкінің бағынышты штабы болған 3-ші жаяу әскер дивизиясының командирі Чарльз Ф. Томпсон оны дивизия штабының бастығы етіп таңдағанда көңілі қалды. Эйзенхауэр адалдықпен келісті, және оның осы лауазымдағы жетістіктері кейіннен армияның жоғары басшылығы Эйзенхауэрді жоғары лауазымдарға кандидат ретінде қарастыруына себеп болды. Генерал Леонард Т. Геров Эйзенхауэрді Соғыс жоспарлау бөлімінде штабында қызмет етуге шақырды, бірақ Эйзенхауэр командалық қызметте болуға бейімділігін көрсетті, ал оның тиянақты жауабы Геровты өтініштен бас тартуға итерді. 1939 жылдың соңында армия құрамы 200 мыңнан 1941 жылдың ортасына қарай 1,4 миллионға дейін өсті. 1941 жылдың наурыз айында Эйзенхауэр генерал-майор Кенион Джойстің басшылығымен құрылған IX корпустың штаб бастығы болып тағайындалды. 1941 жылдың маусымында ол Форт-Сэм-Хьюстон қаласындағы Үшінші армияның командирі генерал Уолтер Крюгердің штаб бастығы болып тағайындалды. 1941 жылдың ортасында АҚШ армиясы Луизианадағы маневрлерді өткізді, бұл армияның АҚШ аумағында өткізген ең ірі әскери жаттығуы болды. Екінші және Үшінші армиялар, олардың құрамында 500 мыңға жуық сарбаз болды, екі имитациялық шайқас өткізді, екеуі де Үшінші армияның жеңісімен аяқталды. Үшінші армияның маневрдегі жетістігі Эйзенхауэрдің жоғары офицерлеріне әсер етті, және ол 1941 жылдың 3 қазанында бригадир генерал атағын алды. Әріптес офицерлер оның алты ай ішінде генерал-майор болатынын болжады.

Nazi Germany invaded Poland in September 1939. By this time, Eisenhower had impressed his fellow officers with his administrative skills, but he had never held an active command above a brigade and few considered him a potential commander of major operations. Eisenhower returned to the United States in December 1939 and was assigned as commanding officer of 1st Battalion, 15th Infantry Regiment at Fort Lewis. Eisenhower enjoyed his role as a commanding officer, writing later that his command of the 15th Infantry during maneuvers "fortified my conviction that I belonged with the troops; with them I was always happy." Eisenhower's time as commander of 1st Battalion was brief, because he was assigned as the regiment's executive officer. In June 1940, Congress promoted every officer in the army by one rank; Eisenhower officially became a colonel in March 1941. He hoped for a regimental command, but was disappointed when Charles F. Thompson, commander of the 3rd Infantry Division, which was the 15th Infantry's higher headquarters, selected him to serve as the division's chief of staff. Eisenhower loyally acceded, and his success in the position was later viewed as one factor that caused the Army's senior leaders to identify Eisenhower as a candidate for positions of more rank and responsibility. General Leonard T. Gerow asked Eisenhower to serve on his staff in the War Plans Division, but Eisenhower was determined to hold a command, and his ambivalent reply convinced Gerow to withdraw the request. The army expanded from about 200,000 men in late 1939 to 1.4 million men in mid 1941. In March 1941, Eisenhower was assigned as chief of staff of the newly activated IX Corps under Major General Kenyon Joyce. In June 1941, he was appointed chief of staff to General Walter Krueger, Commander of the Third Army at Fort Sam Houston. In mid 1941, the U. S. Army conducted the Louisiana Maneuvers, the largest military exercise that the army had ever conducted on U. S. soil. The Second Army and the Third Army, which collectively had nearly 500,000 troops, conducted two mock battles that both ended in victory for the Third Army. The Third Army's success in the maneuvers impressed Eisenhower's superiors, and he was promoted to brigadier general on October 3, 1941. Fellow officers predicted that he would become a major general in six months.

Соғыс жоспарлары бөлімі, 1941-1942

1941 жылдың желтоқсан айында Жапония Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты. Перл-Харборға шабуылдан кейін дерлік, генерал Маршалл Эйзенхауэрді Вашингтондағы Соғыс жоспарлары бөлімінің бастығының орынбасары етіп тағайындады. Маршалл оған Филиппиннің қорғанысын үйлестіруді тапсырды, ал Эйзенхауэр генерал Патрик Дж. Херлиді Макартурға көмек үшін 10 миллион доллармен Австралияға жіберді. Биограф Жан Эдвард Смит Маршалл мен Эйзенхауэрдің "әке-бала қарым-қатынасы" қалыптасқанын жазады; Маршаллдың Еуропадағы маңызды операцияларды басқаратыны күдіксіз болды, және ол бастапқыда Эйзенхауэрді сол операциялар кезінде штаб басшысы ретінде қызмет етуге дайындауға тырысты. 1942 жылдың ақпан айында Эйзенхауэр генерал Героудың орнын басып, Соғыс жоспарлары бөлімінің (кейін Операциялар бөлімі) бастығы болды, ал келесі айда генерал-майор шеніне көтерілді. Ол армияның соғыстағы стратегиясын әзірлеуге көмектесуге міндеттелді, Эйзенхауэр Ұлыбританияда АҚШ күштерін күшейтуге бағытталған жоспар жасады, содан кейін 1943 жылдың сәуірінде нацистік оккупациядағы Батыс Еуропаға шабуыл жасау жоспарланды. Эйзенхауэр мен Маршалл президент Франклин Д. Рузвельт пен британ премьер-министрі Уинстон Черчилльдің Остік державаларға қарсы Еуропаға бірінші болып бару қажет деген қорытындысын бөлісті. Американ және британдық көшбасшылар Эйзенхауэр ұсынған 1943 жылғы сәуірдегі Батыс Еуропаға басып кіруге келіссе де, соғыстың басқа театрларындағы басымдықтар басып кіруді бірнеше рет кейінге шегерді.

