Кіріспе
Американдық адвокаттар қауымдастығы АҚШ-тың «Патриот» заңына қатысты қаулылар қабылдады, онда АҚШ үкіметінен «осы заң бойынша атқарушы билікке берілген өкілеттіктерді жүзеге асыруды одан әрі кеңейтетін немесе жаңадан заңнама қабылдауды қарастырмас бұрын оларды мұқият қарап шығуды» және «Шетелдік барлау қызметі туралы заңға сәйкес жүргізілетін үкіметтік тергеулер Конституцияның бірінші, төртінші және бесінші поправкаларын бұзбауын қамтамасыз ету үшін, қоғамдық тыңдауларды қоса алғанда, тұрақты және уақтылы бақылауды жүргізуді» сұрады. Олар заңға қатысты мәселелерді талқылау үшін веб-сайт құрды, осылайша «Патриоттық пікірталастар» пайда болды, онда түрлі адамдар заңның нақты бөлімдерін талқылады.
206-бөлім
Джеймс X. Демпси FISA бойынша кездейсоқ бақылауға рұқсат беретін 206-баптың тергеушілердің қылмыстық істерде кездейсоқ бақылау жүргізу мүмкіндігі бар екенін ескергенде орынды екенін айтты. Алайда ол "ПАТРИОТ АКТЫСЫНЫҢ көптеген ережелері сияқты, 206-баптың да мәселесі биліктің өзі емес, мәселе тиісті тексерулер мен тепе-теңдіктің жоқтығында" дейді. Демпсидің пікірінше, бұл бөлімде қылмыстық тергеулер үшін тиісті заңнамада бар екі маңызды кепілдік жоқ: 1) агенттер шынымен де олардың жазба құрылғыларын іске қосудан бұрын күдіктілердің орналасқан жерін анықтайды және 2) "Біраз ай бұрын қабылданған FISA-ға енгізілген кейбір қосымша өзгерістерде ПАТРИОТ АКТЫСЫНЫҢ әдеттегі процесінен тыс "Джон Доу" роунинг тыңдауларына рұқсат беру сияқты көрінетін, яғни FISA мақсатты да, тыңдаудың орнын да анықтамайды". Ол FISA-ның бақылауға алу туралы бұйрығына анықтау талабын қосу керек деп санайды, ол "бақылауды бағыттайтын нысан немесе орын бұйрық шығарылған кезде белгісіз болған жағдайда, қадағалауды жүргізуші адам нысананың белгілі бір нысанда немесе жерде болғанын анықтаған кезде ғана жүргізеді" деп аталады, ол SAFE Act-тің бір бөлігі болып табылады. Демпси сондай-ақ 2002 жылғы ақпараттық-ақпараттық конференцияның "қаламшасынан тыс" өзгерістердің нәтижесінде "ФИСА" бойынша "адамды да, жерді де анықтамайтын өтініштер мен бұйрықтарға рұқсат берілгені көрінеді" деп санайды. Ол былай дейді: Бұл бұрын-соңды болмаған, мүмкін қасақана емес, және мүмкін конституцияға қайшы. Бұл FISA сотына бұйрықта аталған емес адамның телефон немесе электрондық пошта арқылы сөйлесуін тыңдау үшін FBI-ге рұқсат беретін бұйрық шығаруға мүмкіндік береді. Ол бақылау ордерінде мақсатты немесе орынды көрсету керек деп санайды. Бұл FISA-да көрсетілгендей қадағалау орнында мақсат немесе орын көрсетілмеуі мүмкін. Демпси Джон Эшкрофттің ұстанымын тұжырымдамалық деп сынайды, ол Демпсидің Оррин Хэтчке жазған хатында сипаттама қадағалау орнына қосылуы керек деп айтқан сөздерін келтіреді. Демпси бұл түсініксіз деп санайды, өйткені "сипаттама" термині FISA-да анықталмаған және АҚШ Әділет министрлігіне "20-35 жас аралығындағы араб еркек" сипаттамасын қолдануға мүмкіндік береді, бұл мыңдаған АҚШ азаматтарын нақтылай алады. Сонымен қатар, Демпси заң өзгертілуі керек деп санайды, сондықтан FISA арқылы қадағалауға алынған адамдар қадағалау тоқтағаннан кейін хабарлануы керек, сондықтан қате мақсатта және қадағалауға алынған адамдар үкіметтің әрекеттеріне қарсылық білдіре алады. Пол Розенцвейг Демпсидің "ерекшелік талабын жеңілдету конституциялық түрде күмәнді" деген тұжырымға келіспеді және ол 206-бапты өзгерту керек деген пікіріне түс берді деп сенді. Розенцвейг растау талабын және жеке тұлғаларды анықтаудың нақты болуы керектігін талап етуді қосу "қажетсіз және ақылға қонымсыз" деп санайды. Оның пікірінше, ұсынылып отырған анықтау талаптары терроризмге күдіктілерді қадағалау үшін құқық қорғау органдары мен барлау органдарының мүмкіндіктерін қажетсіз ауыртпалық етеді. Оның