Оңтүстік Каролина штатындағы Джонс аралы

Кіріспе

Джонс аралы – АҚШ-тың Оңтүстік Каролина штатындағы Чарльстон округінде орналасқан арал. Джонс аралы – Оңтүстік Каролина штатындағы ең үлкен арал. Ол Уадмалау, Сейбрук, Киава, Эдисто, Фолли және Джеймс аралдарымен шектеседі; Стоно және Киава өзендері Джонс аралын осы аралдардан бөліп тұрады. Бұл АҚШ-тың шығыс жағалауындағы төртінші үлкен арал, одан гөрі ірілері – Лонг-Айленд, Маунт-Дезерт аралы және Мартаның жүзімдігі. Джонс аралының ауданы 218 шаршы километр, халқы 21 500 адамды құрайды. Аралға алғашқы ағылшын отарлаушылары, Барбадостан келгендер, Сент-Джонс приходының құрметіне ат қойған.

Жабайы табиғат

Бұл аралда көптеген жабайы жануарлар мекендейді, оның ішінде бұғы, аллигатор, енот, койот, бобкат, сусар және жабайы шошқа бар. Өзендер мен батпақтар балық пен моллюскаға толы, әсіресе устрица мен дельфиндер көп. Құстардың түрлері жүздегенге жетеді. Олардың арасында ақбас бүркіт, оспрей, жабайы түйеқұс, сүрегі, бүркіт, қамысқар, балықшыл және үйректер бар. Флорасы мол, көптеген жергілікті және әкелінген түрлер, сондай-ақ егіс дақылдары өседі.

Колониялық дәуір (1670-1776)

Джонс аралында бастапқыда Киава сияқты көшпелі американдық тайпалар тұрған. Олар аң аулап, моллюскалар жинап күнекөрген. Еуропалықтар келген кезде, бұл тайпалар уже қоныстанған және егіншілікпен айналысқан. Хэтч Джонс аралынан өтіп, содан кейін Стоно өзенін кесіп, Джеймс аралын қоршауға алғысы келді. Одақ әскері конфедерат әскерімен сазды топалаңға айналатын жерде кездесті. Оңтүстік Каролинаның шамамен 2000 әскері АҚШ-тың 8000 шамасындағы күштерін тойтарды. Шіркеу, пастор Арчибальд Стобоның Оңтүстік Каролинаның ауылдық аймақтарында бес пресвитериан шіркеуін құру жоспарының бір бөлігі ретінде салынды. Айта кетейік, бұл – ағаш қаңқасынан салынған АҚШ-тағы ең көне шіркеулердің бірі. Джонс аралы пресвитериан шіркеуі 1792 және 1823 жылдары кеңейтілді. Шіркеу жұртшылыққа ашық, экскурсиялар ұсынады және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген. 2012 жылы шіркеуді пастор Джон Ван Девентер басқарды.