Еуропадағы тағайындалу

Операция Болероны, яғни Ұлыбританиядағы одақтас әскерлерді жинақтауды бағалап, Маршалл мен Эйзенхауэр генерал Джеймс Э. Чейнидің Ұлыбританиядағы американдық күштерді басқаруға қолайсыз екеніне келісті. Эйзенхауэр Еуропа операциялар театрына (ЕТО) бір американдық қолбасшыны тағайындауды ұсынды, бұл қызметке генерал Джозеф Т. Макнарниді қарастырды. Бірақ Стимсон, Рузвельт және Черчилльдің қолдауымен Маршалл орнына Эйзенхауэрді таңдады, және Эйзенхауэр 1942 жылдың маусым айында ресми түрде ETO қолбасшысы болып тағайындалды; ол көп ұзамай генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Эйзенхауэр Еуропадағы АҚШ әскери-теңіз күштерінің қолбасшысы ретінде адмирал Харольд Рейнсфорд Старкты қалдырды, ал генерал Марк У. Кларк пен генерал Карл Спацты театрдагы АҚШ құрлық әскерлері мен әуе күштерінің басшылары етіп тағайындады. Генерал Джон Ли театрдың логистикалық ұйымының командирі, ал генерал Уолтер Беделл Смит Эйзенхауэрдің штаб бастығы болды. Оның басшылығы маңызды әскери және әкімшілік міндеттерді қамтыды, бірақ ең басты міндеттерінің бірі – әскери дәстүрлер мен доктриналары әртүрлі, сондай-ақ бір-біріне сенімсіздікпен қараған одақтас жауынгерлер арасындағы көпұлттық әскери-саяси одақты үйлестіру болды. Ол сондай-ақ баспасөзбен жиі кездесіп, одақтастардың соғыс күш-жігерінің символы ретінде танылды.

"Шамыл" операциясы

Айзенхауэр мен Маршаллдың қарсылығын жеңіп, премьер-министр Черчилль Рузвельтті одақтастардың Батыс Еуропаға шабуыл жасауды кейінге қалдырып, керісінше, Солтүстік Африкаға "Шамыл" операциясын бастауға көндірді. АҚШ пен Ұлыбритания бұрын біріккен штабтарды құруға келісіп, оны бірыңғай қолбасшылық құрылым ретінде пайдалануға және әр соғыс театрындағы одақтас күштердің барлығына бір қолбасшы тағайындауға міндеттенді. Айзенхауэр Жерорта теңізіндегі одақтас күштердің қолбасшысы болды, осылайша ол американдық және британдық офицерлердің тікелей басшысы атанды. Тарихшы Жан Эдвард Смит бұл Солтүстік Африкаға жасалған үш бағытты шабуылды "сол кезге дейін жасалған ең ірі десанттық операция" деп сипаттады. Бұл шабуыл француз Мароккосының Атлант мұхиты жағалауында және Алжирдің Жерорта теңізі жағалауында жүзеге асты. Ол кезде Алжир мен Француз Мароккосын Виши Франциясы басқарды. Виши Франциясы 1940 жылы Францияның Германияға қарсы капитуляциялауынан кейін оңтүстік Францияда құрылған, ресми түрде бейтарап мемлекет болатын. Виши Франциясы одақтас державалармен күрделі қарым-қатынаста болды: ол нацистік Германиямен ынтымақтастық жасады, бірақ АҚШ оны Францияның ресми үкіметі деп мойындады. Африкадағы француз күштерін одақтастардың жорығын қолдауға ынталандыру мақсатында Эйзенхауэр мен дипломат Роберт Дэниел Мерфи Виши Франциясының бақылауындағы аймақта тұратын, бірақ жоғарғы командасына кірмейтін генерал Анри Жироны тартуға тырысты. Эйзенхауэр мен Мерфи десанттар басталған кезде Жироның толық қолдауын ала алмады, сондықтан француз күштері бастапқыда одақтастардың десантына қарсылық көрсетті. Солтүстік Африкадағы Виши күштерінің қолбасшысы генерал Альфонс Жуин Алжирдегі одақтастармен тез келісімге келді, бірақ қалған екі десант түскен жерде шайқас жалғасты. Африкадағы француз күштері Жироны өздерінің қолбасшысы ретінде қабылдамайтыны анық болғаннан кейін Мерфи мен генерал Кларк Виши Франциясының қарулы күштерінің бас қолбасшысы адмирал Франсуа Дарланмен келісім жасады. Бұл келісім одақтас державаларға француз Солтүстік Африкасына әскери кіруге мүмкіндік берді, бірақ аймақтағы француздың егемендігін сақтап қалды. Дарланмен жасалған келісім Солтүстік Африкада француздық ынтымақтастықты қамтамасыз еткенімен, Эйзенхауэр Виши өкілімен жұмыс істеуге дайындығы үшін американдық және британдық баспасөз тарапынан қатты сынға ұшырады. 1942 жылдың желтоқсанында Дарлан француз Фернан Бонье де Ла Шапельдің қолынан қаза тапты, ал Эйзенхауэр Жироны Африкадағы француз күштерінің басшысы етіп тағайындады. Кейін Жиро Францияның Ұлттық Азаттық Комитетінің (FCNL) тең төрағасы болды, бірақ 1943 жылдың соңына қарай де Голль ұйымның және француз соғысының нақты көшбасшысы атанды. Эйзенхауэр француз Африкасындағы алғашқы науқаннан кейін Жиро немесе де Голльді белсенді түрде қолдамады, соғыстың қалған бөлігіне дейін де Голльмен тығыз жұмыс қарым-қатынасын орнатты.

