Лесбияндық феминизм: Қозғалыс және сындық көзқарас

Лесбияндық феминизм: әйелдердің бір-біріне бағыну, ерлерден алшақтау, 1970-80жж дамыған, нәсілдік және сыныптық мәселелерге назар. Феминистік теория.

19 мин оқу

100%

Дереккөз: Lesbian feminism — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Феминисттік қозғалыс

Лесбияндық феминизм – әйелдерді өз күш-жігерлерін, назарын, қарым-қатынастарын және қызметтерін еркектерге емес, әйелдерге жұмсауға шақыратын мәдени қозғалыс және сындық көзқарас. Ол көбінесе лесбияндықты феминизмнің логикалық нәтижесі деп жақтайды. Лесбияндық феминизм 1970-ші және 1980-ші жылдардың басында, негізінен Солтүстік Америкада және Батыс Еуропада ең ықпалды болды, бірақ 1960-шы жылдардың соңында басталып, «Жаңа солшылдар», гомосексуалдық теңдік үшін күрес, гей-бостандық қозғалысындағы сексизм және сол кездегі әйелдер қозғалысындағы гомофобияға наразылық тудырды. Жетекші канад журналисі және феминист белсендісі Джуди Ребиктің айтуынша, лесбиянкалар әрқашан «әйелдер қозғалысының жүрегі» болған және олардың мәселелері сол қозғалыста «көрінбейтін» болып келген. Түсті лесбияндық феминизм – гетеросексуалдықпен қатар тап пен нәсілді де қанаудың түбірі ретінде қарастырмаған лесбияндық феминизмнің идеяларына жауап ретінде пайда болды.

Негізгі идеялар

Лесби феминизмі, феминизм, лесби және гей зерттеулері, сондай-ақ квир теориясы сияқты, қарсылық және қайта қарастыру идеяларымен ерекшеленеді. Сонымен қатар, лесби феминизмінің маңызды тақырыптарының бірі – гетеросексуалдықты институт ретінде талдау. Афроамерикандық лесби феминистері тұжырымдамалық байланыстылықты, атап айтқанда, гендер, жыныс, әлеуметтік топ және нәсілдің қиылысуын жақтады, көптеген зерттеулер мен мәліметтердің жыныстық бағдары туралы ақ нәсілді цисгендер ерлерден түсетінін атап өтеді.

Биология, таңдау және әлеуметтік конструкционизм

Жоғарыда айтылғандай, лесбияндық феминизм лесбияндықты "адам жасаған" институттарға қарсы тұру түрі ретінде қарастырады. Шерил Кларк өзінің "Лесбияндық туралы жаңа жазбалар" эссесінде былай деп жазады: Мен өзімді "лесбиянка" деп атаймын, себебі бұл мәдениет лесбиянкаларды, тіпті өздерін "лесбиянка" деп атамайтындарды да қыспақтап, үнсіздікке мәжбүр етеді және жояды. Мен өзімді "лесбиянка" деп атаймын, өйткені басқа қара терілі лесбиянкалар үшін көрінетін болғым келеді. Мен өзімді "лесбиянка" деп атаймын, себебі мен жыртқыш/институционалды гетеросексуалдыққа бойын бермеймін. Дегенмен, "Жыныстық зерттеулер сөздігінде" айтылғандай, өздерін "осылай туылған" деп санайтын кейбір лесбиянкалар, сондай-ақ саяси лесбияндыққа жататындар немесе лесбияндықты институционалды гетеросексуалдық негізінде жасалған таңдау деп есептейтіндер, "лесбиянка" терминін қолға алып, осы әйелдер бастан кешіретін қанаушылықты сезінбей немесе оған қарсы шығуға батыл болмайды.

