Мичиган штатындағы Presque Isle маяғы туралы ақпарат. 1870 ж. салынған, бұл маяқ АҚШ-тағы ең көп маяқтары бар штаттың бірі. Тарихы мен құрылысы туралы толық мәлімет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мичиган штатындағы шамшырақ, АҚШ.
Lighthouse in Michigan, United States
Жаңа Преск-Айл шамшырағы 1870 жылы Мичиган штатының Преск-Айл қаласында, Гранд-көлінің шығысында, осы атпен аталатын жарым аралында салынды. Бұл Мичиган штатындағы 149 шамшырақтың бірі, бұл басқа штаттардан көп. Әсіресе жағалаудың өзгеруіне немесе бастапқы ғимараттың тозуына байланысты, бұрынғы шамшырақ, яғни Old Presque Isle Light-тың жанына жаңа шамшырақ орнату жиі кездеседі.
The New Presque Isle Light was built in 1870, at Presque Isle, Michigan, east of Grand Lake, and sits on the namesake peninsula. It is one of 149 lighthouses in Michigan, more than any other state. Because of changing shoreline particularly, or alternatively deterioration of the original building, it is not uncommon for a replacement lighthouse to be placed in the vicinity of an earlier light, in this case, the Old Presque Isle Light.
Тарих
АҚШ Армиясының Инженерлер корпусының майоры Орландо М. По жаңа маяқтың жоспарларын жасады және жалпы құрылыс шығындары бұрын бөлінген қаражаттан 21 000 долларға артық болатынын ұсынды; ұсынылған сома сол кездегі таңқаларлық мөлшерді ескере отырып, салыстырмалы түрде шамалы болды, өйткені ол Spectacle Reef Light құрылысына одан да көп қаржы жұмсады. (По сонымен қатар Азамат соғысы кезінде генерал Уильям Текумсе Шерманның әйгілі «Теңізге жорығы» науқанының бас инженері болды.) Ол жеткілікті қаржы жинағаннан кейін, құрылыс материалдарын жинап, жұмыс күшіне конкурс өткізіп, жұмысшылар бригадасын ұйымдастырды. 1870 жылдың жазында «Уоррингтон» кемесі жұмысшылар тобы мен материалдарды портына жеткізді. Маяк кемесі – бұл маяқтың жұмысын қамтамасыз ететін, оған керек заттарды жеткізіп тұратын кішкентай кеме. Олар станцияға қызмет көрсету үшін, оны азық-түлік, жабдықтар және құрылыс материалдарымен қамтамасыз ету үшін келетін. Жұмыс 1871 жылдың жазының басында аяқталды. Негіз жерден 3,05 метр тереңдікте орналасқан, ал 19 футтық негіз галереяның астында 3,66 метрге дейін тарылады. Жаңа мұнара қос қабырғалы болып салынды. Преск аралындағы жел мен толқындар Станнард тасы сияқты алыс орналасқан жерлердегідей күшті болмаса да, қабырғалар Хьюрон көлінің кез келген ауа райына төтеп бере алады. Айналма тәрізді құйылған темір баспалдақ маякшыны 138 сатылы жолмен жоғарғы галереяға жеткізді. Бұл жоспардың ерекшелігі мен әсемдігі Ұлы көлдер маңындағы басқа да бірнеше маяктарды оның дизайнын үлгі етіп алуға шабыттандырды. (Супериор көліндегі Outer Island және Au Sable Point, ал Мичиган көліндегі Big Sable Point және Grosse Point маяқтары ұқсас құрылымды пайдаланып қайта салынды.) Мұнараны екі қабатты күзетші үйімен 16 футтық жабық дәліз жалғастырды, бұл күзетшілерге нашар ауа райында мұнараға қауіпсіз өтуге мүмкіндік берді. Үйдің астында толыққанды жертөлке салынды, онда күзетшілер жеке заттарын және шамға майды сақтайтын.