Overcoming objections from Eisenhower and Marshall, Prime Minister Churchill convinced Roosevelt that the Allies should delay an invasion of Western Europe and instead launch Operation Torch, an invasion in North Africa. The U. S. and Britain had previously agreed to establish a Combined Chiefs of Staff to serve as a unified command structure, and to appoint one individual as the commander of all Allied forces in each theater of war. Eisenhower became the commander of all Allied forces operating in the Mediterranean Theater of Operations, making him the direct superior of both American and British officers. The three pronged Allied landing in North Africa, which biographer Jean Edward Smith describes as the "greatest amphibious operation that had ever been attempted" at that point in history, would take place on the Atlantic coast of French Morocco and on the Mediterranean coast of Algeria. At the time, both Algeria and French Morocco were controlled by Vichy France, an officially neutral power that had been established in southern France following the French surrender to Germany in 1940. Vichy France had a complex relationship with the Allied Powers; it collaborated with Nazi Germany, but was recognized by the United States as the official government of France. Hoping to encourage French forces in Africa to support the Allied campaign, Eisenhower and diplomat Robert Daniel Murphy attempted to recruit General Henri Giraud, who lived in the Vichy controlled part of France but was not part of its high command. Eisenhower and Murphy were unable to gain Giraud's full support by the time of the landings, and French forces initially resisted the Allied landing. General Alphonse Juin, the commander of Vichy forces in North Africa, quickly agreed to an armistice in Algiers, but fighting continued at the other two landing spots. After it became clear that French forces in Africa would not accept Giraud as their commander, Murphy and General Clark negotiated an agreement with Admiral François Darlan, the commander in chief of Vichy armed forces, that granted the Allied Powers military access to French North Africa but confirmed French sovereignty over the region. Though the agreement with Darlan provided for French cooperation in North Africa, Eisenhower was strongly criticized in the American and British press for his willingness to work with a Vichy official. Darlan was assassinated in December 1942 by Frenchman Fernand Bonnier de La Chapelle, and Eisenhower appointed Giraud as the leader of French forces in Africa. Giraud would later become co president of the French Committee of National Liberation (FCNL) alongside Free France leader Charles de Gaulle, but de Gaulle emerged as the clear leader of the organization, and the French war effort, by the end of 1943. Eisenhower, who had not actively supported either Giraud or de Gaulle after the initial campaign in French Africa, established a strong working relationship with de Gaulle for the remainder of the war.

Туниске қарсы жорық

Операция "Шамыл" сәтті аяқталғаннан кейін одақтастар Туниске шабуыл жасады, оны немістер "Шамыл" операциясы барысында бақылауларына алған еді. Үстемдік танктері мен әуе күштерінің арқасында, сондай-ақ қолайлы ауа райымен нығайтылған неміс әскерлері Тунис қаласын қатты қорғады, нәтижесінде кампания тоқтап қалды. Тунистегі баяу үдеріс көптеген жетекші американдық және британдық шенеуніктерді наразылыққа толтырды, ал британдық Жақын Шығыс командованиесінің басшысы генерал Харольд Александр Эйзенхауэрдің орынбасары болып тағайындалды. Сонымен қатар, Эйзенхауэр генерал шеніне көтеріліп, АҚШ тарихындағы он екінші төрт жұлдызды генерал атанды. 1943 жылдың ақпан айында неміс әскерлері Кассерин өткелі шайқасында генерал Ллойд Фредендаллдың II корпусына сәтті шабуыл жасады. II корпус күйреп, Эйзенхауэр Фредендаллды қызметінен босатып, бірақ одақтас күштер немістердің өтуіне кедері келтірді. Шайқас аяқталғаннан кейін одақтастар үздіксіз күштерін арттырып, неміс қорғанысын біртіндеп әлсіретті. 1943 жылдың мамыр айында 250 мыңнан астам Оккупациялық күштердің әскері капитуляциялады, осымен Солтүстік Африка кампаниясы аяқталды.