Сепаратизм

Лесбияндық сепаратизм – лесбияндықтарға тән сепаратистік феминизмнің бір түрі. Лесбиянкалар сепаратизмді уақытша стратегия ретінде де, өмір бойы сақталып келетін тәжірибе ретінде де қарастырды, бірақ көбінесе соңғысын ұстанды. Сепаратистік феминизмде лесбияндық – әйелдерге өз энергияларын басқа әйелдерге жұмсауға, әйелдердің қарым-қатынастары туралы жаңа кеңістік пен диалог құруға мүмкіндік беретін, сондай-ақ әдетте ерлермен қарым-қатынасты шектейтін маңызды феминистік стратегия саналады. Лесбияндық сепаратизм 1970-ші жылдары кең таралды, себебі кейбір лесбиянкалар негізгі қоғамның немесе тіпті гомосексуалдар құқықтары қозғалысының оларға қандай да бір пайдасы болатынына күмәнданды. 1970 жылы жеті әйел, оның ішінде Дел Мартин, Солтүстік гомофильдік ұйымдар конференциясында гомосексуалдар құқықтары қозғалысының әйелдер үшін қаншалықты маңызды екендігі туралы сұрақ көтерді. Конференция делегаттары әйелдердің азаттығын қолдайтын резолюция қабылдады, бірақ Мартин олардың жеткілікті жұмыс істемегенін ойлады және 1970 жылы жарық көрген "Егер бәрі осылай болса" атты ықпалды эссесінде гомосексуалдар құқықтары ұйымдарын сексистік деп сынады. 1971 жылдың жазында "Фуриялар" деп аталатын лесбияндық топ, тек лесбияндықтарға арналған коммуна құрды, онда олар ай сайын газет шығарды. "Фуриялар" тобында он сегізден жиырма сегіз жасқа дейінгі он екі әйел болды, барлығы феминист, барлығы лесбиян, барлығы ақ нәсілді, және олардың арасында үш бала бар еді. Олар үй шаруасын, киімдерін бірге атқарып, бірге тұрып, ақшаларын бөлісіп, еденде төсекте ұйықтады. Аталған коммуна 1972 жылы таратылды. "Фуриялар" тобының алғашқы мүшесі Шарлотта Банч сепаратистік феминизмді стратегия ретінде қарастырды, ол белгілі бір мақсаттарға жету немесе жеке өсуді арттыру үшін жасалған "алғашқы қадам" немесе негізгі белсенділіктен уақытша кету деп түсіндірді. Басқа лесбиянкалар, мысалы, Lambda сыйлығының иегері Элана Дайквомон сепаратизмді өмір бойы сақталып келетін тәжірибе ретінде таңдады. "Фуриялар" ерлермен жұмыс істеуден, жеке немесе кездейсоқ қарым-қатынастан бас тартуды жақтады, сонымен қатар лесбияндық сепаратистер "тек ерлердің артықшылықтарынан бас тарқан әйелдермен" қарым-қатынас жасауын ұсынды және "әйелдер гетеросексуалдықтан пайдаланып, оның артықшылықтары мен қауіпсіздігін алғанша, олар кейде өз әпкелеріне, әсіресе сол артықшылықтарды алмайтын лесбияндық әпкелеріне сатқындық жасауға мәжбүр болады" деді. "Фуриялар" үшін лесбияндық – ерлердің үстемдігінен азат болудың жалғыз жолы болды және оны жыныстық бағыттан гөрі саяси құрал ретінде қарастырды. 1988 жылы жарық көрген "Лесбияндық этика: жаңа құндылықтарға қарай" атты кітабында лесбияндық философ Сара Люсия Хогланд лесбияндық сепаратизмнің лесбияндықтарды ортақ құндылықтарға негізделген денсаулы қоғамдық этиканы дамытуға ынталандыруға бағытталған әлеуетін атап өтті. Хогланд лесбияндық субмәдениет пен лесбияндық қоғамдастық арасындағы айырмашылықты (алғашқыда лесбияндық сепаратист автор және антолог Джулия Пенелопа атап өткен) анықтады: субмәдениетке мүшелік "сыртқы, жаушыл мәдениетпен теріс тұрғыда анықталады", ал қоғамдастыққа мүшелік "біз осында жүзеге асыра аламыз деп сенетін құндылықтарға" негізделген. Бетте Талленнің пікірінше, лесбияндық сепаратизм, басқа сепаратистік қозғалыстардан айырмашылығы, "тәуелсіз мемлекет құру туралы емес, бұл автономды өзіндік сәйкестікті дамыту және мықты лесбияндық қоғамдастық құру туралы". Лесбияндық тарихшы Лилиан Фаддерман мәдениет пен мәдени артефактілерді жаратқан лесбияндық феминизмнің сепаратистік ұмтылыстарын "әйелдер арасындағы махаббатты кеңінен көрсетуге" мүмкіндік берген деп сипаттады. Фаддерман сондай-ақ сепаратистік институттарды құруға тырысқан лесбияндық феминистер "мүгедектікке, мұқтаждарды тәрбиелеуге, өзін-өзі анықтауға және еңбектің теңдігі мен сыйақыларға қатысты идеалдарын институттарды құру мен экономиканың барлық аспектілеріне енгізу үшін" әрекет еткенін айтады. Әйелдер жері – әйелдер ғана құрып, мекендеп, ұстап тұратын, негізінен лесбияндық сепаратистер құрған қауымдастық. Басқа жерлерде лесбияндық феминистер әйелдер сепаратизмін кең таралған құбылыс ретінде қарастырып, оны қоршаған мифологияны зерттеді. Мэрилин Фрайдың "Сепаратизм және билік туралы жазбалар" (1978) эссесі осыған мысал бола алады. Ол әйелдер сепаратизмін барлық әйелдер белгілі бір уақытта қолданатын стратегия ретінде қарастырады және көптеген феминистік жобаларда (әйелдерге арналған баспаналар, сайлау квоталары немесе әйелдерді зерттеу бағдарламалары) кездеседі. Ол әйелдер оны ерлерден бөліну ретінде саналы түрде қолданғанда ғана, оған дау тудыратынын (немесе оның айтуынша, гистерияға ұшырататынын) айтады. Екінші жағынан, ерлер сепаратизмі (мысалы, джентльмендер клубы, еңбек одақтары, спорт командалары, әскери қызмет және, одан да көбірек, шешім қабылдау лауазымдары) қалыпты және тіпті тиімді құбылыс ретінде қарастырылады. Дегенмен, басқа лесбияндық феминистер "тактикалық сепаратизм" ұғымын ұсынады, әйелдерге арналған қауіпсіз орындар мен сананы арттыру топтарын құруды жақтап, сонымен қатар әйелдердің уақытша түрде ерлерден және еркектік белгілерінен шегініп, жалғыздыққа бейімделуіне мүмкіндік беретін күнделікті практикаларды зерттейді. Маргарет Слоан Хантер лесбияндық сепаратизмді қара нәсілділердің сепаратизмімен салыстырды. "Егер лесбияндық сепаратизм сәтсіз аяқталса, онда бұл әйелдердің біздің арамыздағы байланыс соншалықты мықты болады, біз қайда барсақ та әйелдік белгілерін көрсетеміз" деді ол "Сепаратизмді байланыстыру: мәселе әйелдік идентификацияда" атты жұмысында. Бірақ сексизм расизмнен әлдеқайда ертерек пайда болғандықтан, қазірге уақытша болса да, сепаратизмді қабылдауымыз керек, денсаулық пен сананы сақтау үшін. Бұл жарнамалық кампания емес, революция, оны үнемі еске түсіріп отыруымыз керек. Дегенмен, кейбір лесбияндық феминистік топтар сепаратизмге күмәнді қарады. Сонымен қатар, көрнекті қара нәсілді лесбияндық феминистік тобы, Combahee River Collective, сепаратизм олар үшін тиімді саяси стратегия емес екенін мәлімдеді.

