Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз отаршылдығының монархисі және контрреволюционер Пьер Виктор, барон Малуэ (11 ақпан 1740 – 7 қыркүйек 1814) – француз отаршылдық әкімшісі, плантатор, консервативті публицист және монархист саясаткер, ол эмигрант ретінде Уайтхолл келісіміне қол қойды.
French colonial monarchist and counter revolutionary
Pierre Victor, baron Malouet (11 February 1740 – 7 September 1814), was a French colonial administrator, planter, conservative publicist and monarchist politician, who signed as an émigré the Whitehall Accord.
Өмір
Малуэ Риомда, Пуй-де-Домдағы баллидің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол 1754–1756 жылдары Жуилли колледжінде білім алды, содан кейін заңды оқыды. Одан кейін ол дипломатиялық қызметке қадам басып, 1758 жылы Лиссабондағы француз елшілігіне жіберілді және маркиз де Помбальмен кездесті. Францияға оралған соң, ол герцог де Бролье басшылығымен француз армиясында әкімшілік қызметке тағайындалды. 1763 жылы ол Рошфорт қаласының интенданты, ал 1767 жылы Сан-Домингоның комиссары болып тағайындалды. Сол жерде ол үйленіп, көптеген қант плантацияларын сатып алды. 1774 жылы Францияға оралды және әскери-теңіз флотының генерал-комиссары болды. 1776 жылы оған Француз Гвианасының отарлауын жақсарту жоспарларын жүзеге асыру тапсырылды. Келесі жылы Малуэ әйелімен бірге Парамарибоға 7 апталық сапар жасап, Суринамнан Гвианаға қашқан 200 марун жайлы әңгімелесті. Малуэ 26 плантацияны аралағаннан кейін голландтардың құлдарға қатысты әрекеттерін сынады. Құл иелері мен құлдар арасындағы қарым-қатынасты жақсарту үшін Малуэ дінді "назарға алды". Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде ол Кайенге қайтып келген кезде ағылшын каперімен тұтқынға түсіп алмасқа тырысты. Францияға оралғаннан кейін, оның жоспарларын жүзеге асыру үшін Гвианаға баруы керек болды. Малуэ Тулон портының интенданты болып тағайындалды. 1788 жылы ол құлдықты жоюды жақтаған Аббе Рейнальға қарсы шығып, «Негрлердің құлдығы туралы естелік» атты еңбегін жариялады. Малуэ 1789 жылғы Бақыттар кеңесінде өзінің туған қаласы үшін үшінші қабаттың өкілі ретінде орын алды, ол көп ұзамай монархияны қорғаушы ретінде танылды. 1792 жылдың қыркүйегінде Тюильри сарайына шабуыл жасалғаннан кейін ол Англияға эмиграцияға кетіп, Эдмунд Беркпен кездесті. Сан-Доминго атынан ол Уайтхолл келісіміне қол қойды, ол колонияны (Гваделупа мен Мартиникамен бірге) Британ империясының билігіне бағындырды, сонымен бірге қант плантацияларының пайдалылығын қамтамасыз етіп, құлдықты жою туралы француз жарияланымын күштен шығарды. 1792 жылдың желтоқсанында ол Луи XVI-ны қорғауға көмектесу үшін оралуға рұқсат сұрады. 18 Брумерден кейін ол Францияға оралды. 1801 жылы Наполеон оның есімін эмигранттар тізімінен өшірді; 1803 жылы Сен-Доминго экспедициясынан кейін ол Антверпенге қорғаныс құрылыстарын қадағалау және флот құру үшін генерал-комиссар және теңіз префекті ретінде жіберілді. Малуэ 1807 жылы қаладан кетіп қалды. Ол 1810 жылы теңіз флоты бойынша мемлекеттік кеңеске кірді. Ресейдегі науқанды сынап, императорды ренжіткен ол 1812 жылы қызметтен алынып, жазаланды. Жаңару кезінде Людовик XVIII оны Теңіз министрі етіп тағайындады, бірақ Малуэ сол жылы қайтыс болды. Оның естеліктері 1868 жылы жарық көрді. Малуэ 1783 жылы жарық көрген, теңіз тақырыбындағы ұзын поэма «Теңіздегі күнің төрт бөлігі» авторы болды.
Malouet was born in Riom as the son of a bailli in Puy de Dôme. He was educated at the College of Juilly (1754–1756) before studying law. Then he opted for a career in the diplomatic service and in 1758 he was sent to the French Embassy in Lisbon and met with the Marquis de Pombal. When he returned to France he was given an administrative role in the French Army under the Duc de Broglie. In 1763 he was appointed intendant at Rochefort and became commissary in San Domingo in 1767. There he married and acquired a significant number of sugar plantations. He returned to France in 1774, and took up the role of commissary general of the navy. In 1776 he was entrusted to carry out plans of improving the colonization of French Guiana. The next year Malouet and his wife made a 7 week trip to Paramaribo, to discuss the 200 Maroon that had fled from Surinam to Guiana. Malouet criticized the way the Dutch treated their slaves after he had visited 26 plantations. To improve relations between the owners and the slaves, Malouet "promoted" religion. He was almost taken prisoner during the American War of Independence by an English corsair on his return to Cayenne. Back in France he was well received at court, and the execution of his plans in Guiana was assured. Malouet was appointed intendant of the port of Toulon. In 1788 he published his Mémoire sur l'esclavage des négres opposing Abbé Raynal, who advocated the abolition of slavery. Malouet took a seat as representative of the Third Estate for his home town in the Estates General of 1789, where he soon became well known as a defender of the monarchy. In September 1792, after the besiege of the Tuileries palace, he emigrated to England, and met with Edmund Burke. On behalf of San Domingue he signed the Whitehall Accord, which placed the colony (along with Guadeloupe and Martinique) under the authority of the British Empire, whilst ensuring the profitability of the sugar plantations by overturning the recent French declaration abolishing slavery. Around December 1792 he sought in vain permission to return to assist in the defence of Louis XVI. After the 18 Brumaire he returned to France. In 1801 his name was erased from the list of emigres by Napoleon; in 1803, after the Saint Domingue expedition he was sent to Antwerp as commissioner general and maritime prefect to supervise the erection of defence works, and the creation of a fleet. Malouet left the city in 1807. He was peered and entered the council of state for the navy in 1810. Having offended the emperor by his criticism of the campaign in Russia, he was disgraced and left office in 1812. At the Restoration, Louis XVIII made him Minister of the Navy, but Malouet died the same year. His memoires were published in 1868. Malouet was the author of a lengthy prose poem with a nautical theme, Les quatre parties du jour à la mer, published in 1783.