Кіріспе

1650-1700 жылдардағы Батыс киіміндегі мода қарқынды өзгерістермен ерекшеленеді. Бұл дәуір стилі барокко деп белгілі. Отыз жылдық соғыстың аяқталуынан және Англияның Карл II-нің таққа қайта отыруынан кейін, ерлер киіміндегі әскери ықпал қысқа мерзімді әсемдікке ұласты, бірақ одан кейін келесі бір жарым ғасырға басымдық құратын пальто, жилет және шалбардан тұратын костюмге айналды. Моданың қалыпты ағынында, бұрынғы кезеңдегі кең, жоғары белді силуэт ерлер мен әйелдер үшін ұзын, тар сызық пен төмен белге алмастырылды. Осы кезең ерлер сәнінің маңызды бөлігі ретінде шаш түрмесінің (перивиктің) кеңінен танылуымен де есте қалды.

Шолу

Бұрынғы кезеңдегі кең, жоғары белдік стилі біртіндеп иыққа көлденең басымдықпен ұзын, тік сызықпен ысталды. Толық, кең жеңдер ғасырдың ортасында шынтақтан сәл төмен аяқталып, жаңа үрдіске сәйкес ұзарып, тартылды. Денеге тығыз корсет кигізілді, мойын сызығы төмен және кең, ал иық түсірілген болды. Кейінгі онжылдықтарда юбканың артқы бөлігі кері тартылып, ішкі юбканы көрсету үшін көтерілді, ол көптеген әшекейлермен безендірілді. Испания сарайының сәні Франция мен Англияда пайда болған сәнге қарама-қарсы болды, ал өркендеген Голландия да бас киім мен шаштардағыдай, өзінің қарапайым сәнін сақтап қалды, бұл ел бұрынғы кезеңде руфты сақтап қалған еді.

Романтикалық шалаакылық

Жаңа, батыл әдет пайда болды – адамдарды жалаңаяқ портреттеу, үстінен кең көйлектің үстіне бос байланған көйлек (түн көйлек) кигізіп, шаштарын шашыратып салу. Бұл стильді Питер Леллинің портреттері көрсетеді, олар 1630 жылдары Энтони ван Дайк бастаған романтикалық стильден туындаған. Бұл портреттердегі киімдер көшеде немесе сарайда киінген киімдерге сәйкес келмейді.

Мантуя

Мантуя немесе мантеу 1680 жылдары пайда болған жаңа мода еді. Бұрынғы кезеңдердегі көйлектер сияқты иықтан еденге дейін түсетін, бөлек тілінген корсет пен юбканың орнына мантуя пайда болды. Алғашқыда ол ерлердің баньянының әйелдерге арналған нұсқасы ретінде, күнделікті киім ретінде таралды. Бірте-бірте ол бүктемелі және жиырылған көйлекке айналып, соңында контрастты түсті белбеу мен корсажбен жабылатын, иілген және бүктемелі көйлекке эволюциялады. Мантуя мен корсаж нәтижесінде бұрынғы кең, иықтан түсетін мойын сызығына қарама-қарсы, жоғары, төртбұрышты мойын сызығы пайда болды. Жаңа стиль бұрынғы модалардан гөрі көбірек ұялмалы және жабық болды, сонымен қатар ленталар, кружеволар, баулар және басқа да әшекейлермен әсемделді. Бірақ 1630 жылдан бері танымал болған жемчугтардан жасалған қысқа тізбек пен сергілер бұрынғыдай сәнге ие болды. Мантуя бір ұзындықтағы матадан тігіліп, ұзын шлейфпен жарасымды болу үшін бүктемеленген, бұл орта ғасырда танымал болған бір түсті шоғындардың орнына жаңа, әсем өрнектелген жібектерді көрсетуге өте қолайлы болды.

Аңшылық және ат үстінде жүруге арналған киім

1666 жылдың маусым айында Сэмюэл Пеппс күнделік жазбасында құрмет қыздарын еркектер киімінде – пальто, дублет, шляпа және перуик киген күйінде сипаттайды, "олардың еркек пальтоларының астынан сүйреліп жатқан ұзын юбкасы болмағанда, ешкім оларды әйел деп атай алмас еді". Жанама отырып атқа міну үшін костюмге ұзын, жерге сүйрелетін юбка немесе етекше жататын. Оқ ату немесе серуендеу кезінде бұл юбка көтеріліп немесе тобыққа дейін жететін етекшемен ауыстырылатын.

