Бостон-Манор үйі мен тарихы

Кіріспе

Тарихи үй-музейі Бостон Манор Хаус – 1622 жылы салынған ағылшын Якоби стиліндегі манор үйі, ішкі өзгерістермен және кейінгі ғасырларда кеңінен қалпына келтірілді. Бұл Миддлсекс округіндегі ерте ортағасырлық кезеңде құрылған манорлардың бірінің үйі болған. 1965 жылдан бері Ханвелл қауымының шағын бөлігі Батыс Лондондағы Ханслоу ауданының құрамына кірді. Бостон Манор паркі – үйге жапсарлас орналасқан көлді қоса, халыққа ашық жасыл кеңістік.

Бостонның бұрынғы қонысының тарихы

Бостонға (немесе сол кездегі жазуынша Bordwadestone) қатысты ең алғашқы сілтеме 1170 жылдар шамасында кездеседі. Бордвадтың нақты кімдерге немесе қандай географиялық нысанға жататыны анықталмаған, сондықтан сөздің бірінші бөлігі «Бордқа» қатысты деген болжам бар. Сөздің соңғы бөлігі /t/ən/ – шаруашылық немесе үйдің орны деген мағынаны білдіреді. Ол жері мен үйі солтүстік жағында орналасқан. Иесіз Ральф де Брито деп тіркелген. Ол қай жерде үй салғаны туралы мәлімет жоқ. Ол қазір қираған жерде оңтүстік жағында Сент-Лоуренсқа арналған шағын шіркеу салды. Бұл шіркеуге қарасты діни шекара уақыт өте келе иеліктің шекарасымен бірдей болды. Шамамен төрт шекарасы: Пикадилли желісі Бостон Мэнор метро станциясының шығыс соңынан Брентке дейін, Бренттен Темзаға, Темзадан Half Acre Road және Бостон Мэнор Road. Иеліктің солтүстік шекарасы шекаралық таспен белгіленген. Кейіннен оның батысындағы ағаш жергілікті Евангелие емені деп аталды. Осы жерде ежелгі дәстүр бойынша егістік пен даланың құт-берекесі тіленіп, шекараны аралап шығу рәсімі өткізілді. Осылайша, Сент-Лоуренс шіркеуінің шекарасы иеліктің шекарасымен қатар болды. Брентфордқа көшірілгенге дейін ол Ханвелл приходының бір бөлігі болды. Шамамен 1280 жылы король Эдуард I осы аймақты Сент-Геленнің епископ қақпасының приорессісіне берді. Осы кезде Бостон танымал ауылдық елді мекенге айналды. Приорессі «нақты иелік» және меншік құқығына ие болды. Король бұл қадамды салық жинауды жеңілдету үшін жасады, сонымен қатар жерді бөліп алудың алдын алып, монастырлар таратылғанға дейін жерді біртұтас ұстады. Король, мүмкін, Bishopsgate-тегі осы монастырды жақсы көрген шығар, себебі ол Алтын шеберлер гильдиясының үйленбеген қыздарымен толы болды. Оларды өздерін-өздерімен қамтамасыз етуге мүмкіндік беріп, жаңадан алған жерлерінде өсірілген өнімді сату арқылы әкелерінен салықты көбірек жинап, күміс монета түрінде алуға болады, бұл ыңғайлырақ болды. 1539 жылы Генрих VIII-нің реформалары монастырды таратып, иелікті (оның барлық иеліктерімен бірге) коронаға қайтарды. Король 1547 жылы немесе одан сәл бұрын Эдуард VI билік құрған кезде Сомерсет герцогы Эдуард Сеймурға жерді берді. Герцогтың басын кескеннен кейін, оның жерлері Мария I патшайымның Контрреформациясы кезінде коронаға қайтарылды, бірақ Елизавета I оны өзінің сүйіктісі Роберт Дадлиге, Лестердің 1-ші графына берді, ол оны дереу сэр Томас Грешемге, халықаралық бай саудагер мен қаржыгерге сатты. Ол сондай-ақ Остерлиді жазғы резиденциясы ретінде сатып алған. Кейіннен ол Корольдік биржаны құрды. Грешем баласыз қайтыс болғандықтан, мүлік оның келіні сэр Уильям Ридке өтті, ол Остерлиде тұрғандықтан 1610 жылы Джеймс I-ден мұрагерлік алу үшін иелік ету патентін алуға тиіс болды. Ол Мэри Голдсмитке үйленді, ол күйеуі қайтыс болғаннан кейін дереу 1622–1623 жылдары Бостон Мэнор үйін салдырды. Содан кейін ол Альторптан сэр Эдвард Спенсерге үйленді, сондықтан ол тең меншік құқығына ие болды және марқұм Уильям Ридтің мұрагерлерінің талаптарын сатып алған сияқты, сондықтан ол 1658 жылы қайтыс болғаннан кейін жерлер оның мұрагері Джон Голдсмитке өтті. 1670 жылы оның орындаушылары Бостонды тағы бір бай саудагерге: Джеймс Клитероу I-ге сатты. Ол үйді өз пайдалануы үшін £5,136, 17s, 4d (1670 жылғы 5137.0 сомасы шамамен <есептелген сомаға> тең) төледі. Клитероулар отбасы келесі 250 жыл бойы иелікті біртіндеп қысқартты. Көршілес Брентфорд елді мекені осы иеліктің жеріне кеңейді, ол негізінен Жаңа Брентфорд иелігі ретінде белгілі болды. 1621 жылы халық саны соншалықты өсті, сондықтан шіркеу кеңесі әкімшілік қалашықтың мәртебесін қабылдады, ол Жаңа Брентфорд қалашығы деп аталды. NBT әріптерін жергілікті шекаралық тастарда көруге болады. 18 ғасырда бұл аймақты көбінесе Жаңа Брентфордқа қарағанда Бостон Мэнор деп атаған. Джон Буркье Стрейси Клитероу иеліктің соңғы жеке меншік иесі болды. 1923 жылы ол иеліктің соңғы бөлігін: үйді сатып алды, ал оны Брентфорд қалалық округтік кеңесі сатып алып, 1924 жылы қоғамдық саябақ ретінде ашты. Англия мен Уэльстегі ең жақсы жасыл кеңістіктерді мойындаған және марапаттаған «Жасыл Ту» сыйлығы бағдарламасы бұл марапатты 2005, 2006, 2007, 2008 және 2009 жылдары Бостон Мэнор паркіне берді.

