Лесбиян анархизм

Поронографияға қарсы феминистік қозғалыс: "Women Against Pornography" тобының тарихы

Радикал-феминистік Women Against Pornography (WAP) тобы 1970-80жж. порнографияға қарсы қозғалыста маңызды рөл атқарды. Нью-Йоркте құрылған, Times Square-ті жақсартуға көмектесті.

15 мин оқу

100%

Дереккөз: Women Against Pornography — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Радикалды феминистік топ "Порнографияға қарсы әйелдер" (Women Against Pornography, WAP) – Нью-Йорк қаласында құрылған, 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардағы порнографияға қарсы қозғалысқа зор ықпал еткен радикалды феминистік белсенділер тобы. WAP – АҚШ және ағылшын тілді әлемде белсенді болған көптеген феминистік порнографияға қарсы топтардың ішіндегі ең танымал тобы, негізінен 1970-ші жылдардың соңынан 1990-шы жылдардың басына дейін. Нью-Йорк қаласында кең ауқымды феминистік порнографияға қарсы топ құрудың бұрынғы сәтсіз әрекеттерінен кейін, WAP 1978 жылы құрылды. WAP порнографияға қарсы науқанына жылдам қолдау тапты және 1979 жылдың соңында Таймс-скверде 5000-нан астам жақтасты қамтыған шеру өткізді. Шерулары мен басқа да белсенділік түрлері арқылы WAP қала әкімшілігінен, театр иелерінен және Таймс-сквердің жаңаруына (gentrification) мүдделі басқа да тараптардан күтпеген қаржылық қолдау алды. WAP Таймс-сквердегі секс-шоптар мен порнографиялық театрларға ұйымдастырған ақпараттық турларымен танылды. 1980-ші жылдары WAP порнографияға қарсы лоббилік және заңнамалық жұмыстарға көбірек назар аудара бастады, әсіресе азаматтық құқықтарға бағытталған порнографияға қарсы заңнаманы қолдады. Олар Миз комиссиясының алдында куәлік берді және олардың азаматтық құқыққа негізделген порнографияға қарсы моделін қорғаудың кейбір аспектілері комиссияның соңғы ұсыныстарына енді. 1980-ші жылдардың соңында WAP басшылығы бағытын тағы бір рет өзгертті, бұл жолы халықаралық сексуалдық құлдық мәселесіне көбірек назар аударды, нәтижесінде Әйелдерді құлдыққа қарсы коалиция құрылды. 1990-шы жылдары WAP белсенділігі төмендеді және 90-шы жылдардың ортасында толығымен жойылды. "Порнографияға қарсы әйелдер" ұйымының ұстанымдары даулы болды. Азаматтық бостандықтарды жақтаушылар WAP және оған ұқсас топтарға қарсы шығып, WAP ұсынған заңнамалық тәсілдер цензураға тең деп есептеді. Бұдан өзге, WAP секс-позитивті феминистермен қақтығысқа түсті, олар порнографияға қарсы феминистік науқандардың дұрыс бағытталмағанын және соңында әйелдер мен сексуалдық азшылықтарға зиян келтіретін сексуалдық бостандық пен сөз бостандығы құқығына қауіп төндіретінін айтты. WAP және секс-позитивті феминистер 1982 жылғы Барнард конференциясы аясындағы оқиғаларда қақтығысқа түсті. Бұл оқиғалар 1970-ші және 1980-ші жылдардағы Феминистік сексуалдық соғыстар деп белгілі болған шайқастардың бір бөлігі болды.

Radical feminist group
Women Against Pornography (WAP) was a radical feminist activist group based out of New York City that was influential in the anti pornography movement of the late 1970s and the 1980s. WAP was the most well known feminist anti pornography group out of many that were active throughout the United States and the anglophone world, primarily from the late 1970s through the early 1990s. After previous failed attempts to start a broad feminist anti pornography group in New York City, WAP was finally established in 1978. WAP quickly drew widespread support for its anti pornography campaign, and in late 1979 held a March on Times Square that included over 5000 supporters. Through their march as well as other means of activism, WAP was able to bring in unexpected financial support from the Mayor's office, theater owners, and other parties with an interest in the gentrification of Times Square. WAP became known because of their anti pornography informational tours of sex shops and pornographic theaters held in Times Square. In the 1980s, WAP began to focus more on lobbying and legislative efforts against pornography, particularly in support of civil rights oriented antipornography legislation. They were also active in testifying before the Meese Commission and some of their advocacy of a civil rights based anti pornography model found its way into the final recommendations of the commission. In the late 1980s, the leadership of WAP changed their focus again, this time more on the issue of international sex trafficking, which led to the founding of the Coalition Against Trafficking in Women. In the 1990s WAP became less active and eventually faded out of existence in the mid '90s. The positions of Women Against Pornography were controversial. Civil liberties advocates opposed WAP and similar groups, holding that the legislative approaches WAP advocated amounted to censorship. In addition to this, WAP faced conflict with sex positive feminists, who held that feminist campaigns against pornography were misdirected and ultimately threatened sexual freedoms and free speech rights in a way that would be detrimental toward women and sexual minorities. WAP and sex positive feminists were involved in conflict in the events surrounding the 1982 Barnard Conference. These events were battles in what became known as the Feminist Sex Wars of the late 1970s and 1980s.