Шаш пішімдері мен бас киімдері

Кезеңнің басында шаш бастың артында түймеленіп, беттің айналасын қоршаған иілген шаштармен тарайтын. 1650 жылдары иілген шаштар көбірек әшекейленді, содан кейін ұзара түсті, осылайша иілген шаштар иыққа әдемі түсіп тұрды. 1680 жылдары шаш бастың ортасынан бөлініп, шақпақтарынан биік көтерілді, ал 1690 жылдары шаш бөлінбеді, маңдайға қабаттастырылған иілген қатарлармен жиналды. Бұл шаш үлгісі көбінесе фонтанжбен толықтырылды – француз королінің сүйіктісінің құрметіне аталған, тік қабаттарға орнатылған және екі жағынан ленталары бар кружевой бас киім. Бұл 1690 жылдардан бастап 18 ғасырдың басына дейін танымал болды.

1650-ші жылдардағы стилдік галерея

1650 жылғы неміс модасында иығы төмендетілген, тегіс, тығыз, конус пішіндес атлас корсет көрсетілген. Жыртылған жеңдер көлемді көйлек жеңдерінің үстінен әшекейлі түймелермен бекітілген. Маргарета Мария де Рудер лосось түсті көйлек киген. Ол жеңін иығына байлап, ақ жең астары жабынған түймемен артқа бекітілген, 1652 жыл. Мария, Оранж ханшайымы, ұзын сүйір корсет пен атлас юбкасы бар атлас көйлек киеді. Оның юбкасындағы көптеген ұсақ плиселерді көруге болады, 1652 жыл. Испанияның Мария Терезасы guardainfante киеді, ол Испанияда кеш қабылданды және басқа елдерде жоғалып кеткеннен кейін ұзақ уақыт сақталды. Инфантаның шашы да испан сарайына тән, 1653 жыл. Швеция графесі Беата Элизабет фон Кенигсмарк ұзын, тығыз корсеті, жалпақ юбкасы, кең қос бүктемелі жеңдері, ашық иықтары және терең кескіні бар ақ жібек көйлек киген. Көйлек көк ленталармен және кеудесіне оралған көк шальмен әшекейленген. Оның інжу-маржандары бар, шашы артында түйінге тоқылған, бірақ құлақтарының үстінде еркін бұйралармен. Жас голландиялық қыз қызғылт жакет корсеті мен қарапайым қызғылт юбка киген. Шашы құлақтарына дейін кішкентай бұйралармен тоқылған, 1658–60 жылдар. 1658 жылғы голландия модасының ерекшеліктері: қара лентамен байланған інжу-маржандар, оған сәйкес келетін жакет, плиселенген жеңдер және төмендетілген иықтар. Испанияның Инфанта Маргаритасы, 8 жасында, 1659 жылы guardainfante киіп.

Стил галереясы 16601680

1660 жылдардағы ағылшын сарайлық киімі, күміс матадан жасалған және пергаментті тігіспен әшекейленген. Бат қаласындағы Әшекейлік мұражайдан. Питер Лелли көл отбасының екі әйелін, көлемді жеңі бар атлас көйлектерін немесе жеңіл көйлектерін киген күйде бейнелейді. Олардың шаштары иықтарына дейін иілген көптеген локондармен жасалған, екеуі де үлкен інжу-маржан сырғаларын тағады. Кеудеде әсемдеу бөлігінің болмауы – романтикалық стильдің ерекшелігі. Осы кезеңде әйелдер алғаш рет кеуделерін ашық көрсетті. Голландтық тоқушының жағалық корсеті төмендетілген иық сызығына және толық, үштен бір бөлігіне дейін жететін, иық және білезікте жиырылған жеңдерге ие. Оның үй шапағы дөңгелек артқы жағымен және кестеленген капотымен жасалған. Оның туфлилері қалың өкшелі және төртбұрышты мұңдықтармен, қазір сәл ескірген. 1663 жылғы ұзақ сүйір корсет осы портретте виола да гамбаны ойнап жатқан әйелде анық көрінеді. Жең иыққа және білезікке жиырылған. 1663 жылғы күрделі шашты әйел. Буырқанған локондар оның басын жақтаумен және иықтарына төгіледі. Монтеррей графының әйелі Инес де Зунига – Испаниядағы әдемі сарайлық сәннің мысалы. Испанияның Инфанта Маргаритасы қара түсті, ұзын жеңді, плащ пен капотпен аза тұту киімін киген күйде бейнеленген. Ол шашын бір жағына бөліп, қатты өрілген, 1666 жыл. Екі ағылшын әйелі үш бүктемеге жиналған жеңі бар қысқа көйлек киген. Иықтың қисық жолақтарымен тігілген ұзын корсет 1670 жылға тән. Испанияның Мария Терезасы үлкен жеңдер, ашық иықтар, үлкен інжу-маржан, үлкен қауырсын және көптеген бос толқындар киеді. Пуритандық әсер Бостондық әйелдің портретінде көрінеді: ол мойынынан төменге дейін жабатын, әдемі әшекейленген жемшөптермен және сәнді қысқа інжу-маржанмен, ал шашын капот сияқты шапкамен жабады, 1671–74 жылдар. Пфальц-Нойбургтың император қызы Элеонора 1670 жылдары сарай сәніне тән, төмен белді және шынтаққа дейін жететін, бүктемелі брокат киім киген.

