Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз Луизианасының отаршыл губернаторы (1727–1733)
Colonial governor of French Louisiana (1727 1733)
Этьен Периер немесе Этьен де Периер (1686–1766), сондай-ақ Периер Ұлдарының ағасы деп те аталады. Де Периер әулетінің мүшесі, ол Этьен Периердің (әкесі) және Мари де Лаунайдың ұлы болды. Оның әкесі Ле-Хаврде кеме иесі және саудагер болған. 1691 жылы отбасы Дюнкеркке көшіп барды, онда Периердің әкесі Дюнкерк портының капитаны қызметін атқарды. 1695 жылы, сегіз жасында Периер әкесінің досы Жан Барттың ұлымен бірге жекеменшік кеме экипажына қосылды. Ол тоғыз жасқа толғанға дейін алғашқы шайқасына қатысты.
Étienne Perier or Étienne de Perier (1686–1766), also known as Perier the Elder , A member of the de Perier family, he was the son of Étienne Perier (père) and Marie de Launay. His father was a non noble shipowner and merchant in Le Havre. By 1691 the family moved to Dunkirk, where Perier's father served as captain of the Port of Dunkirk. In 1695, when he was eight, Perier joined a privateer crew alongside a son of Jean Bart, a friend of his father's. He saw his first action before he turned nine.
Француз теңіз флотында (17021714)
15 жасында Периер теңізде әскери қызметке кірісті. Сол кезде француз теңіз күші негізінен курсарлар флотына жұмсалған еді, ал Периер 1704 жылдың тамызына дейін Англия арнасы мен Солтүстік теңізде конвойлерді сүйрейтін бірнеше кемеде қызмет етті. Испания мұрагерлік соғысы кезінде ол Рене Дугей-Труан мен Клод де Форбиннің басшылығымен бірнеше британдық кемені жаулап алуға қатысты, соның ішінде Ұлыбританияға жасалған сәтсіз француз шабуылының бір бөлігі ретінде Шотландияға барды. 1711 жылы Периер тұтқынға алынып, соғыс тұтқыны ретінде ұсталды, бірақ кейін теңізде қызмет етуден бас тарту шартымен босатылды. 1718 жылдан кейін ол бірнеше француз сауда монополияларымен бірігіп, Үнді компаниясына айналды. 1724 жылы ол Малабар жағалауында алты ай бойы жергілікті билеушілерден қауіп көрген, жақында салынған Махе фортын күзетті, ол Үндістанда орналасқан.
When he was 15, Perier began a military career at sea. French naval power at the time was invested primarily in a fleet of coursairs, and Perier served on several ships escorting convoys in the English Channel and the North Sea until August 1704, when he joined a company of gardes marine. During the War of Spanish Succession, he participated in the capture of several British ships while serving under René Duguay Trouin and Claude de Forbin, including sailing to Scotland as part of the failed French invasion of Britain. In 1711, Perier was captured and held as a prisoner of war, but he was later released on the condition he no longer serve at sea. After 1718, it merged with several other French trading monopolies into the Company of the Indies. and spent six months in 1724 on the Malabar Coast, guarding the recently established fort at Mahé, India, which was under threat from local rulers.
