Билл Коннорс: Джаз гитаристінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық джаз гитарисі, джаз музыканты Билл Коннорс (24 қыркүйек 1949 жылы туған) – Чик Кореаның Return to Forever тобының бұрынғы мүшесі. Return to Forever тобынан кеткен соң ол үш акустикалық, кейін үш электроальбом жазды.

Алғашқы жылдар

Коннорс 1949 жылы Лос-Анджелесте дүниеге келді және 14 жасында гитарада ойнай бастады. Үш жыл бойы рок пен блюз әсерлерін жан-жақты зерттегеннен кейін, ол Лос-Анджелес аймағында Middle Earth деп аталатын ауыр блюз/рок тобымен концерттерде ойнай бастады. Ол өмір бойына адал болатын джаз музыкасын таба алды. "Мен шамамен төрт жыл ойнадым, - деді ол RTF-тегі қызметі кезінде, - және кенеттен бір түндік өзгеріс болды. Мен енді блюз гитарисі болғым келмеді. Мен Билл Эванс, Джим Холл, Уэс Монтгомери, Скотт ЛаФаро, Майлс Дэвис, Джон Колтрейн сияқты музыканттарды тыңдай бастадым. Джанго Рейнхардт маған үлкен әсер етті. Оның бір пластинкасын алғаш естігенде, мен де осындай болғым келді. Оның оттылығы, шығармашылығы және энергиясы қазіргі рок музыканттарынан ерекше еді. Оның әуендерінің таңғажайып тазалығы – олардың инстинктивті түрде туғанын сезінуге болатын. Бірақ Джангомен электроника мәселесінде Билл электр аспаптарының дыбысын артық көреді. "Мен әрқашан электрогитараны Chick [Corea] сияқты күрделі контексте қолдануды қаладым. Мен джазды электророк дыбысымен ойнағанды ұнатамын. Мен үшін ол дәстүрлі гитараға қарағанда мүйізге жақын, мен оны жақсы көремін; мен ноталарды ұзарта аламын, әртүрлі фразаларды қолдана аламын – басқа аспаптар табиғи түрде жасайтын нәрселерді жасаймын, тек гитара технологияның көмегімен орындайды". Осы кезеңде әнші Джин МакДэниелс пен Стэнли Кларкпен бірге жазған әндер гитаристтің шығармашылық күштерін әртүрлі сынақтармен айналыстырды, бірақ ол ұзаққа созылмады. "1975 жыл шамасында, мен классикалық гитарашы болуға шешім қабылдадым", - ойланады ол. "Мен 1974 жылы алғашқы жеке альбомымды шығардым, және бірден барлығын акустикалық түрде жазуға шешім қабылдадым. Бұл менің 200 ватттық Маршаллмен адамдардың құлағын тесіп тастауымнан мүлдем өзгеше болды, менің қызығушылығымды қоздырды". Классикалық музыкант Джулиан Бримді тану Коннорсқа қосымша күш берді. "Мен оның 20 ғасырлық гитара альбомын оқып отырдым – нағыз классика, онда мен өте ұнатып тыңдайтын [неміс композиторы] Хензедің бір шығармасы бар еді. Ол маған әсер етті, сондықтан мен бірнеше күн отырып, оны темір сапты гитарамда, әдеттегі медиатор мен саусақтарды қолдана отырып көшірдім [күліп]. Мен оны орындағанда, менің қызығушылығымды қоздырды, мен: "Жарайды, мен классикалық гитарашы боламын" дедім. Солай болды". Коннорс 1974 жылы Theme to the Guardian (ECM) альбомын жазды, электр гитарадан акустикалық гитараға көшті. Сонымен қатар, ол классикалық гитарашыларды зерттей бастады. Акустикалық гитарада тағы екі альбом жарық көрді: саксофонист Ян Гарбарек, басист Гэри Пикок және барабаншы Джек ДеДжоннетпен бірге "Of Mist and Melting" (1978, ECM) және "Swimming with a Hole in My Body" (1980, ECM). 1976 және 1977 жылдары Коннорс Нью-Йоркте Ли Кониц, Пол Блей және Джимми Джуффребен бірге жазды. Ол Еуропаны аралап, Лучано Берио және Кэти Берберианмен бірге өнер көрсетті. Ол электр гитарасына оралып, Гарбарекпен Places (1978) және Photo with Blue Sky, White Cloud, Wires, Windows and a Red Roof (1979) альбомдарын жазды, сондай-ақ Том ван дер Гелд пен Ричард Джаноттамен Path (ECM) альбомын 1979 жылы жазды. 1984 жылы Коннорс Том Кеннедиді бас гитарада, Дейв Веклді барабанда және Стив Ханды гитарада ("Twinkle" трекінде ғана) шақырып, Step It альбомын жазды. Оның келесі альбомы Double Up (1986) басист Кеннеди мен барабаншы Ким Плейнфилдті қамтыды. Сол үштік (Коннорс, Кеннеди, Плейнфилд) 1987 жылы Assembler альбомын жазды. Коннорс жеке сабақтар беріп, оқуын жалғастыруда. Ол классикалық джаз гитарасында және Gibson L 5 CES архтап электр гитарасында медиатормен ойнайды. Басқа гитаралар – Гибсон Лес Пол Custom және Ovation гитарасы (электроакустикалық модель).