Құрылу

Ақырында Порнографияға қарсы әйелдер деп аталатын топ 1976 жылдың күзінде Нью-Йорк радикалды белсенділерінің күш-жігерінен пайда болды, Андреа Дворкин және басқа радикалды феминисттер ұйымдастырған Snuff фильмінің жария ортада көрсетілуіне байланысты туған дау-дамайлар мен пикеттерден кейін. Бұл порнография мәселесі бойынша радикалды феминисттік ұйымдастырудың үлкен толқынының бөлігі болды, оған Лос-Анджелестегі әйелдерге қарсы зорлық-зомбылыққа қарсы әйелдер тобының The Rolling Stones тобының Black and Blue альбомына жасаған садомазохистік жарнамаларына қарсы наразылықтары да кірді (төменде қараңыз). Нью-Йорк тобының негізін қалаушы мүшелері Адриен Рич, Грейс Пэйли, Глория Штайнем, Шер Хайт, Лоис Гулд, Барбара Деминг, Карла Джей, Андреа Дворкин, Летти Коттин Погребин және Робин Морган болды. Бұл алғашқы күш-жігерлер бір жылдық кездесулер мен позициялық қағазды бекітуге қатысты талқылаулардан кейін тоқтап қалды. Олар осы қағазды The New York Times газетінде ақылы жарнама ретінде жариялауға үміттенді, осы арқылы порнографияға феминисттік наразылықтарын білдіріп, консерваторлардың «әдепсіздікке» қарсы айтқан шағымдарынан өзгеше екендерін көрсетуді көздеді. 1978 жылдың қараша айында Нью-Йорк феминисттерінің тобы Сан-Францискода Порнография мен Медиадағы Зорлық-зомбылыққа қарсы әйелдер (WAVPM) ұйымдастырған ұлттық феминисттік анти-порнографиялық конференцияға қатысты. Конференциядан кейін Сьюзан Браунмиллер WAVPM ұйымдастырушылары Лора Ледерер мен Линн Кэмпбеллге жүгініп, оларды Нью-Йоркке келіп, порнографияға қарсы ұйымдастыру жұмысына көмектесуге шақырды. Ледерер конференция материалдары негізінде антологияны редакциялау үшін Сан-Францискода қалуды жөн көрді, ал Кэмпбелл бұл ұсынысты қабылдады. Ол 1979 жылдың сәуір айында Нью-Йоркке келді, ал Браунмиллер, Адриен Рич және Фрэнсис Уайатт оның тұрмыстық шығындарын жабуға көмектесу үшін қаржылай қолдау көрсетті. Көп ұзамай Долорес Александр қаржы жинаушы ретінде жұмысқа алынды, ал Барбара Мехрхоф Александр жинаған қаражат есебінен ұйымдастырушы болып тағайындалды. Браунмиллер де көп ұзамай төртінші ұйымдастырушы ретінде ақысыз қызмет атқара бастады.

Мүшелік және қолдау

Порнографияға қарсы әйелдер ұйымының алғашқы ұйымдастырушылары негізінен 1970-ші жылдары Нью-Йоркте қалыптасқан радикалды феминистік топтардан шыққан, бірақ ұйым құрылғаннан кейін Нью-Йорк қаласы бойынша күтпеген мүшелік пен қолдау көздерін тапты. Сьюзан Браунмиллердің айтуынша,