Lesbian separatism is a form of separatist feminism specific to lesbians. Separatism has been considered by lesbians as both a temporary strategy and as a lifelong practice, but mostly the latter. In separatist feminism, lesbianism is posited as a key feminist strategy that enables women to invest their energies in other women, creating new space and dialogue about women's relationships, and typically, limits their dealings with men. Lesbian separatism became popular in the 1970s, as some lesbians doubted whether mainstream society or even the gay rights movement had anything to offer them. In 1970, seven women, including Del Martin, confronted the North Conference of Homophile [meaning homosexual] Organizations about the relevance of the gay rights movement to the women within it. The delegates passed a resolution in favor of women's liberation, but Martin felt they had not done enough and wrote "If That's All There Is", an influential 1970 essay in which she decried gay rights organizations as sexist. In the summer of 1971, a lesbian group calling themselves "The Furies" formed a commune open to lesbians only, where they put out a monthly newspaper. "The Furies" consisted of twelve women, aged eighteen to twenty eight, all feminists, all lesbians, all white, with three children among them. They shared chores and clothes, lived together, held some of their money in common, and slept on mattresses on a common floor. the commune itself ended in 1972. Charlotte Bunch, an early member of "The Furies", viewed separatist feminism as a strategy, a "first step" period, or temporary withdrawal from mainstream activism to accomplish specific goals or enhance personal growth. Other lesbians, such as Lambda Award winning author Elana Dykewomon, have chosen separatism as a lifelong practice. In addition to advocating withdrawal from working, personal or casual relationships with men, "The Furies" recommended that Lesbian Separatists relate "only (with) women who cut their ties to male privilege" and suggested that "as long as women still benefit from heterosexuality, receive its privileges and security, they will at some point have to betray their sisters, especially Lesbian sisters who do not receive those benefits". For The Furies, lesbianism was the only path towards liberation from male supremacy and was seen as more of a political tool rather than a sexual preference. In her 1988 book, Lesbian Ethics: Towards a New Value, lesbian philosopher Sarah Lucia Hoagland alludes to lesbian separatism's potential to encourage lesbians to develop healthy community ethics based on shared values. Hoagland articulates a distinction (originally noted by Lesbian Separatist author and anthologist Julia Penelope) between a lesbian subculture and a lesbian community; membership in the subculture being "defined in negative terms by an external, hostile culture", and membership in the community being based on "the values we believe we can enact here". Bette Tallen believes that lesbian separatism, unlike some other separatist movements, is "not about the establishment of an independent state, it is about the development of an autonomous self identity and the creation of a strong solid lesbian community". Lesbian historian Lillian Faderman describes the separatist impulses of lesbian feminism which created culture and cultural artifacts as "giving love between women greater visibility" in broader culture. Faderman also believes that lesbian feminists who acted to create separatist institutions did so to "bring their ideals about integrity, nurturing the needy, self determination and equality of labor and rewards into all aspects of institution building and economics". A womyn's land is a women only intentional community predominantly created, populated, and maintained by lesbian separatists. Elsewhere, lesbian feminists have situated female separatism as quite a mainstream thing and have explored the mythology surrounding it. Marilyn Frye's (1978) essay Notes on Separatism and Power is one such example. She posits female separatism as a strategy practiced by all women, at some point, and present in many feminist projects (one might cite women's refuges, electoral quotas or women's studies programmes). She argues that it is only when women practice it, self consciously as separation from men, that it is treated with controversy (or as she suggests hysteria). On the other hand, male separatism (one might cite gentleman's clubs, labour unions, sports teams, the military and, more arguably, decision making positions in general) is seen as quite a normal, even expedient phenomenon. Still, other lesbian feminists put forward a notion of "tactical separatism" from men, arguing for and investing in things like women's sanctuaries and consciousness raising groups, but also exploring everyday practices to which women may temporarily retreat or practice solitude from men and masculinity. Margaret Sloan Hunter compared lesbian separatism to black separatism. In her work Making Separatist Connections: The Issue is Woman Identification she stated:If Lesbian separatism fails it will be because women are so together that we will just exude woman identification wherever we go. But since sexism is much older than racism, it seems that we must for now embrace separatism, at least psychically, for health and consciousness sake. This is a revolution, not a public relations campaign, we must keep reminding ourselves. Some of the lesbian feminist groups, however, were skeptical of separatism. As such, a prominent black lesbian feminist group, the Combahee River Collective, stated that separatism is not a viable political strategy for them.

Әйелмен анықталған әйел

Егер лесбияндық феминистік қозғалыстың басталуын нақты бір сәтпен белгілеуге болар болса, онда ол, бауырса, 1970 жылдың мамыр айы болар еді. Осы кезде 20 лесбияннан тұратын «Радикалдық феминистер» тобы, олардың ішінде жазушы Рита Мей Браун да бар, Нью-Йорктегі әйелдер конференциясын біріктіруге арналған екінші конгресске басып кірді. Шақырылмағандардың қатарында сахнаға бірдей «Лавандр қауіпі» деген жазуы бар футболкаларды киіп шығып, микрофонды талап етіп, өз қозғалысының негізгі принциптерін жатқан «Әйел – әйелді анықтайды» манифестін оқып берді. Кейін Адриен Рич бұл тұжырымды «Міндетті гетеросексуалдық және лесбияндық өмір» атты мақаласына енгізді, онда ол патриархаттың әйелдерді еркектерге бағыттауға немесе «еркектерге бағытталған әйелдер» болуға мәжбүрлейтін идеясын ашты. Әйелдерді әйел ретінде тану, яғни назар мен күшті еркектерден әйелдерге ауыстыру – патриархалдыққа қарсы тұрудың бір жолы.

Әйелдер мәдениеті

"Womyn", "wimmin" және "womin" терминдері лесбияндық феминисттік қозғалыстың ішіндегі одақтар тарапынан ерлер мен еркектік (немесе "фаллоцентрикалық") тілден өзгешелендіру үшін жасалған. "Әйелдер" термині ерлерден туындаған және әйелдердің қанаушылығының нормативтік сипатын бейнелейтіндей көрінді. Жаңа лексика пайда болды, көбінесе жоғалған немесе айтылмаған матриархаттық өркениеттерге, амазонка жауынгерлеріне, ежелгі – әсіресе грек – қадірлілеріне, кейде әйел анатомиясының бөліктеріне және көбінесе табиғат әлеміне сілтеме жасады. Қозғалыстың негізделген тамыры мен тарихы, сондай-ақ лесбияндық тарихы жоқ екендігі жиі айтылды. Сондықтан сананы арттыруға және жаңа (күдіксіз) "гиноцентрикалық" мәдениеттерді құруға баса назар аударылды. Salsa Soul Sisters, Third World Wimmin Inc ұйымы түрлі түсті лесбияндық феминистер мен әйелдерді біріктірді.