Француз Луизианасының губернаторы (17261733)
1726 жылдың тамызында француз Луизианасының губернаторы Пьер Дуге де Бойсбриан Францияға қайтарылғаннан кейін Периер аумақтың генерал-командирі болып тағайындалды, ол әскери мәселелерді және жергілікті американдықтармен қарым-қатынасты бақылауға жауапты болды. Ол 1726 жылдың қазан айында Нью-Орлеанға келді және 613 Royal Street мекенжайында тұрақтап, үйін құрды. Сондай-ақ қазан айында Людовик XV Периерді, оның әкесі мен ағасы Антуан Алексисті патент арқылы абыройға бөледі, бұл корольге отбасының он жылдық қызметінің танылуы болды. Осы мақсатта Компания оған жыл сайын 10 000 француз ливрі жалақы және ол қызметте болғанша жылына сегіз құл берді. Ол 1737 жылы қазіргі МакДонаувилл ауданындағы жерді сатты. Компания Периерге колонияның кірістілігін арттыруға, тәртіп пен адалдықты сақтауға және ағылшындардың аумаққа енуіне жол бермеуге тапсырма берді. Оған сондай-ақ Нью-Орлеанның денсаулығы мен қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін жақсартуларды аяқтау және Натчездегі Компанияның поселенісіне сапар жасау міндеттелді. Периер сонымен қатар колонияны басқаруды алдыңғыларына қиындық туғызған түрлі топтарды – партиялық, діни және туыстық байланыстарды таратуға тырысты. Ол бұл істе бастапқыда бірқатар сәттіліктерге қол жеткізді, әсіресе иезуит және капуцин миссионерлері арасындағы дауды реттеуде. Периер кең ауқымды қоғамдық жұмыстарды бастады, Миссисипи өзеніндегі алғашқы бөгеттердің құрылысын қадағалады, қала мен Пончартрейн көлі арасындағы орман мен бұталарды тазартты және Миссисипиден корольдік плантациядағы күріш диірменімен және Байо Сент-Джонмен байланыстыру үшін канал қазды. Периер колонияның моральдық беделін нығайтуға да тырысты, құмар ойындар сияқты жамандықтар үшін азаматтық жазаларды күшейтуді қолдады және көбірек шіркеулер мен пасторлық үйлер салуға көмектесті. Ол сондай-ақ қалаға Урсулин қарындастарын шақырды; оның әйелі Екатерина қаланың алғашқы монастырының іргетасын салды.
In August 1726, after then governor of French Louisiana Pierre Dugué de Boisbriant was recalled to France, Perier was appointed commandant general of the territory, overseeing military matters and relations with the Native Americans. He arrived in New Orleans in October 1726 and established his home at 613 Royal Street. Also in October, Louis XV ennobled Perier, his father, and his brother Antoine Alexis by letters patent in recognition of the family's decades of service to the king. To ensure this, the Company granted him an annual salary of 10,000 French livres, and eight enslaved people a year so long as he remained in office. He sold the land, which is in the modern McDonoghville neighborhood, in 1737. The Company directed Perier to increase the colony's profitability, enforce discipline and loyalty, and keep the English from entering the territory. He was tasked specifically with completing improvements to secure the health and safety of New Orleans, as well as to visit the Company settlement in Natchez. Perier also sought to diffuse some of the partisan, religious, and familial cliques that had made running the colony difficult for his predecessors. In this, he had some initial successes, particularly in managing the dispute between Jesuit and Capuchin missionaries. Perier launched a large public works effort, overseeing the construction of the first levees on the Mississippi River, clearing forests and brush from the land between the city and Lake Pontchartrain, and digging a canal from the Mississippi to connect the river to a rice mill on the king's plantation and Bayou St. John. Perier also sought to strengthen the colony's moral character with support for stronger civil punishment of vices, such as gambling, and support for the construction of more churches and rectories. He also welcomed the Ursuline nuns to the city; his wife, Catherine, laid the cornerstone for the nuns' first convent in the city.
Құлдық саясаты
Бұл қоғамдық жұмыстарды орындау үшін Африкадан әкелінген құлдардың еңбегі қажет болды. Индия компаниясы құл саудасына монополия құрды. Ол колонияны басқаратын кезеңде Луизианаға 18 ғасырдың кез келген уақытынан гөрі көбірек тұтқынға алынған африкалықтар әкелінді. Осы тұрақты түрде келіп түсетін жаңа тұтқындардың арқасында Периер құлдарды жергілікті құл иелеріне аукционға сатуға дейін қоғамдық жобаларда жұмыс істеуге мәжбүрледі. Жұмыс күшін арттыру үшін ол құлдарды 30 күнге жалдауға кірісті. Көбінесе, олар компания оларды сатып алушыларына тапсыру алдында, Луизианаға алғаш әкелген кезде жұмысқа алынды, бұл Луизиана құл иелерінің наразылығын тудырды. Периер үш жылдық оқу бағдарламасын құрды, онда құлдар шеберлерге жіберіліп, кірпіш қалаушы, ағаш ұстасы, тас қалаушы, жоғары білікті жұмысшылар және колонияның өсуі мен дамуына қажетті басқа да мамандықтарды үйренді. Ол сондай-ақ Африкадан құлдыққа түскендерді компания кемелерінде, жағалау мен өзендерде жүзуге мәжбүрледі. Француз отарлаушылары африкалықтарды да, жергілікті халықты да құлдарға айналдырды. Периер құлдар арасындағы одақтар туралы алаңдады және құл иелерін африкалық құлдарды жергілікті американдық құлдардан бөлек ұстауға шақырды, екі топтың одақ құруынан қорқып. Ол әсіресе, құлдықтан қашқан жергілікті американдықтар африкалық құлдарды қашып кетуге және жергілікті тайпалардың қорғанысын іздеуге итермелейтінінен қаушады. Екі топ арасындағы күдікті күшейту үшін Периер қаруланған африкалық құл әскерлерін көршілес жергілікті американдықтарға шабуыл жасау үшін пайдаланды (бірақ олардың бүлік шығаруынан қорқып, мұндай әскерлерге сенуге тартынды), сондай-ақ қашқандарды ұстағандары мен марондық қауымдастықтарды таратып салғаны үшін жергілікті американдықтарды сыйақымен марапаттау саясатын жалғастырды.