"Порнографияға қарсы әйелдер" тобы, мен бұрын жұмыс істеген топтардың ішінде ең жанды және әртүрлі болды. Мэгги Смиттың "I Will Survive" әнін джукбокста ойнайтын бары, ол сонда тұратын әйелдерді нашар әдеттерге итермелеу үшін тоқтаған жер еді. Нью-Йорк қалалық лигасының білім беру директоры Амина Абдур Рахман, Малкольм Х-тің Аудубон залындағы қанымен суалған түні болды. Диан Левитт Барнардтағы Плейбойға қарсы наразылық акциясын ұйымдастырған студент болды, Дорчен Лейдхольдт Нью-Йорк WAVAW-ты құрды, Франсис Патай бұрынғы актриса және модель болды, Мэрилин Каскел теледидарлық өндіріс көмекшісі болды, Анжела Бонавоглиа тәуелсіз журнал жазумен айналысты, Джессика Джеймс Бродвейден тыс сахнада ойнады, Джанет Лоусон джаз әншісі болды, Александра Матусинканың отбасы жақын маңдағы сантехникалық дүкенін басқарды, Шила Рохер драматург болды, Энн Джонс "Women Who Kill" романын жазды, Энн Боуэн The Deadly Nightshade тобымен бірге гитарада ойнады, ал Майра Терри интерьер декораторы және Нью-Джерсидегі NOW бөлімшесінің президенті болды. Топтың ішіндегі түрлі көзқарастар көптеген пікірталастар мен келіспеушіліктерге себеп болды. Мысалы, WAP бастапқыда жезөкшелік мәселесі бойынша нақты ұстаным қабылдамады, себебі мүшелердің арасында жезөкшелікті ерлердің үстемдігінің бір түрі деп қарастыратындар мен оны қозғалысқа енгізуді қалағандар арасында бөлініс болды. (Кейіннен WAP жезөкшелікті әйелдерді қанаудың бір түрі деп бағалап, порнографияны "жезөкшелік жүйесі" деп сынады.) Гетеросексуалдық феминистер мен лесбияндық сепаратистер арасында да шиеленіс болды. WAP-тың Таймс-сквердегі порнография мен жезөкшелікке назар аударуы Бродвей театрларының иелерінен және Таймс-сквер маңындағы қылмыстың өсуіне және қалалық ахуалдың нашарлауына алаңдаған қалалық даму агенттіктерінен күтпеген қолдау алды. Карл Вайсброд, қала әкімінің Midtown Enforcement Project жобасының басшысы, оларға 42-ші көшедегі қайта құру корпорациясынан бос бар мен мейрамхананың орнында тегін кеңсе ұсынды. Олар сатып алушы табылғанға дейін оны пайдалана алды (дүкеннің алдында екі жылдан астам уақыт бойы тұрды, қайта жаңарту кезінде екі көрші ғимарат құлағанға дейін). Сент-Малахи, Мидтаун актерлерінің шіркеуі, артық үстелдерді сыйлады. Боб Гуччионе дүкеннің орнын сатып алуға тырысқанда (Meat Rack деп аталатын мекеме ашу үшін), WAP көршілерді ескертті, олар наразылық білдіріп, ұсынылған келісімді тоқтатып берді.

The group that became Women Against Pornography was livelier and more diverse than any I'd ever worked with in the movement. Maggie Smith's bar, with "I Will Survive" blaring on the jukebox, was a pit stop for the neighborhood prostitutes she was trying to keep off junk. Amina Abdur Rahman, education director for the New York Urban League, had been with Malcolm X in the Audubon Ballroom on the night he was murdered. Dianne Levitt was the student organizer of an anti Playboy protest at Barnard, Dorchen Leidholdt had founded New York WAVAW, Frances Patai was a former actress and model, Marilyn Kaskel was a TV production assistant, Angela Bonavoglia did freelance magazine writing, Jessica James was starring off Broadway, Janet Lawson was a jazz singer, Alexandra Matusinka's family ran a nearby plumbing supply store, Sheila Roher was a playwright, Ann Jones was writing Women Who Kill, Anne Bowen had played guitar with The Deadly Nightshade, and Myra Terry was an interior decorator and a NOW chapter president in New Jersey. The diversity in perspectives within the group was the source of considerable debate and some acrimony. WAP originally did not take a stance on the issue of prostitution, for example, since there was a division between members who opposed prostitution as a form of male domination and those who wanted to bring prostitutes into the movement. (WAP later came to strongly oppose prostitution as a form of exploitation of women, and critiqued pornography as a "system of prostitution".) There was also considerable tension between heterosexual feminists and lesbian separatists. WAP's decision to focus attention on pornography and prostitution in Times Square drew unexpected support from Broadway theater owners and city development agencies despairing at the increasing crime and urban blight in the neighborhood of Times Square. Carl Weisbrod, the head of the Mayor's Midtown Enforcement Project, helped them secure rent free office space from the 42nd Street Redevelopment Corporation, in an empty bar and restaurant storefront that they were able to use until a buyer could be found (they occupied the storefront for more than two years, until two adjacent buildings collapsed during a renovation). St. Malachy's, a Midtown actors' chapel, contributed surplus desks. When Bob Guccione tried to buy the storefront space (in order to open an establishment to be named the Meat Rack), WAP alerted neighborhood residents, who protested and defeated the proposed deal.