The earliest reference to Boston (or Bordwadestone as it was then spelled) was around the 1170s. Bordwad has not been identified with a group of people or physical feature and so it is assumed the first part of this word means Bord's. The final part of the word is the common ending /t//ən/ i. e. farmstead. It was towards the northern end its lands — its manor. The Lord of the manor is recorded as Ralph de Brito. There is no record as to where he built his manor house. He founded a chapel dedicated to St. Lawrence in the south of the manor on a site that is now derelict. The ecclesiastical boundary under this chapel was — or became over time — conterminous with the manor boundary. The approximate four boundaries were the Piccadilly line from the east end of Boston Manor Underground station's sidings to the Brent, the Brent down to the Thames, the Thames to Half Acre Road, and Boston Manor Road. The northern extent of the manor was marked by a boundary stone. Later a tree to the west of it came to be the local Gospel Oak. Here the old pagan custom of blessing the field and crops took place whilst beating the bounds. Thus, the boundary of chapelry of St. Lawrence coexisted with that of the manor. It was a part of the parish of Hanwell until moved into Brentford. Then in about 1280 King Edward I granted this area of the township to the prioress of St Helen's Bishopsgate. It is at this point Boston became a recognised rural settlement. The prioress received what amounted to "constructive possession" and ownership. The King did this to make raising tax easier and it had the benefit of deterring alienation of part, a process then called subinfeudation, keeping the land together until the dissolution of the monasteries. The King may have favoured this particular Convent in Bishopsgate because it was full of the unmarried daughters of members of the Guild of Goldsmiths, and so by making them self supporting by giving them the means to charge their new tenants rents and to sell the produce grown on their newly acquired demesne, he could justify taxing their fathers more heavily and collect the tax in the form of silver coinage, which was more convenient. In 1539, Henry VIII's national reforms saw the convent dissolved and the manor (including its holdings) returned to the Crown. The Crown granted the lands in or shortly before 1547 to Edward Seymour, 1st Duke of Somerset during the reign of Edward VI. When the Duke was beheaded, his lands were forfeited under the Counter Reformation of Queen Mary I to The Crown until Queen Elizabeth I granted it to her favourite Robert Dudley, 1st Earl of Leicester who immediately sold it to Sir Thomas Gresham, an internationally wealthy merchant and financier who had also bought Osterley as his summer residence. He later founded the Royal Exchange. As Gresham died without issue, the property went to his stepson Sir William Reade who lived in Osterley so had to obtain a Patent of Possession in 1610 from James I so that he could inherit. He married Mary Goldsmith, who immediately after his death built Boston Manor House in 1622–1623. She then married Sir Edward Spencer of Althorp, who therefore gained the equitable ownership and who appears to have bought out the claim of the late William Reade's heirs so that upon her death in 1658 the lands passed to her heir John Goldsmith. In 1670 his executors sold Boston to another very wealthy city merchant: James Clitherow I. The price he paid for the house with its then for his own use, was £5,136, 17s, 4d (5137.0 in 1670 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The manor was gradually reduced by the Clitherow family for the next 250 years. The neighbouring settlement of Brentford expanded onto the property of this manor, which largely became known as the Manor of New Brentford. The population had grown so much by 1621 that the chapelry council assumed administrative township status known as the New Brentford Township — the letters NBT can be seen on local boundary stones. During the 18th century the area was referred to overwhelmingly as Boston Manor in preference to New Brentford. John Bourchier Stracey Clitherow was the last private owner of the manor. In 1923 he sold the final part of the estate: the house and purchased by the Brentford Urban District Council and opened as a public park in 1924. The Green Flag Award scheme, which recognises and rewards the best green spaces in England and Wales, has given this award to Boston Manor Park in 2005, 2006, 2007, 2008 and 2009.