It was U. S. Army Corps of Engineers Major Orlando M. Poe who designed the plans for the new lighthouse, and proposed the total construction cost to be 21,000 dollars more than what was previously appropriated; the amount proposed was relatively modest, given the then astounding figures he would expend on building the Spectacle Reef Light. (Poe was also the chief engineer on General William Tecumseh Sherman's famous “March to the Sea” during the Civil War.) When he received enough funding, he gathered construction materials, obtained bids for labor, and organized a working crew. The tender Warrington brought the working party and materials to the harbor in the summer of 1870. A lighthouse tender was a smaller ship that would take care of its supported lights. They would come to service the station, keeping it stocked with food, supplies, and construction materials. Work was completed in early summer of 1871. The base was 3.05 m below the ground, with the base of nineteen feet tapering off to 3.66 m right below the gallery. The new tower was built with double walls. Though the winds and the waves here at Presque Isle would not be nearly as rough as they could be at more remote locations like Stannard's Rock, the walls would still stand strong against any harsh weather Lake Huron could deliver. A spiral cast iron stairway led the Lighthouse keeper 138 steps to the top gallery. This plan was so unique and elegant that it inspired several other lighthouses around the Great Lakes to copy its design. (Outer Island and Au Sable Point on Lake Superior, and Big Sable Point Light and Grosse Point Light on Lake Michigan were recreated using a similar structure.) A sixteen foot covered passageway connected the tower to the two story keeper's dwelling, allowing for extra protection when the keepers would go to the tower in harsh weather. A full cellar was built under the house, and here the keepers would store personal items as well as oil for the lamp.
Френель линзасы
Шам үшін Париждің Генри Лепоте компаниясы өндірген алты фут биіктіктегі үшінші реттік Френель линзасы қолданылды. Бұл линзаны сол есімді француз ғалымы ойлап тапты және ол елдегі мұнараларда жылдам танымал болды. Оның берік, тиімді линзасы бұрынғы тәсілдерге қарағанда – ашық от, кит майымен немесе кішкентай шамдармен жарықтандыруға қарағанда – жарықты әлдеқайда алысқа тастай алды. Френель линзасы жүйесі маяктардағы бұрынғы линзалардан үлкен жетістік болды, бірақ ол 1850-ші жылдарға дейін АҚШ-та және Ұлы көлдерде кеңінен қолданылмады. Линза жарықтың аз бөлігін ғана "жоғалтуға" мүмкіндік берді, яғни шашырап, суға және келіп жатқан кемелерге тікелей түспеді. Френель мұны линзаның айналасындағы жарықты сындырып, бір бағытта шоғырландыратын концентрлі сақиналар жасау арқылы іске асырды. Осылайша, бірнеше шақырым қашықтықтағы көлдердегі кемелер өте жарқын жарықты көре алды. Бұл артықшылық көлдердегі дауылды немесе қауіпті ауа райында жоғалған көл жүк тасымалдаушылары мен жолаушылар кемелері үшін өте маңызды болды. Ол бұрынғы линзалар жүйесінен – Льюис жүйесінен де артықшылыққа ие болды. Бұл жүйені бұрынғы теңіз капитаны Уинслоу Льюис жасаған, ол параболалық рефлектор арқылы қуыс шамның жарығын бағыттады. Бұл шам ауа ағынымен күшейтіліп, алты-жеті шамның жарығын берді. Дегенмен, рефлекторлардың көмегімен де, ол Френель линзасы жүйесі сияқты көп жарық бере алмады. Сонымен қатар, оны тазалау және күтіп ұстау қиын болды, сондықтан үнемі жөндеу, реттеу және басқа да техникалық қызметтер қажет болды. Әрине, Френель линзасы жүйесі Маяктар қызметі үшін және Преск-Айл Харбор маяғы үшін ең қолайлы таңдау болды. Преск-Айл маяғында ешқандай жыпылықтау жүйесі орнатылмады, бірақ мұндай мүмкіндік сақталды. Көбінесе кемелер екі түрлі жарықты жыпылықтайтын маяк арқылы ажырата алады. Маяк өзі айналып, 360 градусқа жарық шашырады немесе шамның айналасында айналатын, жарықты бірнеше секундқа ғана ашып беретін қорғалмаған кішкентай бөлігі бар соқыр шам айналады. Айналуды ауыр салмақтар бақылап, гравитация күшімен баяу төмен түседі. Шамшырақшы бірнеше сағат сайын айналатын маяқты немесе соқыр шамды "қайта іске қосатын" еді. Алайда, Преск-Айл маяғының жарығы тұрақты болды.