Кейінгі тарих

Таймс-сквердегі шеруден кейін Линн Кэмпбелл денсаулығының нашарлауына байланысты ұйымдастырушы лауазымынан кетіп, Браунмиллер өзінің "Әйелдік" кітабын аяқтау үшін отставкаға шықты, ал Дорхен Лейдхольдт ұйымда жаңа басшылық қызметті мойнына алды. 1988 жылы WAP Эвелина Джиоббенің проституцияға қарсы феминистік тобы Women Hurt in Systems of Prostitution Engaged in Revolt (WHISPER) бірлесіп ұйымдастырған "Әйелдер саудасы" атты конференция өткізді. Конференцияда әйелдерді жыныстық индустрияға тартудағы адам саудасының ықтимал рөлі зерттелді. Осы конференция нәтижесінде Лейдхольдт халықаралық жыныстық индустриямен күресуге көбірек назар аударудың тиімдірек болады деп санды және осы мақсатта Әйелдерді саудалауға қарсы коалицияны (CATW) құрды. Ол жақын арада осы жаңа науқанға күш салу үшін "Порнографияға қарсы әйелдер" ұйымының басшылығынан да бас тартты. Лейдхольдт кеткеннен кейін WAP-тың қызметі күрт азайды. 1990-шы жылдардың басында Норма Рамос WAP атынан жиі көзге түсіп, ұйымды басқарды. Лейдхольдт пен Рамос екеуі де 2000-шы жылдарға дейін CATW-да белсенді қызметін жалғастырды.

Үгіт-насихат

1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Порнографияға қарсы әйелдер порнография мен секс индустриясының зиянды екенін көрсету мақсатында білім беру науқандарын жүргізді. Олардың қызметі слайд-шоулар, Таймс-сквердегі секс индустриясы нысандарына саяхаттар, конференциялар және қоғамдық наразылықтар сияқты түрлі форматтарда өрбіді.

Слайд көрсетілімдері

Топтың алғашқы білім беру жұмыстары WAP жүргізушісінің сындық пікірлерімен көрсетілген хардкорлық және софткорлық порнографияның слайд-шоулар сериясынан құралды. Бұрын Лос-Анджелестегі "Women Against Violence Against Women" тобының өкілі Джулия Лондон рок-альбомдардың обложкаларындағы жұмсақ порнографиялық тақырыптарды көрсету үшін осы слайд-шоу форматын қолданған еді. WAP бұл форматты жалпы порнографияны, оның ішінде хардкорлық порнографияны талқылау үшін бейімдеді. Слайд-шоулар көбінесе жергілікті феминистік топтар ұйымдастырып, әйелдер үйлерінде сананы арттыру жиналыстарының бір бөлігі ретінде өткізілді. Порнографияға қарсы қозғалыс феминистік топтардың жиналыстары мен қоғамдық шараларда білім беру тактикасы ретінде слайд-шоуларды пайдалануды жалғастыруда. Порнографияға қарсы феминизмнің қарсыластары WAP және оған ұқсас топтардың слайд-шоуларын сынады, олардың зорлық-зомбылық пен садомазохистік материалдарға артық көңіл бөлгенін және осы тақырыптарды барлық порнографияға тән деп көрсеткенін айтты.

Таймс-сквер турлары

Порнографияға қарсы әйелдердің ең танымал тактикасы Таймс-сквердегі порнографиялық және жезөкшелік орындарына экскурсиялар ұйымдастыру болды, оларды аптасына екі рет 5.00 долларлық шарапат ақысымен жүргізді. (Сан-Францискода WAVPM сол қаладағы қызыл шамдар аудандарында ұқсас турлар өткізген.) Линн Кэмпбелл порнографияны тұтылмаған адамдардың порнографияның мазмұнымен немесе секс-шоптар мен тікелей секс-шоулардағы атмосферамен өте аз таныс екенін, ал Таймс-сквердегі секс индустриясы бойынша нақты экскурсиялардың білім беру үшін тамаша құрал болатынын айтты. Сьюзан Браунмиллер турдың бағдарламасын жасап, экскурсия жетекшілері үшін сценарий жазды (Мидтаундағы жасырын бордельдерді іздеу және жабумен айналысатын полиция қызметкері Карл Вайсброд пен көршілес бардың иесі Мэгги Смит берген ақпараттардың көмегімен). Турлар барысында көбінесе күтпеген жағдайлар туды – ашуланған дүкен менеджерлері оларды физикалық күшпен шығарып тастады, бизнесмендердің туристерден жасырынуға тырысқанын көрді немесе олар үзілісте жалаңаш артистермен қысқаша сөйлесті. The New York Times газетінің тілшісі алғашқы турлардың біріне қатысып, Style бөлімінде мақала жариялағаннан кейін, WAP туралы People, Time, The Philadelphia Inquirer, еуропалық газеттер, жергілікті телеарналар мен Нью-Йорктегі ток-шоулар, сондай-ақ Чикагодағы Фил Донахью шоуында хабарлар тарады.

