Нью-Йорктегі Элис Талли залы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласындағы Линкольн орталығындағы концерт залы – Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Үстіңгі Батыс жағында орналасқан Линкольн өнер орталығындағы концерт залы. Залға Нью-Йорктік актриса және меценат Элис Таллинің есімі берілген, ол залының құрылысына қаржылай көмек көрсеткен. Талли залы брутализм стилінде салынған Джульярд ғимаратында орналасқан, оның жобасын архитектор Пьетро Беллуски жасаған. Ол 1969 жылы құрылысы аяқталып, ашылды. Ашылғаннан бері көптеген қойылымдар мен шаралар өткізілді, соның ішінде Нью-Йорк кинофестивалі де бар. Талли залы 1086 көрерменге арналған. Ол Линкольн орталығының камералық музыка қоғамының үйі. Линкольн орталығының 65-ші көше даму жобасы аясында Джульярд мектебі мен Талли залы Диллер Скофидио + Ренфро және FXFOWLE архитекторларымен күрделі жөндеуден өтіп, кеңейтілді, бұл жұмыс 2009 жылы аяқталды. Ғимарат концерттер, кино, театр және би өнері үшін жаңа ішкі материалдар, технологиялар және жаңартылған жабдықтарды пайдаланады. Джульярд ғимаратының кеңейтілуі үш қабатты, толығымен шыныдан тұратын вестибюльді және жаңа консольдік бөлімнің астындағы алаңды қамтиды, ол Бродвейге жаңадан көрінетін қоғамдық бейнені ұсынады.

Сайт

Джульярд мектебінің ғимараты Бродвейдің батыс жағында, 65-ші және 66-шы көшелердің арасында (Авери Фишер залы мен Линкольн орталығының тұрақ орнының қарсы бетінде) орналасқан. Оны кеңейтуге дейін, ғимараттың негізгі көлемі шамамен 200 х 350 фут (107 м) тікбұрышты болды. Сонымен қатар, жаңару жобасынан бұрын, ғимараттың Линкольн орталығының негізгі кешенімен байланысуының басты құралы – Батыс 65-ші көшенің үлкен бөлігін кесіп өтетін үлкен жаяу көпірі (Пол Милштейн алаңы деп аталады) болды. Бастапқы ғимараттың пішініне қарамастан, оның орны Бродвейдің Манхэттеннің тікбұрышты жобасындағы диагональдық бағытына байланысты ромб пішінде болды. Сәулетшілер Бродвейдің қисайған бағытын қабылдамай, Джульярдты жобаға сәйкес бағыттап, қалған үшбұрышты бөлігін кішкентай алаң ретінде пайдаланды. Ғимарат 62-ші және 65-ші көшелер арасындағы Линкольн орталығының үлкен блогында орналаспаса да, сәулетшілер бастапқы Джульярд ғимаратын жаяу көпірінің байланысы және сыртқы қаптамасы арқылы Линкольн орталығымен байланыстырды. Гордон Баншафт бұл көпірді Джульярдты Линкольн орталығымен жақсырақ біріктіру және көшедегі қозғалысты жасыру мақсатымен жобалаған. Мұндай кең көпірдің төмендегі көшеге тигізер әсеріне жеткілікті назар берілмеді. Джульярдтың басты қоғамдық театры – Элис Талли залы, Бродвейге тікелей қарап тұрған Линкольн орталығының жалғыз ғимаратында орналасқанына қарамастан, айқын кіреберісі болған жоқ. Оның кіреберісі екінші қабаттағы сыртқы терраса/жаяу көпірінің астында және алаңнан сол кіреберіске апаратын монументалды сыртқы баспалдақ астында жасырылған. Элис Талли залын Джульярд мектебінің ғимаратының құрамында Пьетро Беллуски жобалаған. Ол 1956 жылдың қазан айында Линкольн орталығы жобасына қатысып, орталықты жоспарлау мәселелерін талқылауға арналған екі апталық конференцияға қатысқан. Джульярд мектебінің президенті Беллускимен жобаға қай сәулетшіні таңдау керектігі туралы кеңес алды, және Беллуски қарастырылатын сәулетшілердің тізімін ұсынса да, соңында ол осы рөлге таңдалды. Ол Эдуардо Каталано және Хелге Вестерманмен бірлесіп жұмыс істеді. Вестерман Нью-Йоркте кеңсе ашты, оны Беллуски мен Каталано жобаның жергілікті байланысшысы ретінде пайдаланды.

