Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дәрілік эксперименттер техникасы
Drug experimentation technique
Микродозировка, яғни микро дозалау – адамдарда дәрі-дәрмектердің әсерін зерттеу техникасы. Ол денеге елеулі әсер ете алмайтын, бірақ жасушалық реакцияны зерттеуге жеткілікті мөлшерде ("субтерапиялық") дозалар беру арқылы жүзеге асырылады. Бұл "0-ші фазадағы зерттеу" деп аталады және әдетте І фазадағы клиникалық сынақтарға дейін дәрінің келесі сынақ кезеңіне жарамдылығын болжау үшін өткізіледі. Адамға микродозалау арқылы тиімсіз дәрілерге жұмсалатын ресурстарды және жануарларға жүргізілетін сынақтардың мөлшерін азайту мақсаты көзделеді. Кемдеу түрінде, "микродозировка" термині дәрілік заттың шағын мөлшерін (мысалы, ұнтақ белсенді фармацевтік ингредиент – АФИ) дәрілік өнімге (мысалы, капсулаға) нақты мөлшерде беру үшін де қолданылады. Егер дәрілік зат сұйық түрінде болса, бұл микродозировка деп аталатын процесспен қабаттасуы мүмкін. Мысалы, каннабис микродозасы және психоделикалық микродозасы.
Microdosing, or micro dosing, is a technique for studying the behaviour of drugs in humans through the administration of doses so low ("sub therapeutic") they are unlikely to produce whole body effects, but high enough to allow the cellular response to be studied. This is called a "Phase 0 study" and is usually conducted before clinical Phase I to predict whether a drug is viable for the next phase of testing. Human microdosing aims to reduce the resources spent on non viable drugs and the amount of testing done on animals. Less commonly, the term "microdosing" is also sometimes used to refer to precise dispensing of small amounts of a drug substance (e. g., a powder API) for a drug product (e. g., a capsule) and, when the drug substance also happens to be liquid, this can potentially overlap what is termed microdispensing. For example, cannabis microdosing and psychedelic microdosing.
Техникалар
Негізгі тәсіл – радиоизотоптық көміртек-14 арқылы кандидаттық препаратты белгілеу, содан кейін осы қосылысты адам еріктілеріне ұсынылатын терапиялық дозадан шамамен 100 есе төменгі деңгейде (1-ден 100 микрограммға дейін, бірақ одан жоғары емес) енгізу. Препараттың тек микродозалық мөлшерде қолданылуына байланысты, талдау әдістері шектеулі. Өте жоғары сезімталдық қажет. Микродозалық талдау үшін ең көп қолданылатын әдіс – үдеткіш массалық спектрометрия (AMS). AMS 1970 жылдардың соңында екі түрлі зерттеу бағытының нәтижесінде пайда болды, олардың ортақ мақсаты – радиокөміртек даталауды жақсарту, бұл деректерді тиімді пайдалануға және радиокөміртек даталаудың мүмкіндіктерін кеңейтуге мүмкіндік береді. AMS геохронология мен археологияда кеңінен қолданылады, бірақ биологиялық қолданыстары 1990 жылдан бастап, негізінен Лоуренс Ливермор Ұлттық зертханасының ғалымдарының жұмысының арқасында пайда болды. AMS қызметі қазір бірнеше жеке компаниялар арқылы биохимиялық мөлшерлеу үшін қолжетімді, ал AMS-ке коммерциялық емес қолжетімділік Ұлттық денсаулық сақтау институтының (NIH) Лоуренс Ливермор Ұлттық зертханасындағы зерттеу ресурстары арқылы немесе кішірек, қолжетімді спектрометрлерді әзірлеу арқылы қамтамасыз етіледі. AMS микродозалық үлгілердегі көміртек-14 радиоактивтілігін өлшемейді. AMS, басқа массалық спектрометрия әдістері сияқты, иондық түрлерді масса мен заряд арақатынасына сәйкес өлшейді.
The basic approach is to label a candidate drug using the radio isotope carbon 14, then administer the compound to human volunteers at levels typically about 100 times lower than the proposed therapeutic dosage (from around 1 to 100 micrograms but not above). As only microdose levels of the drug are used, analytical methods are limited. Extreme sensitivity is needed. Accelerator mass spectrometry (AMS) is the most common method for microdose analysis. AMS was developed in the late 1970s from two distinct research threads with a common goal: an improvement in radiocarbon dating that would make efficient use of datable material and that would extend the routine and maximum reach of radiocarbon dating. AMS is routinely used in geochronology and archaeology, but biological applications began appearing in 1990 mainly due to the work of scientists at Lawrence Livermore National Laboratory. AMS service is now more accessible for biochemical quantitation from several private companies and non commercial access to AMS is available at the National Institutes of Health (NIH) Research Resource at Lawrence Livermore National Laboratory, or through the development of smaller affordable spectrometers. AMS does not measure the radioactivity of carbon 14 in microdose samples. AMS, like other mass spectrometry methods, measures ionic species according to mass to charge ratio.