Көрсеткіштер

Порнографияға қарсы әйелдер порнографияға қарсы көптеген ірі демонстрациялар ұйымдастырды, ең танымалдарының бірі – Таймс-скверге шеру (жоғарыда қараңыз).

Кейінгі науқандар

Дорчен Лейдхольдт жетекшілік еткен кезеңде топ Таймс-сквердегі турлар мен слайд-шоуларды жалғастырды, кішкентай көлемдегі наразылық демонстрацияларын ұйымдастырды, спикерлерді жіберді және порнография тақырыбында қоғамдық пікірсайыстар өткізді, сондай-ақ жарнама индустриясына бағытталған "WAP zaps" – жария түрде мақтаулар мен айыптаулар сериясын жариялады. Линда Бореман Чак Трейнор оны "Линда Лавлейс" атымен Deep Throat және басқа порнографиялық фильмдерді жасауға күшпен мәжбүрлегенін ашық мәлімдегеннен кейін, WAP оған қолдау көрсетті. Осы кезеңде WAP саяси лоббилік жұмыстарға да белсенді қатысты. 1980-ші жылдары Mystique компаниясының порнографиялық бейне ойындарын шығаруға қарсы наразылық білдірген бірнеше ұйымның ішінде WAP та болды, әсіресе олардың көпшілік нәсілшіл деп есептеген Custer's Revenge ойынына қарсы күресті.

Лоббистік қызмет

WAP сонымен қатар порнографияға қарсы заңнаманы лоббилеуге, әсіресе Дворкин мен МакКиннонның «Порнографияға қарсы азаматтық құқықтар туралы жарлық» сияқты заңдарды қабылдауға күш салды, бұл заң феминистік «азаматтық құқықтар» көзқарасын ұстанатын, бұрынғы «құмарлыққа» қатысты көзқарас емес. Осыған сәйкес, 1984 жылы WAP өздерінің ұстанымын көрсете отырып, Нью-Йорк штатының Саффолк округіндегі порнографияға қарсы ұсынылып жатқан жарлықты өзгертуге лоббиледі; бұл өзгерістер қабылданбағандықтан, WAP бірнеше цензураға қарсы топтармен бірлесіп, осы шараны қабылдауға қарсы күресті. 1986 жылы топ Миз комиссиясының тыңдауында маңызды рөл атқарды, комиссияға куәгерлерді табуға көмектесті және Дорхен Лейдхольдт комиссия тыңдауында куәлік берді. Бұған қарамастан, WAP комиссиядан алшақтауға тырысты, себебі комиссия порнографияға консервативті және құмарлыққа қарсы көзқарас білдірді, тіпті Лейдхольдттың дос куәгер ретінде пайда болуынан бірден бұрын комиссияға қарсы демонстрация ұйымдастырды. Олардың порнографияны әйелдердің азаматтық құқықтарын бұзу деп сипаттаған көптеген тұжырымдары Миз комиссиясының соңғы есебіне енді.

Жарнамалық сыйлықтар

WAP жыл сайын марапаттау рәсімін өткізді, онда әйелдер мен қыздарды кемсіртуші деп санайтын жарнамалық кампаниялар үшін пластик шошқалар табысталды, ал «әйелдерді қолдайтын» жарнамалар үшін «Мисс Либерти» сыйлығы берілді. Көптеген жарнама берушілер WAP-тың жарнамалық кампанияларын түсіндіруімен келіспесе де, кем дегенде бір «шошқа» сыйлығын алған Famolare аяқ киім өндірушісі жарнамаларын өзгертіп, келесі жылы «Мисс Либерти» сыйлығымен марапатталды.

Конференциялар

1987 жылы WAP "Сексуалды либералдар және феминизмге шабуыл" атты конференция ұйымдастырды, онда әртүрлі танымал радикалды феминист жазушылар жаңа ғана пайда болған жыныстық позитивті феминизмге қарсылық танытты. 1988 жылы WAP (WHISPER-мен бірге) "Әйелдер саудасы" атты конференция ұйымдастырды (жоғарыда қараңыз), ол халықаралық секс индустриясындағы адам саудасының рөлі мәселесін қарастырды.

Қарсылық және даулар

Марқұм бұрынғы журнал редакторы және порноактриса Глория Леонард ересектер индустриясының белсенді жақтасы болды және 1980 жылдары бірнеше жыл бойы көптеген университеттерде WAP өкілдерімен пікір алмасты.