The Juilliard School building sits along the west side of Broadway, between 65th and 66th Streets (across the street from Avery Fisher Hall and the Lincoln Center parking garage). Prior to its expansion, it maintained a rectangular footprint of approximately 200 x 350 feet (107 m). Also, prior to the re development project, the building's primary means of connection to the main Lincoln Center complex was a large pedestrian footbridge (named the Paul Milstein Plaza) that crossed over and covered a large portion of West 65th Street. Despite the original building's shape, its site was rhomboidal in shape, due to the diagonal progression of Broadway through the orthogonal grid of Manhattan. Rejecting Broadway's diagonal progression, the architects oriented Juilliard to the grid, using the remaining triangular section as a small plaza. Though not located on the complex's superblock between West 62nd and 65th Streets, the architects identified the original Juilliard building with Lincoln Center through the footbridge connection and use of cladding. Gordon Bunshaft originally envisioned the bridge to better integrate Juilliard with the main Lincoln Center campus and hide street traffic. Little to no consideration was given to the effects of such a wide bridge on the street below. As Juilliard's main public theater, Alice Tully Hall was not given a prominent entrance, despite the fact that it was housed in the only Lincoln Center building on a site directly facing Broadway. The entrance was instead tucked under the second story outdoor terrace/footbridge and the monumental exterior staircase that led up to it from the plaza. Alice Tully Hall was designed as part of the Juilliard School building by Pietro Belluschi, who became involved with the Lincoln Center project in October 1956, when he participated in a two week conference devoted to discussing the planning of the center. The president of the Juilliard School consulted with Belluschi on which architect to choose for the project, and though Belluschi had submitted a list of architects to be considered, he was ultimately chosen for the role. He collaborated with Eduardo Catalano and Helge Westermann. Westermann had established an office in New York, which Belluschi and Catalano used as a local liaison for the project.

Ашылу, пайдалану және қайта жаңарту

Талли залы 1969 жылдың 11 қыркүйегінде ашылды. Оның ашылу кеші Линкольн орталығының камералық музыка қоғамының алғашқы концерті болды. The New York Times бассейн ағашынан, терең лаванда түсті кілемшелерден және малина түсті орындықтардан жасалған “тымызғы, сәнді интерьерді” жоғары бағалады, ал Architectural Record журналының Милдред Шмерц Алиса Тулли залы мен Джульярд мектебі ғимаратындағы басқа залдар “өткеннің ұлы залдарының алтын, гипс және кристалдық әшекейлерін қайталамай, заманауи стильде әсем залдар жасау мүмкін екенін дәлелдейді” деді. 2004 жылдың сәуір айында Линкольн орталығы Диллер Скофидио + Ренфро және FXFOWLE компанияларының жобаларын, оның ішінде Джульярд ғимаратын кеңейту және Алиса Тулли залын қайта жобалау жобаларын таныстырды. Жобаға соңғы мақұлдау 2006 жылдың наурыз айында берілді. Бұл жоспар көптеген сәулет сыншыларынан мақтау алды, бірақ Docomomo International сияқты сақтаушылар тобы бастапқы Belluschi ғимаратын бұзбауды қалағандықтан, сынға да ұшырады. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы 2005 жылы Алиса Тулли залын қалалық ескерткіш деп жариялаудан бас тартты. Дау-дамайдың көп бөлігі Линкольн орталығының қайта құру жобасының екінші кезеңіндегі басқа бөліктеріне енгізілген өзгерістерге қатысты болды. 2006 жылдың маусымына қарай Линкольн орталығы, Inc. жобаға қажетті 459 миллион доллардың 75% -ын құрайтын 339 миллион доллар жинады. Жобаның жалпы сомасы 650 миллион долларға бағаланды, ал қалған қаражатты федералды үкімет, сондай-ақ Нью-Йорк қаласы мен штатының үкіметтері берді. Линкольн орталығы 5 миллион доллардан астам сомада 20 сыйлық алды, оның тоғызы 10 миллион доллардан жоғары болды. Донорлардың арасында жеке тұлғалар, корпорациялар, қорылар, сондай-ақ Morgan Stanley, Credit Suisse және Bank of New York Mellon банктері болды. Талли залы 2009 жылдың ақпан айында екі апталық тойлаумен қайта ашылды. Джульярдты кеңейту және жаңартуға шамамен 100 миллион доллар жұмсалатыны күтілген, бірақ шығын 360 миллион долларға жеткені хабарланды; ресми деректер жарияланбады. 65-ші көшедегі жобаның жалпы құны 325 миллион долларға бағаланды. Театрлар мен жұмыс орындары бірнеше қабатты биіктігі бар Батыс 65-ші көшедегі вестибюль арқылы байланыстырылған, бұл ғимаратқа кірген кезде бағдарлануға мүмкіндік береді. Кампус көлеміндегі кеңістіктерді бір ғимаратқа сығымдап салуы сәулет сыншыларын қатты таң қалдырды, бірақ ғимараттың ішкі жүйесіне байланысты шатасқан Джульярд студенттері оны жақсы қабылдамады. Диллер Скофидио + Ренфро және FXFOWLE компанияларының кеңейтуі Батыс 65-ші көшедегі фасадындағы бастапқы ғимараттың травертин қаптамасын жалғастырды, сондай-ақ жоғарғы қабаттардағы бруталистік геометрияның бейімделген кеңейтуін жасады. Төртінші қабаттағы терезелер қатары кеңейтілді, бірақ шыны ығыстырылып, терезелерден шығып тұрды, бұл кеңейтуді бастапқы ғимараттан ерекшелендіріп, түпкі бруталистік формадан әлпетін өзгерте бастады. Джульярд кеңейтуі жерге батып жатқан қоғамдық алаңнан және 38 фут 6 дюйм биіктігіндегі жаңа шыныдан жасалған вестибюльден көтеріледі. Кеңейтудің төменгі жағы 16 градус бұрышпен жоғары көтеріледі. Би студиясы перделік қабырғаны бұзып, Бродвей көшесіне қарай ашылады. Кіреберістің мөлдірлігі оны Бродвей жаяу жолының жалғасы сияқты сезінуге мүмкіндік береді. Алаңның алыс бұрышында трибуна стиліндегі көрермендер орындары бар, ол шатыр сияқты созылып тұрады. Құрылымдық шыны қабырғалар кеңейтілген репетициялық залдар мен сыныптарға үш қабатқа дейін күн сәулесін өткізеді, ал би студиясы оның төбесінің астында орналасқан.