Achieving these public works required the labor of enslaved Africans. The Company of the Indies had a monopoly on the slave trade. During the time it controlled the colony, more captured Africans were imported to Louisiana than at any other point in the 18th century. With this steady supply of new captives, Perier tended to put enslaved people to work on public projects until they were auctioned off to local slaveholders. To increase the workforce, he began conscripting enslaved people for 30 days at a time. In most cases, they were conscripted when the Company first brought them to Louisiana before delivering them to their purchasers, raising the ire of Louisiana slaveholders. Perier instituted an apprenticeship program where enslaved people were loaned to craftsmen for three years to train them as brickmakers, joiners, masons, carpenters, and other skilled trades necessary to the growth and development of the colony. He also put enslaved Africans to work on Company ships, navigating the coast and rivers. French settlers enslaved both Africans and Native Americans. Perier had growing concerns over alliances among enslaved people, and he encouraged slaveholders to keep enslaved Africans apart from enslaved Native Americans for fear of the two groups forming alliances. He was concerned in particular that Native Americans who escaped from slavery would induce enslaved Africans to escape and seek the protection of Native tribes. To foster mistrust between the two groups, Perier used armed enslaved African troops to attack neighboring Native Americans (although he was hesitant to rely on such troops for fear of inclining them to revolt), and he continued the policy of rewarding Native Americans for capturing escapees and disrupting maroon communities.
Американың түпкүллі халықтарымен қарым-қатынастар
Периердің билікке келуі бұрынғы губернатор Жан Батист Ле Мойн де Бьенвиллдің жасаған түпкілікті саясатының аяқталуын білдірді. Компания Бьенвиллдің үндістермен қарым-қатынас туралы жазғандарынан үйренуге шақырғанына және британдықтардың аумаққа енуін болдырмау үшін қарым-қатынасты жақсарту қажеттігін мойындағанына қарамастан, Периер оның орнына көрші тайпалармен дипломатиялық байланыс саясатын бұзды. Луизиананың колониялық әкімшілері сол кезде үндістермен жақсы қарым-қатынас орнату қажеттігін қоныс аударушылардың көбірек және жақсы жер талаптарымен теңестіруге тырысты; алайда, Периер үндістердің дәстүрлі жерлеріне иелік ету құқығын мойындамады. Бұл Францияның Жаңа Францияны отарлауға бағытталған ниетімен үйлесімді болды, ал бұрын аумақты сауда үшін пайдалануға бағытталған күш-жігер жұмсалған еді. Периер Францияның шоктау және квапау одақтастарымен жақсы қарым-қатынас орнату үшін жұмыс істесе де, Францияның отаршылдық мүдделеріне қарсы тұратын тайпаларды бағындыруға тырысты. Иллинойста, Францияның Канада және Луизиана аумақтарының шекарасында, 1728 жылы мескваки (түлкі) тайпасы Францияға қайтадан соғыс жариялады. Периер, Канададағы әріптесі маркиз де Боарноа және жергілікті командирлер мескваки тайпасына қарсы толық жою саясатын жүргізді, бұл аймақтағы басқа да үнді тайпаларының наразылығына қарамастан. Осы тәсіл Периердің Натчез көтерілісіне берген жауабында да көрінді. Компания Периерге Натчез елді мекенін дамытуға көмектесуді тапсырды, ал Периер сол аймақта өзінің плантациясын құруға мүмкіндік тапты. Форт Розали мен Натчез қонысын қадағалау үшін Периер Сиер де Шепартты тағайындады. Шепарт "ашкөз, мақтаншыл және зұлым" деп сипатталды, ол солдаттарды, қоныс аударушыларды және Натчез тайпасын қорлады, тіпті бұрынғы коменданттың басшылығымен фортта жұмыс істеген Дюмон де Монтиньиді тізбекке бұғаулады. Кейбір иллинуэк саудагерлерінің көмегімен Дюмонт Нью-Орлеанға қашып, Шепарттың әрекеттері туралы хабарлады, содан кейін комендант Жоғарғы Кеңес алдына шақырылды, ол оны "әділетсіздік әрекеттеріне" кінәлі деп тапты. Кейбір деректерге сәйкес, Периер бұрыннан-ақ Шепартпен серіктесіп, Натчесте үлкен плантация құруға кіріскен. Қайтып келгеннен кейін Шепарт өзі үшін және Периердің плантациясы үшін жерді алуға жұмыс істеді. 