ойынша, 206-бапқа қарсы шыққандар кінәсіз, бірақ бақылаудың нысанасы болғандарға назар аударса, бұл "анықтама беруді кешіктірген кезде немесе анықтамасы белгісіз жағдайларда терроризм туралы маңызды ақпарат жоғалады" деген оймен теңдестірілуі керек. Оның ойынша, "анықтама талаптарының теңгерімі дәстүрлі қылмыстық жағдайда мағыналы болуы мүмкін, бірақ терроризмді тергеу кезінде ол аз мағыналы", - деп, қазірдің өзінде қолданыстағы кепілдіктер бар: рұқсат тек "шетелдік күш немесе шетелдік күштердің агенті" болуы мүмкін және бақылау жүргізілетін нысандар немесе орындар шетелдік күш немесе шетелдік күштердің агентімен пайдаланылады. Ол сондай-ақ "бұл талаптарды рұқсат беру алдында әкімшілік және сот тексеруіне жатады" дейді. Розенцвейг ұсынылып отырған анықтау талабына қарсылық білдіреді, өйткені ол "ол терроризмге қарсы күрес күштеріне тар құқық қорғау парадигмасын енгізеді" деп санайды, бұл парадигма халықаралық терроризмді тергеуде, әсіресе 11 қыркүйектегі Дүниежүзілік сауда орталығына жасалған террористік шабуылдарды ескере отырып, мағынасы жоқ деп санайды. Розенцвейг қадағалау ордерінде нақты адамдардың атын міндетті түрде атау туралы ұсынысты немесе егер бұл мүмкін болмаса, онда қадағалау ордерінде бақылауға алынатын орын немесе орын аталуы мүмкін, "кейбір жағдайларда, барлау агенттері электрондық қадағалау жүргізу үшін ордер алу мүмкіндігін қамтамасыз ете алмайды, өйткені олардың ақпаратының белгісіздігіне байланысты". Розенцвейг мәлімдеді, қадағалау жүргізілетін орынды көрсету қажеттілігін қосу - логикалық қателік. Оның ойынша, роунинг бақылаудың мәні - агенттіктер бақылау қай жерде жүргізілетінін нақты білмейді және одан әрі бақылау нысандары өздерін қорғау үшін, мысалы, "бір реттік" ұялы телефондарды пайдалану сияқты шаралар қолданады. Ол сондай-ақ террористердің есірткі сатушылардан да тәжірбиелі екенін, көбінесе басқа адамдардың жеке басын қабылдап, барлау агенттіктерінің террористтің псевдонимдерін немесе кейбір жағдайларда физикалық сипаттамасын немесе тіпті мінез-құлқының үлгісін ғана білуіне әкелетінін айтады. Оның пікірінше, жеке тұлғаны нақты анықтау қажеттілігі терроризмді тергеуде роунинг бақылаудың тиімділігін шектейді. Розенцвейгтің қарсы аргументінің соңғы бөлігі - соттардың, Конгрестің және Әділет министрлігінің қарауымен 206-бап бойынша ешқандай зәбірлену анықталмады және "ПАТРИОТ АКТЫСЫНЫҢ тіпті ең жақтастары да заңнамалық ұсыныстарын нақты зәбірлену емес, оның болу мүмкіндігінен туындаған қорқынышқа негіздейтінін мойндауы керек". Демпси Розенцвейгтің "қылмыстық істің сот кезеңінде қолданылатын қағидаларды тергеу кезеңінде қолданылатын әлдеқайда бос ережелермен шатастырады" деген тұжырымына жауап берді, ол терроризмді тергеуге қылмыстық стандарттар қолданылмауы керек деді. Ол қылмыстық стандарттарды терроризмді тергеуге қолдануды талап етпейді, бірақ қылмыстық және терроризмді тергеулер бақылау ордерлеріндегі ерекшелік конституциялық талабына сүйенуі керек деп санайды. Ол растау талабына деген сенімін қайталады, "роунинг тыңдаудың мақсаты жаман жігітті ұстап алу, сондықтан егер жаман жігіт ұсталмаса, роунинг тыңдауды қосуға да, іске қосуға да болмайды". Ол Розенцвейг "бір жағынан терроризммен күресу, екінші жағынан кінәсіз адамдардың азаматтық құқықтарын сақтау арасында жалған таңдау ұсынады" дейді және тексерулер мен тепе-теңдіктер үкіметтің кінәсіз адамдармен араласуын қорғау үшін ғана емес, сонымен қатар олардың бақылау себептерін назар аударуға мәжбүр ету үшін қажет, бұл олардың жұмысын қиындырмай, керісінше күшейтеді деп санайды. Демпси сондай-ақ Розенцвейг барлау агенттіктері үшін растау талабының неліктен ерекше қиындық тудыратынын нақты айтпағанын және "қосымша кепілдіктерсіз 206-бап...