Қожалық үйінің тарихы

Қоныс үйі 1622 жылы жаңадан жесір қалған және көп ұзамай қайтадан үйленген Мэри Рид ханым үшін салынған, оның марқұм күйеуі Джеймс I-ден Бостон қонысына патент алған. Үйдің солтүстігіне Клитеровтар отбасы ас үй қызметтерін және үй қызметкерлерінің бөлмелерін қамтитын қосымша ғимараттар салған. Джон Бурчиер Стрейси Клитероу Бостон қоныс үйінің соңғы жеке меншік иесі болды, ол оны 1923 жылы сатты. Үй және оның төңірегі Брентфорд қалалық округтік кеңесіне өткен, ал 1924 жылы ол қоғамдық саябақ ретінде ашылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үй V1 зымыранының көшеден өте жақын жерге түсуінен қирап зардап шекті. Бір кезде ол мектеп ретінде пайдаланылды. Көптеген қайта жаңарту жұмыстарынан кейін, 1963 жылы Елизавета патшайым оны келушілер орталығы және мұражай ретінде қайта ашты. Өзінің бірегей сәулеті мен әшекейінің арқасында ол тарихи фильмдер түсіру үшін жиі пайдаланылды. Бір кезде оңтүстік-батыс бұрышы уақытша шара ретінде орнатылған, бірақ бірнеше жыл бойы көзге түсетін тіреу құрылыстарымен нығайтылды. English Heritage негіздерін нығайту үшін шұғыл жұмыс қажет екенін анықтады, осылайша одан әрі нашарлау мен құлаудың алдын алуға болады. Кірпіш қабырғасының төменгі қатарлары айқын түрде иіліп, қабырға бойынан тік жарықтар анық көрінді. Бұл мәселе жөнделді. Қазір Бостон қоныс үйі мен саябағының тарихи ескерткіштерін қалпына келтіруге және сақтауға көмектесу мақсатымен «Бостон қонысының достары» атты ұйым жұмыс істеп тұр. Алты жылдық жөндеу жұмыстарынан кейін, үй 2023 жылдың 7 шілдесінде қайтадан жұртшылыққа ашылды.