1729 жылдың көктемінде Шепарт Натчез тайпасына Пьерьердің бұйрығымен әрекет ететінін көрсету үшін жерге миссионерлік крест орнатып, тайпа үшін маңызды мәдени және діни орын болған Ақ алма ауылынан кетуді бұйырды. Оларға қарсы шаралар қабылдауды кейінге қалдыру үшін Натчез тайпасы Шепарттан күзгі егін жинаудан кейін күте тұруды сұрады, сонда олар ата-бабаларының сүйектерін Ақ алмадан алып кете алады. Ол олардың өтінішін қабылдады, ал Натчез тайпасы осы кешіктіруді Натчез көтерілісінің басталуын белгілеген шабуылды жоспарлау үшін пайдаланды.
Perier's taking office marked the end of the indigenous policy established by former governor Jean Baptiste Le Moyne de Bienville. Despite having been encouraged by the Company to learn from what Bienville had written about relations with the Native Americans, and recognizing the need to improve relations to forestall British advancement into the territory, Perier instead broke with Bienville's policy of diplomatic engagement with neighboring tribes. Louisiana's colonial administrators at the time tried balancing the need to maintain good relations with Native Americans with demands from settlers for more and better land; however, Perier did not recognize Native American ownership of their traditional lands. This was in line with French desires to colonize New France, as opposed to earlier efforts to maintain the territory as a resource for trade. While Perier worked to maintain positive relations with France's Choctaw and Quapaw allies, in other instances he sought to dominate tribes unwilling to align with France's colonial ambitions. In Illinois, at the border between France's Canada and Louisiana territories, the Meskwaki (Fox) in 1728 again declared war on France. Perier alongside his counterpart in Canada, the Marquis de Beauharnois, and the local commanders pursued a policy of complete destruction against the Meskwaki, despite the ill will it generated with other Native American tribes in the region. This approach would be seen in Perier's response to the Natchez revolt. The Company specifically told Perier to attend to the development of the Natchez settlement, and Perier saw an opportunity to establish his own plantation in the area, too. To oversee Fort Rosalie and the Natchez settlement, Perier appointed the Sieur de Chépart. Chépart was described as "rapacious, haughty, and tyrannical," abusing soldiers, settlers, and the Natchez alike, including throwing Dumont de Montigny, who had overseen the fort under the previous commandant, into chains. With the help of some Illiniwek traders, Dumont escaped to New Orleans and reported on Chépart's actions, and the commandant was called before the Superior Council, which found him guilty of "acts of injustice". Perier, who according to some sources was already in a partnership with Chépart to establish a large plantation at Natchez, Upon his return, Chépart was working to secure land for himself and Perier's plantation. In spring 1729, Chépart ordered the Natchez to abandon the village of White Apple, an important cultural and religious site for the tribe, planting a missionary cross on the land to indicate he was acting on Perier's orders. To delay action against them, the Natchez asked Chépart to wait until after the fall harvest so they would be able to remove their ancestors' remains from White Apple. He granted their request, and the Natchez used the delay to plan the attack that marked the beginning of the Natchez revolt.