A third order Fresnel lens, which stood six feet in height—manufactured by Henry LePaute Cie. of Paris—was used for the lamp. This lens was invented by a Frenchman of the same name, and it quickly became popular in towers across the country. Its strong, efficient lens was able to cast light much farther than previous techniques: open flame, light fueled by whale oil, or small wicks. The Fresnel lens system was a great improvement over previous lenses in lighthouses, but it was not until the 1850s that it was commonly adopted in the United States and on the Great Lakes. The lens allowed only a small amount of light to “escape” – that is, disperse and not shine directly to the water and incoming vessels. Fresnel was able to do this by creating various concentric rings surrounding the lens that would bend the light, ultimately focusing it in one direction. A very intense light could thus be seen by boats on the Lakes several miles away. This advantage would be very valuable for the lake freighters or passenger steamers lost in a storm or dangerous weather that is prone to occur on the Lakes. It also had advantage over a previous system of lenses – the Lewis system. With this system, designed by a former sea captain named Winslow Lewis, a parabolic reflector directed light emitted from a hollow tube wick. This wick was intensified by a draft of air that would flow over it, creating the light of six or seven candles. Even with the reflectors, the lens still could not produce nearly as much light as the Fresnel lens system. Furthermore, it was difficult to clean and maintain, resulting in constant repair, adjustment, and other maintenance. Clearly, the Fresnel lens system was the optimum choice for the Lighthouse Service and for the Presque Isle Harbor lighthouse. The light at Presque Isle was not installed with any sort of flashing system, though the option was left available. Often, boats are able to distinguish between two different lights by a Flashing beacon. Either the beacon itself would rotate, and thus illuminate 360° around the lighthouse, or a blinder with only a small portion unshielded would rotate around the lamp, exposing the bright light for only a few seconds. The rotation was controlled by heavy weights that would slowly sink due to gravity. Every few hours the lightkeeper would “wind up” the rotating beacon or blinder. However, Presque Isle's light was a steady beacon.
Жарық сақшылары
Патрик Гаррати, Абрахам Линкольн таңдаған ескі маяқтың төртінші күзетшісі, сонымен қатар жаңа маяқтың бірінші күзетшісі болып тағайындалды. Оның әйелі Мэри Патрикпен бірге көмекші күзетші болып жұмыс істеді. Кейін, 1886 жылы, оның 18 жасар ұлы Томас осы лауазымды иеленді және 1935 жылға дейін маяқтың жарығын күткен. Маякшының міндеті шексіз болды. Станция әрдайым таза және тәртіпті болуы керек еді, линза күнделікті тазаланып, екі айда бір жуылып, жыл сайын арнайы жылтыратылуы тиіс еді. Фитильдерді күнделікті қысқару қажет болды. Жарық мұнараларының жағдайы үнемі жақсы болуын қадағалау керек еді, осы үшін оларды тазалау, қарды қазу және басқа да күтімдер жасау қажеттілігі туатын. Бұл түнгі жұмысқа дайындық ретінде сағат 10-ға дейін аяқталуы керек еді. Сонымен қатар, көптеген маякшылар мүлікте бақша шаруасын жүргізіп, кемелер келмейтін кезде өздерін таза көкөністермен қамтамасыз ететін. Маяктар жөніндегі кеңес жарықтардың, мұнаралардың және станциялардың жағдайына бақылау жүргізу үшін инспекторларды үнемі жіберіп тұратын. Инспекторлардың келуі күтпегендей болуы тиіс еді, бірақ көл маңындағы станцияларда телефон орнатылғаннан кейін күзетшілер басқаларына олардың келуі мүмкін екенін ескерте алатын болды. Соңғы минутта линзалар тазаланып, станциялар жуылып, күзетші мен оның отбасы таза киім киіп, станцияның жақсы бейнесін қалыптастыруға көмектесетін. Бұл тексерулер жеңіл-жеңілге алынбады.
