Кіріспе
Канаверал ұлттық жағалауы (CANA) – Флорида штатындағы Нью-Смирна-Бич және Титусвилл қалалары арасында, Волусия және Бревард округтерінде орналасқан ұлттық жағалау. Аралда орналасқан бұл парк 1975 жылғы 3 қаңтарда Конгресс актісімен құрылды. Парк Бревард және Волусия округтері арасында бөлінген: Бревард округінде теңіз жағалауының 9 милі, ал Волусия округінде – 15 милі орналасқан. CANA 24 шақырымдық жағажайлар, құмды төбелер, мангр батпақтары және Москито лагунасының үлкен бөлігін қамтиды. Канаверал ұлттық жағалауы Флориданың Шығыс жағалауындағы дамылмаған ең ұзын жер учаскесі болып табылады. Бұл жағалауда 1000-нан астам өсімдік түрі мен 310 құс түрі мекендейді. Канаверал және Лос-Мокитос атаулары – қазіргі Кейп-Канаверал және Москито лагунасы – 16 ғасырда испан саяхатшылары жазған Солтүстік Америкадағы ең көне жер аттарының қатарында. Тасбақа төбесін 1774 жылы табиғатты зерттеуші Уильям Бартрам, ал 1788 жылы Андре Мишо сипаттап жазған. 1934 жылдан бастап Ұлттық паркс қызметі «ұлттық жағажай парктері» үшін қолайлы аймақтарды іздеуді бастады, нәтижесінде 1937 жылы Кейп-Хаттерас ұлттық жағалауы құрылды. 1955 жылы Ұлттық паркс қызметі «Біздің жоғалып бара жатқан жағалауымыз» атты басылымды жариялады, онда табиғатты қорғау және демалыс үшін дамылмаған жағалау аймақтарын қорғаудың қажеттілігі айтылды. Басылымнан кейін 126 дамылмаған аймақ анықталды, олардың 16-сы басымдыққа ие болды. Олардың бірі – Москито лагунасы және оған байланысты аралдың дамылмаған бөліктері. 1961 жылы НАСА ғарыш зерттеулері үшін негізгі ұшыру аласы ретінде Кейп-Канавералды таңдады. Содан кейін НАСА арал, Москито лагунасы және құрлық аймақтарының қасындағы 100 шаршы мильден астам жерді сатып ала бастады, осы аймақтар ұшыру буфері ретінде пайдаланылды. 1963 жылы НАСА мен Ішкі істер министрлігі 25 000 акр жерді Мерит аралы ұлттық жануарлар қорығы ретінде пайдалануға келісімге келді. Келесі он жылда қорық аумағы 140 000 акрға дейін кеңейтілді. Сол жылы Флорида штаты мемлекеттік парктері үшін жер сатып алуға арналған облигациялар шығарды және бұрын мемлекеттік тарихи ескерткіш ретінде сатып алынған Тасбақа төбесінің оңтүстігіндегі аралдың бойындағы жерлерді сатып ала бастады. 1968 жылға қарай ұлттық жағалау құруға қауымдастықтың қолдауы күшейді. Осы кезеңде суретші-эколог Дорис Липер аралдағы жоспарланған құрылыстарды тоқтатуға күш салды. 1968 жылғы 26 сәуірде Волусия округі комиссарлар кеңесі No 68 51 қаулысын қабылдады, онда Ішкі істер министрлігінен Флорида штатының Волусия округінің шығыс жағалауында Ұлттық жағалау құруды сұрады. 1968 жылы Уильям «Билл» Чаппелл мен Лу Фрей Конгресске сайланды және жағалау құру туралы заң жобасын ұсынды. 1974 жылғы 5 және 6 сәуірде Конгрессмен Рой Тейлор, Ұлттық паркс және демалыс жөніндегі палата кіші комитетінің төрағасы, ұсынылған аймақты қарау үшін конгресс делегациясын алып келді. 19 сәуірде Сенаттың Ұлттық паркс және демалыс комитетінің төрағасы сенатор Алан Библдің қатысуымен екінші делегация келді. Осыдан кейін жағдай жылдам дами бастады. Флорида штатының парктері ұсынылған жағалауға бұрын сатып алынған шамамен 4000 акр жерді беруге міндеттенді. Бірақ Ішкі істер министрлігі Кейп-Канавералдағы ракеталардың ұшыруымен байланысты туындауы мүмкін қақтығыстар туралы сұрақтар көтерді. Палата 3 желтоқсанда жағалау туралы заңды қабылдады, ал Сенат 17 желтоқсанда оған қосылды. Ішкі істер министрлігі әлі де қарсылық білдіріп, заң жобасына вето қоюға шақырды, бірақ 1975 жылғы 3 қаңтарда президент Джеральд Форд заң жобасына қол қойды. Көптеген жылдар бойы Конгрессмен Фрей Дорис Липерді «Канаверал ұлттық жағалауын құрудың қозғаушы күші» деп атады.