Натчестің көтерілісі мен жазалау
1729 жылғы 28 қарашада Наччес басшысы Ұлы Күн өзінің жауынгерлерін Розали бекітіне бастап барып, елді мекенді басып алды, Сиер де Шепартты және 229 мен 285 аралығындағы колонистер мен құлдарды өлтірді, шамамен 450 адамды тұтқынға алды, олардың көп бөлігі француз әйелдері мен құлдар еді. Шамамен бір айдан кейін Наччестердің одақтастары Язу тайпасы Сент-Пьер бекітіне ұқсас шабуыл жасады. Шабуылға дейін Наччестер бірнеше африкалық құлды өздеріне тартып, отаршылдарды қуған жағдайда олардың да бостандыққа ие болатынын айтты. Тарихшы Лайл Саксонның сөзіне сәйкес, Наччестердің көтерілісіне жауап ретінде Периер "үндістерді қорқытуға тырысып, қателік жасады", колонияның қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін Наччестер мен олардың одақтастарын толығымен жоюға ұмтылды. Аймақтағы жергілікті тайпалардың арасында жалпы қастандық бар деп есептеген ол, ешқандай ескертусіз шабуылдарды бастады. 1729 жылғы желтоқсанда Периер Нью-Орлеаннан оңтүстікке қарай орналасқан бейтарап Шоуаша тайпасына құл африкалықтардың шабуыл жасауына рұқсат берді және оларды құлдықтан босату арқылы марапаттады. Ол Миссисипи бойындағы басқа тайпаларға, олардың көтеріліске қатысы бар-жоғына қарамастан, шабуыл жасауды ұсынды, бұл Қаржы министрі Филипт Орридің наразылығын тудырды, ол бұл жоспарды "жақсы үкіметтің және адамгершілік принциптеріне қайшы келетін әрекет" деп сипаттады. 1730 жылғы қаңтарда француз және одақтас шоктау әскерлері Наччестерді күтпеген жерден шауып, 54 әйел мен баланы және 100 құлды қайтарып алды. 1730 жыл бойы Периер тұтқынға алынған Наччес ерлер мен әйелдерін жазалауға тырысты, оларды азаптап, ашық жерде тірідей өртеді. Көтерілісті басуға жеткілікті әскері болмағандықтан және Францияның шоктау одақтастарына тым көп сене алмағандықтан, Периер Франциядан күш сұрады. Наччестер француз билігіне қарсы 1731 жылғы қаңтарға дейін қарсылық көрсетті, содан кейін Периер мен отаршыл әскерлері, оның інісі Антуан Алексис басқарған екі батальон теңізшілермен бірге Наччестердің Бас ауылын басып алды. Ұлы Күн және шамамен 500 Наччес ерлер, әйелдер мен балалары тұтқындалып, Сент-Домингоға жіберілді, онда олар құлдыққа сатылды. Дегенмен, тағы бір белгісіз саны Наччестер басқа тайпаларға, соның ішінде ағылшындармен одақтас Чикасо және Чероки тайпаларына паналап, ассимиляцияланды, бұл француз-чикасо қарым-қатынасын одан әрі нашарлатты.
On November 28, 1729, the Natchez Chief, the Great Sun, led his warriors into Fort Rosalie and captured the settlement, killing Sieur de Chépart and between 229 and 285 colonists and enslaved people, and taking about 450 captives, mostly French women and enslaved people. A about a month later, the Natchez's allies, the Yazoo, made a similar attack on Fort St. Pierre. Ahead of the attack, the Natchez also recruited several enslaved Africans, arguing that driving off the colonists would mean freedom for them as well. According to historian Lyle Saxon, in response to the Natchez revolt, Perier "made the grave mistake of trying to inspire the Indians with fear," seeking the complete destruction of the Natchez and their allies to ensure the safety of the colony. Supposing a general conspiracy among the indigenous tribes in the area, he launched an indiscriminate campaign of attacks. He began by authorizing an attack in December 1729 by enslaved Africans on the unaligned Chaouacha tribe south of New Orleans, rewarding the men by freeing them from slavery. He also proposed attacks against other tribes along the Mississippi, regardless of their involvement in the revolt, earning a rebuke from Controller General of Finances Philibert Orry, who described the plan as "acting against all the rules of good government and against those of humanity". In January 1730, French and allied Choctaw soldiers caught the Natchez by surprise and recovered 54 women and children and 100 enslaved people. Throughout 1730, Perier sought to make examples of captured Natchez men and women, including torturing them and burning them alive in public executions. Lacking enough troops to handle the revolt and unwilling to rely too heavily on France's Choctaw allies, Perier sought reinforcements from France. The Natchez continued to resist the French until January 1731, when Perier and colonial soldiers, along with two battalions of marines commanded by his brother, Antoine Alexis, successfully captured the Natchez's Grand Village. The Great Sun and nearly 500 more Natchez men, women, and children were captured and shipped to Saint Domingue, where they were sold into slavery. However, an undetermined number of other Natchez escaped to seek refuge with (and eventual assimilation) into other tribes, including the English allied Chickasaw and Cherokee, further straining the French's already poor relationship with the Chickasaw.