Италиялық науқан

Тунистік науқанның ұзақтығы 1943 жылы Францияға шабуыл жасауды мүмкін етпегендіктен, Рузвельт пен Черчилль одақтастардың келесі мақсаты Италия болатынына келісті. 1943 жылдың шілдесінде Сицилияға жасалған шабуылды Эйзенхауэр мен Александр басқарды, генерал Бернард Монтгомери мен генерал Джордж С. Паттон әрқайсысы екі бірдей десанттың біреуін жетекшілік етті. Одақтас әскерлер сәтті десант шабуылын жүзеге асырды, бірақ неміс армиясының көп бөлігінің Италия құрлығына шегінуіне тосқауыл қоя алмады. Науқан аяқталғаннан кейін Эйзенхауэр Паттонды екі бағыныстысын шапалақтағаны үшін қатаң сөккенімен, Паттонды қызметтен босатудан бас тартты. Алайда, осы шапалақтау оқиғалары Батыс Еуропаға шабуылға дайындыққа генерал Омар Брэдлиді басшы ретінде ұсыну шешіміне әсер еткен болуы мүмкін. Сицилиядағы науқан кезінде Италия королі Виктор Эммануэль III премьер-министр Бенито Муссолиниді тұтқындап, оның орнына одақтастармен капитуляция туралы құпия келіссөздер жүргізген Пьетро Бадольоны тағайындады. Германия жауап ретінде Италияға бірнеше дивизияны жіберіп, Римді басып алып, Италия Социалдық Республикасын құрды. Одақтастардың Италия құрлығына шабуылы 1943 жылдың қыркүйегінде басталды. Италияның капитуляциясынан кейін одақтастар фельдмаршал Альберт Кессельринг басқаратын неміс әскерлерінен күтпеген қарсылыққа тап болды, ол Салерно порты маңындағы одақтастардың "Аваланш" десант операциясын жеңіліске ұшыратуға жақын болды. Италияның таулы жерін 24 неміс дивизиясы қорғағандықтан, Италия соғыстың екінші дәрежелі майданына айналды.

" Оверлорд " операциясы

1943 жылдың желтоқсан айында президент Рузвельт Маршалл емес, Эйзенхауэр Батыс Еуропаға одақтастардың "Оверлорд" операциясы – басып кіруді жетекшелігіне ие болады деп шешті. Рузвельт Эйзенхауэрдің көпұлтты және десанттық операцияларды жүргізу тәжірибесі оны осы лауазымға лайықты деп санады, сондай-ақ Маршаллды штаб бастығы қызметінен айырғысы келмеді. Эйзенхауэр Смитті штаб бастығы етіп қалдырды, әуе маршалы Теддерді өзінің орынбасары етіп таңдады, адмирал Бертрам Рамзи мен генерал Джон С.Х. Лиді театрдың теңіз операциялары мен логистикасының басшылары етіп тағайындады. Черчилль мен Біріккен штабтар кеңесінің талабы бойынша ол генерал Монтгомериді құрлықтағы күштердің қолбасшысы, ал әуе маршалы Траффорд Ли Малориді театрдың әуе күштерінің қолбасшысы етіп таңдады. Жақындағы шайқастағы тәжірибесі бар адамдарға басымдық беріп, ол Брэдлиді аға американдық далалық қолбасшы ретінде, ал генерал Спацты американдық стратегиялық әуе күштерінің басшысы ретінде таңдады. Бұрынғы қақтығыстарға қарамастан, Паттон үшінші армияға қолбасшылық етуге таңдалды. Эйзенхауэр, сондай-ақ оның астындағы офицерлер мен әскерлер бұрынғы операциялардан құнды сабақтар алды, осылайша оларды немістерге қарсы ең қиын науқанға – Солтүстік Францияға десант шабуылына дайындады. Операцияның бастапқы жоспарын генерал Фредерик Э. Морган басқарған жоспарлау тобы әзірледі; жоспарда Англияға жақын, бірақ қорғанысы күшті Па-де-Каледе емес, Нормандияға десант түсіру көзделген. Эйзенхауэр мен Монтгомери жоспарды бірнеше жағынан өзгертуге келісті, әуедегі басымдыққа көбірек мән берді, операцияға жұмылдырылған әскерлердің санын арттырды және бастапқыда жоспарланғаннан гөрі кеңірек аумақта американдық және британдық десант аймақтарын құрды. Эйзенхауэр де Голльдің десантқа қатысуын қамтамасыз етуге көмектесті, одақтастарға көмектескен бұрынғы Виши шенеуніктерінің тұтқындалуынан туындауы мүмкін дипломатиялық инциденттен сақтады. Эйзенхауэр де Голльдің ынтымақтастығы әскери операциялар үшін ғана емес, Францияда үкімет құру үшін де маңызды деп санайтын. "Аваланш" операциясының тәжірибесіне сүйене отырып, Эйзенхауэр "шабуылдың маңызды кезеңдерінде біздің шабуылдық күшіміздің, соның ішінде екі стратегиялық әуе күшінің барлық жиынтығы қолданысқа дайын болуы өте маңызды" деп атап өтті. Көбінесе Монтгомери жасаған соңғы десант жоспары бес аймаққа тоғыз дивизияны десант түсіруді көздеді. Өте маңызды жолдар мен көпірлерді басып алу үшін үш дивизия әуедегі жаяу әскерлері жаудың тылына түседі. 1944 жылдың мамыр айына жоспарланған "Оверлорд" операциясы десанттық кемелердің жетіспеуіне байланысты бір айға кейінге жылдырылды. Сол себепті, одақтастардың Оңтүстік Францияға түсуі – "Драгун" операциясы 1944 жылдың тамызында, бастапқыда жоспарланғандай, "Оверлорд" операциясымен бір уақытта емес, өтеді. Эйзенхауэр британдықтардан оған десантты жеңілдету үшін барлық стратегиялық әуе күштеріне толық құқық беруді талап етті, тіпті Черчилль бас тартса отставкаға кетемін деп қорқытты, ол осы талапқа келісті. Күшті желдер "Оверлорд" операциясын бір күнге кешіктірді, бірақ Эйзенхауэр ауа райының жақсаруын пайдаланып, Нормандияға десантты 1944 жылдың 6 маусымында жүргізуге бұйрық берді. Десанттың уақыты мен орны немістерді таң қалдырды, олар жағажайларды уақтылы нығайта алмады. Одақтас әскерлер бес десант аймағының төртеуін жылдам бақылауға алды, бірақ немістер Омаха жағалауында күшті қарсылық көрсетті. Одақтастар десант аймақтарын бақылауға алды және операцияның келесі кезеңін бастады, маусым айының соңында Шербург портын басып алды. Шілде айының соңына қарай Нормандияға 1,5 миллионнан астам одақтас әскері мен 300 мыңнан астам көлік құралы жеткізілді. Одақтастар Фалаз қалтасындағы неміс контршабуылын тойтарды, осылайша Нормандиядағы шайқас аяқталды. Осы уақытта "Драгун" операциясы сәтті аяқталды, одақтастар Марсельді басып алып, солтүстікке қарай жылдамдады. Шығыс майданда Кеңес Одағы "Багратион" операциясы деп аталатын ірі шабуылды бастады, бұл Германияның батысқа күш-қуат жіберуіне кедергі келтірді.