The Canaveral National Seashore (CANA) is a National Seashore located between New Smyrna Beach and Titusville, Florida, in Volusia and Brevard Counties. The park, located on a barrier island, was created on January 3, 1975, by an act of Congress. The park is split between Brevard and Volusia counties, with 9 miles of the seashore in Brevard County, and 15 miles of the seashore in Volusia County. CANA consists of 24 miles of beaches, dunes, mangrove wetlands, and a large portion of the Mosquito Lagoon. The Canaveral National Seashore is also the longest expanse of undeveloped land along the East Coast of Florida. The Canaveral National Seashore is home to more than 1,000 plant species and 310 bird species. CANA occupies
The names Canaveral and Los Moquitos, now Cape Canaveral and Mosquito Lagoon, noted by Spanish explorers in the sixteenth century are among the oldest place names in North America. Turtle Mound was documented by early naturalists William Bartram in 1774, and Andre Michaux in 1788. As early as 1934, the National Park Service began investigating areas suitable for “national beach parks,” leading to the establishment of Cape Hatteras National Seashore in 1937. In 1955, the National Park Service published Our Vanishing Shoreline (1955), which made the case for protecting undeveloped coastal areas for conservation and recreation. Following its publication, 126 undeveloped areas were identified with sixteen as a priority. One of those sites was Mosquito Lagoon and the undeveloped portions of the barrier island associated with it. In 1961 NASA selected Cape Canaveral as the primary launch location for space exploration. Soon afterwards, NASA undertook acquisition of over 100 square miles of lands along the barrier island, Mosquito Lagoon, and mainland areas as a launch buffer. In 1963 NASA and the Department of Interior reached agreement to dedicate 25,000 acres as Merritt Island National Wildlife Refuge. Over the next decade the refuge was expanded to 140,000 acres. That same year Florida passed a bond issue to acquire lands for state parks and began purchasing lands along the barrier island south of Turtle Mound which had previously been acquired a state historical site. By 1968 there was growing community support for establishment of a national seashore. During this time artist environmentalist Doris Leeper led efforts to stop proposed developments on the barrier island. On April 26, 1968, the Volusia County Board of Commissioners passed Resolution No. 68 51 requesting the Department of the Interior to establish a National Seashore on the east coast of Volusia County, Florida. In 1968, William "Bill" Chappell and Lou Frey were elected to Congress and introduced legislation to establish the seashore. On April 5 and 6, 1974, Congressman Roy Taylor, chairman of the house subcommittee on National Parks and Recreation, brought a congressional party to review the proposed site. A second group, including chairman of the Senate National Parks and Recreation Committee, Senator Alan Bible, visited on April 19. Things then began to progress quickly. Florida State Parks committed to transfer approximately 4,000 acres of lands it had already acquired to the proposed seashore. On the other hand, the Department of Interior raised questions about possible conflicts with rocket launches at Cape Canaveral. The House passed the Seashore Act on December 3, with the Senate following suit on December 17. Still objecting, Department of Interior urged a veto of the bill, but on January 3, 1975, President Gerald Ford signed the bill into law. For many years Rep. Frey credited Doris Leeper as “the driving force behind establishment of Canaveral National Seashore.”
Демалыс
Канаверал ұлттық жағалауы – қайықпен жүрушілер, каяктермен жүрушілер, балықшылар, күнге күюшілер және аңшылар үшін танымал орын, онда демалуға көптеген мүмкіндіктер бар. Мұнда қайықтар мен каяктерді суға түсіруге арналған көптеген пандустар бар. Джон Ф. Кеннеди ғарыш орталығы Каневерал ұлттық жағалауы орналасқан тосқауыл аралдың оңтүстік жағында орналасқан, сондықтан ғарыш орталығында ұшырумен байланысты шаралар кезінде жағалауға кіру жиі шектеледі. Playalinda Beach-те оңтүстіктен нөмірленген 13 тұрақ бар. NASA-ның 39B ұшыру кешені мен SpaceX-тың 39A ұшыру кешенін 1-ші тұрақтан және жағалаудың көп бөлігінен оңай көруге болады. Playalinda әдетте Кеннеди ғарыш орталығы мен Кейп-Канаверал ғарыш күштері стансасынан ұшыруды жақыннан көру үшін көпшілікке танымал орын. Дегенмен, орын шектеулі және ұшыруға байланысты қарау аймақтары артқа жылжытылады. Сонымен қатар, жағалауда екі жалаңаш жағажай бар. Нудистер Аполлон жағажайында Нью-Смирна жағындағы 5-ші тұрақ пен Titusville жағындағы Playalinda Beach-тің 13-ші тұрағы арасында жиі кездеседі. Теңіз жағалауындағы 5-ші тұрақтан кейінгі Volusia округінің бөліктерінде жалаңаш болу заңды, бірақ Brevard округінің бөліктерінде заңсыз. Playalinda-да жалаңаш күйде күнге күю немесе жүзуді қалағандар Volusia округінің Playalinda бөліміне кіру үшін жағажайдан солтүстікке қарай шамамен бір мильдей жүріп өтуі керек, бірақ заң кейде орындалады және Playalinda киім талап етілмейтін жағажай ретінде танымал. Жағалауда балық аулау және аң аулау өте танымал. Жағажайда балықшылар шұбар, балық, көк балық және акула сияқты түрлерді аулайды. Жағалаудың Mosquito Lagoon жағында жолдардан балық аулауға арналған бірнеше айлақтар бар. Жағалауға балық аулаушылар алабұға, қызыл балық, қой бауыры, қара барабан және мангроуб снэпперы сияқты түрлерді ұстауға тырысады. Жағалаудың 2/3-тен астамын Mosquito Lagoon құрайды және жағалауда бірнеше каяк және моторлы қайықтарға арналған суға түсіру орындары бар. Аңшылар көбінесе аңшылық маусымында көршілес Merritt Island жабайы табиғат қорығына кіру үшін жағалаудан шығады, өйткені аңшылар аптаның белгілі бір күндері жағалаудың және қорықтың белгілі бір бөліктерінде аңшылық маусымында су құстарын, еліктерді және жабайы шошқаларды аулауға рұқсат алады. Су құстарының ең танымал нысаналары – канадалық қаз, көкқұйрық және ағаш қаз.