Үйдің сипаттамасы

Мансор үйі – Англияның Лондондағы Хаунслоу ауданындағы Брентфордтағы Бостон Маннор жолының батыс жағында орналасқан I дәрежелі Якобиндік мансор үйі. Парк аумағында орналасқан бұл Хаунслоудың Якобы дәуіріндегі жалғыз ғимараты. Ол Брентфорд өз атын алған Брент өзеніне қарай жайлап төмен түсетін әдемі жерде орналасқан. Үйдің қабырғалары қызыл кірпіштен қалың, биіктігі үш қабат. Терезелер тас оюларға орнатылған және үйдің екінші және үшінші қабаттарының арасында тас кәрнизі бар. Ұзын жағында үш, ал қысқа жағында екі қақпақ бар. Шатырдан су жинағыш құбырлардың әрқайсысына жазылған күндер бар. Үшін үйдің бастапқы бөлігінде 1662 жылғы жазба бар, осы күні құрылыс басталған. Тағы біреуі – 1670 жыл, үшінші қабырға қосылған кезде, ал 1915 жыл – су ағызу жүйесіне жақсартулар енгізілген кезде. Бұл дәстүрлі болды, бұл уақытта үлкен үйлердің алдыңғы жағын әдемі баққа қарап тұрған жағы деп есептеуші еді. Алайда, Джеймс Клитероудың (IV) иелігінде болған кезде, шығыс жақтағы орталық жер қабаттағы терезе есікке айналдырылды және веранда салынды. Ол ақшыл тастан жасалған, ол алтын түске айналып, Елизаветалық оюлармен және төменгі әшекейлі балюстрадамен безендірілген. Оның дизайны мен жасы ескерілгенде, ол басқа ғимараттан құтқарылған деп саналады. Осы веранда мен жаңа кіреберіс арқылы кіреберіс залына кіресіз. Ол үйдің батыс жағына және бұрынғы есікке дейін созылады. Алайда, ортасында 19 ғасырда қосылған ағаштан жасалған бөлік немесе экран бар, ал шығыс жартысына жаңа төбе орнатылды. Залдың сол жағында асхана орналасқан. Ол өте үлкен емес және сәнде болған кезде танымал және қымбат болған жарқын сары түске боялған. Оның қабырғаларында өткен заманнан қалған жергілікті көріністердің суреттері мен картиналары ілінген. Залға қайта оралғаннан кейін, экранның сол жағында кітапханаға кіретін есік бар, ол ас бөлмесімен шамалас. Оның қызықты ерекшеліктері бар. Өкінішке қарай, бөлме қазір жабық және үйдің сол жағындағы қабырғаның қауіпті жағдайына байланысты келушілер көре алмайды. Кітапхананың арғы жағында баққа шығатын батыс есігі бар. Залдың батыс жағында да негізінен сақталған сол жақтан бұрылатын Якобиндік баспалдақ бар. Сатылардың көтерілу бұрышы (немесе кесуі) қазіргі заманғы ғимараттарға қарағанда жұмсақ, келесі сатыға төменгі «көтерілу» және келесі қадамға терең «қадам» бар. Бұл жолдар бұрқанақтап, әрбір қадамға сыңғырлап жауап береді. Төртбұрышты оюлы еменнен жасалған бағаналар арқалықтардың ұштарын қолдайды, ал араларында оюлы балюстрадалар орналасқан. Сатылардың қарама-қарсы жағында Trompe d'œil балюстрадасы бейнеленген. Англиядағы осы кезең үшін бұл техниканың өте сирек мысалы, сондықтан қазір мөлдір табақтар артында сақталған. Дизайн Хэтфилд үйіндегіге ұқсас. Жаңа бағаналардың жоғарғы жағына 19 ғасырдан бері қосылған кішкентай гипстен жасалған немесе композициялық құйма арстан бастары орналасқан, олар денелерін тік ұстап, екі алдыңғы аяқтарын жерден көтеріп тұр (яғни «сежант тік ұстанымда»), әр жануар әр түрлі Клитероу мүшесінің гербін ұстаған қалқанды ұстайды. Бұл