In December 1943, President Roosevelt decided that Eisenhower—not Marshall—would lead Operation Overlord, the Allied invasion of Western Europe. Roosevelt believed that Eisenhower's experience leading multinational and amphibious operations made him well qualified for the position, and he was unwilling to lose Marshall as chief of staff. Eisenhower retained Smith as his chief of staff, chose Air Chief Marshal Tedder as his deputy, and made Admiral Bertram Ramsay and General John C. H. Lee the respective heads of naval operations and logistics in the theater. At the insistence of Churchill and the Combined Chiefs of Staff, he selected General Montgomery as commander of ground forces and Air Chief Marshal Trafford Leigh Mallory as the commander of air forces in the theater. Prioritizing individuals with recent battle experience, he selected Bradley as the senior American field commander and General Spaatz as the head of the American strategic air force. Despite the earlier slapping incidents, Patton was chosen to command the Third Army. Eisenhower, as well as the officers and troops under him, had learned valuable lessons in their previous operations, preparing them for the most difficult campaign against the Germans—a beach landing assault in northern France. The starting point for the operation had been developed by a planning group led by General Frederick E. Morgan; the plan called for a landing in Normandy rather than at Pas de Calais, which was closer to Britain but was more heavily defended. Eisenhower and Montgomery jointly agreed to alter the plan in several ways, placing a greater emphasis on air superiority, increasing the number of soldiers committed to the operation, and establishing separate American and British landing zones across a wider area than had been originally envisioned. Eisenhower also helped secure de Gaulle's participation in the landing, partly by avoiding a diplomatic incident stemming from the arrest of several former Vichy officials who had assisted the Allies. Eisenhower believed that de Gaulle's cooperation was critical, not only for military operations but also for providing a government in France. Drawing on the experience of Operation Avalanche, Eisenhower noted that it was "vital that the entire sum of our assault power, including the two Strategic Air Forces, be available for use during the critical stages of the attack." The final landing plan, largely devised by Montgomery, called for nine divisions to land at five zones. Three divisions of airborne infantry would land behind the enemy lines in order to seize vital roads and bridges. Originally scheduled for May 1944, Operation Overlord was pushed back a month, largely due to landing craft shortages. For the same reason, Operation Dragoon, the Allied landing in Southern France, would take place in August 1944 rather than contemporaneously with Overlord, as had originally been planned. Eisenhower insisted that the British give him exclusive command over all strategic air forces to facilitate the landing, to the point of threatening to resign unless Churchill relented, which he did. High winds delayed Operation Overlord by a day, but Eisenhower chose to take advantage of a break in the weather and ordered the Normandy landings to take place on June 6, 1944. The timing and location of the landings surprised the Germans, and they failed to reinforce the beachheads in a timely manner. Allied forces quickly secured four of the five landing zones, though the Germans put up a strong defense of Omaha Beach. The Allies consolidated control of the landing zones and launched the next phase of the operation, capturing the port of Cherbourg by the end of June. By the end of July, over 1.5 million Allied soldiers and over 300,000 vehicles had landed in Normandy. The Allies repulsed a German counter attack at the Battle of the Falaise Pocket, bringing a close to the fighting in Normandy. Meanwhile, the Operation Dragoon landings were successful, as the Allies captured Marseille and began moving north. On the Eastern Front, the Soviet Union launched a major offensive known as Operation Bagration, preventing Germany from sending reinforcements west.

