Кіріспе
Мари Леттиция де Сольмс (туған тегі Бонапарт Уайс) (25 сәуір 1831 – 6 ақпан 1902) – француз жазушысы және әдеби үй иесі.
Өмірбаян
Ол Уотерфорд қаласында, Ирландияда дүниеге келді, Люсьен Бонапарттың немересі, император Наполеон I-нің шөбересі. Ол әкесінің екінші әйелінен туған, оның қызы Летицияның ирландтық, Афинадағы британдық өкілі және Парламент мүшесі сэр Томас Вайспен некелесуі арқылы. Дегенмен, ол анасы Вайспен үш жыл ажырасқаннан кейін дүниеге келді, ал оның биологиялық әкесі британдық армия офицері, капитан Студхолм Джон Ходжсон болды. Ол Парижде білім алды. 1848 жылдың желтоқсан айында он жеті жасында Мари (құпия түрде Мари Студгольмин деп аталды) Страсбургтен келген бай джентльмен Фредерик Жозеф де Солмсқа (1815–63) үйленді, бірақ ол оны Америкаға кетіп қалды. "Солмс ханшайымы" аталған Мари анасымен бірге қалды, оның париждік салоны Виктор Гюго, Эжен Сю, кіші Александр Дюма және басқа да жазушылардың жиналу орыны болды. 1850-ші жылдардың басында Мари граф Алексис де Поммереумен махаббатқа түсті, нәтижесінде 1852 жылы ұлы дүниеге келді. 1853 жылдың ақпанында француз билігі оны Бонапарт атын заңсыз қолданғаны және "ұятты тәртіпсіздіктер" тудырғаны үшін империядан қууға бұйырды. Алайда, император Наполеон III оның әдемі жас туысын жасырын түрде бірнеше рет көріп отырғаны, қызғанышпен қараған императрица Евгения бұл туралы біліп, күйеуіне Маридің бүлікшілердің салонын ұстағанын айтқаны және одан кейін оны қууға бұйрық бергені туралы хабарлар тарады. 1853 жылдың тамызында Мари Савойядағы Экс-ле-Бен қаласына қоныстанды, ол кезде Сардиния Корольдігінің құрамында болды. Оның сүйіктісі (Поммереу) оған шалет салды, ол жаңа әдеби салонның орталығына айналды. Ол жиі Сардиния астанасы Туринге барып, Федер қонақ үйінде тағы бір салон ашты. Ол Хьюго, Сю, Дюма және басқалармен, соның ішінде Лахос Коссут, Альфонс де Ламартин, Фелисити Роберт де Ламенне, Анри Рошфор, Тони Ревильон және Сардиниядағы АҚШ елшісі Джон Монкур Дэниелмен достық қарым-қатынас жасады. 1859 жылы Наполеон III-нің құдасы, принц Наполеон, Сардиния королі Витторио Эммануэле II-нің он бес жасар қызы Клотильдаға үйленуге ниеттенді. Бұл корольдің премьер-министрі граф Кавурдың Солтүстік Италияны австриялық басқыншылықтан азат ету үшін алдағы соғыста Сардинияға француз қолдауын кепілдеу туралы келісімінің бір бөлігі болды. (Патша бұл ниетке ашық түрде наразы болғанымен, жасырын түрде қуанды.) Турин қоғамы принцесса де Солмстың императорды сыйламауына, АҚШ елшісі Дэниелдің қолынан ұстап, қыз алысу кешіне келгеніне қатты ренжіді. Ол ертедегі әйел журналистердің бірі болды және Сент-Бёв арқылы Мари "Барон де Сток" псевдонимімен Le Constitutionnel газетіне мақалалар жариялады. Ол Pays және Turf газеттеріне де жазды. Савой Францияға қосылғаннан кейін (1860), Наполеон III және Кавур арасындағы келісімнің бір бөлігі ретінде Мари Парижге оралды, онда ол сол кездегі әдеби және әлеуметтік оқиғаларда белсенді қатысты. Ол өзінің салонында түрлі көзқарастағы адамдарды жинады. 1863 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін ол Пьемонт мемлекет қайраткері Урбано Раттацциге қайтадан үйленді және онымен Италияда бірге өмір сүрді, онда ол "Дивина Фанчиулла" деп аталды. 1873 жылдың маусымында оның қайтысынан кейін Раттацци ханым Парижге оралды және бірнеше айдан кейін испандық досы, хатшы Дон Луис де Руте и Гинестің (1844–89) қолына үйленді, одан да асып кетті. Мари 1902 жылы Парижде жесір болып қайтыс болды. Оның сүйіктісі граф Алексис де Поммереудан туған Алексис де Солмс (1852–1927), екінші күйеуінен Романа Раттацци (1871–1943) және үшінші күйеуінен Тереза де Руте (1883–89) және Долорес де Руте (1885–88) есімді екі асырап алған қызы болды. Ол Экс-ле-Бен (Франция) қаласында жерленген.
Жазбалар
Оның шығармалары әртүрлі эскиздер, өлеңдер, пьесалар және романдардан тұрады, мысалы, Si j'etais reine (1868) және Les mariages de la créole (1866), La chanteuse (1870) деген атпен қайта басылды. 1867 жылы жазған «Бишевиль» романы Италияның жаңа Корольдігінің астанасы Флоренция қоғамына жасалған сырттай шабуыл болып, жаңадан құрылған Корольдіктің премьер-министрі Раттацциге үлкен ыңғайсыздық туғызды. Ол сондай-ақ L'Aventurier des colonies (1885) драмасын және Enigme sans clé (1894) әңгімелер жинағын жазды. 1881 жылы ол Rattazzi et son temps басылымын шығарды, ал өмірінің соңғы екі-үш жылында өзінің естеліктерінің екі томын жариялады және Nouvelle revue internationale журналын басқарды, сонымен қатар оған көп үлес қосты.