Лесбиянкалар мен негізгі феминизм

Лесбияндық феминизмді сын тұрғысынан қарағанда, оны ең дұрыс бағалау үшін, ол негізгі феминизм мен квир теориясына қарама-қарсы тұратынын айтуға болады. Негізгі феминизмнің гендерлік сараптаманың негізгі санаты ретінде сексуалдық бағытты интеграцияламауы және лесбияндықты жеке мәселе ретінде қарауы салдарынан гомофобияға ұшырағаны айтылады. Осы тұрғыда, Адриен Ричтің 1980 жылғы «Міндетті гетеросексуалдық және лесбияндық өмір» атты классикалық еңбегі оқулық болып табылады және лесбияндық феминизмнің маңызды кезеңдерінің бірі. Алайда, NOW президенті Бетти Фридан лесбияндықтардың қозғалысқа қатысуына қарсы болды. 1969 жылы ол өсіп келе жатқан лесбияндықтардың көрінуін «лаванды қауіп» деп атап, ашық лесбияндық жаңалықтар редакторы Рита Мей Браунды жұмыстан шығарды, ал 1970 жылы Айви Боттиниді қоса, лесбияндықтарды NOW Нью-Йорк бөлімшесінен қуғынға салды. Жауап ретінде, 1970 жылғы Әйелдерді Біріктіру Конгресінде төрт жүз феминист жиналған аудиторияда, «Лаванды қауіп» деп жазылған футболка киген жиырма әйел топ бөлменің алдына шығып, көрермендерге қарады. Содан кейін әйелдердің бірі топтың «Әйелді әйел деп тану» атты декларациясын оқыды, бұл алғашқы маңызды лесбияндық феминистік мәлімдеме болды. Өздерін «Радикалды лесбияндықтар» деп атаған топ, гетеросексуалдық феминистердің гетеросексуализміне қарсы тұрып, лесбияндық тәжірибені оңды бағытта сипаттаған алғашқылардың бірі болды. 1971 жылы NOW «әйелдің өз жеке басына құқығы, өз сексуалдық бағытын анықтау және білдіру, сондай-ақ өзінің өмір салтын таңдау құқығын қамтиды» деп жариялаған резолюцияны, сонымен қатар лесбиян аналарды некеде ұстап тұруға немесе балаларын сақтау үшін құпия өмір сүруге мәжбүрлеу әділетсіз екенін айтқан конференция резолюциясын қабылдады. Сол жылы NOW лесбиян аналардың бала күтіміне қатысты сот ісіне заңдық және моральдық қолдау көрсетуге міндеттенді.

Ескі лесбиянкалар өзгерістерді ұйымдастыруда

2014 жылы Old Lesbians Organizing for Change (OLOC) «Сексизмге қарсы мәлімдеме» жариялады, онда мынадай делінген: Ерлер әлемді басқарады және әйелдер ерлердің әйелдерден басымдығына сенім арқасында оларға қызмет етуі керек, осы – патриархат. Патриархат – ерлердің жалпы билігін сақтап, күштеп жүзеге асыру жүйесі. OLOC патриархатты жою және барлық әйелдердің азаттығы үшін күреседі.

1977 жылғы Ұлттық әйелдер конференциясының ұлттық іс-қимыл жоспары (АҚШ)

1977 жылдың қараша айында Ұлттық әйелдер конференциясы Ұлттық іс-қимыл жоспарын қабылдады, онда мынадай талаптар қойылды: Конгресс, штаттар мен жергілікті заң шығарушы органдар жұмысқа орналастыру, тұрғын үй, қоғамдық қызмет көрсету орындары, несие, мемлекеттік мекемелер, мемлекеттік қаржыландыру және қарулы күштер сияқты салаларда жыныстық бағдар мен эмоционалдық қатынас негізіндегі кемсітушілікті жоюға бағытталған заңдар қабылдауы керек. Штаттардың заң шығарушы органдары қылмыстық кодекстерін реформалауы немесе ересектердің өзара келісімімен жүзеге асырылатын жеке жыныстық қатынастарды шектеуші штаттық заңдарды жоюы керек. Штаттардың заң шығарушы органдары балаға қамқорлық беру және онымен кездесу құқығын анықтауда жыныстық бағдар мен эмоционалдық қатынасты ескеруге тыйым салатын заңдар қабылдауы керек. Екіншіден, балаға қамқорлық беру туралы істерді қарағанда, қай тараптың жақсы ата-ана екендігіне ғана назар аударылуы керек, ал олардың жыныстық бағдары мен эмоционалдық қатынасы ескерілмеуі тиіс.

Феминисттік мәдениет

Америкалық фотограф Дебора Брайт 1980 жылдары Голливуд индустриясы таратуға тырысқан гендерлік және сексуалдық үлгілерге қарсы тұрған «Dream Girls» атты сериясын жасады.

Квир теориясы мен трансфеминизм арасындағы шиеленістер

1990 жылдары квир теориясының пайда болуы лесбияндық феминизмнің белгілі бір принциптеріне негізделді, оның ішінде міндетті гетеросексуалдықты сынау, гетеросексуалдықпен ішінара анықталатын гендерді түсіну және сексуалдықты жеке емес, институционалдық ретінде қарастыру. Дегенмен, квир теориясы көбінесе дәстүрлі лесбияндық феминизмге қарсы қойылады. Лесбияндық феминизм дәстүрлі түрде БДСМ, буч/фемм идентитілері мен қарым-қатынастары, трансгендерлік және транссексуалдық адамдар, порнография және проституцияны сынға алса, квир теориясы оларды қабылдауға бейім. Квир теоретиктері гендерлік ағылшындықты қабылдайды және нәтижесінде лесбияндық феминизмді гендер туралы эссенциалистік түсінікке ие деп сынады, бұл олардың өзіндік мақсаттарына қайшы келеді. Лесбияндық феминистер квир теориясын еркекке бағытталған және бастапқыда лесбияндық феминистер пана тапқан еркекке бағытталған Гей Бостандық қозғалысының қайта жаңғыртуы ретінде сынға алды. Квир теоретиктері оған қарсы, ең белгілі квир теоретиктерінің көпшілігі феминистер екенін, ал олардың көпшілігі (Джудит Батлер, Джек Халберштам және Гейл Рубин сияқты) лесбиян ретінде танылған немесе бір кезде өзін солай санағандарын атап көрсетті. Барри (2002) осы мүмкін болатын бағыттардың (лесбияндық феминизм және/немесе квир теориясы) арасында таңдау жасағанда, «жеке идентитікте не гендер, не сексуалдық көбірек негізгі» екеніне жауап беру қажет екенін ұсынады.

BDSM туралы пікірлер

Жыныстық қатынастардағы теңдікке баса назар бергендіктен, лесбияндық феминизм дәстүрлі түрде гендерлік стереотиптерді қайта жаңартатын BDSM-нің кез келген түріне қарсы тұрды. Бұл көзқарас 1970-ші жылдардың аяғында, ең әйгілісі Сан-Францискодағы BDSM-ге бағытталған лесбияндық феминисттік ұйым – Samois тобының күшімен сынға түсті. Samois мүшелері өздерінің BDSM-ді қабылдау тәсілінің феминизммен толық үйлесімді екенін нық сенді және Порнография мен Медиадағы зорлық-зомбылыққа қарсы әйелдер жақтаған феминисттік сексуалдық көзқарасты консервативті және қатал деп санады. Керісінше, көптеген қара нәсілді лесбияндық феминистер BDSM практикасына қарсы шығып, оны нәсілшілдік деп айыптады. Ғалымдар Дарлин Пагано, Карен Симс және Роуз Мейсонның пікірінше, әсіресе садомазохизм, қара нәсілді әйелдердің өміріне жеткілікті сезімталдық танытпайтын практика болып табылады, себебі ол тарихи тұрғыдан қара нәсілді әйел құлдарға қатысты жасалған жыныстық зорлық-зомбылық пен билік етудің ұқсас формаларымен байланысты болуы мүмкін.