This is unprecedented, probably unintended, and probably unconstitutional. It permits the FISA court to issue a wiretap order authorizing the FBI to listen in on a telephone or e mail conversation of a person not named in the order, at any telephone or computer the unnamed person might use. He believes that it should be corrected to state that either the target or place be specified in the surveillance order. This would close off the loophole that neither the target or place be specified in the surveillance order, as is currently specified in FISA. Dempsey criticises as vague the approach taken by John Ashcroft, who Dempsey cites as saying, in a letter to Orrin Hatch, that a description must be added to the surveillance order. Dempsey finds this vague as the term "description" is not defined in FISA and could allow the U. S. Department of Justice to use a description of a "20 to 35 year old Arab male", which could potentially specify thousands of U. S. citizens. Dempsey also believes that the law should be changed so that those under surveillance via FISA should also be notified after surveillance has ceased, so that those wrongly targeted and placed under surveillance can challenge the government's actions. Paul Rosenzweig disagreed with Dempsey's premise that "relaxation of the particularity requirement is constitutionally suspect" and believed that it colored his argument that section 206 should be modified. Rosenzweig believes that the addition of an ascertainment requirement and the requirement that the identification of individuals should be more specific "seem unnecessary and unwise". He believes that the proposed ascertainment requirement would unnecessarily burden the ability of law enforcement and intelligence agents to perform surveillance on terrorist suspects. He believes that while opponents of section 206 focus on those who are innocent and yet who are the target of surveillance, this needs to be balanced with the view of those who are "concerned that during the delay while an ascertainment is being made, or in circumstances where an ascertainment is uncertain, vital terrorism intelligence will be lost". He believes that "while the balance struck by the ascertainment requirement may make sense in the traditional criminal context, it makes less sense in the context of terrorism investigations", arguing that there are already existing safeguards in place: an authorisation may only be done on those where there is probable cause that they are "a foreign power or an agent of a foreign power" and that there is probable cause that the facilities or places where surveillance is taking place is being used by a foreign power or an agent of a foreign power. He also says that "these requirements are subject to both administrative and judicial scrutiny prior to authorization". Rosenzweig further objects to the proposed ascertainment requirement because he believes that "it imposes a narrow law enforcement paradigm on the efforts to combat terrorism", a paradigm that he believes does not make sense in investigations of international terrorism, particularly in light of the September 11 terrorist attacks on the World Trade Center. Rosenzweig believes that the proposal to make it mandatory to name specific individuals in a surveillance order, or if this is not possible then having the surveillance order name the location or place that is to be under surveillance would give rise to situations that "in certain circumstances, intelligence agents might be unable to secure a warrant to conduct electronic surveillance because of the indefiniteness of their information." Rosenzweig stated that adding a requirement to specify a location that roving surveillance will be undertaken is a non sequitur. His reasoning is that the whole point of roving surveillance is that agencies cannot know for certain in what location surveillance will be undertaken and besides which the targets of surveillance will often try to thwart surveillance through such means as using "throw away" mobile phones, and other such measures. He also argues that terrorists are more slippery than even drug dealers, often taking on the identity of other real world individuals, and thus intelligence agencies will only have an alias or aliases — or in some cases on a physical description or even just a pattern of behaviour — of a terrorist. He believes that the requirement to precisely identify the individual limits the effectiveness of roving surveillance when used in a terrorism investigation. The final plank in Rosenzweig's counter argument is that even under the scrutiny of the courts, Congress and the Department of Justice no abuses have been detected under section 206, and that "even [the Patriot Act's] most ardent critics must admit that they are basing their legislative proposals on the fear of potential abuse rather than reality of actual abuse." Dempsey responded by arguing that Rosensweig confuses "the principles applicable at the trial stage of a criminal case with the much looser rules applicable at the investigative stage" when he argued that criminal standards do not apply to terrorism investigations. He argues that he is not saying that such criminal standards should be applied to terrorism investigations, but that instead criminal and terrorism investigations must be firmly based on the constitutional requirement of particularity in surveillance orders. He further reiterated his belief in the ascertainment requirement, that "the purpose of roving taps is to follow the bad guy, so unless the bad guy is being followed, the roving tap cannot and should not be activated." He says that Rosensweig "presents a false choice between fighting terrorism, on the one hand, and preserving the civil liberties of innocent people on the other" and that checks and balances are there not only to protect government interference with the innocent, but also to force them focus on the reasons behind their surveillance, which he argues strengthens their ability to do their job instead of hindering them. Dempsey further stated that Rosenzweig did not really articulate why the ascertainment requirement would be particularly onerous to intelligence agencies and that "without additional safeguards, Section 206 roving tap orders are little different from the "general warrants" that the Fourth Amendment prohibits." Rosenzweig's final answer was to challenge Dempsey's assertion that he had argued a false choice between fighting terrorism and the protection of civil liberties, instead stating that "the right answer is to seek to maximize both values to the extent it is possible". He argues that the ascertainment requirement in criminal law is defined in and is limited to oral communication, and does not apply to the interception of wire or electronic communications. Thus, he argues, the addition of an ascertainment requirement to electronic surveillance would be the addition of a completely new interpretation of the requirement and would actual hinder criminal and terrorism investigations. He further argues that the existing safeguards of minimisation — limiting what can be done under surveillance while surveillance is ongoing — is far better than a safeguard based on ascertainment, which relies on suppositions regarding future events. He believes that the "uncertainty of ascertainment will cause hesitancy in the initiation of an interception [and] through the gap created by that hesitancy will flow terrorist communications".