Connors was born in Los Angeles, California, in 1949 and began to play the guitar at the age of 14. After three years of extensive self study of the rock and blues influences that were his first inspiration, he began to play gigs around the Los Angeles area with a heavy blues/rock group called Middle Earth. He found his way to jazz, the music that would lead to a lifelong commitment. "I'd been playing for about four years", he explained at the time of his RTF tenure, "and suddenly had an overnight change. I didn't want to be a blues guitarist anymore. I began listening to people like Bill Evans, Jim Hall, Wes Montgomery, [bassist] Scott LaFaro, Miles Davis, [John] Coltrane—anyone who had a 'jazz' label. Django Reinhardt really got to me. The first time I heard one of his records, I thought that was just what I wanted to be. He had all the fire, creativity, and energy that rock players have today. And the amazing purity of his melodies—you just knew they came from a totally instinctive place." He and Django differed however over the matter of electronics with Bill preferring the sound of the electric instrument. "I always wanted to use the electric guitar in a sophisticated context, like with Chick [Corea]. I like to play jazz with that electric rock sound. For me it's a lot closer to a horn than the traditional guitar, and that's what I love about it; I can sustain notes, get into different kinds of phrasing—do things other instruments do naturally, only the guitar does it with the aid of technology." During this period, recording with vocalist Gene McDaniels and Stanley Clarke kept the guitarist's creative impulses occupied with a variety of challenges—but not for long. "Around 1975, I'd decided to become a classical guitar player", he muses. "I did my first solo album in 1974, and just decided on the spur of the moment to do it all on acoustic. That was just such a contrast from blowing people's ears off with my 200 watt Marshall that it really started to capture me." A further impetus came with Connors' discovery of classical artist Julian Bream. "I was sitting with his album 20th Century Guitar—a real classic—and it has this piece by [German composer] Henze that I really loved. It was just getting to me, so I sat down for a couple of days and transcribed it—on my steel string guitar, with my funny pick and finger technique [laughs]. When I got it, it gave me so much pleasure that I said, 'Okay, I'm going to be a classical guitar player.' And that's what happened." Connors recorded his solo album Theme to the Gaurdian (ECM) in 1974, making the switch from electric to acoustic guitar. Simultaneously he began to study classical guitarists. Two more albums on acoustic guitar followed: Of Mist and Melting (1978, ECM) with saxophonist Jan Garbarek, bassist Gary Peacock, and drummer Jack DeJohnette and Swimming with a Hole in My Body (1980, ECM). During 1976 and 1977, Connors recorded with Lee Konitz, Paul Bley, and Jimmy Giuffre in New York City. He toured Europe, performing with Luciano Berio and Cathy Berberian. He returned to electric guitar, performing and recording with Garbarek on Places (1978) and Photo with Blue Sky, White Cloud, Wires, Windows and a Red Roof (1979) and with Tom van der Geld and Richard Jannotta on Path (ECM) in 1979. In 1984, Connors recorded Step It with Tom Kennedy on bass, Dave Weckl on drums and Steve Khan on guitar (on "Twinkle" track only). His next album, Double Up (1986), included bassist Kennedy and drummer Kim Plainfield. The same trio (Connors, Kennedy, Plainfield) recorded Assembler in 1987. Connors has been giving private lessons while continuing his studies. He plays plectrum style on a classical jazz guitar and a Gibson L 5 CES archtop electric. Other guitars are a Gibson Les Paul Custom and an Ovation guitar (electro acoustic model).