Бисексуалдылыққа қатысты көзқарастар

Бісексуалдылық кейбір лесбияндық феминисттер тарапынан лесбияндық феминизмге реакциялық және феминизмге қарсы қайта соққы ретінде қарастырылады. Бісексуал әйел Common Lives/Lesbian Lives атты лесбияндық феминистік журналына қарсы сотқа шағымданып, өтініші жарияланбаған кезде бисексуалдарға қатысты кемсітушілікке ұшырағанын мәлімдеді. Бір кезде лесбияндық феминистік қозғалысқа қатысқан бірнеше әйел ер адамдарға деген тартымдылығын түсінгеннен кейін бисексуал екенін ашты. Феминизмдегі лесбияндық және бисексуалдық арасындағы қақтығыстың кеңінен зерттелген мысалы – 1989 және 1993 жылдар аралығында өткен Нортгемптон мақтаныш шеруі болды, онда көптеген феминисттер бисексуалдарды қосу керек пе, жоқ па және бисексуалдылық феминизмпен үйлеседі ме, жоқ па деген мәселелерді талқылады. Лесбияндық феминисттер бисексуалдылыққа қатысты жиі айтатын сын – бисексуалдылық феминизмге қарсы, бисексуалдылық – жалған сананың бір түрі және ер адамдармен қарым-қатынас құратын бисексуал әйелдер «алданып, әлсіз» саналады. Алайда, 1990-шы жылдардан бері бисексуалдық феминисттер мен лесбияндық феминисттер арасындағы шиеленіс азайды, себебі бисексуал әйелдер феминистік қауымдастықта көбірек қабылданады. Дегенмен, Джули Биндел сияқты кейбір лесбияндық феминисттер бисексуалдылықты сынауын тоқтатқан жоқ. Биндел әйелдердің бисексуалдылығын «сексуалдық гедонизм» салдарынан танымал болған «сәндік үрдіс» деп сипаттап, бисексуалдылықтың бар-жоғына күмән келтірді. Ол сондай-ақ бисексуалдарды мысықтарды ұнататындармен және шайтанға табынушылармен әжуалай салыстырды. Лесбияндық феминист Шила Джеффрис «Лесбияндық ересі» (1993) еңбегінде көптеген феминисттер гей ер адамдарымен жұмыс істеуге дайын болса да, бисексуал ер адамдарымен қарым-қатынас жасау қиын екенін жазды. Джеффрис гей ер адамдары әйелдерді сексуалдық зорлық-зомбылыққа ұшыратуға аз бейім екенін, ал бисексуал ер адамдары гетеросексуал ер адамдары сияқты әйелдерге қиындық туғызуы мүмкін екенін айтады. Керісінше, Лорейн Хатчинс пен Лани Каахуману редакциялаған «Би – кез келген басқа ат» (1991) антологиясы, қазіргі заманғы бисексуалдық құқық қозғалысы тарихындағы маңызды кітаптардың бірі саналады және онда (басқалармен қатар) Бет Эллиоттың «Бисексуалдылық: Лесбияндық феминизмге келген ең жақсы нәрсе?» атты мақаласы бар.

Bisexuality is rejected by some lesbian feminists as being a reactionary and anti feminist backlash to lesbian feminism. A bisexual woman filed a lawsuit against the lesbian feminist magazine Common Lives/Lesbian Lives, alleging discrimination against bisexuals when her submission was not published. A number of women who were at one time involved in lesbian feminist activism came out as bisexual after realizing their attractions to men. A widely studied example of lesbian bisexual conflict within feminism was the Northampton Pride March during the years between 1989 and 1993, where many feminists involved debated over whether bisexuals should be included and whether or not bisexuality was compatible with feminism. Common lesbian feminist critiques leveled at bisexuality were that bisexuality was anti feminist, that bisexuality was a form of false consciousness, and that bisexual women who pursue relationships with men were "deluded and desperate." However, tensions between bisexual feminists and lesbian feminists have eased since the 1990s, as bisexual women have become more accepted within the feminist community. Nevertheless, some lesbian feminists such as Julie Bindel are still critical of bisexuality. Bindel has described female bisexuality as a "fashionable trend" being promoted due to "sexual hedonism" and questioned whether bisexuality even exists. She has also made tongue in cheek comparisons of bisexuals to cat fanciers and devil worshippers. Lesbian feminist Sheila Jeffreys writes in The Lesbian Heresy (1993) that while many feminists are comfortable working alongside gay men, they are uncomfortable interacting with bisexual men. Jeffreys states that while gay men are unlikely to sexually harass women, bisexual men are just as likely to be troublesome to women as heterosexual men. In contrast, Bi Any Other Name (1991), an anthology edited by Loraine Hutchins and Lani Kaʻahumanu considered one of the seminal books in the history of the modern bisexual rights movement, contains (among other things) the piece, "Bisexuality: The Best Thing That Ever Happened to Lesbian Feminism? ", by Beth Elliot.