ғимараттар король Уильям IV және королева Аделаиданың сапары үшін қосылған болуы мүмкін; өйткені Клитерулар қарапайым адамдар болғанмен, олар өздерінің туыстық ағашын Генрих V билігіне дейін іздестіре алды. Екі қону 1754 жылы отырғызылған кедр ағаштары бар бақшаға тамаша көрініс ашады. Үйдің оңтүстік және оңтүстік-батысқа қарайтын көрінісімен, сол кездегі король Чарльз I өзінің адал қолдаушысы сэр Эдвард Спенсермен терезеден терезеге жүгіріп, Брентфорд шайқасында принц Руперттің әскерлерін парламентарийлермен күресуін бақылаған кездегі жүз жылдан астам уақыт бұрын елестетуге болады. Алайда, жергілікті халықтың әңгімелерінен басқа, бұл оқиғаның орын алғанын растайтын ештеңе жоқ. Тарихи байлыққа толы, әр бөлмеде кездесетін бір ғана арбаның осы үйде қалуын байқау да сондай өкінішті. Бұл – жас шебер Джон Клитероудың ертеректе суға батып кеткен бейқам рухы. Екінші сатыдан кейін екінші қабатқа жетесіз. Оң жақта үйдің батыс жағындағы кішкентай бөлмеге кіретін есігі бар. Оның жанында Жакоб дәуірінде әсем әшекейленген, гипстен жасалған төбелі, биік рельефті бөлме орналасқан. Ортаңғы панелде «Үміт» бейнеленген әйел бейнесі крестпен бекітілген; төменгі жағында латын тіліндегі сөз жазылған. Бұл рәміз мәсіхшіліктің дәуірінен бұрын пайда болған: «Бұл үміт – біздің жанымыздың зәкірі, ол берік және берік, ол шымылдықтың ішіндегі «Құдайға» кіреді». Алайда, леди Мэри Рид баласыз қайтыс болды. Осыдан кейін шығысқа қарайғы есік арқылы мемлекеттік салонға кіресіз; осылай аталуының себебі – әйелдер кешкі ас ішкеннен кейін осы бөлмеде жиналатын, ал ер адамдар темекі тартатын және шараптарды татып көретін. Бостон Маннор үйі осы бөлмесімен танымал: ол үлкен, биік және тамаша Якобиндік төбесі бар, оның кейбір элементтерін 17 ғасырдың голланд суретшісі Маркус Герертс жасаған, ал Галле оған гравюра салған. Бір бұрышта ғимарат салынған күні және Мэри Ридтің әріптері жазылған. Мантелдегі әшекейлі мұржа фламанд суретшісі Абрахам де Брюйннің жасаған «Авраам Исаакты құрбан етуге әкелген» суретіне негізделген. Бұл биік рельефті оюлар Якобиндік дәуірдің тамаша мысалдары деп мойындалған. Соңғы сатылардың бойындағы қабырғада 18 ғасырдың қағаздық түспарауы табылды, ол қалпына келтіру жұмыстары кезінде ашылды. Уақыт өте келе ол тозығына ұшыраған, бірақ қазірге дейін сақталған ең жақсы мысалдардың бірі деп есептеледі. Басқа үйлер сияқты, қажет болғанда Клитероу отбасы оны жақсартып, заманауи етіп келді. Төменгі терезелер жапсырмалы және ашылатын ағаш панельдермен ауыстырылды. Олар кешке жылуды сақтау үшін және үйді қауіпсіз ету үшін терезелерге жабылатын еді. Сондай-ақ үйге орталық жылыту және ас үйге газ жүргізілді. Қабырғалар қолмен басылған қадалы қағазбен жабылды. Үйдегі көптеген жиһаз Ганнерсбери Паркі мұражайынан алынған. Суреттер коллекциясына Годфри Кнеллердің Кристофер Клитероудың майлы суреті, Джеймс Исайя Льюистің Сион үйі мен Айлворттың майлы суреттері, Генри Уильям Пикерсгиллдің Джеймс Клитероудың (1766–1841) майлы суреті және Джордж Ромнидің Джеймс Клитероудың (1731–1805) майлы суреті кіреді.