Хеброн орталығы бұрынғы Хеброн пресвитериан шіркеуі

Джонс аралындағы Хеброн пресвитериан шіркеуі 1865 жылы Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Грегг плантациясының жанында құрылды. Алғашқы ғимарат 1868 жылы бұрынғы құлдықтан босатылған шеберлер мен шіркеудің негізін қалаушылар Джексон МакГилл мен Джон Чишолмның Сибрук және Киава жағалауларында суда қалқып жүрген кеме апатынан табылған ағаштан салынды. 1970 жылғы сәуір айында Исмоил Моултридің басшылығымен қауым бұта шатырында ғибадат етуден жаңа ғимаратқа көшті. Шіркеу жергілікті пресвитериан шіркеуінің ақ көшбасшыларының өздерінің тәуелсіз шіркеуін құруға көмектесуден бас тартуына наразы болған босатылған құлдардың шағын тобының 1867 жылы пресвитериан синодына «Құл азат етілгендер шіркеуі» құру туралы петиция беруімен құрылды. Содан кейін штаттың барлық қалаларындағы ақ ересектер пресвитериан шіркеуінің толық бақылауын сақтау үшін күресті. Ауылдық жерлерде тұратын құлдар шіркеуді басқаратын ақ нәсілді қауым мүшелерінің осындай қатаң бақылауына ұшырамады. Хеброн пресвитериан шіркеуінің құрылысшылары шіркеудің ресми батасын күтіп, жұмысты аяқтамады. Құлдық кезінде Джонс аралының ақ пресвитериан шіркеуіне қатысқан қара нәсілділер алғашқы Хеброн пресвитериан шіркеуінің мүшелері болды. Қайта құрудан кейін оңтүстік пресвитериан шіркеуі барлық қараларды шіркеуден шығарып, оларды ғибадат ету үшін өздеріне лайықты орын табуға мәжбүр етті. Көптеген бұрынғы құлдар пресвитериандық сенімде қалуға бекінді, сондықтан олар бұта шатырында жиналып, ән айтып, дұға ететін. Сол кезде Моултри қара пресвитериан шіркеулерін Солтүстік пресвитериан шіркеуіне, қазір АҚШ-тың пресвитериан шіркеуіне (PCUSA) миссионерлік шіркеулер ретінде ұйымдастырды. Хеброн шіркеуінің құрылысы 1865 жылы дауыл кезінде ағаш жүгін тасымалдайтын шхунаны Солтүстік Эдисто өзенінің сағасындағы Киаваның оңтүстік-батысындағы ДеВэкс жағалауына шағылыстырған кезде басталды. Кеме апаты туралы хабар Грег плантациясының маңында қарағай ағаштары мен пальметто жапырақтарынан құс шіркеуін салған босатылған құлдар тобына тарады. Бұл хабарды бұта шіркеуінде қызмет өткізетін уағызшы Моултри Құдайдан келген сый деп қабылдады. Сент-Хелена аралында туып, елдегі азат етілген құлдарға арналған алғашқы мектептердің бірі - Пенн мектебінде білім алған Моултри қауымдағыларды құлдықтың сабынан арылып, оқуға және жазуға үйреніп, өз бостандығын қабылдауға шақырды. Оның білім беруге бағытталған уағыздары мен тікелей сөйлеу стилі оны Теңіз аралдарында тұратын қауымның арасында танымал тұлға етті және оның ықпалы Джонс аралынан Вадмалауға дейін Эдистоға дейін сезілді. Моултриге кемеге ілінген шхуна мен оның ағаш материалдары туралы хабар жеткенде, ол бұтадағы шіркеудің ең белсенді мүшелерін кеме апатына дейін жүзуге жіберді. Ондағы материалдарды жинап, баяу-ақ жағаға сүйретіп, өгіздер арбамен Үміт плантациясы арқылы құлдар салған алғашқы шіркеудің орнына жеткізді. Олар бұл шіркеуді Хаврон деп атады. Джексон МакГилл мен Джон Чишолм - құлдықта жүрген кезде өздерінің шеберліктерін дамытқан ағаш ұсталары. Бұл - Джонс аралында сақталған бірнеше ағаштан жасалған құрылымдардың бірі және ол азат етілген құлдар салған ең көне еркін құрылым. Олар шіркеудің төрт қабырғасының үш жағында балкондар мен балаты бар әсем ғимаратты салды. Бұл ғимарат аралдың бұрынғы құл халқының рухани орталығы ретінде шамамен 100 жыл қызмет етті, содан кейін қауым жаңа ғимаратқа көшті. Бұл Джонс аралының ең үлкен ескерткіштерінің бірі болып қала береді. Тарихтың көп бөлігі жазбаларда сақталмаған, бірақ қауым 225 мүшеден тұрды, оны пресвитериан шіркеуі 1873 жылға дейін тіркемеді. 1965 жылы жаңа шіркеу салу туралы шешім қабылданды. Әр мүшеге жаңа құрылыс қорын қолдауға 100 доллар салық салынды және 1969 жылға дейін, құрылыс басталғанға дейін, қаражат жинау жалғасты. Жұмыс баяу жүрді, мүшелердің уақыты мен ақшасы болған кезде ғана істелді. 1976 жылдың қараша айында қауым 2915 Бохикет жолындағы кірпіштен салынған жаңа шіркеуге көшіп барды, ал ескі шіркеу бос тұрды. 1980 жылы францискандық монахтар тобы тарихи шіркеуді қарттар үйіне айналдыруға көмектесті. Ірлі-зайыпты Ирен Келли мен Бернадин Джекс Чарльстон епархиясында бүкіл арал үшін бір ғана кішкентай шіркеу болғандықтан Джонс аралында экуменикалық бекет іздеді. Хебронның пасторы Дж. В. Вашингтонмен кездесу серіктестікке әкелді, ал әйел бауырлар бос Хеброн шіркеуінің ғимаратында Хеброн Сент-Франциск қарттар орталығын, қарттарға арналған қызметтер мен шұбатхананы құрды. 1980 жылдың ортасына қарай барлық дін өкілдері ескі шіркеуде апта сайын рухани білім мен тамақ алу үшін жиналатын. Алтарь тұрған жерде кішкентай ас үй құрылды, үстелдер қолөнер бұйымдарымен толтырылды. Тігін тобы құрылды және олар жинаған материалдардан әдемі тігін жұмыстарын жасады.

