Марк Финч (1961-1995) – ағылшын ЛГБТ кино промоутері. Лондон ЛГБТ кинофестивалін (BFI Flare) құрған, кино өндірісіне үлкен үлес қосып, сауда нарығын дамытқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марк Финч (21 қазан 1961 – 14 қаңтар 1995) – ағылшын ЛГБТ киносын насихаттаушы. Ол бірнеше халықаралық кинофестивальдерді құрып, дамытты және дистрибьюторлар, сату агенттері мен тәуелсіз кино өндірушілер үшін алғашқы ЛГБТ кино рыногын жасады.
Mark Finch (21 October 1961 – 14 January 1995) was an English promoter of LGBT cinema. Having founded and expanded several international film festivals he created the first LGBT film market for distributors, sales agents, and independent film producers.
Ерте өмір
Манчестерде туған ол, ЛГБТ фильмдерімен жалпы Пикадилли фестивалін толықтырудың орнына, арнайы фестиваль ұйымдастырудың тиімдірек болатынына келісім берді. 1988 жылы ол Лондон лесбияндық және гей кинофестивалінің ашылуын жетекшілік етті, ол қазір BFI Flare: Лондон ЛГБТ кинофестивалі деп аталады. Финч өзінің негізгі фестивальдік тәжірибесін тар мамандықтағы фестивальдерге қатыстырды. Ол фестиваль алдында баспасөз мәслихатын ұйымдастырып, басты ақпарат құралдарын оқиғаға қатысты мәселені жете түсінуге ынталандырды. Ол журналистердің қажеттіліктерін жақсы түсінді және жариялану үшін ойлы, әзіл-қалқылы пікірлерді ұсынуға дайын болды. Әлемдегі ЛГБТ кинорежиссерлерімен және дистрибьюторлармен тығыз байланыс орнатқан Финчті Сан-Франциско ерекше қызықтырды. Ол бастапқыда Frameline Distribution ұйымдастыру және басқару үшін сол қалаға көшті, содан кейін 1991 жылы Frameline көрме және фестиваль директоры болып жұмысқа қабылданды. 1992 жылдан 1994 жылға дейін ол Сан-Франциско халықаралық лесбияндық және гей кинофестивалін фестивальдің бірлескен директоры Дженни Олсонмен бірге өткізді. Ол сондай-ақ негізгі және ЛГБТ басылымдарында, соның ішінде Bay Area Reporter газетінде кино туралы жазуын жалғастырды. Оның кең байланыстары мен жарнамалық дағдыларының арқасында фестивальде көрсетілген фильмдердің саны айтарлықтай артты және фестивальдің келелі гастрольдік бағдарламасын көрсетуге мүмкіндік алған орындардың саны кеңейді. Финчтің басшылығымен фестивальға қатысушылардың саны шамамен төрт есеге өсіп, 55 мың адамды құрады. Бұл оқиға ЛГБТ кинорежиссерлері мен продюсерлері үшін маңызды халықаралық аламатқа айналды. ЛГБТ фильмдерін нарыққа енгізудегі қиындықтарды мойындаған Финч дистрибьюторлар, сату агенттері және тәуелсіз ЛГБТ фильмдерінің продюсерлері үшін алғашқы нарықты құруға жұмыстанды, алайда оның қазасы осы жоспарларды тоқтатты. Оның басшылығымен фестивальдің өсуі ұйымдық өзгерістерді қажет етті, бірақ бұл кірістен артық шығыстарға әкелді: фестиваль мен Frameline жақын арада қаржылық қиындықтарға тап болды. 1994 жылдың қазан айында Тесс Мартин атқарушы директор болып тағайындалды және дереу штатты қысқартты, сондай-ақ алдағы фестивальдің ауқымын азайтты. Финч экономикалық шектеулердің үздіріліссіз өсуге қарсы келуін көңілсіз және мазасыздық тудыратын жайт деп есептеді. Сыртқы растау оның алаңдауын күшейтті.