214 және 215 бөлімдері
Эндрю К. Маккарти 214-бапты (ФИСА бойынша Pen Register және Trap and Trace Authority) және 215-бапты (ФИСА бойынша қандай жазбаларға қол жеткізуге болады) сақтау қажет деп санайды. Ол Federal Rule of Investigation 17(c) бойынша қылмыстық тергеушілерге "кез келген кітаптарды, қағаздарды, құжаттарды, деректерді немесе басқа да заттарды" сотқа шақыру арқылы мәжбүрлеп ұсынуға рұқсат бергенін, сондықтан 215-бап ФИСА-ны қолданыстағы қылмыстық заңға сәйкес келтіргенін айтады. Ол сондай-ақ 215-бапта көрсетілген жазбалар үшінші тараптардың қолында болатын жазбалар екенін, демек азаматтардың жеке өмірін қорғаудың орынды үміттерінен босатылғанын мәлімдейді. Осыған байланысты Маккарти кітапханалық жазбаларға қол жеткізудің проблема емес екендігінің үш негізгі себебі бар деп санайды: біріншіден, ол үкімет әрдайым сотқа шақыру арқылы жазбаларды оқуға мәжбүрлеуге құқылы және "жеке таңдауларға жүйелі түрде кіріп-шығудың эмпирикалық дәлелдері жоқ, әйтпесе біз сенімді ұйымдасқан кітапханашылардан естіген болар едік"; екіншіден, ол қазіргі ақпараттық дәуірде мұндай жазбаларға орынсыз қол жеткізу үшін ақпарат тым көп деп санайды; үшіншіден, ол деректерді оқу үшін тергеушілерге қол жеткізуге априорлық тыйым салу бұрын-соңды болмаған және дұрыс емес деп санайды. Ол "90-шы жылдары терроризмге қатысты қылмыстық іс қозғау кезінде әдебиеттер негіз болды" және деректерді оқу террористерді айыптауға әкелді. Сонымен қатар, Маккарти ФИСА қадағалау бұйрықтарына енгізілген өзгерістер туралы айтады: бұрын үкімет шетелдік державаның адамына бақылау жүргізу үшін "нақты және нақты фактілерді" ұсынуы керек болған, енді олар тек тиісті жазбалар уәкілетті тергеу үшін іздестірілетінін көрсетуі керек. Алайда ол азаматтардың бірінші түзетудегі құқықтарын бұзатын тергеуді тыйым салады, бұл қылмыстық іс жүргізуде нақты көрсетілмегенін айтады. Маккарти 215-бапқа енгізілген өзгерістерді қолдайды, бірақ сот бұйрығы бекітілгенін атап өту өте нәтижелі емес деп санайды, өйткені мұндай мәлімдеме "сот қарауын іздеуді" білдіреді: егер үкімет сотқа дұрыс өкілдік берсе, онда сот бұйрықты қабылдамауы мүмкін. Ол бұл мәселе емес екенін түсіндіріп, сот билігінің рөлі "құрылған конституциялық мүдделерді қорғау, тергеуді микробасқару құралы ретінде жаңаларын құру емес" екенін және "ордер сот билігіне қатысты мәселелерді шешіп отырғанын, бірақ сот билігінің өз конституциялық қызметін атқаратын тең дәрежелі тармақтың адалдықтарына күмән келтіруге құқығы жоқ екенін" түсіндіреді. Сот билігінің мұндай бұйрықтарды шығаруға уәкілеттік беру себебі - атқарушы биліктің өз өкілеттігін теріс пайдаланбауын қамтамасыз ету және "ФБР-ден сотқа салтанатты түрде мәлімдеме жасауды талап ету және Бас прокурордың осы ережелердің орындалуы туралы жартыжылдық есеп беруін талап ету арқылы 215-бап қадағалау үшін және қажет болса, реформа үшін қолайлы өлшемдерді қамтамасыз етеді". Бұдан басқа, Маккарти ФБР-дің терроризмге қатысы бар екенін нақты дәлелдейтін дәлелі жоқ, бірақ жеке адам немесе топтың терроризм актілерін жоспарлап немесе іс жүзінде жасап жатқанына сенуге негіз бар деп санайтын кездер бар деп айтады. Ол 11 қыркүйектегі террористік шабуылдар алдында ФБР-дің Захария Мусауиге қатысты тергеуін мысалға келтіреді; Мусауидің ұшу мектебіндегі мінез-құлқы күдік туғызды, бірақ оны террористік әрекетке байланыстыратын нақты дәлел жоқ. Маккарти 215-бапқа "өкім алушы FISA сотын өндірісті тоқтатуға немесе шектеуге итермелеуі мүмкін екенін түсіндіру үшін өзгертулер енгізу керек" деп санайды, алайда ол АҚШ Әділет министрлігінің бұл бапта бұл түсініксіз деп шешкенін айтады, сондықтан бұл қажет емес. Ол қосымша түзетудің қажетсіз және ақылға қонымсыз екеніне сенеді, өйткені "кіру шартын көтеру үкіметті тек сотқа шақыру немесе ұлттық қауіпсіздік туралы хат арқылы іс жүргізуге шақырады, бұл сот қатысуының төмендеуіне, Конгресс қадағалауының қиынға соғуына және FISA сотына қарағанда бүкіл елдегі аудандық соттарда сот процесін тоқтатудың тиімсіздігіне кепілдік береді". 214-бап бойынша Маккарти Патриоттық заңға дейінгі FISA нұсқасы бойынша мемлекеттік агенттіктерден "бақыланатын байланыс АҚШ қылмыстық заңын бұзуға қатысы бар халықаралық террористердің немесе тыңдаушылардың немесе терроризмге немесе тыңдаушылыққа қатысы бар шетелдік державаның агенті болуы мүмкін" деп растауды талап ететін FISA "қажетсіз және ақылсыз жоғары кедергі" болды, өйткені қаламтаспалар мен тыңдаулар Төртінші түзетуді бұзбайды. Сондықтан, ол "тексерушілерге олар үшін сот рұқсатын алуды талап етудің конституциялық себебі жоқ" дейді. Осылайша Маккарти 214-баппен ФИСАға енгізілген түзетулер "шамалы және өте орынды" дейді. Питер П. Суайр Маккартиге қарағанда 214 және 215-баптарға күдікпен қарады. Ол ФИСА бастапқыда бизнес жазбаларына қатысты емес екенін және тек бақылау үшін жоспарланғанын, Оклахома және Әлемдік сауда орталығындағы шабуылдардан кейін ол тек саяхат құжаттарына қатысты болу үшін өзгертілгенін түсіндіреді. 