Азаматтық бостандықтар және жыныстық либерализм

Порнографияға қарсы әйелдер ұйымының заңдық жолмен шешуге тырысқан көптеген шаралары оларды, мысалы ACLU сияқты азаматтық бостандықтарды қорғаушылармен тікелей қарама-қарсылыққа алып келді. Олар Дворкин/Маккиннон жарлығы сияқты заңдарды цензураның бір түрі деп есептеді. WAP көбінесе азаматтық бостандықтарға қарсы үкіметтік шабуыл деп саналған Миз комиссиясына деген қанағатты қарым-қатынасы үшін сынға ілікті. Эллен Уиллис WAP және басқа да феминистік порнографияға қарсы науқандарды сынауда ерекше белсенділік танытты. WAP қолдайтын феминистік порнографияға қарсы саясатқа наразылық білдіргендер феминизм ішінде "сексуалдық позитивті феминизм" (бұл терминді Уиллис ойлап тапқан) деп аталатын қарсы қозғалысты құрды. WAP өз кезегінде сексуалдық позитивті феминисттерді "сексуалдық либералдар" және "сексуалдық азаттық күресушілер" деп қарады, оларды нағыз феминисттер деп санамады және олар әйелдерге қарсы жыныстық қысымды (немесе тіпті онымен келісімде болуы мүмкін) және ерлердің үстемдігін сақтаудағы осы қысымның маңызды рөлін түсінбейтін немесе мойындамайтын жандар деп есептеді. Бұл даулар 1982 жылы өткен сексуалдыққа қатысты феминистік перспективалар талқыланған Барнард конференциясындағы академиялық жиын кезінде шиеленістікке жетті. Конференцияны "сексуалдық позитивті" және басқа феминисттер ұйымдастырды, олар феминистік ортада порнографияға қарсы радикалды феминистік ұстанымның басымдығы салдарынан өз көзқарастары ескерілмей қалғанын сезінді. Ал соңғылары Барнард конференциясына қатысудан шеттетілді. WAP конференцияға қарсы пикет ұйымдастырды. Сонымен қатар, WAP конференция ұйымдастырушыларының бірнешесіне (соның ішінде автор Дороти Эллисонға) қарсы қысым көрсету науқанына қатысқан, олардың үй мекенжайлары мен телефон нөмірлерін жария түрде таратылған парақшаларда жариялаған, телефон арқылы мазалаған және осы адамдардың жұмыс берушілеріне қоңырау шалып, оларды жұмыстан шығаруға тырысқан. 1984 жылы "Порнографияға қарсы әйелдер" және порнографияға қарсы феминистік саясатқа қарсы болған феминисттер "Феминистік цензураға қарсы күрес тобы" (FACT) тобын құрды. 1980-ші жылдарда сексуалдық позитивті және порнографияға қарсы феминисттер арасындағы жиі және қатаң қарама-қарсылықтар (онда WAP орталық рөл атқарды) "Феминистік жыныстық соғыстар" деп аталды.

Many of Women Against Pornography's campaigns for legal remedies against pornography brought them into direct confrontation with civil liberties advocates such as the ACLU, who argued that laws such as the Dworkin/Mackinnon Ordinance were simply another form of censorship. WAP was particularly criticized for what was seen by many as its friendly stance toward the Meese Commission, which was viewed by many as a government attack on civil liberties. Ellen Willis was particularly outspoken in her criticism of WAP and other feminist anti pornography campaigns. Opposition to the kind of feminist anti pornography politics espoused by WAP led to the rise of an opposing movement within feminism known as "pro sex feminism" (a term coined by Willis). For its part, WAP viewed sex positive feminists as "sexual liberals" and "sexual liberationists" who were not real feminists and were blind to (or possibly even in collusion with) male sexual oppression of women and the central role of such oppression in the upholding male dominance. These controversies came to a head in an event known as the Barnard Conference on Sexuality, a 1982 academic conference on feminist perspectives on sexuality. The conference was organized by "pro sex" and other feminists who felt that their perspectives were excluded by the dominance of the anti pornography radical feminist position in feminist circles. The latter were in turn excluded from participation in the Barnard Conference. WAP responded by picketing the conference. It is also alleged that WAP engaged in a campaign of harassment against several of the conference organizers (among them author Dorothy Allison), publishing their home addresses and phone numbers on leaflets that were distributed publicly, engaging in telephone harassment, and calling the employers of these individuals in an attempt to get them fired from their jobs. In 1984, feminists opposed to Women Against Pornography and feminist anti pornography politics coalesced in the group, Feminist Anti Censorship Taskforce (FACT). The often acerbic confrontations between sex positive and anti porn feminists (in which WAP played a central role) during the 1980s became known as the Feminist Sex Wars.

