Кіріспе
Америкалық өнер тарихшысы (1924–2019) сэр Джон Патрик Ричардсон (6 ақпан 1924 – 12 наурыз 2019) – британдық өнер тарихшысы және Пабло Пикассоның өмірбаянын жазған автор. Ричардсон сонымен қатар өнеркәсіптік дизайнер және The New Observer журналының рецензенты болып жұмыс істеді. 1952 жылы ол Провансқа көшіп, Пикассо, Фернан Лежер және Николас де Стаэльмен дос болды. 1960 жылы Нью-Йоркке көшіп, тоғыз галереяда Пикассоның ретроспективасын ұйымдастырды. Содан кейін Christie's оны АҚШ-тағы кеңсесін ашуға тағайындады және ол оны келесі тоғыз жыл бойы басқарды. 1973 жылы Ричардсон Нью-Йорк галереясы M. Knoedler & Co., Inc.-ке 19-шы және 20-шы ғасырлар суреттері бойынша вице-президент ретінде қосылды, ал кейіннен өнер туындыларына маманданған Artemis инвестициялық қорының басқарушы директоры болды. 1980 жылы ол бар уақытын Пикассоның өмірбаянын жазуға арнады. Ол сондай-ақ The New Yorker және Vanity Fair журналдарына материалдар жазды. 1993 жылы Ричардсон Британ академиясының мүшесі болып сайланды, ал 1995 жылы Оксфорд университетінің Слейд көркемсурет профессоры болып тағайындалды. 2011 жылы Францияның Ordre des Arts et des Lettres орденімен марапатталды, ал 2012 жылы Британ империясы орденінің кавалер-командующийы болып тағайындалды.
Sir John Patrick Richardson, (6 February 1924 – 12 March 2019) was a British art historian and biographer of Pablo Picasso. Richardson also worked as an industrial designer and as a reviewer for The New Observer. In 1952, he moved to Provence, where he became friends with Picasso, Fernand Léger and Nicolas de Staël. In 1960, he moved to New York and organized a nine gallery Picasso retrospective. Christie's then appointed him to open their U. S. office, which he ran for the next nine years. In 1973 he joined New York gallery M. Knoedler & Co., Inc., as vice president in charge of 19th and 20th century painting, and later became managing director of Artemis, a mutual fund specializing in works of art. In 1980 he started devoting all his time to writing and working on his Picasso biography. He was also a contributor to The New Yorker and Vanity Fair. In 1993, Richardson was elected to the British Academy and in 1995 he was appointed Slade Professor of Fine Art at the University of Oxford. He was awarded France's Ordre des Arts et des Lettres in 2011 and in 2012 was appointed Knight Commander of the Order of the British Empire.
Жастар және білім беру
Джон Патрик Ричардсон 1924 жылғы 6 ақпанда Лондонда, Бур соғысындағы генерал-квартирмейстер, Армия және Әскери-теңіз дүкендерін құрған сэр Уодхаус Ричардсонның үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Оның анасы Пэтти (қызметтес аты Кроккер); оның кіші әпкесі (1925 ж.т.) және кіші інісі болған. 1929 жылы, ол бес жаста болғанда, әкесі қайтыс болды, ал анасы оны екі тізбектей дайындық мектебіне білім алуға жіберді, онда ол бақытсыз болды. Он үш жасқа келгенде ол Стоу мектебінде интернатқа түсті, онда ол сәулет және ландшафтқа ғашык болды, сондай-ақ Пикассо және басқа да инновациялық суретшілердің туындыларымен танысты. 1939 жылы және Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуымен Ричардсон суретші болғысы келетінін білді және он жеті жасқа толмастан Слейд көркемсурет мектебіне (сол кезде Оксфордқа эвакуацияланған) қабылданды, онда ол Джеффри Беннисон және Джеймс Бейлимен дос болды. Әскери қызметке шақырылғаннан кейін ол Ирландия гвардиясына қабылданып, бірақ дер кезінде ревматизмге шалдығып, әскерден босатылды. Осы кезеңде ол Фрэнсис Бэкон және Люциан Фрейдпен танысып, дос болды, кейіннен олар екеуі де оның портреттерін салған. Соғыстың қалған бөлігін ол Лондонда анасы мен туыстарымен өткізді. Күндіз ол өнеркәсіптік дизайнер болып жұмыс істеді, содан кейін The New Observer журналының рецензенты болды. Гомосексуал болған ол 1949 жылы өнер тарихшысы және коллекционер Дуглас Купермен танысты, олармен келесі он жыл бойы өмірін бөлісті.