The manor house is a Grade I listed Jacobean manor house on the west side of Boston Manor Road, Brentford, in the London Borough of Hounslow, England. Set in of parkland, it is Hounslow's only building of the Jacobean period. It is situated in beautiful grounds which gently slope down to the nearby River Brent, from which Brentford gets its name. The house has thick walls of red brick and stands three storeys high. The windows are set into stone architraves and a stone cornice between the second and third storeys of the house. It has three gables on the longer sides and two on the shorter with stone coping. The rainwater downpipe headers which collect from the roof gutters are each embossed with dates. The three on the original part of the house are dated 1662, this being the date that building began. Another is 1670, which was when the third gable was added, and 1915 for when improvements were made to the drainage system. It was traditional with grand houses of this time to consider the front side of the house to be that side which looks out over an elegantly landscaped garden. However, during the ownership of James Clitherow (IV), the central ground floor window on the east side was converted into a doorway and a porch was added. It is fashioned from pale grit stone which has weathered to an almost light golden colour, with Elizabethan detail, and topped with a low ornamental balustrade. Considering its design and apparent age, it is thought to have been salvaged from another building. Going through this porch and the new front doorway one comes into the entrance hall. It extends to the west side of the house and the former front door. Halfway between, however, is a wooden divide or screen which was added around the 19th century, and the east half was given a new ceiling. On the immediate left of the hall is the dining room. It is not very large and is painted in a bright yellow which was both popular and expensive when it was in fashion. It has a number of prints and paintings hanging on the walls of local scenes from times gone by. Once back in the hallway and walking through the screen, there is to the left hand side a door to the library, which is about the same size as the dining room. It has some interesting features. Unfortunately the room now remains locked and cannot be seen by visitors due to the dangerous condition of the wall on that side of the house. Beyond the library door is the west side door to the garden. The west side of the hall also has a mostly original left hand winding Jacobean staircase. The angle of ascent (or rake) of the stairs is more gentle than in modern buildings, with both a lower ‘rise’ to the next tread and deeper ‘run’ to the next step. The treads are bullnosed and obediently creak to each and every footfall a visitor may place upon them. Square carved oak newel posts support the ends of banisters with carved tapered balusters running between. The opposite side of the stairs are mirrored with a Trompe d'œil balustrade. For this period in England, this is an extremely rare example of this technique and so is now been preserved behind transparent sheets. The design has striking similarities to those at Hatfield House. A 19th century addition to the top of the newel posts are small plaster or composition castings of lions which are sitting on their haunches, with their bodies erect and both forepaws raised from the ground (i. e., holding ‘sejant erect attitude’), Each animal hold a shield bearing the arms of a different Clitherow member. These may have been added for the visit of King William IV and Queen Adelaide; for although the Clitherows were commoners they could nevertheless trace their family tree back to the reign of Henry V.