215-бап бизнес жазбаларына қол жеткізуге кең ауқымды өзгерістер енгізді. Ол сондай-ақ құқықтық негіздің осылай өзгергенін түсіндірді, яғни ФИСА бұйрығы бизнес жазбаларына қол жеткізу үшін кез келген адамға қатысты болуы мүмкін, және қажет болған жағдайда үкімет бүкіл дерекқорға қол жеткізуді сұрауы мүмкін. Ол "ФИСА бұйрықтары енді тергеу нысаны ғана емес, кез келген адамға қатысты болуы мүмкін" және ФИСА бұйрықтары шетелдік державаның адамына немесе шетелдік державаның агентіне қарсы бағытталған болуы міндетті емес, ал шетелдік державаға қатысы жоқ адамдардың жазбаларын алу үшін де қолданылуы мүмкін екенін айтады. Ол бұйрықтың негізі ретінде әрекет етуге әлсіз шектеулер бар екенін және бақылау тек Бірінші түзетудегі қызметке ғана емес, негізделгенін айтады. Суайр ФИСА бойынша алынған бизнес жазбалары ұқсас қылмыстық заңнама бойынша алынған жазбалардан өзгеше екенін атап көрсетті, себебі қылмыстық тергеулерге тыйым салу бұйрықтары қолданылмауы мүмкін. Ол сондай-ақ АҚШ Әділет министрлігінің үшінші тараптың қолындағы құжаттарға қол жеткізе алатыны, себебі бұл құжаттар Төртінші түзетумен қорғалмайды деген пікірінің кемшілікті екенін айтады, өйткені "ол конституциялық нәрсенің де қалаулы саясат екенін дұрыс емес деп санайды". Ол "мұндай қателікті көру үшін 90 пайыздық табыс салығының конституциялық болуы мүмкін, бірақ оның осылай болуына көптеген адамдар келіспейді" дейді. Осы тұрғыда, ол сезімтал кітапханалық құжаттар үшін жақсы саясат соттан маңызды қадағалау болуы керек екенін айтады. Маккартидің "кітапханалық жазбалар туралы мәселені қарастыру керек, DOJ ой-полициясы американдықтардың оқу таңдауларын бақылап, оларды қорқытып отырғандай көрінеді" деген пікіріне жауап ретінде Суайр "кітапханалық жазбаларға қол жеткізу туралы пікірталас үкіметтік бақылаудағы мүмкін шамадан тыс кеңейтімнің символы ретінде маңызды болды, дәл осылай Патриоттық заң да осы алаңдаушылықтың символына айналды" дейді. Ол ФИСА Уотергейт дағдарысынан кейін Никсон үкіметінің теріс пайдалануына жауап ретінде пайда болғанын және "журналистердің және үкіметке қарсы саяси оппоненттердің жүйелі бақылауы туралы ақпараттарды" атап көрсетті және "стандартты Бірінші түзету сот практикасы мұндай бақылаудың тудыратын өрнек және саяси белсенділікке салқымды әсерін мойындайды". Ол 2003 жылы Бас прокурор Эшкрофттың 215-бап кітапханалық жазбаларға қол жеткізу үшін қолданылмағанын мәлімдегені 215-баптың жаңа кең ауқымды ережелерінің қажетсіз екенін және осы баптың мерзімі бітуі керек екенін көрсетеді. Алайда, олай болмаған жағдайда, әртүрлі жазбалар түрлері әртүрлі қарастырылуы керек екенін, кітапханалық жазбалар акттан шығарылуы керек екенін және "медициналық, қаржылық және басқа да жеке өмірге қатысты заңдарға басымдық берілуі мүмкін" дейді. Суайр сондай-ақ тыйым салу ережесіне қарсы шықты...
Assuming arguendo that Justice Department practice could temper this limitless authority, the fact is that terrorist conspiracies (al Qaeda, Hezbollah, etc.) are ongoing. Crimes are being committed, the criminal statutes are tremendously broad, and there simply is no matter remotely touching on terrorism that a grand jury is barred from investigating. In his final response, Swires summed up the debate as he saw it and ended by stating that "I try in my writings never to be alarmist. That said, the current gag rule is wildly outside of the American tradition and should be amended."
218 бөлімдері
Эндрю К. Маккарти 218-тармақты, FISA-ның шетелдік бақылаудың мақсаты бар екенін мәлімдегенін, ал ол кез келген жағдайда FISA-ның мағынасы осы екендігі анық болғанымен, құпия ақпаратты жинаудың маңызды мақсаты болып табылатындығын өзгерткенін айтты. Ол FISA-ның шамамен ширек ғасыр бойы бақылау үшін "негізгі мақсатты" сынақтар бар деп қате түсіндірілгенін және 2002 жылдың сәуірінде Сыртқы барлауды бақылау соты 1980 жылдары Әділет департаментінің заң жобасын, департаменттің FISA бұйрықтарын алу мүмкіндігін шектейтінін түсінуді бастағаны таң қалдырады. Егер ол мақсатты агенттерді тіпті шетелдік барлау қылмыстары үшін соттауға ниеттенсе, шетелдік барлау ақпаратының анықтамасы шпиондық, саботаж немесе терроризм сияқты қылмыстардың дәлелін қамтиды. Шындығында, 1978 жылғы FISA-ны оның мақсатынан шет елдік барлау қылмыстарын қудалауды алып тастау үшін оқу мүмкін емес, ең бастысы, өйткені, біз атап өткендей, шетелдік державаның агенті туралы анықтама – егер ол АҚШ азаматы болса – қылмыстық мінез-құлыққа негізделген. Сол сияқты, Маккарти шетелдік барлау қызметі мен қылмыстық тергеуді ажырату – бұл жалған дихотомия, өйткені "қылмыс немесе ұлттық қауіпсіздікке қауіп төндіру – бұл объективті шындық, тергеушілердің тергеудің себебін зерттейтін субъективті ойларынан мүлдем тәуелсіз". Ол "FISA-ға жүйелі түрде адал емес жүгінуді күдіктену дұрыс емес деп санайды [, өйткені] FISA өтінімдері сотқа ұсынылмас бұрын арнайы және қатаң ішкі мақұлдау процесін қажет етеді. Егер агенттің жемқорлықпен айналысатынын алсақ, FISA-ны қолдану үшін ұлттық қауіпсіздік себептерін ойлап табуға қарағанда, қарапайым қылмыстық тыңдау үшін қажетті дәлелдерді жасау әлдеқайда оңай және аз анықталатын болады". Маккарти уақыт өте келе АҚШ Әділет департаменті FISA-ны қылмыстық тергеуді FISA бойынша жүргізе алмайтынына сеніп, қате түсіндірді, бірақ "сертификатты тек мақсатты жариялау ретінде емес, әлдеқайда шектеуші нәрсе ретінде түсіндіре бастады: қылмыстық істерде FISA дәлелдемелерін пайдаланудың нақты шектеулері". Содан кейін Маккарти Сыртқы барлауды бақылаудың қайта қарау соты ""әкімшілік іс жүргізуде қылмыстық іс жүргізудің белгілі бір түрлерін қамтитын шетелдік барлауды қолдануды үкімет тарапынан шектеу немесе шектеу жоқ" деп тапты деп түсіндіреді. Содан кейін Маккарти АҚШ Әділет