It was Patrick Garraty, selected by Abraham Lincoln as fourth keeper of the old lighthouse, who was also instated as first keeper of the new lighthouse. His wife Mary was appointed by Patrick as assistant keeper. Later, in 1886, his 18 year old son Thomas took the position, and he tended the light until 1935. The lighthouse keeper's duty was never ending. The station was expected to remain neat and orderly, and the lens required a daily cleaning, every two months a wash, and yearly a special polish. Wicks needed to be trimmed daily. Light towers were expected to remain in top shape, and this required sweeping, snow shoveling, and other care. This was to be done before 10 am, in preparation for that night's use. Additionally, many lightkeepers also maintained a garden on the property which would sustain them with enough fresh vegetables when tenders would not come. The Lighthouse Board would routinely send inspectors to insure the lights, towers, and stations were kept up. Ideally, their arrival would be unannounced, but the installation of telephone in the various stations around the lakes gave keepers a way to warn others that they would soon be visited. In last minute scrambles, the lenses were tidied, the stations were cleaned, and the keeper and family put on cleaner clothes to help promote a more professional appearance at the station. These inspections were not treated lightly.
Жаңартулар
Уақыт өте келе, үлкен кемелер мен жүк тасымалдаушы кемелер Преск аралы портын пайдалана бастағанда, одан әрі даму мен құрылыс жұмыстары жүргізілді. 1889 жылдың наурыз айында Конгресс станциядағы булы тұман сигналын орнатуға тағы 5500 доллар бөлді. Бұл қатты дауыстар кеменің көру мүмкіндігі шектеулі немесе мүлдем болмаған кезде, тұман немесе дауылды ауа-райында өте пайдалы болды. Бұл сигналдар, кейде тұманның өзі бұрмалағанмен, жарық көрінбейтін жерде де естіледі. Алайда, бумен жұмыс істеудің бір қиындығы – сигнал беруге дайындық болды. Кейде қазандықты отқа қоюға және бу қысымының көтерілуін күтуге 45 минутқа дейін уақыт кетіп жататын. Бұл кемеге қауіп тудыруы мүмкін, өйткені кемеге дереу көмек қажет болса, осы бағалы минуттарда портқа кіргенде үлкен кешігулер болуы мүмкін. Уақыт өте келе, буды қолданудың орнына қысылған ауа қолданыла бастады, бұл сигналды беруге дайындық үшін қажетті уақытты едәуір қысқартты. 1890 жылдың маусым айында "Руби" бу кемесі жұмысшы экипажымен Преск аралы портына келді. Олар ғимаратты салуға қажетті материалдармен қатар, 682,75 метрлік трамвай жолын әкелді, ол тұман сигналының қазандықтарын, сондай-ақ доктан көмір, май және басқа да жабдықтарды тасымалдауға арналған жол ретінде пайдаланылды. (Жұмысшы экипаж сонымен қатар қону догы мен қайық үйін де қайта жаңартып, жөндеді.) 1897 жылы көл деңгейінің төмендеуіне байланысты қону догы 36,58 метрге ұзартылды.
As times progressed and bigger ships and freighters utilized the Presque Isle Harbor, more developments and construction were made. In March 1889, Congress gave another 5,500 dollars to the construction of a steam fog signal at the station. These loud horns were helpful in fog or stormy weather when a vessel had little or no visibility. These signals, though sometimes distorted by the fog itself, could be heard where the light could not be seen. A problem, however, with the steam was the preparation to sound the signal. Sometimes it took as long as 45 minutes to start a boiler fire and wait for the steam pressure to rise. This could pose a hazard to a boat that required immediate assistance from keepers at the station – in those precious minutes, a vessel might be severely delayed upon entering harbor. In time, compressed air was substituted for the steam operation, and this significantly decreased the amount of time needed to prepare for blasting the signal. In June 1890, the steam barge Ruby arrived at Presque Isle harbor with a working crew. They brought with them the materials to construct the building as well as a 682.75 m long tramway which would serve as the track for the transportation of tons of coal that fueled the fog signal boilers, as well as oil and other supplies from the dock. (The working crew also rebuilt the landing dock and boat house.) In 1897, due to receding lake levels, the landing dock was extended 36.58 m.