Феминист еместермен бірлесу

Бір сыншылық тұжырым бойынша, феминистердің феминист емес топтармен, әсіресе порнографияға қарсы христиан оңшылдарымен бірігуі, феминистердің өздерін бағындыруына және қозғалыстың феминистік емес күшке айналуына әкелуі мүмкін. Элис Эхольс 1983 жылы былай деп жазған: "[WAP-тың] мәдени феминистері әйелдердің сексуалдық осалдық сезіміне және гендерлік стереотиптердің беріктігіне сүйене отырып, барлық әйелдерді еркектердің құмарлығына қарсы күресу үшін үлкен және ізгі әйелдер қауымына біріктіруге тырысады. Осылайша, Джудит Бат-Ада порнографиямен күресу үшін 'саяси нанымына қарамастан, барлық әйелдердің коалициясы құрылуы керек' деген кезде, ол феминизмді әйелдердің моральдық наразылығына құрбан етеді".

Ұқсас топтар

Порнографияға қарсы феминистік топтар АҚШ-та және халықаралық деңгейде, әсіресе 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында пайда болды. Порнографияға қарсы қозғалыстың тарихын жазатын кейбір авторлар осы топтардың қызметін "Порнографияға қарсы әйелдер" деп қате көрсеткен, ол бұл топтардың ең танымал болғаны. Осындай алғашқы топтардың бірі – 1976 жылы Лос-Анджелесте құрылған және Марсия Вомонгольд басқарған, әйелдерге қарсы зорлық-зомбылыққа қарсы әйелдер (WAVAW) тобы. Бұл топ 1977 жылы "Rolling Stones" тобының "Black and Blue" альбомына жасалған BDSM тақырыбындағы жарнама тақтасына наразылық ретінде демонстрация өткізгенімен танымал. Жарнама тақтасында байланған және көкжиектелген әйел суреті бейнеленген, ал ішінде "Мен Rolling Stones-тен 'Black and Blue'мын – және мен оны жақсы көремін!" деген жазу болған. WAVAW-тың наразылығына жауап ретінде жарнама тақтасы алынып тасталды. WAVAW Солтүстік Америка мен Ұлыбританияның бірнеше қаласында бөлімшелер құрды, олардың ішінде Бостондағы бөлімше ең белсендісі болды. (Дорчен Лейдхольд басқарған Нью-Йорк бөлімшесі WAP құрылғанға дейін де жұмыс істеген.) Элис Эхольстың сөзінше, "екі топтың да талдауы бірдей болды". WAVPM, WAP-тың көптеген тактикаларын (мысалы, слайд-шоулар, порно дүкендеріне экскурсиялар және қызыл шам аудандарындағы жаппай демонстрациялар) дамытты. Ол 1976 жылдан 1983 жылға дейін белсенді болды және оны Линн Кэмпбелл (кейіннен WAP-тың бірінші басшысы болды) және Лора Ледерер басқарды. "Порнографияға қарсы феминистер" – 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Вашингтонда белсенді болған басқа топ. Порнографиялық ресурстар орталығы, Миннеаполис тобы 1984 жылы Катарина Маккиннонның Миннеаполисте Порнографияға қарсы азаматтық құқықтар туралы заң қабылдау науқанын қолдау үшін құрылды. 1985 жылы топтың атауы "Порнографияға қарсы ұйымдастыру" болып өзгертілді және 1990 жылға дейін белсенді болды. Ұлыбританияда феминистік "Порнографияға қарсы науқан" (CAP) 1986 жылы британдық парламент депутаты Клэр Шорт бастады және британдық таблоидтардағы "Page Three girls"-ке қарсы "Шефтен тыс" науқанымен танымал болды. 1989 жылы Кэтрин Ицзин бастаған "Порнографияға қарсы және цензураға қарсы науқан" (CPC) тобы "Порнографияға қарсы әйелдер" жақтаған азаматтық құқықтарға қарсы көзқарасты ұстанып, оқшауланды. CPC Ирландияда да, Ұлыбританияда да жұмыс істеді. Екі топ та 1990 жылдардың ортасына дейін белсенді болды. Жаңа Зеландияда "Порнографияға қарсы әйелдер" деп аталатын топ 1980-ші жылдардың басында және 1990-шы жылдардың басында (1983–1995) белсенді болды, бірақ ол американдық топпен ресми байланысы болмады. Олар 1984 жылы Жаңа Зеландияның бас цензоры Артур Эверардтың "Мен сіздің қабіріңізге түкіремін" атты қорқынышты фильмін көрсетуге рұқсат бергеннен кейін оның отставкаға кетуіне мәжбүрлеуге тырысқандарымен танымал. Бұл ұлттық контексте, Қоғамдық стандарттарды насихаттау қоғамы 1982 жылы жұбайларды зорлауды қылмыстық қылмыс деп санауға жол бермеуге тырысты, сондықтан христиандық оңшылдар мен феминистік порнографияға қарсы белсенділер арасында шиеленіс туды, сондай-ақ Жаңа Зеландияда ЛГБТ құқықтары үшін күрес күшейді, ол сонымен қатар басым әлеуметтік либерализмнен де пайда тапты, гей порнографиясы гетеросексуалдық порнографиямен бірдей психологиялық және әлеуметтану параметрлеріне сәйкес келмейтінін атап өтті. 1995 жылы таратылған "Порнографияға қарсы әйелдер" шетелдік әріптестерінен айырмашылығы, Жаңа Зеландияның христиандық оңшылдарымен келісетін стратегияны қабылдамады. Бұл негізінен 1986 жылғы гомосексуалистік құқық реформасына қарсы күрестен кейін Жаңа Зеландияның Қоғамдық стандарттарды ілгерілету қоғамының әлсіздігіне байланысты болды. Шотландиялық әйелдер порнографияға қарсы (SWAP) тобы 1999 жылы құрылды және 2008 жылы әлі де белсенді болды. Оның американдық топпен ешқандай ресми байланысы жоқ және ол оның таратылғаннан кейін құрылды. 2002 жылы порнографияға қарсы феминист Диана Расселл және бірнеше жақтастары Сан-Францискодағы стриптиз клубының ашылуына қарсы демонстрация үшін бейресми түрде "Порнографияға қарсы әйелдер" деген атауды қолданды.