1680-ші жылдардағы стилдік галерея

Англия королі Джеймс II-нің екінші әйелі Моденалық Мэри 1680 жылы қарапайым көйлектің үстінен әсем тастармен бекітілген киім киген. Шашы екі жақтан да иіліп, иықтарына ұзын буырқан шаштар түскен. Бұл киімсіз стиль портреттерде жиі кездеседі, бірақ күнделікті киімде сирек болған. Дороти Мейсон, Леди Браунлоу сәнді киімсіз түрінде. Оның киімі кеудесінде бекітілмеген, ал көйнегінің жеңдері соқпақтармен жиналған, мүмкін, итар арқанмен тартылған. Мэри II 1688 жылғы сән үлгісін киген: мантуа, шынтаққа дейін жеңі бар, ал көйнегінің жеңдерінде кружево жиектері бар, сыммен бекітілген кружево фонтаңж, операға арналған ұзын қолғаптар және інжу-маржан. Шамамен 1690 жылғы испан сарай сәнінде ұзын, қатаң корсетпен бел буылған, кең мойын және ұзын жеңдер бар. Англияның Мэри II. 1690 жылға қарай шашы маңдайынан жоғары көтеріліп, артында иілген. 1685-90 жылдарға арналған манто немесе мантуаның француз сән үлгісі. Палатиндық курфюрст (Анна Мария Луиза де Медичи) аңшылық киімде, шамамен 1690 жылдардың ортасынан соңына дейін. Ол кең манжеттері бар ұзын, еркек киіміне ұқсас пальто және жоғары мойынды корсеттің (Пепс оны дублет деп атайды) үстінен ұзын, тығыз жеңді киім киген. Ол кружевомен әшекейленген галстук және қаз құйрығы қауырсыны бар үшбұрышты шляпа таққан. 1698 жылғы графа де Майлидің сарайлық киім үлгісі: оның мантуасының жеңдері шынтаққа дейін, ал көйнегінің кружевомен жиектелген жеңдері ашық көрінеді. Юбкасы артқа бұрылып, астыңғы юбкасы көрінеді. Ол шынтаққа дейін жететін қолғаптар мен жоғары кружево фонтаңж бар шапқа киген. Оның оң білегінде лентамен әшекейленген мехадан жасалған қолқап бар, ал қолында желдеткіш ұстаған. Ол осы кезеңде сәнге енген қысқа інжу-маржан тізбесін таққан. Кимберли Холлдан алынған мантуа – күміс жіппен кестеленген, жүн матадан жасалған, шамамен 1690-1700 жылдарға арналған.

Шолу

Отыз жылдық соғыс аяқталғаннан кейін, 1650-ші жылдар мен 1660-шы жылдардың басында Еуропадағы жаңа бейбіт және көңілді сезім үлгі болып қабылдалды. Әскери сапондардың орнына аяқ киім таңылды, ал кең шалбарға, қысқа дублеттерге және жүздеген метрленген ленталарға деген құмарлық стильді қалыптастырды. Шалбарлар (Petticoat шалбарларын қараңыз) соншалықты кең болды, Сэмюэл Пепис өзінің күнделігінде былай деп жазды: "Басқа нәрселермен қатар, Мистер Таунсендпен кездестім, ол кеше екі аяғын бір шалбарының тізесінен өткізіп алып, бүкіл күн солай жүргенін айтты." (1661 жылдың сәуір айы). Мұндай қателікке мүмкіндік берген кең шалбарлар жақын уақыттың ішінде тізеге жиырыла бастады: Пепис 1663 жылдың 19 сәуірінде "Бүгін түсті жақын шалбарымды кидім, ол түсті жаңа шұлықтармен, белбеумен және жаңа алтын тұтқалы қылышпен өте әдемі" деп жазды. Бұл дәуірде де үлкен өзгерістер мен ауысулар болды. 1666 жылы Англия, Шотландия және Ирландия королі Карл II, Франция королі Людовик XIV-нің бұрынғы үлгісін ұстанды, сарайдағы еркектерге ұзын пальто, жилет (алғашқыда әйелдер киіміне ғана қолданылатын термин), галстук, парик немесе перука, тізеге жиналған шалбар, сондай-ақ сырт киімге бас киім киюді міндеттеді. 1680 жылға қарай, пальто, жилет және шалбардан тұратын бұл ресми киім формасы қалыпты жағдайға айналды.