Трансгендерлерге қатысты көзқарастар

Лесби феминисттердің көзқарастары әр түрлі болғанымен, трансгендерлік құқық қозғалысын, транссексуалдар мен трансвеститтерді қабылдамайтын, трансгендерлерді ең жақсы жағдайда гендерлік алдаушылар немесе мүжілеу туралы дискурстың функциялары ретінде қарастыратын, ал ең нашар жағдайда дәстүрлі және зорлық-зомбылық гендерлік нормаларға қолдау көрсететін белгілі бір лесби феминисттік канон бар. Бұл – жан-жақты пікір таласқан мәселе. Шила Джеффрис бұл тақырыптағы аргументтерді «Unpacking Queer Politics» (2003) және «Gender Hurts» (2014) кітаптарында жинақтады. Транссексуалдыққа қатысты бұл көзқарастарды ЛГБТ және феминисттік қауымдастықтар трансфобиялық деп, сондай-ақ транссексуал ерлер мен әйелдерге қарсы жеккөрушілік сөз деп сынға алды. Лесби феминизм кейде жынысты ауыстыру хирургиясына қарсылықпен байланысты, себебі кейбір лесби феминисттік талдаулар жынысты ауыстыру хирургиясын BDSM-ге ұқсас зорлық-зомбылық түрі ретінде қарастырады. 1979 жылы лесби феминист Дженис Реймонд «Транссексуалдық империя: әйелдің еркек болуын жасау» атты еңбегін жариялады. Бүгінгі күні де даулы болып табылатын бұл еңбек транссексуализмнің – әсіресе оған психологиялық және хирургиялық тәсілдердің – дәстүрлі гендерлік стереотиптерді нығайтудағы рөлін, медициналық-психиатриялық кешеннің «жыныстық сәйкестікті» медициналық ету жолдарын, сондай-ақ транссексуалды емдеу мен операцияны қалыпты және терапиялық медицинаға айналдыруда маңызды рөл атқарған әлеуметтік және саяси контексті қарастырады. Реймонд транссексуализмнің «еркек аналық» және «әйелді еркектің бейнесіне сәйкес жасау» сияқты «патриархалдық мифтерге» негізделгенін айтады. Ол мұны «феминисттік сәйкестендіруді, мәдениетті, саясатты және сексуалдық қатынасты отарлау» үшін жасалғанын мәлімдейді және былай деп қосады: «Барлық транссексуалдар әйелдердің денелерін зорлап, нағыз әйел нысанын артефактқа дейін кемітеді, осы денені өздеріне иеленеді. Транссексуалдар әйелдерге шабуыл жасаудың ең айқын құралдарын жояды, осылайша олар зиянсыз көрінеді». Кітабында Реймонд Оливия рекордс-тың дыбыс инженері болған транс әйел Сэнди Стоун және Кристи Барски туралы бөлімдерді қамтиды, оларды екеуін де әйелдер кеңістігінде жік салуға тырысқандары үшін айыптайды. Бұл жазбалар осы тұлғаларға жеке шабуыл ретінде қатты сынға алынды. «Феминисттік өмір» (2017) еңбегінде Сара Ахмед лесби феминизмін трансфеминизммен негізгі және қажетті одақ ретінде көреді. Ахмед трансгендерлікке қарсы ұстанымның феминистікке қарсы ұстаным екенін, және гендерлік фатализмге (яғни, ұлдар ұл болады, қыздар қыз болады) зиян келтіретін жандарды қолдау үшін әлемдер құрудың феминисттік жобасына қарсы екенін санайды.

Though lesbian feminists' views vary, there is a specific lesbian feminist canon which rejects the transgender rights movement, transsexuals and transvestites, positing transgender people as, at best, gender dupes or functions of a discourse on mutilation; or at worst, shoring up support for traditional and violent gender norms. This is a position marked by intense controversy. Sheila Jeffreys summarized the arguments on this topic in Unpacking Queer Politics (2003) and Gender Hurts (2014). These views on transsexuality have been criticized by many in the LGBT and feminist communities as transphobic and constituting hate speech against transsexual men and women. Lesbian feminism is sometimes associated with opposition to sex reassignment surgery, as some lesbian feminist analyses see sex reassignment surgery as a form of violence akin to BDSM. In 1979, lesbian feminist Janice Raymond published The Transsexual Empire: The Making of the She Male. Controversial even today, it looked at the role of transsexualism – particularly psychological and surgical approaches to it – in reinforcing traditional gender stereotypes, the ways in which the medical psychiatric complex is medicalizing "gender identity", and the social and political context that has been instrumental in making transsexual treatment and surgery a normal and therapeutic medicine. Raymond maintains that transsexualism is based on the "patriarchal myths" of "male mothering," and "making of woman according to man's image." She claims this is done in order "to colonize feminist identification, culture, politics and sexuality," adding: "All transsexuals rape women's bodies by reducing the real female form to an artifact, appropriating this body for themselves Transsexuals merely cut off the most obvious means of invading women, so that they seem non invasive." In her book, Raymond includes sections on Sandy Stone, a trans woman who had worked as a sound engineer for Olivia Records, and Christy Barsky, accusing both of creating divisiveness in women's spaces. These writings have been heavily criticized as personal attacks on these individuals. In Living a Feminist Life (2017), Sara Ahmed imagines lesbian feminism as a fundamental and necessary alliance with trans feminism. Ahmed considered that an anti trans stance is an anti feminist stance, and against the feminist project of creating worlds to support those for whom gender fatalism (i. e. boys will be boys, girls will be girls) is deleterious.

Түсті феминизмнің лесбиянкасы

Түсті лесбиянкалар арасындағы феминизм 1970-ші жылдардың соңында ақ лесбиянка феминист авторларының жазған мәтіндеріне жауап ретінде туындады. Көбінесе, сол кездегі лесбияндық феминизм нәсіл, гендер және әлеуметтік жағдай арасындағы өзара байланыс мәселелерін мойындамады. Бұдан өзге, түсті лесбиян феминисттері феминизм қозғалысы мен "мәдени ұлтшылдық немесе нәсілдік мақтаныш идеологиясы" арасындағы қарым-қатынасты, сондай-ақ кең таралған мәтіндердегі айырмашылықтарды қарастырды. Ол былай деді: «Әйелдер ретінде біз өзіміздің айырмашылықтарымызды назарға алмауға немесе оларды өзгеріс күштері ретінде емес, бөліну мен күдік туғызатын себептер ретінде қарауға үйрендік. Қоғамсыз бостандық жоқ, тек жеке адам мен оның қысымы арасындағы ең осал және уақытша бітім шарты ғана бар. Бірақ қоғам дегеніміз – біздің айырмашылықтарымыздан бас тарту емес, сондай-ақ олардың жоқ деп жалған сөз айту да емес.»