Психоделикалық
Психоделикалық микродозировка – бұл серотонергиялық психоделикалық препараттардың қалыпты дозаның астындағы мөлшерін (микродозаларды) қолдану арқылы шығармашылықты жақсарту, физикалық энергия деңгейін көтеру, эмоционалдық тепе-теңдікті сақтау, мәселелерді шешу жөніндегі тапсырмаларды орындаудағы нәтижелілікті арттыру және күйбеңдеуді, депрессияны және тәуелділікті емдеу әрекеті. 2019 жылға дейін бұл туралы айтылған әсерлерді растайтын нақты дәлелдер өте аз. Бұл жағдайда микродозировка гормездің бір түрі деп есептеледі.
Psychedelic microdosing is the practice of using sub threshold doses (microdoses) of serotonergic psychedelic drugs in an attempt to improve creativity, boost physical energy level, emotional balance, increase performance on problems solving tasks and to treat anxiety, depression and addiction, though there is very little evidence supporting these purported effects as of 2019. In this context, microdosing is considered an application of hormesis.
Пайдаланудың әсері
2021 жылы жасалған зерттеуде микродозалаудың нәтижесінде жауапкершілік сезімінің артуы байқалды. Психоделиктерді микродозалау арқылы 30 күннен кейін психикалық денсаулықтың жақсарғаны анықталды. Депрессия мен қысыңқылықтан зардап шегетін адамдарға микродозалаудың көмектесетінін анықтау үшін тағы зерттеулер қажет. Қазіргі уақытта 20 ірі фармацевтикалық компанияның 15-і дәрі-дәрмек әзірлеуде микродозалауды қолданып жүр, ал бұл техниканы Еуропалық дәрі-дәрмек агенттігі мен Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы шартты түрде мақұлдады. Бұрын 2010 жылға қарай адамдарға микродозалау, кандидат дәрінің адам ағзасындағы әрекетін ерте өлшеу және экономикалық тұрғыдан негізделген аргументтер арқасында зерттеулердің алдындағы клиникалық кезеңде орнықты позицияға ие болады деп күтілген. 2006 жылдың қаңтар айында Еуропалық Одақтың микродозалық АМС серіктестік бағдарламасы (EUMAPP) іске қосылды. Ұлыбритания, Швеция, Нидерланды, Франция және Польшадан келген он ұйым АМС негізгі техникасының әртүрлі тәсілдерін зерттейді. Зерттеудің 2009 жылы жариялануы күтілуде. 0 фазалық/микродозалау зерттеулерінің ең маңызды нәтижелерінің бірі – әзірлеуді ерте тоқтату. 2017 жылы Okour және авторлар IV микродозалық деректерге негізделген ауызша қабылдауға арналған дәріні тоқтатудың әдебиеттегі алғашқы мысалын жариялады. Бұл зерттеуде микродозалауды клиникалық зерттеуге дейінгі деректердің адаммен жүргізілетін зерттеуді (FIH) жобалауға қажетті нақты ақпаратты ұсынуға жеткіліксіз болған жағдайларда қолданудың мысалы келтірілген.
In 2021 it was reported in a study done that an increased conscientiousness was seen due to microdosing. Microdosing was seen to have improved mental health after microdosing with psychedelics after 30 days. More research is needed to ultimately decide weather or not microdosing helps those who suffer from depression and anxiety. It is reported that 15 of the 20 largest pharmaceutical companies have now used microdosing in drug development, and the use of the technique has been provisionally endorsed by both the European Medicines Agency and the Food and Drug Administration. It was once expected that by 2010, human microdosing would have gained a secure foothold at the discovery preclinical interface, driven by early measurement of candidate drug behavior in humans and by irrefutable economic arguments. In January 2006, the European Union Microdose AMS Partnership Programme (EUMAPP) was launched. Ten organizations from five different countries (United Kingdom, Sweden, Netherlands, France, and Poland) will study various approaches to the basic AMS technique. The study is set to be published in 2009. One of the most meaningful potential outcomes of Phase 0/Microdosing studies is the early termination of development. In 2017, Okour et al published the first example in literature of a termination of an oral drug based on IV microdose data. This study provides an example of the application of microdosing in circumstances where pre clinical data were not sufficient to provide accurate information to guide first in human (FIH) study design.