The two landings give a fine view over the garden with its cedar trees, planted in 1754. With the commanding view that the house provides to the south and south west, one can almost imagine a little over a hundred years before that, when the then King Charles I could have been pacing from window to window with his loyal supporter Sir Edward Spencer, watching Prince Rupert's troops engaging with the Parliamentarians during the Battle of Brentford. Apart from local folklore though, there is nothing to support this as having happened. It is almost equally disappointing to discover, that despite the historically rich ambience that follows one about from room to room, only one ghost has chosen to remain in residence. It is said to be that of the unquiet spirit of young master John Clitherow, who drowned at an untimely and early age. After the second flight of stairs one arrives at the second floor. To the right is the door to a small anteroom on the west side of the house. Next to this is the state bedroom with a splendid Jacobean decorated plaster ceiling in high relief. The central panel depicts a female figure representing ‘Hope’ with her cross anchor; below is the word in Latin. This symbol pre dates Christianity: Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil; Hebrews 6:19 (KJV). Despite this, Dame Mary Reade died childless. From here and though the doorway to the east side is the state drawing room; so called because this is where the ladies would withdraw after dinner, leaving the menfolk to smoke and sample the cellar. Boston Manor House is famous for this room: it is large, with a high and magnificent Jacobean ceiling, with some elements designed by the 17th century Dutch artist Marcus Gheeraerts, and engraved by Galle. In one corner is recorded the date of building, and Mary Reade's initials in another. An equally ornate chimney piece over the mantel is based on a print by the Flemish born engraver Abraham de Bruyn which depicts Abraham about to sacrifice Isaac on the Mount of Moriah. These high relief mouldings are all acknowledged to be excellent examples of the Jacobean period. On the wall along the final top flight of stairs can be seen some 18th century wallpaper, which was discovered during restoration work. While it has become distressed with time, it is considered to be among the best examples which have survived into present times. Like most houses that have served as homes, when necessary it has been improved and modernised, by the Clitherow family. The original windows were replaced by box sash and unfolding wooden panels or screens. These would be unfurled across the windows at dusk to keep in the heat, as well as keeping the house more secure. Central heating was also installed, as was gas for the kitchens. The wall have been hung with hand printed flock wallpaper. Much of the furniture in the house has been lent by the Gunnersbury Park Museum. The art collection includes an oil on canvas of Christopher Clitherow by Godfrey Kneller; oils of Syon House and Isleworth by James Isaiah Lewis; an oil of James Clitherow (1766–1841) by Henry William Pickersgill; and an oil of James Clitherow (1731–1805) by George Romney.

Парктің жұмыс уақыты мен іс-шаралар

Парк тегін және жұртшылыққа күн сайын ашық: сағат 8-ден күн батқанға дейін. Онда заманауи және толық жабдықталған балалар ойын алаңы, 3 теннис корты және баскетбол алаңы бар. Бостон Мэнордың ерікті достары демалыс күндері кафетерийді басқарады. Жақында табиғат жолы салынды. Мұнда әсем гүлзарлар мен жабайы құстар мекендейтін көл бар. Әр айдың бірінші сенбісінде сағат 9-дан 1-ге дейін автокөліктегі заттарды сату жәрмеңкесі өтеді.

Басқа тарихи көршілері

Бостондық үйдің төңірегінде басқа да тарихи ескерткіштер бар. Солтүстік-батысында Саутхолл үйі орналасқан, ол біршама қашықтықта. Солтүстігінде Пицхангер үйі мен галереясы орналасқан, ол да қашықтықта. Солтүстік-шығысында Гуннерсбери паркі мұражайы орналасқан, ол да қашықтықта. Батысында Остерли Парк үйі орналасқан, ол қашықтықта. Шығысында Чизик үйі орналасқан, ол да қашықтықта. Оңтүстігінде Сион үйі, Кеу сарайы және Хам үйі орналасқан, олар да қашықтықта.

Көлік және жергілікті жер

Бұл аймаққа екі Лондон автобусы – 195 және E8 қатынайды. Аймақтың жергілікті Лондон метро станциясы – Бостон Манор, оған Пикадилли желісінің пойыздары тоқтайды. Оның пошталық мекенжайы TW8 BRENTFORD, TW индекстік аймағында орналасқан. M4 тас жолының эстакадасы Бостон Манор паркінен өтеді.

Танымал мәдениет

Бостон Manor Ұлыбританиялық Saint Etienne поп-тобының Foxbase Alpha альбомындағы Girl VII әнінде еске алынған.