Қара лесбияндық феминизм

Қара лесбиян феминизмінің бастауы 1970 жылдардың басындағы қара феминизм мен азаматтық құқық қозғалысынан туындайды. Қазіргі заманғы қара лесбиян феминисттік ғалым Кайла Адия Стори қара лесбиян феминизмін "цис және транс түстес квир әйелдерге қатысты әлемнің қарым-қатынасын жыныстық және сексуалдық тұрғыдан талдаудың ой-пікірі мен тәжірибесі" деп анықтайды. Қара лесбиян феминизмінің негізін қалаған көрнекті авторлардың қатарында Одре Лорд, Барбара Смит, Пэт Паркер, Кейт Рушин, Дорис Давенпорт, Шерил Кларк және Маргарет Слоан Хантер бар. Қара лесбиян феминизмі ақ, орта тапты және басым гетеросексуалды деп сипатталған бағытты феминистік қозғалыстағы расизм мәселесін қарастыру үшін пайда болды. Барбара Смит 1979 жылы жасаған мәлімдемесінде "расизмнің феминистік мәселе болу себебін феминизмнің өзіндік анықтамасымен түсіндіру оңай", ол "барлық әйелдерді: түсті әйелдерді, жұмысшы таптағы әйелдерді, кедей әйелдерді, денсаулығында кемістігі бар әйелдерді, лесбиянкаларды, қарт әйелдерді, сондай-ақ ақ нәсілді, экономикалық жағынан жақсы жағдайдағы гетеросексуал әйелдерді азат етудің саяси теориясы және тәжірибесі" болып табылады деді. Кейін, 1984 жылы ол қара лесбиян феминизмінің миссиясы туралы көзқарасын "империализмге, антисемитизмге, физикалық мүгедектерге, қарттарға және жастарға жасалған қанаушылыққа қарсы күресуге, сонымен қатар милитаризмге қарсы тұруға және ядролық жойқындыққа қарсы шығуға бағытталған қозғалыс, тар көзқарастың керісінше" деп кеңейтті. Көбінесе қара лесбиян феминистері ғалымдар емес, жазушылар болды және өз ұстанымдарын әдеби жолдармен білдірді. Алида Мей Блэк 1977 жылы қара феминизмнен өзгеше, қара лесбиян феминизмінің ұстанымы қара феминизмнің ұстанымындай нақты емес екенін және ол "мәтіндегі меңзеу" болғанын айтады. Бұдан басқа, қара нәсілді лесбиян феминистерінің ұстанымы олардың сұхбаттары мен қоғамдық сөздерінде айтылды. Мысалы, 1980 жылы "Американдық поэзиялық шолу" журналында жарияланған сұхбатында Одре Лорд "нағыз феминист әйелдермен қарым-қатынас жасаса да, жасамаса да, лесбияндық санамен жұмыс істейді" деді, сондай-ақ барлық қара әйелдер, мойындаса да, мойындамаса да, лесбиянды, өйткені олар "негізінен матриархалды қоғамның қалдықтарында өскен" және әлі де патриархаттың қысымына ұшырайды. Пэт Паркердің шығармалары оның өзі бастан өткен және басқа әйелдердің өмірінде байқаған қанаушылықты көрсетеді. Паркер өзінің "Сен жасыруға тырысқансың ба?" атты өлеңінде ақ феминистік қозғалыстағы расизмді айыптайды. Оның көптеген шығармаларында, соның ішінде "Womanslaughter" поэмасында ол қара әйелдердің өмірінде кездесетін зорлық-зомбылыққа назар аударады. Паркер күрделі жеке тұлға идеясын қорғады және оның пікірінше, революция оның жеке тұлғасының барлық элементтері "бірге келе алатын" кезде болады.

Black lesbian feminism originates from black feminism and the civil rights movement in the beginning of the 1970s. Kaila Adia Story, a contemporary black lesbian feminist scholar, defines black lesbian feminism "as the thought and praxis of an intersectional gendered and sexual analysis of the world's relationship to queer women of color specifically, both cis and trans". The prominent authors who were at the roots of black lesbian feminism include Audre Lorde, Barbara Smith, Pat Parker, Kate Rushin, Doris Davenport, Cheryl Clarke, and Margaret Sloan Hunter. Black lesbian feminism emerged as a venue to address the issue of racism in the mainstream feminist movement, which was described as white, middle class, and predominantly heterosexual. According to a 1979 statement by Barbara Smith, "the reason racism is a feminist issue is easily explained by the inherent definition of feminism", which is "the political theory and practice to free all women: women of color, working class women, poor women, physically challenged women, lesbians, old women, as well as white economically privileged heterosexual women." Later, in 1984, she extended her views on black lesbian feminism mission to "a movement committed to fighting sexual, racial, economic and heterosexist oppression, not to mention one which opposes imperialism, anti Semitism, the oppressions visited upon the physically disabled, the old and the young, at the same time that it challenges militarism and imminent nuclear destruction is the very opposite of narrow." Most prominent black lesbian feminists were writers rather than scholars and expressed their position in literary ways. Allida Mae Black states that unlike black feminism, in 1977 the position of black lesbian feminism was not as clear as the position of black feminism and was "an allusion in the text". Apart from this, the position of black lesbian feminists was expressed in their interviews and public speeches. As such, in a 1980 interview published in The American Poetry Review, Audre Lorde stated that a "true feminist deals out of a lesbian consciousness whether or not she ever sleeps with women", as well as that all black women, whether they admit it or not, are lesbians because they are "raised in the remnants of a basically matriarchal society" and are still oppressed by patriarchy. Pat Parker's work reflected the oppression she suffered and observed in lives of other women. In her poem Have you Ever Tried to Hide, Parker calls out racism in the white feminist movement. In her multiple works, including the poem "Womanslaughter", she drew attention to the violence Black women experience in their lives. Among others, Parker defended the idea of complex identities and stated that, for her, revolution will happen when all elements of her identity "can come along".

Комбахи өзенінің ұжымы

Комбахи өзенінің ұжымы – Бостон қаласындағы қара нәсілді феминисттер тобы, ол 1973 жылы Маргарет Слоан Хантер құрған Ұлттық қара нәсілді феминисттер ұйымына (NBFO) радикалды балама ретінде құрылды. Ұйым мүшелері үшін NBFO сексуалдық және экономикалық қанау мәселелеріне жеткілікті назар бөлмеді. Ұжым ақ феминистік қозғалыстағы расизмге және азаматтық құқықтар қозғалысындағы сексизмге наразы болған әйелдерді біріктірді. Ұйымның атауы 1863 жылы Гарриет Табман басшылығымен өткен Комбахи өзенінің шабуылына сілтеме жасайды, ол 750 құлды азат етуге мүмкіндік берді. Комбахи өзенінің ұжымы 1977 жылы ұйымның көзқарасын, сексуалдық, гендерлік идентичность, әлеуметтік топ, мүгедектік және жасқа байланысты қанаудың барлық түрлеріне қарсы екенін көрсететін мәлімдеме жариялады (кейіннен қиылыс теориясының құрамына енді). «Мәлімдемесінде» Комбахи өзенінің ұжымы өзін социализм мен империализмге қарсы бағытталған солшыл ұйым ретінде сипаттады. Ұйым сондай-ақ кейбір ақ феминисттік топтардан немесе NBFO-дан айырмашылығы, Ұжым мүшелері «прогрессивті қара нәсілді еркектермен ынтымақтастықта және фракциялануға қарсы» екенін, сондай-ақ «лесбияндық сепаратизмнің ұстанымы – тиімді саяси талдау немесе стратегия емес» деп мәлімдеді. Қара лесбиян феминизмінің ұстанымын ұстанатын басқа ұйымдарға 1974 жылы Нью-Йоркте құрылған және ең көне қара нәсілді лесбиян феминисттік ұйым саналатын Salsa Souls Sisters және 1979 жылы Вашингтонда құрылған Сапфир Сапфос жатады.