Tully Hall opened on September 11, 1969. Its opening night showcased the first concert of the Chamber Music Society of Lincoln Center. The New York Times praised the “restrained, elegant interior” of basswood, deep lavender carpeting, and raspberry seats,” and Mildred Schmertz of Architectural Record stated that Alice Tully Hall and the other auditoriums in the Juilliard School building “prove that it is possible to create elegant halls in contemporary terms without resorting to skimpy evocations of the gilt, plaster, and crystal décor of the great halls of the past.” In April 2004, Lincoln Center unveiled the designs by Diller Scofidio + Renfro and FXFOWLE for the first phase of its redevelopment project, which included the expansion of the Juilliard building and the redesign of Alice Tully Hall. The plan received final approval and construction began in March 2006. The plan was praised by many architecture critics, but it also received criticism from preservationists, such as advocacy group Docomomo International, which wished to see the original Belluschi building remain intact. The New York City Landmarks Preservation Commission declined in 2005 to designate Alice Tully Hall as a city landmark. The majority of the controversy has been focused on changes being made to other parts of Lincoln Center, in phase two of the redevelopment project. By June 2006, Lincoln Center, Inc. had raised $339 million, 75% of the $459 million it was responsible for raising for the project. The total goal for the project was $650 million, and the remainder of the money was provided by the federal government and the governments of New York City and State. Lincoln Center also received 20 gifts of $5 million or more, nine of which were at $10 million and above. The donors included individuals, corporations, and foundations, as well as banks Morgan Stanley, Credit Suisse, and Bank of New York Mellon. Tully Hall reopened in February 2009 with a two week celebration. The Juilliard expansion and renovation was projected to cost around $100 million, but it was reported to have cost as much as $360 million; no official numbers have been released. The entire West 65th Street project was projected to cost $325 million. The theaters and working floors are tied together by a West 65th Street vestibule lobby that rises several stories, allowing one to orient oneself upon entering the building. The arrangement and packing of a campus’ worth of spaces into a single building greatly impressed architectural critics, but was not as well received by the students of Juilliard, who were confused by the building's circulation. The expansion by Diller Scofidio + Renfro and FXFOWLE extended the travertine cladding of the original building along the West 65th Street facade, and also created an adapted extension of the Brutalist geometries on the upper stories. The fourth story row of recesses housing windows is extended, but with the glass displaced and extending beyond the recesses, differentiating the extension from the original building and subtly beginning to break the original Brutalist box. The Juilliard extension cantilevers over a sunken public plaza and a new 38 foot 6 inch high glazed lobby. The underside of the extension tilts up at a 16 degree angle. A dance studio punches through the curtain wall, overlooking Broadway. The transparency of the entry makes it feel like an extension of the Broadway sidewalk. A grandstand of bleacher style seating on the far corner of the plaza rises at a similar angle to the canopy. Structural glazed walls bring daylight into three stories of rehearsal space and classrooms in the extension, and the protruding dance studio is suspended beneath its soffit.