Франция азат етілді және Германияға шабуыл жасалды

Жағалаудағы шабуыл сәтті аяқталғаннан кейін Эйзенхауэр құрлықтағы шайқас стратегиясын жеке бақылауда ұстауға және бірнеше шабуылдардың басқаруы мен жабдықталуына толыққанды берілді. Де Голль мен неміс қолбасшысы Дитрих фон Хольтицтің ынталандыруымен Эйзенхауэр тамыз айының соңында Парижді азат етуге бұйрық берді. 25 тамызда фон Хольтиц қаланы тапсырды, ал де Голль ертесі күні қалаға салтанатты түрде кірді. Германияның қарсыласуы күтілгеннен бұрын күйрегендіктен, одақтастар Франция, Бельгия және Люксембургтің көп бөлігін жылдам азат етті. Генерал Монтгомери Германияның Рур аймағы арқылы шабуыл жасауды ұсынды, ал генерал Брэдли оңтүстікке қарай Саар аймағына шабуыл жасауды ұсынды; Эйзенхауэр екі операцияны да бекітті. Эйзенхауэрдің одақтас күштерін бөліп, кең майданға жылжу туралы шешімі логистиканы күрделендірді және немістерге Германияға жақын қорғаныс позицияларына қайта орналасуға уақыт берді. Одақтас әскерлеріндегі жоғары лауазымын ескере отырып, 1944 жылдың 20 желтоқсанында ол Еуропа армияларының көпшілігіндегі фельдмаршал шеніне тең армия генералы шеніне көтерілді. Сол айда немістер күтпеген қарсы шабуылға көшті, ол «Арденн операциясы» деп аталды, одақтастар Эйзенхауэр әскерлерін қайта топтастырғаннан және ауа райы жақсарғаннан кейін 1945 жылдың басында одан тайды. Соғыста көптеген одақтас әскерлері қаза болса да, Германия осы шайқаста шешуші жеңіліске ұшырады. «Арденн операциясынан» кейін және 1945 жылдың басында кең ауқымды кеңестік шабуылдың сәтті аяқталуынан кейін Эйзенхауэр Германияға шабуыл жасаудың бірлескен стратегиясын әзірлеуге көмектесу үшін әуе маршалы Теддерді Кеңес Одағына жіберді. Эйзенхауэр советтерді Германияның астанасы Берлинге шабуылдау үшін жарысқа тартудан бас тартты, керісінше, ең қысқа уақытта совет күштерімен байланыс орнатуға басымдық берді. Одақтас әскерлері наурыз айының басында Рейнге жетіп, Ремаген қаласының жанындағы маңызды көпірді немістер жоя алмас бұрын басып алды. Германияның қарсыласуы жылдам күйреп, 7 мамырда Эйзенхауэр Германияның капитуляциясын қабылдады.

Once the coastal assault had succeeded, Eisenhower insisted on retaining personal control over the land battle strategy, and was immersed in the command and supply of multiple assaults. Encouraged by de Gaulle and the German commander Dietrich von Choltitz, Eisenhower ordered the liberation of Paris in late August. Von Cholitz surrendered the city on August 25, and de Gaulle triumphantly entered the city the following day. With German resistance collapsing sooner than had been expected, the Allies rapidly liberated most of France, Belgium, and Luxembourg. General Montgomery proposed an assault through Germany's Ruhr region, while General Bradley called for an attack further south into the Saar region; Eisenhower approved both operations. Eisenhower's decision to split up Allied forces and advance on a broad front strained logistics and gave the Germans time to retreat to more defensible positions closer to Germany. In recognition of his senior position in the Allied command, on December 20, 1944, he was promoted to General of the Army, equivalent to the rank of field marshal in most European armies. That same month, the Germans launched a surprise counter offensive, the Battle of the Bulge, which the Allies turned back in early 1945 after Eisenhower repositioned his armies and after improved weather allowed the Air Force to engage. Though many Allied soldiers lost their lives in the fighting, Germany suffered a decisive defeat in the battle. After the Battle of the Bulge and the success of a massive Soviet offensive in early 1945, Eisenhower sent Air Chief Marshal Tedder to the Soviet Union to help establish a joint strategy for the invasion of Germany. Eisenhower declined to engage the Soviets in a race for the German capital of Berlin, and instead prioritized linking up with Soviet forces as soon as possible. Allied soldiers reached the Rhine in early March, capturing a key bridge near the town of Remagen before the Germans could destroy it. German resistance quickly collapsed, and on May 7, Eisenhower accepted the surrender of Germany.

1945 жылы басқыншылық аймағының қолбасшысы

1945 жылы 5 маусымда Эйзенхауэр, Монтгомери, совет маршалы Георгий Жуков және француз генералы Жан де Латтр де Тассиньи Германияны төрт державаның бірлесіп басқаруын қамтамасыз ететін Одақтас Бақылау Кеңесін құруға келісті. Эйзенхауэр негізінен Оңтүстік Германияда орналасқан және Франкфурт-на-Майндағы IG Farben ғимаратында штаб-пәтері орналасқан американдық оккупациялық аймақтың әскери губернаторы болды. 1945 жылдың қыркүйегінде Эйзенхауэр генерал Паттонды Бавариядағы лауазымынан шеттетуге мәжбүр болды, себебі ол нацистік идеологияны жоюға публично қарсылық білдірген. Паттонның шеттетілуі нацистерді жою саясатының қатаң сақталарына күшті сигнал берді. Эйзенхауэр бұрынғы нацистерді белсенді түрде тазартуға қарамастан, оның іс-әрекеттері негізінен американдықтардың неміс халқының көп бөлігі нацистердің құрбаны болды деген көзқарасын көрсетті. Германиядағы қирату, соның ішінде азық-түлік тапшылығы мен босқындардың көптеп келуіне жауап ретінде ол американдық азық-түлік пен медициналық жабдықтарды таратуды ұйымдастырды. Нацистік концлагерьлерді тапқаннан кейін, ол камера тобына Нюрнберг процесінде пайдалану үшін ондағы жасалған қатыгездіктердің дәлелдерін түсіруді бұйырды. АҚШ-тың қарауындағы неміс әскери тұтқындарын (соғыс тұтқындары) енді Женева конвенциясына бағынбайтын, қарусыздандырылған жау күштері (DEF) деп қайта жіктеді. Ол Германиядағы совет оккупациялық аймағының қолбасшысы, совет маршалы Георгий Жуковпен тығыз байланыс орнатты. Жуковтың өтініші бойынша ол Мәскеуге сапар шекті, онда орыс мәдениетін танысты және Кеңес Одағының басшысы Иосиф Сталинмен кездесті. Эйзенхауэр Хиросима мен Нагасакиге атом бомбалары тасталғанға бірнеше апта бұрын атом бомбасының құпия дамытылып жатқанын білді; ол атомдық қаруды қолдану соғыстан кейінгі жағдайды ушықтырады деген себеппен бомбалауларға қарсы шықты.