Кейінгі оқиғалар және қайта шақыру
Натчездер көтерілісі және оған жауабы туралы есептерінде Периер көтеріліске жауапты тайпалар арасындағы құпия келісімдер болғанын, мүмкін британдықтардың ықпалымен, ал Шепарт пен оның бұйрықтарының қақтығысты тудырудағы рөлін жасыру мақсатында айтты. Алайда, бұл әңгіме Францияда да, Луизианада да қолдау таппады. Керісінше, Компания Периерді Натчез плантациясы туралы жеке жоспарларының оны мемлекеттік міндеттерінен алшақтатқаны үшін сынады. Көтерілістен кейін Периер Чикасо тайпасын Натчез қашқындарын қабылдағаны үшін жазалауға тырысты және тіпті одақтас үндістерге де қатал қарым-қатынас жасады, бұл колониядағы басқа әскери және азаматтық шенеуніктердің алаңдаушылығын тудырды. Сонымен қатар, ол кейбір үнді одақтастарын, мысалы, Куапау тайпасын, сауда бекеттерін кеңейту арқылы марапаттауға тырысты, оның ішінде Винсенс мырзасына Төменгі Уабаш өзенінде Винсенс бекінісін салуды тапсырды. 1731 жылдың маусым айында Периер Натчез көтерілісінен шабыттанған құлдардың Самба көтерілісіне қарсы күресті, оған Бамбара халқы қатысты. Периер Натчез тұтқындарымен істегендей, көтерілісті жоспарлаған ерлер мен әйелдерге азаптау және жазалау үшін сындыру дөңгелегін қолдануға бұйрық берді. Соңында Периер Шепартты қолдағаны және колонияға қауіпсіздік пен тұрақтылықты қамтамасыз ете алмаған үндістерге қатысты саясаты үшін сынға ұшырады. Көтерілістің тікелей салдары Компанияның одан әрі әлсіреуі болды, ол әлі де 1720 жылғы Миссисипи көпіршігінің күйреуінен зардап шегуде. 1731 жылы аумақтағы үнемі қаржылық шығындарға байланысты Компания жарғысынан бас тартып, Луизиананы корольге қайтарды. Натчез көтерілісін басқаруына қатысты сұрақтар болғанына қарамастан, Периер колонияның губернаторы қызметінде қалды, бірақ корольдің кеңесшілері, әсіресе Мопо граф, оны алмастыруға тырысты. Жаңадан келген комиссар-ординатор Эдме Гатьен Салмонмен бірлесіп жұмыс істеп, Периер Компания өкілдерін жою үшін басқару кеңесін қайта ұйымдастырды. Алайда, жаңа кеңес әскери және азаматтық мүдделердің қақтығысына тап болды, ал Периердің екі маңызды кеңесшіні қызметтен шеттетуге жасаған тыңайсымы кейін оны губернаторлық лауазымынан алу туралы шешім қабылдануына әсер етті. 1733 жылы Периер Францияға Натчез көтерілісіне қатысты жауап беру үшін шақырылды, ал оның орнына Луизиананың бұрынғы губернаторы Бьенвиль тағайындалды. 1737 жылы ол Брест қаласына қоныстанды және француз флотында мансап жасады. Австрия мұрагерлік соғысы кезінде ол 1744 жылы HMS Northumberland-ті басып алу кезінде «Марс» кемесіне қолбасшылық етті және 1746 жылғы сәтсіз Дюк д’Анвиль экспедициясына қатысты. Кейіннен ол Жеті жылдық соғыс кезінде Кариб теңізінде төрт әскери кеме мен екі фрегаттан тұратын эскадрильяға қолбасшылық етті. 1757 жылы ол теңіз әскерлерінің генерал-лейтенанты болып тағайындалды. Мансабының соңында, 1765 жылдың 23 тамызында Периер Сент-Луи орденінің Ұлы кресімен марапатталды. Ол кезде теңіз министрлігіне тек екі Ұлы кресь бөлінді. Ол 1727 жылы Луизиананың губернаторы болып тағайындалғаннан кейін орденге кавалер ретінде қабылданды және 1755 жылы командир дәрежесіне көтерілді. Периер 1766 жылдың 1 сәуірінде Францияның Сен-Мартен-де-Шамп қаласындағы қызының үйінде анасаркадан қайтыс болды.
