Гарри Кокс – британдық халық әншісі, 20 ғасырдағы ағылшын музыкасының маңызды тұлғасы. 150-ге жуық ән мұрагерлікпен сақталған, фолк музыкасына үлкен әсер еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әнші Гарри Фред Кокс (27 наурыз 1885 – 6 мамыр 1971), Норфолк шаруасы және 20 ғасырдағы дәстүрлі ағылшын музыкасының ең маңызды әншілерінің бірі, өте кең репертуары мен көркем ән өнерінің арқасында. Оның музыкасы Ширли Коллинз, The Dubliners және Steeleye Span сияқты фольклорлық музыканы жаңғыртушыларға үлгі болды.
British singer
Harry Fred Cox (27 March 1885 – 6 May 1971), was a Norfolk farmworker and one of the most important singers of traditional English music of the twentieth century, on account of his large repertoire and fine singing style. His music inspired folk revival musicians including Shirley Collins, The Dubliners and Steeleye Span.
Репертуар және ән салуы
Оның 150-ге жуық әннен тұратын үлкен репертуары болды, оны ол әкесінен, анасынан, әкесінің әкесінен және басқалардан үйренді. Әкесі теңізші болғандықтан, оның репертуарында көптеген теңіз әндерімен қатар жергілікті әндер мен ежелгі балладалар да болды. Ол "Бетси – Қызметші қыз" (Roud 559) әнінің өзінің отбасында екі ғасырға (шамамен 1750 жылға) дейін жететінін айтты. "Георги", "Батыл садақшы", "Қара жүректі жандар" және "Біздің жақсы адамымыз" әндері де оның репертуарында болды. "Оксфорд ұлттық өмірбаяндық сөздігі" мынаны қорытындылайды: Ол репертуарының кеңдігі мен алуан түрлілігі үшін құрметке лайық, ол 140-қа жуық элементтен – ең қарапайым тілге дейін, жоғары балладаларға дейін қамтиды, бірақ ең бастысы – оның техникасы, BBC продюсері Фрэнсис Диллонның айтуынша, мұқият таңдалған әшекейлеуге, әдемі безендірілген сөздерге, өте күрделі ырғақтың нақты бақылауына және қосымша сүйемелдеуді қажет етпейтін ән үніне негізделген. Сара Лифтон "Халық музыкасына тыңдаушының нұсқаулығы" (1983; 13 бет) кітабында былай деп жазады: Кокстің ән айту стилі өте қарапайым, алдымен Сэм Ларнер сияқты әншілердің жанды стилімен салыстырғанда түссіз көрінуі мүмкін, бірақ оның нәзік нюанстарын бағалау үшін қайта-қайта тыңдау қажет. Дегенмен, табандылық сыйлықпен қайтарылады, өйткені Кокс дәстүрлі әншінің көптеген тәсілдерін тиімді, бірақ сырақты түрде қолданып, көптеген сезімді қойылымдар жасады.
He had a huge repertoire of around 150 songs, which he learnt from his father, mother, grandfather, and others. Since his father was a seaman, his repertoire included lots of sea songs as well as local songs and ancient ballads. He claimed the song "Betsy the Servant Maid" (Roud 559) could be traced back two centuries (to c.1750) in his own family. "Georgie", "Bold Archer", "Blackhearted Gypsies" and "Our Goodman". The Oxford Dictionary of National Biography concludes:He is admired for the breadth and variety of his repertory, some 140 items ranging from rough bawdry to high balladry, but above all for his technique, based, according to the BBC producer Francis Dillon, on ‘a carefully placed decoration, a beautifully judged phrasing, an exact control of highly complex rhythm and a singing tone which requires no accompaniment’. Sarah Lifton, in The Listener's Guide to Folk Music (1983; p. 13), writes:Cox's singing style was very straightforward and at first may seem colorless when compared with the vibrant style of, say Sam Larner, but its subtleties require repeated listenings to appreciate. Perseverance is rewarded, however, for Cox employed many of the traditional singer's devices effectively, if quietly, and produced many moving performances.
Басқа музыкалық қызмет
Кокс сонымен қатар скрипка, мелодеон және қалайы сыбызғы ойнады, дәстүрлі қадам билеріне қатысып, билеп тұрған қуыршақтар жасады. Сонымен қатар, The Dubliners тобының 1967 жылғы халықаралық хит-синглі "The Black Velvet Band" әні бар. Гарри Кокстың "Ол Ром еді" (Roud 17938) әнінің мәтіні танымал американдық халық әні "The House of the Rising Sun" әнімен күшті ұқсастықтарға ие; ол "Егер Лоустофтқа барсаңыз және The Rising Sun сұрасаңыз, онда екі ескі әйел менің ескі әйелімнің бірі екенін көресіз" деп басталады, бұл әннің Англияда пайда болғанына маңызды дәлел. Ширли Коллинз Гарри Кокспен 1950 жылдары жасөспірім шағында танысқан. Кейінірек ол былай деді: Бір жылдай уақыттан соң мен Питер Кеннедидің Гарри туралы барлық жазбаларын тыңдадым, мен неғұрлым көп естіген сайын, оның абсолютті ұлылығына, оның әнінің қаншалықты әуенді және әдемі екеніне, сондай-ақ оның ырғағының қаншалықты тамаша екеніне көз жеткіздім. Бірақ ол ешқашан жалықтырмады. Ол "Австралиялық қыз" әнімен күлдіріп, немесе Поли Вон әнімен ойға шомырды. Оның "Нельсонның өлімі" әні - мен естіген ең құрметті және қайғылы әндердің бірі, ол осы ұлы батырға лайықты құрмет көрсетеді. Гарри әр әнімен сізді сендірді. Оған таңсық мақтауларға қарамастан, ол мінез-құлқында қарапайым болды, бірақ ол әндерді өзін көрсету үшін емес, оларды сүйгендіктен және бағалағандықтан үйреніп, орындады, және бұл оның өнерінде айқын көрінді. Гарри Кокс өзінің тұлғасында да, ән айтуында да сирек кездесетін инабат пен шынайы мейірімділікке ие болды. Мен оны бір рет кездестірдім және оны өмір бойы сақтадым.
Cox also played the fiddle, melodeon and tin whistle, participated in traditional step dancing and made dancing dolls. and The Dubliners' international hit single "The Black Velvet Band" (1967). Harry Cox had a version of "She was a Rum One" (Roud 17938) with lyrics that bear a strong resemblance to the famous American folk song "The House of the Rising Sun"; it begins "If you go to Lowestoft, and ask for The Rising Sun, There you'll find two old whores and my old woman is one", providing important evidence that the song originated in England. Shirley Collins met Harry Cox as a teenager in the 1950s. She later said the following:A year or so later I listened to all of Peter Kennedy’s recordings of Harry, and the more I heard, the more convinced I was of his absolute greatness, how melodious and graceful was his singing and how perfectly paced. But he was never dull. He could make you smile with The Maid of Australia or move you with Polly Vaughan and his Death of Nelson is one of the most touchingly mournful songs I ever heard and does that great hero honour. Harry convinced you with every song that he sang. He was modest in his demeanour in spite of all the praise that was so rightly heaped on him, but he had learned and sung the songs, not to impress, but because he loved and valued them, and that was conveyed in his performances. Harry Cox had a rare grace and a genuine sweetness in both his person and his singing. I met him once and treasured it all my life.