Әскери штабтың бастығы, 1945-1948

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Маршалл 1945 жылдың қарашасында зейнеткерлікке шықты. Маршаллдың ұсынысы бойынша президент Трумэн Айзенхауэрді Армия Бас штабының жаңа бастығы етіп таңдады. Оның бұл қызметтегі басты міндеті миллиондаған сарбаздарды демобилизациялау болды, бірақ ол президентке әскери саясат мәселелері бойынша кеңес берді және армияға қоғамдық қолдау сақтау үшін көптеген рет көпшілік алдында сөйледі. Жедел демобилизация армияны қажетті әскер санынан айырып, оны соғысқа дейінгі шағын жағдайға қайтарады деп алаңдаған Эйзенхауэр, Трумэнмен бірге жалпыға бірдей әскери қызметтің бір түрін енгізуді қолдады. Конгресс 1940 жылғы Селективті оқыту және қызмет туралы заңды ұзартуға келіссе де, жалпыға бірдей әскери қызмет идеясын қабылдамады. 1946 жылы Эйзенхауэр Кеңес Одағы соғыс қаламайтынына және достық қарым-қатынас сақталатынына сенімді болды; ол жаңадан құрылған Біріккен Ұлттар Ұйымын қатты қолдады және оның атом бомбаларын бақылауға қатысуын жақтады. Алайда, атом бомбасына қатысты саясатты және кеңестік державамен қарым-қатынасты қалыптастыруда президент Гарри С. Трумэннің әкімшілігі, Мемлекеттік департаменттің ықпалымен, жоғары әскери басшыларды ескермеді. 1947 жылдың ортасына қарай Германиядағы экономикалық жағдайды жақсарту және Грециядағы азаматтық соғыс мәселелеріне байланысты Шығыс пен Батыс арасындағы шиеленіс күшейген кезде, Эйзенхауэр кеңестік экспансияны тоқтату саясатын қолдады. 1948 жылы ол Нью-Йорктегі Айви Лигасына жататын Колумбия университетінің президенті болды. Бірақ ол әртүрлі мәселелер бойынша әскерилерге кеңес беруді жалғастырды. Колумбия университетінде жұмыс істеген кезінде ол өзінің естеліктерін жариялады, ол «Еуропадағы Крестовый поход» деп аталды.

НАТО-ның Жоғарғы қолбасшысы, 1951-1952

1950 жылғы маусымда коммунистік Солтүстік Корея АҚШ қолдауымен Оңтүстік Кореяға басып кірді, осылайша Корей соғысы басталды. АҚШ Оңтүстік Корея атынан араласып, Солтүстік Корея әскерлеріне бірнеше жеңіліс сыйлады, бірақ Қытай Халық Республикасы Солтүстік Кореяға көмек көрсету үшін күш салғаннан кейін соғыс тоқтап, бейкөпірге тірелді. АҚШ-тың соғысқа дайындықсыздығынан алаңдаған президент Трумэн ұлттық қауіпсіздік командасын жаңартты және әскери шығындарды күрт арттыруды ұсынды. Ол Эйзенхауэрден 1949 жылы құрылған Батыс елдерінің әскери одағы – Солтүстік Атлантика шарты ұйымына (НАТО) АҚШ-тың міндеттемелерінің маңыздылығын жариялауын сұрады. Эйзенхауэр Огайо штатының ықпалды республикалық сенаторы Роберт Тафты көндіре алмаса да, Конгрестің көп бөлігі одақты қолдауға келісті. 1951 жылғы сәуірде Колумбия университетінен демалыс алғаннан кейін Эйзенхауэр Сенатта НАТО-ның бірінші Жоғарғы Бас қолбасшысы болып бекітілді. Оған ықтимал кеңес басқындығына тойтарыс бере алатын біртұтас әскери күш құру міндеті жүктелді. Жоғарғы Одақтас қолбасшысы ретінде Эйзенхауэр НАТО-ның басқару құрылымын ұйымдастырды және одақтың бейнесі ретінде танылды. Оның танымалдылығы мен халыққа сүйіктілігінің арқасында Эйзенхауэр 1952 жылы республикашыл партияның президенттікке кандидаттығына ең лайықты деп есептелді. Партия жетекшілері Эйзенхауэрге жиі жүгініп, президенттікке түсуін сұрады. Ол күмәндануын білдіргенімен, ақырында президенттік міндетін орындау өзінің борышы екеніне келді. 1952 жылғы мамырдың соңында армиядан кетіп, президенттікке үміткер болып қадам басқанда, оның орнына Кореядағы Біріккен Ұлттар Ұйымының қолбасшысы болған генерал Мэтью Б. Риджвей келді.