Жапқыш пен жилет

1640-шы жылдардағы бос, жайлы пішім 1650-ші жылдары да сақталды. 1650 жылдары дублеттің жеңдері шынтақтан жоғары немесе төмен созылуы мүмкін еді. Жеңдер кесілген, кесілмеген немесе екі бөлікке бөлініп, түймеленген болуы мүмкін. Дублеттің ұзындығы белге дейін жеткенімен, 1650-ші жылдардың соңы мен 1660-шы жылдардың басында дублет қысқарып, тек қабырғаның төменгі бөлігіне дейін жетті, болреро жакеті сияқты. 1660 жылдары жеңдердің ұзындығы шынтақтан бастап, мүлдем жеңсіз де болуы мүмкін еді. Дублетті алды ашық немесе түймеленген күйде киюге болатын. Ерекшеліктерінің бірі – иық және жеңдерінің төменгі бөлігінде орналасқан көптеген таспалар. 1660-шы жылдардың басында ұзын, кең пальто пайда болды, және он жылдық ішінде ең танымал пальтоға айналды. Соңынан, дублет пальтомен ауыстырылды. 1660-шы жылдардың соңында, жеңдер әлі де шынтақтан жоғары болса да, манжеттердің жоғарыға қарай бүгілуі танымал болды. 1670 жылдары пальтоның астына жилет киілді. Ол әдетте, контрастты, көбінесе қымбат матадан тігілді, артқы жағы қарапайым болуы мүмкін еді, себебі ол пальтоның астында көрінбейтін. Бұл 1680 жылдары тізеге дейін жететін ұзын киім болды. 1670-ші жылдардың соңында жеңдер ұзартылып, пальто толырақ болды. 1680 жылдары үлкен, жоғарыға бүгілген манжеттер және пальтоның белдеуі кеңейді. Пальтода қапталаған жағасы болуы немесе болмауы мүмкін. Осы пальтоны "justacorps" деп атайды. Пальтоның екі жағындағы қалталар 1690-шы жылдарға дейін көлденең немесе тік орналастырылды (әсіресе 1680-шы жылдардың ортасынан соңына дейін). 1690-шы жылдары қалталар көбінесе көлденең орналастырылды. Жилет жеңсіз немесе ұзын жеңді болуы мүмкін. Әдетте, қыс мезгілінде жылу үшін ұзын жеңді жилет киілді. 1680-шы жылдардың ортасында таспалар иықтың бір жағына дейін қысқартылды, ал 1690-шы жылдары олар мүлдем жоғалып кетті.

Күлте, жаға және галстук

Ұзын жеңді ақ көйлек осы кезеңде өзгеріссіз сақталды, бірақ камзол пайда болғаннан кейін оның көрінуі азайды. 1650-ші жылдардың басында кішкентай төмен түсетін жағалар сәнге енді. 1660 жылға қарай олардың көлемі артты және иықтың көп бөлігін қамтыды. 1660-шы жылдардың басында мойынға байланатын галстуктер мен жаболар кие бастады. 1660-шы жылдардың ортасына қарай жаға жоғалып, тек галстук қалды, кейде оны кішкентай лентамен байлап тастады. Лентаның ең көп таралған түсі қызыл болды, бірақ қызғылт, көк және басқа да түстер де қолданылды. 1670 жылдары ленталардың галстугінің көлемі ұлғайды, ал 1680 жылдары ол өте үлкен және көптеген иілген ленталары бар күрделі болды. 1690-шы жылдардың ортасына қарай үлкен ленталар тоқтатылды. Сондай-ақ, 1690 жылдары жаңа үлгідегі галстук пайда болды – Штейнкерк (1692 жылғы Steenkerque шайқасының құрметіне аталған). Бұрын галстук әрқашан төсқаусынан төмен ағып тұратын, ал Штейнкерк галстугі пальтоның түймешесінен өтетін.