министрлігінің FISA-ны дұрыс түсінбеуінің практикалық салдарын атап өтті: Мұның ең танымал зиянды салдары 2001 жылдың тамызында болды. Қабырғаға сүйеніп, ФБР бас кеңсесі қылмыстық тергеушілерге террористер Халид әл-Мидар мен Наваф әл-Хазмиді табуға бағытталған барлау жұмыстарына көмектесуден бас тартты. Бірнеше аптадан кейін, 11 қыркүйекте, екеуі 77 рейсті ұрлап, Пентагонға ұшып кіруге көмектесті. Осы мәселелерді ескере отырып, Маккарти 218-тармақ заң жүзінде қажет болмаса да, заңның не айтқанын нақтылап, FISA-да не айтылғанына қатысты кез келген түсініспеушілікті жою үшін оны сақтап қалуға тиіс деп санайды және ол бөлімнің күн батпауы керек деп санайды. Дэвид Д. Коул заңға енгізілген өзгерістердің қажетсіз екенін айтып, АҚШ ПАТРИОТ Актісінің жақтаушыларын "[бұл пікірталаста] бәсекелестік мифтерді таратуда бірдей кінәлі деп айыптады, 218-тармақ пен "қабырғаға" қатысты. Ол FISA талап еткен қабырғаның болмауымен келіседі және 218-тармақ агенттіктер арасындағы ақпарат алмасудағы кедергілерді азайтуға жеткіліксіз екенін айтады. Бұл, оның айтуынша, заңға емес, бюрократиялық мәселе болды және болып қала береді. Ол ЦРУ-ның ФБР-ге сенбеуін айыптайды және Патриоттық заңға дейінгі FISA екі агенттік арасындағы байланыс мәселелерінің себебі емес деп санайды. Коулдың пікірі бойынша, қадағалауды жүзеге асыру кезінде шетелдік барлау ақпаратын алуға қолданылатын негізгі мақсат тестісі "жөн ғана қылмыстық дәлелді себепке қарағанда іздестіруге рұқсат беретін FISA қылмыстық дәлелді себептің қылмыстық құқық мақсаттарында жүргізілген іздестірулер үшін конституциялық талапты айналып өту қаупін азайту үшін іздестірілді" және кейін екінші қылмыстық мақсат туындауы мүмкін болса да, агенттік алдымен шетелдік барлау ақпаратын алуға бұйрық алуы керек. Ол сондай-ақ 218-тармақты қабылдамас бұрын террористік қылмысты қудалау мүмкін емес деген талаптарды жоққа шығарды, ол Сами Аль Арианды АҚШ Әділет министрлігінің қудалауын келтірді, ол Патриоттық заң қабылдамас бұрын жасалған FISA тыңдауларын қолданды, ол Патриоттық FISA заңына сәйкес келді. Ол сондай-ақ, тергеу шетелдік барлаудан негізінен қылмыстық тергеуге айналғанда тыңдауды тоқтату қажет деген ұсыныстарға қарсы шықты, керісінше, қылмыстық болғаннан кейін "үкімет агенттері қылмыстық тергеуге қолданылатын стандарттарды орындауы керек – атап айтқанда, тыңдау қылмыстық мінез-құлықтың дәлелін ашатынына дәлелдеу керек [және] тыңдау немесе іздеу жалғастырылатын болады". Коул FISA-ның АҚШ Жоғарғы Сотымен тексерілмеген болжамға негізделгенін айтады, FISA іздеулері қылмыстық іздеулер үшін талап етілетін күдік деңгейінен төменгі деңгейде жүзеге асырылуы мүмкін. Ол "шетелдік күш" термині "[кез келген саяси ұйымды, азамат емес адамдардың көпшілігін] қамтуға жеткілікті кең" деп санайды және АҚШ азаматын мақсат еткенде қылмыс туралы ұсыныс көрсетуі керек болса да, агент тек шетелдік адамның шетелдік күштің агенты екенін дәлелдеуі керек. Ол FISA-ның төртінші түзетуге "әкімшілік іздеу" ерекшелігіне негізделгенін айтады, ол қылмыстық құқық қорғаудан басқа қандай да бір арнайы қажеттілік болған кезде іздеу үшін дәлелді себеп талабын жеңілдетті. Алайда, Коул әкімшілік іздеу ерекшелігінің қылмыстық құқық қорғауға қолданылмауына сенеді, сондықтан тергеу негізінен қылмыстық тергеуге айналғанда дәстүрлі қылмыстық дәлелді себеп стандарттары қолданылатын болады. Коулдың пікірінің мәні мынада: [b]өлшеуді тоқтатып, қылмыстық қудалауға басты мақсат ете отырып, дәлелді себептен кем іздеуге рұқсат беру арқылы 218-тармақ қанағаттандырарлық конституциялық сұрақ тудырады. Осылайша, 218-тармақ қабырғаны бұзу үшін ғана қажет емес, сонымен қатар FISA-ны конституциясыз етуі мүмкін. Коул 218-тармақтың "FISA тыңдаулары мен іздеулер арқылы алынған ақпарат қылмыстық істерде айыпталушыларға қарсы қолданылуының ықтималдығын арттырады" деп санайды және қылмыстық айыпталушылар немесе олардың рұқсат етілген кеңесшілері "FISA тыңдауы немесе іздеуіне қатысты дәлелдердің қабылдануын жоққа шығару кезінде FISA тыңдауы немесе іздеуіне жасалған бастапқы өтінішті қарауға құқылы болуы керек" деп ұсынады. "[FISA өтініштерін ашуды талап ететін түзету, федералдық шенеуніктерге FISA жарлығының заңдылығына қарсы сынаққа түсірілетіні туралы ескерту жасау арқылы заңға бағынуға ынталандыруға көмектесер еді". Құпиялылықты ақпаратқа қол жеткізуді рұқсат етілген кеңесшілермен шектеу арқылы немесе Классификацияланған ақпаратты рәсімдер туралы заңның шектеулерін қолдану арқылы сақтауға болады. Маккарти Коул айтқанның барлығымен толығымен келіспеді, "Профессор Дэвид Коул өзінің жауабының тақырыбын 'Сояғы жоқ қабырғалар' деп бастауы лайықты" деді. Оның ұсынысы көбінесе мифтерді құрады, 9/11-ге дейінгі әлемдегі жақсы барлауға кедергі келтіретін құрылымдық кедергілер туралы мифтерді құрады. Маккартидың ойынша, Коулдың барлық аргументі FISA конституциясыз деп сенуге негізделген, Маккарти мүлдем келіспейді. Маккартидың ойынша, Коулдың FISA-ға қарсылығының себебі, оның дұрыс емес сенуі, төртінші түзетуге сәйкес...
