Кіріспе

Француз католик әулиесі Луиза де Марилак, сонымен қатар Луиза Ле Гра (12 тамыз 1591 – 15 наурыз 1660) – Винсент де Польмен бірге Қайырымдылық Қыздарының негізін қалаушы. Ол католик шіркеуі және Америка Құрама Штаттарының епископ шіркеуі тарапынан әулие ретінде құрметтеледі.

Ерте өмір

Луиза де Марилак 1592 жылғы 12 тамызда некеден тыс дүниеге келді, оны әкесі өзінің табиғи қызы деп мойындады, бірақ заңды мұрагері емес. Луи де Марилак әулетінің белгілі мүшесі болды және Луиза туған кезде жесір болған. Оның ағасы Мишель де Марилак королева Мария де Медичидің сарайындағы маңызды тұлға болды, ал Луиза королева сарайының мүшесі болмаса да, француз аристократиясының арасында өмір сүрді және жұмыс істеді. Әкесі Антуанетта Ле Камюға үйленгенде, ол Луизаны отбасының бір бөлігі ретінде қабылдаудан бас тартты. Осылайша Луиза Париждің бай қоғамында тұрақты отбасылық өмірсіз өсті. Дегенмен, оның тәтесі доминикандық монах болған Парижге жақын Пуассидегі патша монастырында оған қамқорлық көрсетіліп, тамаша білім алды. Луиза әкесінің қайтысына дейін, он екі жасқа дейін Пуассиде тұрды. Содан кейін ол діншіл бойжеткенмен бірге тұрып, үй шаруасын жүргізу дағдыларын, сондай-ақ дәрілік шөптердің құпияларын үйренді. Шамамен он бес жасында Луиза шетке шегініп, монастырь өміріне құштар болды. Кейіннен ол Париждегі капуциналар монастырына қабылдануға өтініш білдірді, бірақ оған рұқсат берілмеді. Оның қабылданудан бас тарту себебі нашар денсаулығы ма, әлде басқа себептері бар ма, белгісіз, бірақ оның рухани жетекшісі оған Құдайдың оған "басқа жоспарлар" дайындағанын айтты. Бұл шешімнен қатты күйзелген Луиза енді не істеу керектігін білмеді. 22 жасында оның отбасы оны үйленудің ең дұрыс шешім екеніне көндірді. Оның ағасы Луизаны Мари патшайымының хатшысы Антуан Ле Грасқа үйлендірді. Антуан үлкен жетістіктерге жетуге ниеттенген жас жігіт болды. Луиза мен Антуан 1613 жылғы 5 ақпанда әсем Сент-Жерваз шіркеуінде неке қиды. Қазан айында олардың жалғыз баласы Мишель дүниеге келді. Луиза Антуанды жақсы көріп, ұлына қамқор ана болды. Ол отбасына адал болумен қатар, қауымда да белсенді қызмет етті. Ол кедейлік пен аурудан зардап шеккендерге көмектесуге арналған бай әйелдерден құралған «Қайырымдылық әйелдері» ұйымында жетекші рөл атқарды.

Сент-Винсент-де-Пол қайырымдылық қыздарының компаниясы

XVII ғасырдағы Францияда кедейлерге қайырымдылық көмек көрсету мүлдем ұйымдастырылмаған еді. Винсент бұрынғы жылдары құрған «Мейірімді әйелдер» қауымы біршама көмек және қаржылай ресурстар берді, бірақ бұл жеткіліксіз болды. Олардың кедейлерге көмектесуге қаражаты болды, бірақ кедейлердің арасында өмірлік қызмет етуге уақыттары мен мінез-қалпылары жоқ еді. Винсент пен Луиза әлеуметтік жағдайдың айынан, кедейлерге тікелей қызмет етудің ақсүйектер мен буржуазия үшін оңай емес екенін түсінді. Әйелдер тамақ алып, киім-кешек таратып, қамқорлық пен жұбаныш көрсетті. Олар әдемі киімдерін киіп, қарапайым халық саналатын адамдардың қасына барып, шалқадандықтағы елді мекендерді аралады. Қызмет етудің идеалдары мен әлеуметтік шектеулер арасындағы керіс шиеленіс болды. Сонымен қатар, әйелдердің отбасылары көбінесе осы жұмыстарға қарсы шықты. Көп ұзамай, көптеген әйелдердің нақты жағдайлармен күресуге жарамсыз екендігі анық болды. Аристократ әйелдер ақша жинау және хат-хабармен айналысу жұмысына жақсы бейімделген болса, кедейлерді өз үйлерінде күту және жетім балаларға қамқорлық жасаудың практикалық жұмысын сол қызмет көрсететін адамдармен бірдей әлеуметтік жағдайдағы әйелдер жақсырақ атқаратын еді. Кедейлерге көмектесу жұмысын ұйымдастыру қажеттілігі де Польға Шатильон-ле-Домбтағы еншілес әйелдер арасында бауырластық құруды ұсынды. Бұл өте табысты болды және ауылдық аймақтардан Парижге дейін тарады, онда асыл әйелдер кедейлердің қажеттіліктеріне жеке көңіл бөлуді қиын деп тапты. Көпшілігі мұқтаждарға қызмет ету үшін қызметшілерін жіберді, бірақ көбінесе бұл жұмыс маңызды емес деп есептелді. Винсент де Поль бұл мәселені шешу үшін, мұқтаж адамдарға қызмет ету туралы сұраған жас әйелдерді Парижге барып, «Мейірімді әйелдер» қауымының басшылығымен осы қызметке арнауға шақырды. Осы жас қыздар «Винсент де Польдің Мейірімді қыздары» қауымының ядросын құрады. Луиза өзіне қажетті көмекшілерді жас, қарапайым ауыл әйелдерінен тапты, олардың кедейлік пен қайғы-қасіретке ұшыраған адамдармен айналысуға күші мен дұрыс көзқарасы болды. Ол олардың бір тобымен жұмыс істей бастады және ортақ өмір мен білім берудің қажеттілігін сезді. Сондықтан ол төрт ауыл қызын Rue des Fosses-Saint-Victor көшесіндегі үйіне шақырып, мұқтаждарға қамқорлық жасауды үйретуді бастады. Олардың жылдамдығы – маңызды жаңалық болды. «Жақсыларды сүйіп, Мәсіхтің Өзіне көрсеткендей құрметпен қараңыз», - деді Луиза. Бұл 1655 жылы ресми түрде бекітілген «Мейірімді қыздар» қоғамының негізі болды. Олардың ерекше киімі – ақ бәтес киімнен жасалған үлкен бас киім немесе корнеткасы бар сұр жүнді көйлек – XVII ғасырдағы және одан кейінгі бретондық шаруа әйелдерінің дәстүрлі киімі болды.

Құрмет

Луиза де Марилак 1920 жылы Папа Бенедикт XV жарылқады, ал 1934 жылдың 11 наурызында Папа Пий XI оны қасиетті деп жариялады. Оның мерекесі 9 мамыр (2016 жылға дейін 15 наурыз). Оның дене қалдықтары Париждегі 140 rue du Bac мекенжайындағы Daughters of Charity аналық үйінің шіркеуінде сақталған. Ол бұзылмаған қасиетті деп жаңылысқан, бірақ шіркеуде сақталған дене – оның сүйектері салынған балауыз мүсіні. 1960 жылы Папа Иоанн XXIII оны Христиандық әлеуметтік жұмыскерлердің қамқоршысы деп жариялады. Луиза де Марилак Америка Құрама Штаттарының Епископальдық шіркеуінің литургиялық күнтізбесінде 15 наурызда кіші мерекемен құрметтеледі.