Брюки және шұлық

Алдыңғы онжылдықта испандық шалбарлар ең танымал болды. Бұл тізеден жоғары немесе тізеге дейін түсетін, қатты тігілген шалбарлар болатын және тым жақсы жабыспайтын. 1650 жылдардың ортасына қарай Батыс Еуропада, кең, жиналмаған, еріктей киімге ұқсас шалбарлар, «юбка шалбарлар» деп аталатын шалбарлар ең танымал болды. 1650 жылдардың аяғына қарай олар үлкеніп, кеңейіп, әйелдердің юбкасына ұқсас көріне бастады. Олар әдетте, белге және аяқтың сыртқы жағындағы тізеге бірнеше метрленген лентамен әшекейленетін. Юбка шалбарлармен қатар, жиналған, бірақ әлі де бос киілетін «ринеграв» деп аталатын шалбарлар да таралған. 1660 жылдардың басында олардың танымалдылығы юбка шалбарларды басып өтті. Оларды үстінен юбка киюге болатын, мұндай жағдайда ринеграв ақ түсті болар еді. Юбканың белі мен төменгі жағына ленталар тігілген. Оның ұзындығы көбінесе тізеден жоғары болса да, тізеден төмен созылып, астындағы ринегравты жасырып, тек шұлықтың үстіңгі бөлігі көрінетін де еді. Ұзын пальто мен камзолдың танымалдылығы артып, үлкен жиналған ринеграв және юбка тығыз жабысатын шалбарларға жол берді. 1670 жылдардың аяғына қарай, тығыз тігілген шалбарлар шұлықпен бірге киілетін болды, шұлық тізеден жоғары немесе тізеге дейін киіліп, көбінесе тізеден төмен байланатын. Ұзын камзол мен тізеден жоғары киілетін шұлықтың астында шалбардың аз бөлігі ғана көрінетін. Шұлықты тізеден жоғары киюдің себебі, белдің тізеден жоғары түсуіне байланысты аяқтарды ұзын көрсету болуы мүмкін. Шалбар көбінесе пальтодан жасалған материалдан тігілген. Шұлықтардың түсі әртүрлі болды.

Аяқ киім және қосымша бұйымдар

1650 жылдары аяқ киімдер қайтадан ең танымал аяқ киімге айналды, бірақ саяхат және сыртқы іс-шаралар үшін етік кию де жалғасты. Алғашқыда жұтаннан тігілген, манжеттері баулы, нәзік жібек шұлықтарды тозудан қорғау үшін киілетін, «бутоз» аяқ киімнің танымалдылығы төмендеген кезде де сәннен шықпады. Бутоз 1660 жылдардың ортасына дейін сақталды, ринегравтардың тізеден төмен жиналған жеріне бекітіліп немесе сәндік әрі бос түрінде тағылатын. 1650 жылдардан 1670 жылдарға дейінгі аяқ киімдер көбінесе төртбұрышты және сәл ұзын болды. Әдетте, олар лентамен байланып, лентадан жасалған әшекейлермен безендірілетін. 1680 жылдары аяқ киімдерге жақсырақ форма берілді; өкше биіктігі артты (қызыл өкшелер, әсіресе сарайға бару үшін, өте танымал болды), және егер болса, тек кішкентай лента қалды. Балдрик (біреудің иығынан иілген қылыш ілгіші) 1680 жылдардың ортасына дейін киілді, содан кейін оның орнына белге тағылатын қылыш белбеуі келді.