Born in Manchester He then decided that it would be more appropriate to launch a specialist festival rather than overwhelm the more general Piccadilly festival with LGBT movies. In 1988 he led the launch of the London Lesbian & Gay Film Festival, now known as the BFI Flare: London LGBT Film Festival. Finch brought his mainstream festival skills to bear upon niche festivals. He arranged pre festival press conferences and successfully exhorted mainstream media sources to take the events seriously. He also understood what journalists needed and was happy to provide insightful, witty comments for publication. Working extensively with LGBT filmmakers and distributors worldwide, Finch was particularly drawn to San Francisco. He moved there initially to launch and manage Frameline Distribution and then was hired in 1991 as Exhibitions and Festival Director for Frameline, running the San Francisco International Lesbian and Gay Film Festival from 1992 to 1994 with festival co director Jenni Olson. He continued to write about film for a mainstream and LGBT publications including the Bay Area Reporter. With his extensive contacts and honed promotional skills he was able to effect huge increases to the number of films screened by the Festival and broaden the range of places that showed the subsequent touring programme each year. In the years of Finch's direction, festival attendances almost quadrupled to 55,000. The extended reach made the event a key international showcase for LGBT filmmakers and producers. Recognising the difficulties in bringing LGBT films to market, Finch worked to develop the first market for distributors, sales agents, and independent LBGT film producers — however those plans were disrupted by his death. The growth of the festival under his leadership demanded an organizational step change but this increased expenses out of proportion with revenue: the festival and Frameline were soon in financial difficulties. Tess Martin was brought in as executive director in October 1994 and promptly reduced the payroll and the size of the forthcoming festival. Finch had found the financial strictures in the face of continuing growth both frustrating and depressing. This external confirmation of his concerns exacerbated his mood.
Мұра
Финч антидепрессант Эффексорды азайтылған дозада қабылдап жатқанда, жаңбырлы сенбі күні түстен кейін ешкімге көрінбей өз өмірін өз қолымен аяқтады. Ол былғары портфелін "Алтын қақпа" көпірінің жаяу өткелінің орта тұсында қалдырды. Оның кеңсесіндегі үстелде бірнеше өлім хаттары табылды, бірақ оның өлімі алты аптадан кейін ғана расталды – денесі теңізден жеті шақырым қашықтықта, Пиллар Пойнт портының жанында, ол секірген көпірден оңтүстікке қарай 25 шақырым жерде табылғанда. Сот медициналық сарапшы оның денесін "зақымдалмаған, бірақ тану мүмкін емес" деп сипаттады. Көптеген достары мен әріптестері оның өліміне қатты қайғырды, бірақ жақын достары оның трагикалық соңына көңіл бөлген жоқ. Оны еске алған Дженни Олсон былай деді: "Әрине, оның мінезін ескерсек, мен: "Ой, міне, Марк" деп ойладым, бұл одан да керемет болар еді. Ол ешқандай нәрсені қарапайым түрде жасамайды". 1995 жылдың 26 ақпанында Кастро театрында еске алу кеші өтті, ал 19-шы Сан-Франциско фестивалі Финчтің естелігіне арналды. Оның атынан "жас квир режиссерлердің жұмысын қолдау" үшін арнайы қор құрылды. Ол қайтыс болғаннан кейін он жыл өткен соң Олсон "Өмірдің қуанышы" деген фильм түсірді, оның екінші бөлімі оның өзін-өзі өлтіруіне және осы оқиғада "Алтын қақпа" көпірінің атқарган рөліне арналған. Оның жаңа туындыларды қолдауынан айырылу көптеген ЛГБТ режиссерлері үшін үлкен қайғы болды, бірақ ол құрған фестивальдар мен нарық осындай фильмдерді насихаттау үшін берік негіз құрады. Оның жазғандары әлі де жиі сілтеме жасалады және ол екі фильмде актер ретінде ойнады: Грег Аракидің гейлік жол романдасы "Тірі қалу" (1992) және (өлімнен кейін) Тодд Верудың даулы Денис Купердің "Фриск" романы бойынша қойылған спектаклі (1995).
Finch was coming to the end of a course of the antidepressant drug Effexor on a reduced dose when he ended his own life unseen on a rainy Saturday afternoon. He left his leather briefcase against the pedestrian walkway railing mid span of the Golden Gate Bridge. His office desk contained several suicide notes but his death was not confirmed until his body was found nearly six weeks later, seven miles out to sea, near Pillar Point Harbor, about 25 miles south of the bridge from which he jumped. The coroner described his body as "intact but unrecognisable". Many of his friends and colleagues were deeply shocked by his death but his close friends were not surprised by his cinematic ending. His eulogist, Jenni Olson, summed it up: "Of course, given his personality, I just thought, 'Oh, how Mark' that it would be so spectacular. He doesn't do anything in a small way." A memorial service was held at the Castro Theatre on 26 February 1995, and the 19th San Francisco Festival was dedicated to Finch's memory. A special fund was established in his name "to help support the work of emerging queer filmmakers". Ten years after his death Olson made a film, The Joy of Life, of which the second half addresses his suicide and the part played in it by the Golden Gate Bridge. Although the loss of his unstinting support of new work was a huge blow to many LGBT filmmakers, the festivals and the market that he developed have provided an enduring structure for the promotion of such films. His body of writing continues to be cited widely and he appeared as an actor in two films: Gregg Araki's gay road romance The Living End (1992) and (posthumously) in Todd Verow's dramatization of the controversial Dennis Cooper novel Frisk (1995).