it is quite puzzling that the Justice Department, at some point during the 1980s, began to read the statute as limiting the Department's ability to obtain FISA orders if it intended to prosecute the targeted agents–even for foreign intelligence crimes the definition of foreign intelligence information includes evidence of crimes such as espionage, sabotage or terrorism. Indeed, it is virtually impossible to read the 1978 FISA to exclude from its purpose the prosecution of foreign intelligence crimes, most importantly because, as we have noted, the definition of an agent of a foreign power–if he or she is a U. S. person–is grounded on criminal conduct. Similarly, McCarthy argues that the separation of foreign intelligence and criminal investigation is a false dichotomy, in that "the existence of a crime or national security threat is an objective reality, entirely independent of the investigators' subjective mindsets about why they are investigating". He believes that it is wrong "to suspect systematically dishonest resort to FISA [, as] FISA applications require a specialized and rigorous internal approval process before presentation to the court. Assuming arguendo an agent willing to act corruptly, it would be far easier and less detectable to fabricate the evidence necessary to get an ordinary criminal wiretap than to fabricate a national security reason to use FISA". McCarthy believes that over time, the U. S. Justice Department misinterpreted FISA to believe that criminal investigations could not be undertaken under FISA, but "began construing the certification not as a mere announcement of purpose but as something more restrictive: a substantive limitation on the use of FISA evidence in criminal cases". McCarthy then explains that the Foreign Intelligence Surveillance Court of Review found that ""clearly did not preclude or limit the government's use of foreign intelligence information, which included evidence of certain kinds of criminal activity, in a criminal prosecution." McCarthy then notes the practical consequences of the U. S. DoJ's misinterpretation of FISA:
The best known pernicious consequence of all this occurred in August 2001. Relying on the wall, FBI headquarters declined to allow criminal investigators to assist an intelligence investigation seeking to locate probable terrorists Khalid al Midhar and Nawaf al Hazmi. A few weeks later, on 9/11, the pair helped hijack Flight 77 and pilot it into the Pentagon. In light of these matters, McCarthy believes that although section 218 is not legally necessary it should remain anyway, to clarify clearly what the Act says and remove any misunderstanding as to what is meant in FISA, and he believes that the section should not sunset. David D. Cole argued that the changes to the law were unnecessary, and accused the proponents of the USA PATRIOT Act of "[being] equally guilty of propagating competing myths in this debate, nowhere more so than with respect to Section 218 and the "wall." He agrees that the wall was not required by FISA, and maintains that section 218 was not sufficient to reduce barriers between information sharing amongst agencies — this, he says, was and remains a bureaucratic issue and not a statutory one. He blames the CIA not trusting the FBI, and believes that pre Patriot Act FISA was not the cause of problems of communications between the two agencies. Cole's argument is that the primary purpose test applied to acquiring foreign intelligence information when undertaking surveillance was "simply sought to reduce the risk that FISA, which permits searches on less than criminal probable cause, would become an end run around the constitutional requirement of criminal probable cause for searches conducted for criminal law purposes" and that although a secondary criminal purpose may later arise, the agency firstly must primarily gain the order to gain foreign intelligence information. He also dismissed the claims that before section 218 was enacted possible terrorist prosecution was not possible, citing the prosecution of Sami Al Arian by the U. S. DOJ, which used FISA wiretaps undertaken before the Patriot Act was enacted, which fell under the pre Patriot FISA law. He also attacks suggestions that when an investigation turned from foreign intelligence to a primarily criminal investigation then a wiretap would need to be taken down, instead positing that once it became criminal "government agents would simply have to satisfy the standards applicable to criminal investigations – namely, by showing that they had probable cause that the tap would reveal evidence of criminal conduct [and t]he tap or the search would then continue". Cole believes that the FISA is based on an untested (by the U. S. Supreme Court) assumption that FISA searches can be performed under a lower showing of suspicion than would be mandated for criminal searches. He believes that the term "foreign power" is broad enough to "[encompass] any political organization a majority of noncitizens", and though they must show reasonable evidence of a crime when targeting a U. S. citizen, the agency must only show evidence that a foreign person is an agent of a foreign power. He states that FISA was based on an "administrative search" exception to the Fourth Amendment, which relaxed the probable cause requirement for searches "where the search serves some special need beyond criminal law enforcement". However, Cole believes that the administrative search exception does not apply to criminal law enforcement, therefore when an investigation turns into a primarily criminal investigation the traditional standards of criminal probable cause would then apply. The crux of Cole's argument is that,