In his reports on the Natchez revolt and his response, Perier suggested a conspiracy among the tribes, perhaps with British encouragement, was responsible for the revolt, to divert attention from the role Chépart and his orders played in igniting the conflict. However, this story did not gain credence back in France, nor in Louisiana. Instead, the Company criticized Perier for letting his personal plans for a Natchez plantation distract him from his public responsibilities. In the aftermath of the revolt, Perier attempted to punish the Chickasaw for taking in Natchez refugees and continued his harsh approach toward even allied Native Americans, which raised the concern of other military and civil officials in the colony. At the same time, he sought to reward some Native allies, such as the Quapaw, by expanding trading posts, including commissioning the Sieur de Vincennes to establish Fort Vincennes on the lower Wabash River. In June 1731, Perier faced an attempted slave uprising, the Samba rebellion, involving enslaved Bambara peoples inspired by the Natchez revolt. As he had done with Natchez prisoners, Perier ordered torture and public executions using a breaking wheel for the men and women who planned the attempted uprising. In the end, Perier was criticized for his support of Chépart and his policies towards Native Americans, which failed to provide security and stability for the colony. Ultimately, the result of the revolt was a further weakening of the Company, which was still suffering from the bursting of the Mississippi Bubble in 1720. Because of its ongoing financial losses in the territory in 1731, the Company abandoned its charter and returned Louisiana to the king. Despite questions about his management of the Natchez revolt, Perier remained in place as governor of the colony, although the king's advisors, particularly the Count of Maupaus, sought to replace him. Working with the newly arrived commissaire ordonnateur, Edmé Gatien Salmon, Perier reorganized the governing council to remove the Company's representatives. However, the new council suffered from competing military and civilian concerns, and Perier's efforts to remove two critical councilors later contributed to the decision to remove him as governor. In 1733, Perier was recalled to France to answer for his handling of the Natchez revolt, and former Louisiana governor Bienville was appointed to replace him. By 1737 he had settled in Brest, and made a career in the French Navy. During the War of the Austrian Succession, he commanded the Mars during the capture of HMS Northumberland in 1744 and participated in the failed Duc d'Anville expedition of 1746. He later commanded a squadron of four warships and two frigates in the Caribbean during the Seven Years' War. In 1757, he was promoted to Lieutenant général des Armées navales. At the end of his career, on August 23, 1765, Perier was awarded the Grand Croix of the Order of Saint Louis. At the time, only two Grand Croix were allocated to the Ministry of the Navy. He was first inducted into the Order as a chevalier in 1727 after being named governor of Louisiana and elevated to commandeur in 1755. Perier died due to anasarca on April 1, 1766, at his daughter's home, Château de Tréoudal in Saint Martin des Champs, France.
Жеке өмір
Этьен Периер 1719 жылдың 21 қыркүйегінде Ле-Хавр қаласынан шыққан эшевиннің (қалалық кеңесшінің) қызы, теңіз офицері Жак Гратон де Шамбеланның жесірі Кэтрин ле Чибельеге (1691–1756) үйленді. Олардың үш ұлы мен бір қызы болды. Екі ұлы – Этьен Луи (1720–1756) және Антуан Луи (1728–1759) ересек болып, әкесінің жолын жалғап, әскери қызметке қатысты.
Étienne Perier married Catherine le Chibelier (1691–1956), daughter of an échevin (municipal official) from Le Havre and the widow of naval officer Jacques Graton de Chambellan, on September 21, 1719. They had three sons and a daughter. Two of the sons, Étienne Louis (1720–1756) and Antoine Louis (1728–1759), lived to adulthood and followed their father's footsteps into military service.
Мұра
1890 жылы Нью-Орлеан қаласы Периердің құрметіне көше атады, бірақ "Периер" деп жазылды. Периер көшесі көбінесе қаланың Uptown ауданында, Сент-Чарльз даңғылы мен Миссисипи өзені арасында орналасқан.
In 1890, the city of New Orleans named a street after Perier, although with the spelling "Perrier." Perrier Street runs mostly through the Uptown section of the city, between Saint Charles Avenue and the Mississippi River.