Зейнеткерлік

Эйзенхауэр соғыстан кейінгі жылдары танымал саяси тұлға ретінде көзге түсті және президенттікке басты үміткерлердің бірі саналды. Сенатор Роберт А. Тафтпен бірге Эйзенхауэр 1952 жылғы республикалық президенттік іріктеу сайлауындағы екі маңызды кандидаттың бірі болды. 1952 жылғы Нью-Гэмпшир штатындағы іріктеу сайлауында жеңіске жеткеннен кейін Эйзенхауэр НАТО-дағы лауазымынан қанағаттанды және АҚШ-қа оралды. Ол 1952 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жетіп, 1953 жылдан 1961 жылға дейін АҚШ-тың 34-ші президенті болды. 1952 жылдың 18 шілдесінде президенттікке үміткер ретінде тіркелгеннен кейін, ол әскердегі қызметінен кетті. Қызметтен шыққаннан кейін, Конгресс шешімімен, 1961 жылдың 30 наурызында ол армия генералы шеніне қайта қосылды.

Беделі

Айзенхауэрдің британдық және американдық әскери қызметтегі замандастары оны өте жақсы әкімші деп есептеді; генерал Монтгомери оны "әскери саясаткер" деп атады. Тарихшы Рассел Вейгли Айзенхауэрді Джордж Вашингтон мен Улисс С. Гранттан кейін АҚШ армиясының үшінші ең ұлы басшысы деп санайды. Осы бағалауды жасау барысында Вейгли Айзенхауэрдің Екінші дүниежүзілік соғыста Германия армиясын жою мақсатындағы Канал арқылы шабуылға бағытталған стратегиялық табысына, операциялар мен тактикаға қатысты салмақты шешімдеріне және АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы одақты нығайтқан, Американың Совет Одағымен соғыс кезіндегі ынтымақтастығына мүмкіндік берген әскери дипломатиясына тоқталды. Тарихшы Адриан Р. Льюис Айзенхауэрдің жауынгерлік тәжірибесі болмағандықтан, оның әріптестері оған шайқаста болғандарға көрсеткендей құрмет көрсетпегенін жазды. Филдмаршал лорд Аланбрук 1942 жылғы 28 желтоқсандағы күнделігінде Айзенхауэрдің генерал ретінде "мүлдем қабілетсіз" екенін жазды. Ол саясатқа ден қойып, әскери міндеттерін ұмытып, себебі ол әскери істерден бейхабар болған. Әскер генералы Омар Брэдли Айзенхауэрдің "жауынгерлік тактиканы толыққанды түсінбегенін" жазды. 1-ші дивизияны Омаха жағажайына қондырған "О" десанттық күшінің командирі адмирал Джон Л. Холл-младший Айзенхауэрді "әскери тарихтың ең жоғары бағаланған тұлғаларының бірі" деп сипаттады.

Ренжімелік даталары

1=Анызтамасыз кадет, АҚШ Әскери академиясы: 1911 жылдың 14 маусымы 1=1915 жылы белгісіз Тұрақты армияның екінші лейтенанты: 1915 жылдың 12 маусымы Тұрақты армияның бірінші лейтенанты: 1916 жылдың 1 шілдесі Тұрақты армияның капитаны: 1917 жылдың 15 мамыры Майор, Ұлттық армия: 1918 жылдың 17 маусымы Ұлттық армияның подполковнигі: 1918 жылдың 20 қазаны Тұрақты армияның капитаны: 1920 жылдың 30 маусымы Майор, Тұрақты армия: 1920 жылдың 2 шілдесі Капитан, Тұрақты армия: 1922 жылдың 4 қарашасы (Майоры болып босатылып, армияның қысқартылуына байланысты капитан болып тағайындалды.) Майор, Тұрақты армия: 1924 жылдың 26 тамызы Подполковник, Тұрақты армия: 1936 жылдың 1 шілдесі Полковник, АҚШ армиясы: 1941 жылдың 6 наурызы Бригад генералы, АҚШ армиясы: 1941 жылдың 29 қыркүйегі Генерал-майор, АҚШ армиясы: 1942 жылдың 27 наурызы Генерал-лейтенант, АҚШ армиясы: 1942 жылдың 7 шілдесі Генерал, АҚШ армиясы: 1943 жылдың 11 ақпаны Генерал-майор, Тұрақты армия: 1943 жылдың 30 тамызы Генерал-майор, Тұрақты армия: 1943 жылдың 30 тамызы Армия генералы, АҚШ армиясы: 1944 жылдың 20 желтоқсаны Армия генералы, Тұрақты армия: 1946 жылдың 11 сәуірі Дереккөз: АҚШ армиясының тіркелген офицерлерінің ресми тізімі, 1946 жыл, 205 бет. Ескерту: Эйзенхауэр 1952 жылдың 31 мамырында армиядан зейнеткерлікке шықты және 1952 жылдың 18 шілдесінде президенттікке үміткер болу үшін қызметтен кетті. Ол 1961 жылдың 20 қаңтарында президенттік лауазымынан босады және 1961 жылдың 30 наурызында қайтадан активті қызметке келді.