[b]y abandoning that distinction and allowing searches on less than probable cause where the government is primarily seeking criminal prosecution, Section 218 raises a serious constitutional question. Thus, Section 218 was not only unnecessary to bring down the wall, but may render FISA unconstitutional. Cole believes that section 218 makes it more likely "that information obtained through FISA wiretaps and searches will be used against defendants in criminal cases", and suggests that criminal defendants or their cleared counsel should be able to review "the initial application for the FISA wiretap or search when contesting the admissibility of evidence obtained through a FISA search" using "[a]n amendment requiring disclosure of FISA applications where evidence is sought to be used in a criminal trial would encourage adherence to the law by putting federal officials on notice that at some point the legality of the FISA warrant would be subjected to adversarial testing". Confidentiality could be kept by limiting access to the information to cleared council or by applying the restrictions of the Classified Information Procedures Act. McCarthy totally disagreed with everything Cole said, stating that "It is apt that Professor David Cole begins the title of his response 'Imaginary Walls[.]' His submission is largely imaginary, creating rather than relating 'myths' about the structural impediments to good intelligence that plagued the pre 9/11 world." He believes that Cole's whole argument is pinned to the belief that FISA in unconstitutional, something McCarthy totally disagreed with. In McCarthy's mind, Cole's objection to FISA is that he believes, incorrectly, that under the Fourth Amendment searches are "inappropriate absent probable cause of a crime". He argues that Cole is wrong when he states that FISA requires a lower standard of suspicion to authorise searches, but rather it requires a different standard than is required of criminal searches. McCarthy says Cole's "suggestion that a 'foreign power' under FISA could be any 'political organization' predominantly of non citizens is overwrought", and that only those organisations proven to be engaged in clandestine operations will be targeted. He also says that Cole is wrong in that under FISA government searches and surveillance were never restricted to searches whose primary purpose was intelligence gathering, and therefore section 218 is not constitutionally suspect. McCarthy says that though the enforcing of a wall between criminal and foreign investigations under FISA was a misunderstanding by the U. S. DOJ, the reality was that the misunderstanding of the Act did not mean that structural restrictions were not established. He ends by stating that "[n]o one claims the wall tainted the propriety of intelligence gathering. It blocked sharing of the intelligence gathered. That is the bureaucratic monstrosity dismantled by Section 218 Without that clarification of law, the disastrous primary purpose doctrine would be undisturbed, the unnecessary wall would still be in place, dots would remain unconnected, prosecutions like al Arian would not have occurred, and the United States would be at considerably greater risk." In his final response, Cole defended himself, stating that his argument about the constitutionality of section 218 was because it "deprives FISA of its constitutional justification" — previously, he says, FISA searches were justified without reasonable cause justifications because they fell under an "administrative search" exception in the constitution. However, Cole says that the Supreme Court has held that this "does not apply where the government's purpose is criminal law enforcement". Now that the Patriot Act makes foreign intelligence gathering the significant and not sole reason for FISA searches, allowing for criminal searches under FISA, Cole believes that such searches would then by on constitutionally shaky ground. Cole argues that McCarthy's argument is based on a false premise: that section 218 is constitutional because, in McCarthy's words, "[it] mandat[es] that intelligence gathering be "a primary purpose", [and] constrains the government in a way that neither the Fourth Amendment nor FISA does". Cole disputes this, and says that "the very purpose of Section 218 was to eliminate the 'primary purpose' requirement". Cole also believes that McCarthy is wrong when he asserts that FISA targets only those "foreign powers" engaged in intelligence gathering, sabotage or international terrorism (McCarthy cited ). Cole cites , where FISA defines a "foreign power" as "a foreign based political organization, not substantially composed of United States persons." and defines an "agent" of a foreign power to be those who are "an officer or employee of a foreign power." This, he says, is too broad, giving the example where a "British citizen working here as an employee of Amnesty International is an 'agent of a foreign power.'". Cole finally points out that McCarthy does not address his suggestion that "[FISA] should be amended to permit defendants in those prosecutions access to the FISA applications to challenge the warrant's validity".