Тұман сигналының қазандықтарын отынмен қамтамасыз ету қиын жұмыс болды. Осы және басқа да жұмыстарды күнделікті, сенімді түрде орындау үшін көбінесе бір күзетші мен оның көмекшісі жеткіліксіз болды. Он бірінші округтік инспектор, командир Эдвард Гин, Преск аралы маяғын басқару үшін кемінде екі адам қажет екенін хабарлады. Ол жерде екінші тұрғын үй салу жоспарлары жасалып, Конгресс оны салуға 5000 доллар бөлді. Жұмыс "Амарант" кемесімен жеткізілді, және жаңа тұрғын үй 1905 жылдың қыркүйегіне дейін салынып бітті. Осы уақытта кемелердің қонуына арналған сыртқы құрылым мен жаңа палуба да салынды. Бірақ төрт жыл бойы Преск аралына екінші көмекші күзетші тағайындалмады. 1909 жылдың қараша айында Артур Катер осы лауазымды толтыру үшін келді. 1912 жылдың қыркүйегінде жарық мұнарасына қыздырылатын майлы бу жүйесі орнатылды. Бұл жаңа жүйе температураны және жану қарқындылығын арттыра отырып, тазалау қажеттілігін азайтты. Керосин қыздырылатын камераға жіберіліп, буға айналдырылды. Содан кейін ол мантияға жіберіліп, онда өте жарық күйді. (Бұл өте тиімді және үнемді жүйе бүгінде кемпингке шығушылар тасымалдайтын кішкентай "Кольман" фонарларында қолданылатын жүйеге ұқсас. 1939 жылы Маяктар қызметі Жағалау күзетінің басқаруына берілді, және бұл бөлім Преск аралы маяғының басқаруын алды. Станцияға ішкі су құбыры мен электр энергиясы орнатылды, ал тұман сигналының ғимараты енді қажет болмағандықтан бұзылды. 1970 жылы Жағалау күзеті жарықты автоматтандырды және станция ғимаратын тақтаймен жапты.)
Feeding the fog signal boilers was an arduous task. Dependably performing these jobs daily, among others, often required more than one keeper and one assistant. Eleventh District Inspector Commander Edward H Gheen reported that the Presque Isle Light needed more than two men running the station. Plans for a second dwelling on the property were drawn, and Congress allotted 5,000 dollars to build it. Work arrived on the tender Amaranth, and the new dwelling was constructed and finished by September 1905. The outer crib of the boat landing and a new deck were also built during this time. But for four years, no second assistant keeper was assigned to Presque Isle. In November 1909, Arthur J. Cater came to fill the position. In September 1912, an incandescent oil vapor system was installed at the light tower. This new system was able to decrease the amount of cleaning needed while increasing the temperature and burn intensity. Kerosene was forced into a heated chamber where it was vaporized. It was then sent into the mantle where it would burn very brightly. (This highly effective and very efficient type of system is similar to what is used in smaller Coleman lanterns carried by campers today. The Lighthouse Service was transferred to control under the Coast Guard in 1939, and that department gained control of the Presque Isle light. Indoor plumbing and electricity were installed at the station, and the fog signal building was demolished because it was no longer a necessity. The Coast Guard automated the light in 1970, and boarded up the station building.
Соңғы өзгерістер
1990 жылдары бұл маяққа кірпішпен қосымша қатар салынды. Осының нәтижесінде оның айналымы кеңейді және шам бұрынғы суреттердегідей әдемі, жіңішке көрінбейді. Мүлікті округке Преск аралы паркі ретінде жалға берді, ал 1998 жылы олар толық құқыққа ие болды. Суда шалқарып көзге көрінетін шамымен Преск аралы маяғы бүгінде Ұлы көлдердегі ең биік мұнаралардың бірі ретінде белгілі. Бұл маяқ Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген, Тізімдегі атауы: NEW PRESQUE ISLE LIGHTHOUSE/REF #83000890.
In the 1990s this lighthouse was given an additional course of brick. Thus, its girth is wider and the light does not look as 'trim' as it once did in old photographs. The property was leased to the county as Presque Isle Park, and eventually they were given full control of it in 1998. With its beacon visible for out in the water, the Presque Isle Lighthouse is today known as one of the highest towers on the Great Lakes. This light is listed on the National Register of Historic Places, Name of Listing: NEW PRESQUE ISLE LIGHTHOUSE/REF #83000890.