Бейнелеу өнері

Қара лесбиян феминисттік идеяларды білдіруге қолданылған жаңа өнер түрі – фильм. Атап айтқанда, марапат алған қара нәсілді лесбиян феминист Айша Шахида Симмонс «Жоқ! Зорлау туралы деректі фильм» (2006) фильмін жасады, бұл фильм зорлаудың гомофобия қаруы ретінде қалай пайдаланылатынын зерттейді. Өзі жыныстық шабуылдан зардап шеккен Симмонс үшін бұл фильм оның қара нәсілді феминисттік лесбияндық саяхатына зорлаудың қандай әсер еткенін зерттеу де болды.

Чикана лесбиян феминизмі

Чикана лесбиян феминизмі 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында Чикана феминизмі қозғалысынан туындады. Осы кезеңде Чикана феминизмі «Америка қоғамында Чиканалардың жағдайын жақсартуға бағытталған әлеуметтік қозғалыс» ретінде қалыптаса бастады. Чикано қозғалысынан бөлінген Чиканалар өздерінің саяси бағдарламаларын жасап, дәстүрлі әйелдер рөліне сын көзбен қарастыра бастады. Қара лесбиян феминистеріне ұқсас, Чикана лесбиян феминистері әдебиетті өзін-өзі тану, өз ойларын жеткізу және түрлі айыптаулармен байланысты тәжірибелерін қайта жазу құралы ретінде пайдаланды. Чикана лесбиян феминизмінің маңызды ойшылдарына Шери Морага, Глория Анзальдуа, Лидия Тирадо Уайт, Алисия Гаспар де Альба, Эмма Перес, Карла Трухильо, Моника Паласиос, Ана Кастильо, Наташа Лопес және Норма Аларкон жатады. «This Bridge Called My Back: Writings by Radical Women of Color» атты феминистік антологияда Морага мен Анзальдуа Чикана лесбиян феминистік миссияны былай сипаттайды: «Біз өзіміздің тәжірибеміздегі қайшылықтарды біріктіруге тырысамыз. Ақ феминистік қозғалыста біз – түстілерміз. Өз мәдениетімізде біз – феминистерміз. Көбінесе біз – гетеросексуалдар арасындағы лесбиянтармыз. Біз өзімізді атап, өз тарихымызды өз сөздерімізбен айту арқылы осы біріктіруді жүзеге асырамыз». Чикана лесбиян феминистік қозғалысының негізгі тұжырымдамаларының бірі – «денедегі теория», яғни «түсті әйелдің дене және қан тәжірибесі». Әдебиеттері мен өнері арқылы Чикана лесбиян феминистері денелік өмірлік тәжірибелерін зерттейді, бұл лесбияндық идентитітін құрудың маңызды аспектісі болып табылады. Морага былай деп жазады: «Өз рөлінен бас тартқан әйел, өз халқының «геноцидіне» үлес қосып, «ұлтына сатқын» деп есептеледі». Қысқасы, егер қарсылық білдірген әйел лесбиян болмаса да, олай деп саналады, өйткені Чикано санасындағы лесбиян сияқты, ол – una Malinchista. Мексика тарихындағы Малинше сияқты, ол да өз халқын құрту қаупі бар шетелдік әсерге ұшырап, бұзылып кеткен. Лесбияндық нәсіл үшін ақ адамның Чикананы пайдалануы ретінде қарастырылуы мүмкін, тіпті ол оған ешқашан қол тигізбесе де. Бұл таңдау оның жеке қалауы ретінде қарастырылмайды. Гомосексуализм – оның ауруы, ол Үшінші әлемнің адамдарын, ерлер мен әйелдерді жасырын түрде жұқтырады.

Chicana lesbian feminism emerged from the Chicana feminism movement in the late 1970s and early 1980s. During this time, Chicana feminism began to form as a "social movement aimed to improve the position of Chicanas in American society." Chicanas separated from the Chicano movement began drawing their own political agendas, and started to question their traditional female roles. Similarly to black lesbian feminists, Chicana lesbian feminists use literature as a way of naming themselves, expressing their ideas, and reclaiming their experiences flagged with a number of accusations. The key Chicana lesbian feminist thinkers include Cherrie Moraga, Gloria Anzaldúa, Lidia Tirado White, Alicia Gaspar de Alba, Emma Pérez, Carla Trujillo, Monica Palacios, Ana Castillo, Natashia López, and Norma Alarcón. In the feminist anthology This Bridge Called My Back: Writings by Radical Women of Color, Moraga and Anzaldúa describe the Chicana lesbian feminist mission as follows: "we attempt to bridge the contradictions in our experience. We are the colored in a white feminist movement. We are the feminists among the people of our culture. We are often the lesbians among the straight. We do this bridging by naming ourselves and by telling our stories in our own words." One of the foundational concepts of Chicana lesbian feminist movement is "theory in the flesh", which is "flesh and blood experiences of the woman of color." Through their literature and art, Chicana lesbian feminists explore their body lived experiences, a fundamental aspect in the construction of lesbian identity. Moraga writes how:the woman who defies her role is purported to be a "traitor to her race" by contributing to the "genocide" of her people In short, even if the defiant woman is not a lesbian, she is purported to be one; for, like the lesbian in the Chicano imagination, she is una Malinchista. Like the Malinche of Mexican history, she is corrupted by foreign influences which threaten to destroy her people. Lesbianism can be construed by the race then as the Chicana being used by the white man, even if the man never lays a hand on her. The choice is never seen as her own. Homosexuality is his disease with which he sinisterly infects Third World people, men and women alike.