The Hebron Presbyterian Church on Johns Island was organized in 1865 at the end of the Civil War, near Gregg Plantation. The first building was constructed in 1868 using shipwreck lumber found floating on Seabrook and Kiawah beaches by formerly enslaved carpenters and founding members of the church, Jackson McGill and John Chisholm. Under the leadership of the Reverend Ishmael Moultrie, the congregation went from worshipping under a bush tent to a new building in April 1970. The church was formed when a small group of freed slaves, frustrated by the refusal of the white leaders of the local Presbyterian church to help establish their own autonomous church, submitted a petition to the Presbyterian synod in 1867 to establish a "Freedman’s church", a church erected by and for black people. A secular tug of war then commenced in cities across the state as white elders fought to retain total control of the Presbyterian Church. Former slaves living in rural isolation were not subject to such intense scrutiny by the parochial white parishioners’ governing the church. The builders of Hebron Presbyterian Church did not wait for the church's official blessing and completed work on their church. Blacks attending the white Presbyterian church of Johns Island during slavery constituted the membership of the original Hebron Presbyterian Church. After reconstruction, the white Presbyterian Church of the South dropped all Blacks, causing them to find a place of their own in which to worship. Most of the former slaves were determined to remain with the Presbyterian faith so they met in a bush tent, singing and praying. At that time, Moultrie went about organizing Black Presbyterian churches as mission churches to the Northern Presbyterian Church, now the Presbyterian Church USA (PCUSA). Construction of Hebron Church began in 1865 when a tempest blew a schooner carrying a load of timber against the DeVeaux Bank, an estuarine island southwest of Kiawah at the mouth of the North Edisto River. Word of the shipwreck spread to a group of freed slaves who had constructed a bush church out of pine trees and Palmetto fronds on a plot of land near Gregg Plantation. Moultrie, an evangelist who led service at the bush church, perceived this news as a gift from God. Born on St. Helena Island and educated at the Penn School, one of the country's first schools for freed slaves, Moultrie encouraged his congregation to shrug off the mantle of servitude and embrace their freedom by learning to read and write. His pulpit of education and his extemporaneous style of preaching made him a popular figure among the community that inhabited the Sea Islands and his influence was felt from Johns Island to Wadmalaw to Edisto. When word of the marooned schooner and its bounty of timber reached Moultrie, he dispatched the heartiest members of the bush church to row out to the shipwreck. The errant material was collected and slowly towed to shore, where a covey of oxen cart carried it across Hope Plantation to the site that would become home to the area's first church built by and for freed slaves. They named the church Hebron in honor of the ancient holy city referenced in the book of Genesis. Jackson McGill and John Chisholm were carpenters whose skills were developed during enslavement. The mortise and tenon timber frame structure is one of the few that remain on John's Island and it is the oldest freestanding structure built by freed slaves. They constructed a handsome building which consisted of a narthex and balconies along three of its four walls to maximize the number of congregants who could fit in the church. This building served as a spiritual center of the island's formerly enslaved population for almost 100 years when the congregation moved to a newer building. It remains one of Johns Island's greatest landmarks. Much of the history does not exist in written annals, but the congregation was a robust 225 members, which was not recorded by the Presbyterian church until 1873. The Church prospered and in 1965 it was decided to erect a new church. Each member was taxed $100 in support of the new building fund and fundraising progressed until 1969, when construction began. Work was slow, taking place when the members had time and money. In November 1976, the congregation moved to the new brick church at 2915 Bohicket Road, and the old church sat empty. In 1980 a group of Franciscan nuns helped convert the historic church into a senior citizens' center. Sisters Irene Kelly and Bernadine Jax were in search of an ecumenical outpost on Johns Island since the Charleston Dioceses had only one small church for the entire island. A meeting with Hebron's Pastor, J. W. Washington, yielded a partnership, and the sisters founded the Hebron St Francis Senior Citizen Center, a ministry and soup kitchen for elder citizens, in the empty Hebron Church building. By the mid 1980s people of all faiths were congregating at the old church for a weekly dose of spiritual enlightenment and nourishment. A small kitchen was created where the altar had stood, and tables were filled with handicrafts. A quilting group was formed and they created beautiful quilts with material they collected,