Шаш үлгілері

Сол кезде ерлер шаштарын иықтарынан ұзын, иілген күйде таққан. Маңдайға түсетін шаштарды (қабақшаларды) көбінесе алға қарай тарап, маңдайға сәл түсуіне мүмкіндік берілген. Ерлер 1624 жылдан бері, Франция королі Людовик XIII (1601–1643) парик киюді бастағаннан бері, шаштарының жұқаруын немесе толық жалаңатауын жасыру үшін парик кисе де, парик немесе перивиктің танымалдылығы оның ұлы және мұрагері Людовик XIV-ке (1638–1715) байланысты деп есептеледі. Людовик өте жас кезінде шашын жоғалта бастады және оның жалаңатауын парикпен жабуға мәжбүр болды. Оның алғашқы париктері сол кездегі шаш үлгілерін дәлме-дәл қайталаған, бірақ олар табиғи шаштан гөрі қалың және толық көрінетін. Париктердің табысқа ие болуына байланысты, басқа да ерлер парик кие бастады. 1660 жылы Франциядағы ұзақ жерсіннен кейін Карл II таққа отырғанда, париктер ағылшын тілінде сөйлейтін елдерге басқа француз стильдерімен бірге енгізілді. 1680 жылға қарай, париктің ортасынан бөлінуі қалыпты жағдайға айналды. 1680 жылдары бөліктің екі жағындағы шаштар өсуін жалғастырды, ал 1690 жылдары маңдайда екі өте биік, анық көзге көрінетін нүкте пайда болды. Сонымен қатар, 1680 жылдары парик үш бөлікке бөлінді: алдыңғы бөлігі, орталық бөлігі және иықтан ұзын түсетін иілген шаштар, басының артқы бөлігі, шаш басына жақын таралып, иықтар мен арқаға ағылатын иілген шаштар. 1660 жылдардан 1700 жылға дейін париктердің иілгендері өте бос болды. Тығыз иілгендер 1700 жылдан кейін ғана пайда болды. Париктердің кез келген табиғи түсі болуы мүмкін еді. Людовик XIV көбінесе қоңыр парик таңдаған. Оның ұлы, әдетте Монсеньор деп аталған, сары парик кигенімен әйгілі болды. Бұл кезеңде беттегі сақалдың танымалдылығы төмендеді, бірақ жұқа сақалдар 1680 жылдарға дейін танымал болды.

Шапкалар мен бас киімдер

Бұл кезеңде бас киімдердің түрлері сан алуан болды. 1650 жылдардың соңына дейін бұрынғы капотеннен шыққан, бірақ жалпақ тәждері бар, өте биік тәждері бар бас киімдер танымал болды. Олардың қырлары да әр түрлі болды. Бас киімдер қауырсынмен әшекейлендірілді. 1660 жылдары француз сарайында өте кішкентай бас киімдер, төмен тәждері, тар қырлары және көптеген қауырсындары танымал болды. Кейін 1660 жылдары өте кең қырлары және орташа тәждері бар бас киімдер сәнге енді. Кейде қырларының бірі жоғары қарай бүгіліп тұратын. Бұл сән 1680 жылдарға дейін сақталды. 1680 жылдардан 1700 жылға дейін жоғары бүгілген қырлардың әртүрлі стилі мен комбинациялары сәнге ие болды, бір қырды бүгілгеннен бастап үш қырға дейін (трикорн) дейін. Тіпті қырлардың бастың үстінде орналасқан бұрышы да өзгерді. Кейде трикорнның үшкір ұшы маңдайдың үстінде немесе маңдайдан 45 градус бұрышпен орналасатын.

1650-ші жылдардағы стилдік галерея

1654 жылғы пальтоның алдыңғы және жеңдерінде көптеген кішкентай түймелері бар, олар кеудеден және қолдың жоғарғы бөлігінен төмен жабылмаған күйде қалдырылған. Матамен әшекейленген жағалы плащты бір иықтан салқындатып киеді. 1654 жылы Швеция королі Карл X-тің тәж кигізу киімі. Швеция королі Карл X-ке тиесілі екі костюм, 1650-ші жылдар. Швед өнеркәсібі Эммануэль Де Гир 1656 жылғы киімде, манжеттері бар зығыр жеңімен және кесілген жеңдері бар дублетпен. Иығынан шалбар белдігін көруге болады, ал жанында рапира бар. Голландия модасы, 1658 жыл. Ақ түсті шұлық, кіші шалбар.

1660-шы жылдардағы стилдік галерея

1661 жыл. Ұзын көйлектің үстінен қысқа дублет киіледі, манжеттерінде кең кружеволармен, ал жағасы тік бұрышты, кең жазық болып келеді, сонымен қатар шұлықша киіледі. Жас Людовик XIV қару-жарағының үстінен зығырмен шектелген мата жаға, Киелі Рух орденінің белбеуі және үлкен парик киеді, 1661 жыл.

Балалар сәндері

Жас ұлдар алтыдан сегіз жасқа дейін көйлектермен немесе арқасы тігілген корсеттермен киінген. Олар қалпақ немесе бас киім үстінен ересектердің шапқыларының кіші нұсқаларын таққан. Кішкентай балалардың киімдері иықтарында жетектеу жіптерімен жасалған.