A number of feminist anti pornography groups sprang up throughout the United States, as well as internationally, particularly during the late 1970s and early 1980s. Some histories of the anti pornography movement mistakenly refer to the activities of these groups as those of "Women Against Pornography", which was by far the best known of these groups. Among the first such groups was Women Against Violence Against Women (WAVAW), which was founded in Los Angeles in 1976 and was led by Marcia Womongold. This group was best known for holding a demonstration in 1977 in response to a BDSM themed billboard for the Rolling Stones album Black and Blue, which showed a bound and bruised woman with the caption "I'm 'Black and Blue' from the Rolling Stones — and I love it!". The billboard was removed in response to the WAVAW's protests. WAVAW went on to start a number of chapters in several cities throughout North America and the United Kingdom, with a particularly active chapter in Boston. (A New York City chapter headed by Dorchen Leidholdt also existed prior to the founding of WAP.) According to Alice Echols, "the two groups share[d] the same analysis." WAVPM pioneered many of WAP's tactics (such as slide shows, porn shop tours, and mass demonstrations in red light districts). It was active from 1976 to 1983 and led by Lynn Campbell (who went on to become first head of WAP) and Laura Lederer. Feminists Against Pornography was a different group, active in Washington, D. C. during the late 1970s and early 1980s. The Pornography Resource Center, a Minneapolis group, was founded in 1984 to support Catharine MacKinnon's campaign to pass the Antipornography Civil Rights Ordinance in Minneapolis. The group changed its name to Organizing Against Pornography in 1985 and was active until 1990. In the United Kingdom, the feminist Campaign Against Pornography (CAP) was launched by British MP Clare Short in 1986 and was best known for its "Off the Shelf" campaign against "Page Three girls" in British tabloids. A breakaway group, Campaign Against Pornography and Censorship (CPC), started by Catherine Itzin in 1989, adhered more closely to the civil rights anti pornography approach favored by Women Against Pornography. CPC was active in Ireland as well as the UK. Both groups were active until the mid 1990s. In New Zealand, a group calling itself "Women Against Pornography" was active during the eighties and early nineties (1983–1995), though it had no formal connection to the American group. They are best known for their 1984 attempt to force the resignation of New Zealand Chief Censor Arthur Everard after he allowed the horror film I Spit on Your Grave to be shown in that country. In this national context, the Society for Promotion of Community Standards had tried to prevent the criminalisation of spousal rape in 1982, so there were tensions between the Christian Right and feminist anti pornography activists, as well as a strengthened movement for LGBT rights in New Zealand that also benefited from prevalent social liberalism, pointing out that gay pornography did not operate according to the same psychological and sociological parameters as its heterosexual equivalent. When it dissolved in 1995, Women Against Pornography had not adopted a strategy that converged with the New Zealand Christian Right, unlike many of its national counterparts abroad. Much of this was due to the weakness of the New Zealand Society for Promotion of Community Standards after co belligerency against the Homosexual Law Reform Act 1986. The group Scottish Women Against Pornography (SWAP) was started in 1999 and was still active as of 2008. It also has no formal connection with the American group and was started well after its demise. In 2002, anti pornography feminist Diana Russell and several cohorts informally used the name "Women Against Pornography" for a demonstration against the opening of the Hustler Club, a San Francisco strip club.