1989 жылы «Хуго» дауілі болды, ол оның негізін зақымдап, сәл қисайтып жіберді. Францискандықтар кетіп қалды және олардың орнын Альфреда Гиббс Смайли Лаборд толтырды. Ол зақымдалған ғимаратта жиналатын Хеброн тобының жүрегіне айналды. Лаборд суретші Мэри Уайтпен дос болды. Бір күні Лаборд пештен ыстық жүгері нанын алып шығып тұрғанда, Уайт келіп, «Жүгері нанының бір жағы күйген, себебі шіркеу едені қисайған» деп байқады. Олар дос болып, олардың достығы «Афреданың әлемі» кітабында баяндалды. Кітаптың танымал болуы Мексика мен Гавайи сияқты алыс елдерден тігіншілерге маталармен толтырылған жәшіктерді әкелді, соның нәтижесінде шағын Ренессанс басталды. Ғимараттың нашарлауы жалғасты, алаңдаған Уайт тарихи қазына туралы Киава тұрғындарына хабарлады, олар көп ұзамай белсенділікке кірісті. Қауым және белсенді қоғам мүшелері 2003 жылы шіркеу тарихы мен қажеттіліктеріне назар аудару үшін алғашқы Гулла галасын өткізді. Қаражат жинау шаралары шам жағылған қызметтен және шатырдан ілінген тігін жұмыстарынан басталды. Қаражат жинау жұмысы ең алдымен ақаулы шатырды жөндеуге және қабырғалардың қисайғанын түзетуге бағытталды. Бұл қауымға жаңа үміт сыйлады, бірақ алғашқы галадан үш жыл өткен соң, топ өз анасы Альфреда Лабордты жоққа шығарды. Оның қаназасына 600-дан астам адам қатысты. Пастор Риверс сөйлеген сөзінде Лабордтың өмірін қиындыққа толы, басқаларға өзімшілдікпен қызмет ету және сенімнен туған күштің өмірі ретінде сипаттады. Лаборд Уайтқа және реставрация үшін жалдаған сәулетші Кристофер Роузға да шабыт берді. Реставрация кезінде балкон еденінің тіреуіш ағаштарының ерекше қисықтығы байқалды, бұл кеме апатынан құтылған шхунаның шынымен де рухани тіреу ретінде жаңа өмір алғанын растады. Бұл шіркеудің ауызша тарихын растады. Бүгінде Хеброн пресвитериан шіркеуінің ғимараты Джонс аралындағы ең көне құрылымдардың бірі болып табылады және түпкілікті шеберлер жасаған ерекше сәулеттік ерекшеліктерге ие.