Дуглас Купермен байланыс
Ричардсон 1952 жылы Францияның оңтүстігіндегі Провансқа көшіп барды, осы кезде Купер Авиньон маңындағы Кастиль қамалын сатып алып, ескірген қамалды ерте кубизмнің жеке мұражайына айналдырды. Купер Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Париж өнер ортасында белгілі болған және өнер бизнесімен де айналысқан; жеке коллекциясын құру арқылы ол көптеген суретшілермен жеке танысып, оларды достарымен таныстырды. Ричардсон Пикассо, Леже және де Стаэльмен де жақын дос атанды. Өмірінің осы кезеңінде ол Пикассоның портреттеріне қызығушылық танытып, жарияланым жасау туралы ойланды; 20 жылдан кейін бұл жоспарлар оның төрт томдық «Пикассоның өмірі» атты өмірбаянына ұласты, соңғы томы 2022 жылы жарық көрді.
Нью-Йорк
1960 жылы Ричардсон Куперді тастап, Нью-Йорк қаласына көшіп барды, онда 1962 жылы тоғыз галереяда Пикассоның ретроспективасын және 1964 жылы Брактың ретроспективасын ұйымдастырды. «Christie’s» аукциондық үйі оны АҚШ-тағы кеңсесін ашуға тағайындады, оны келесі тоғыз жыл бойы басқарды. 1973 жылы Ричардсон «M. Knoedler & Co., Inc.» Нью-Йорк галереясына 19 және 20 ғасырлар суреттеріне жауапты вице-президент болып қосылды, кейіннен өнер туындыларына маманданған «Artemis» компаниясының басқарушы директоры болды. 1980 жылы Ричардсон бар уақытын жазуға арнауға шешім қабылдады. Пикассоның өмірбаянын жазумен қатар, ол «The New York Review of Books», «The New Yorker» және «Vanity Fair» журналдарына материалдар жазды. 1993 жылы Ричардсон Британ академиясының мүшесі болып сайланды, ал 1995 жылы Оксфорд университетінің Слейд өнер профессоры болып тағайындалды. Төртінші томның мазмұны алғашқыда 1930 жылдардың басынан 1944 жылы Париждің азат етілуіне дейінгі кезеңді қамтуы тиіс болған. Төртінші том жоспардан қалып қойғанымен (оны 2014 жылы «Alfred A. Knopf» баспасында жариялау жоспарланған еді), Ричардсон 2016 жылдың ақпан айында Ален Эльканмен сұхбаттасқанда оны аяқтау жұмыстарын жалғастырып жатқанын айтты. Ричардсон сол кезде жоба бойынша үш көмекшімен күн сайын, тіпті демалыс күндері де жұмыс істеп жатқанын мәлімдеді. Ол «1939 жылға дейін жұмыс істедім» деді және «соғысты аяқтауға үміттенемін» деп қосты. Пикассоның 1943 жылға дейінгі өмірін қамтитын төртінші том 2021 жылдың қарашасында, автордың қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Купердің қайтысынан он бес жыл өткен соң Ричардсон 1999 жылы «Солдат шәкірті. Пикассо, Прованс және Дуглас Купер» атты естеліктер жинағын және 2001 жылы «Қасиетті монстрлар, қасиетті шеберлер» атты эсселер жинағын жариялады. Ол Нью-Йорктегі «Gagosian Gallery» галереясында марқұм Пикассоның «Mosqueteros» көрмесінің кураторы болды. Лондонның «Gagosian Gallery» галереясы үшін ол 2010 жылы тағы бір осындай көрмені ұйымдастырды: «Пикассо. Жерорта теңізі жылдары (1945–1962)», ол 4 маусымнан 28 тамызға дейін өтті. 2011 жылы Ричардсон мен Диана Видмайер Пикассо Нью-Йорктегі «Gagosian Gallery» галереясында «Пикассо мен Мари Тереза: L’amour fou» атты тағы бір ірі Пикассо көрмесін ұйымдастырды, сонымен қатар Ричардсон осы көрмеге арналған кітаптың авторы болды. Сондай-ақ 2011 жылы Ричардсон Франция мен бүкіл әлемдегі өнерді дамытуға қосқан үлесі үшін Францияның «Ordre des Arts et des Lettres» орденімен марапатталды. Ричардсон 2012 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде өнерге қызметтері үшін Британ империясы орденінің кавалер-командующийы (KBE) болып тағайындалды.
Өлім
Ричардсон 2019 жылдың 12 наурызында Нью-Йорк қаласында 95 жасында дүние салды.
Эсселер мен баяндамалар
"Бэкон Агонисттер", "Нью-Йорк кітаптар шолуы", 17 желтоқсан 2009. "Кубизм шоуды ұрлайды", Vanity Fair, 634 том, 84-85 беттер (2013 жылғы маусым).