In 1989, Hurricane Hugo struck, damaging its foundation and giving it a slight lean. The Franciscans left and this void was filled by Alfreda Gibbs Smiley LaBoard. She became the heart of the Hebron group meeting in the damaged building. Laboard became friends with Mary Whyte, a painter of note. One day LaBoard was taking a pan of hot cornbread from the oven and Whyte arrived and observed that "The cornbread was burnt on one end because the floor of the church was slanted". They became friends and this friendship was chronicled in the book Afreda’s World. The book's fame resulted in boxes of cloth for the quilters arriving from places as far away as Mexico and Hawaii, and a mini Renaissance was begun. The building continued to deteriorate, and an alarmed Whyte spread the word of the historical treasure to a handful of Kiawah residents who did not take long to become active. The congregation and dedicated community members hosted its first Gullah Gala in 2003 to raise awareness of the church's history and needs. Fundraising began with a candlelight service with quilts hung from the rafters. The fundraising focused first on repairing a leaky roof and the tilting of the walls. This created new hope for the congregation, but three years after the first gala, the group lost their Matriarch, Alfreda LaBoard. More than 600 people attended her funeral. In Reverend River's eulogy, he characterized LaBoard's life as one of suffering, selfless service to others and strength born from faith. LaBoard also served as an inspiration to Whyte and the architect hired for the restoration, Christopher Rose. During the restoration it was revealed that the wooden cants of the balcony floor joists possess a distinctive curvature, which confirms the rostrum of the shipwrecked schooner was indeed given new life as a spiritual bulwark. This confirmed the oral history of the church. Today the Hebron Presbyterian Church building is one of the oldest structures on Johns Island and contains unique architectural features created by the original carpenters.

Аңшы емен

Джонс аралында өсетін Оңтүстік тірі емені – Angel Oak. Бұрын 1500 жылға жуық өмір сүрген деп есептелген еменнің қазіргі шамамен жасы 400-500 жылды құрайды. Еменнің биіктігі 20 метр (65 фут), діңінің айналымы 8 метр (25,5 фут). Көпшілік пікірге қарамастан, Angel Oak Миссисипи өзенінің шығысындағы ең ескі ағаш емес, себебі Оңтүстікте өсетін көптеген аққабақ кипарис ағаштары одан да жүздеген жылдар көне. Angel Oak 1717 жылы Якоб Уэйтке жер берілген жердің бір бөлігінде орналасқан. 1991 жылы Чарльстон қаласы Angel Oak-ты сатып алды. Бүгінде Angel Oak паркіне келгендер ағашқа жақыннан тамашалай алады. Парк аумағында сыйлық дүкені мен демалысқа арналған үстелдер бар.

Мюллет Холл ат спорты орталығы

Мюллет Холл ат спорты орталығы Джонс аралындағы Мюллет Холл жолында орналасқан. 738 гектар жерді және 32 шақырымдық жолдарды қамтитын орталық, ат спорты жарыстары, фестивальдар мен іс-шараларға үй иесі. Мюллет Холл ат спорты орталығын жоспарлау 2000 жылы басталды. Оған төрт көрме алаңы, бір Гран-при алаңы, 40 гектар шөп алаңы, 196 жылқы тұрақты орны, сондай-ақ секіру және жаттығу алаңдары кіреді.

Чарльстон шайқасының қайта жасалуы

Жыл сайын Шарльстон шайқасын қайта жаңғырту Джонс аралындағы Ривер Роудтың жанындағы Легар фермасында өтеді. Бұл шара 2004 жылы басталды және 19 ғасырдың соғыстарын, тағамын, музыкасын және мәдениетін қамтиды. Қайта ойнатылатын шайқастардың бірі – Джонс аралындағы 1864 жылғы "Қанды көпір шайқасы". 2013 жылдан бастап бұл шара Американың барлық соғыстарының "уақыт жолы" ретінде көрсетіледі. Джонс аралы пресвитериан шіркеуімен қатар, "Жылжымалы жұлдыз" залы мен "Прогрессивтік клуб" тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген.

Джонс аралындағы филиалдың кітапханасы

Джонс аралындағы филиалдық кітапхана, Мейбанк тас жолынан жақын жерде орналасқан, Чарльстон округінің қоғамдық кітапхана жүйесінің құрамына кіреді. 2004 жылы ашылған, құны 4,3 миллион долларлық кітапхана Чарльстон округінің қоғамдық кітапхана филиалдарының ең ірісі болып табылады. 16 000 шаршы фут (шамамен 1486 шаршы метр) аумақты алып жатқан бұл кітапхана, округтегі кәдімгі кітапхана филиалдарынан екі еседен астам үлкен. Ол Джонс аралы, Уадмалау аралы, Киава аралы және Сибрук аралы тұрғындарына қызмет ету үшін салынды. Кітапхананың жоспарлау жұмысы бес жылға созылды, ал құрылысы 2003 жылдың желтоқсан айында басталды.

Көпірлер

Джон Ф. Лаймхаус еске алу көпірі
Пол Ж. Гелеготис еске алу көпірі