Бискайне Ұлттық Бағы: Флориданың Теңіз Экосистемасы

Кіріспе

Бискейн ұлттық паркі – Флорида штатының Майами қаласының оңтүстігінде, Майами-Дейд округінде орналасқан американдық ұлттық парк. Парк Бискейн шығанағы мен оның теңіздегі барьерлік рифтерін сақтайды. Парқтың 95 пайызы су, ал шығанақтың жағалауында кең мангроу орманды аймағы бар. Парк Эллиотт-Кейді қамтиды, ол парктің ең үлкен аралы және нағыз Флорида-Кейлердің ең солтүстігі, бұл ежелгі коралл рифінен қалыптасқан. Парктің солтүстігіндегі аралдар – коралл мен құмнан тұратын аралдар. Парктің теңіз жағалауындағы бөлігі Флорида рифінің ең солтүстік бөлігін қамтиды, ол әлемдегі ең үлкен коралл рифтерінің бірі. Бискейн ұлттық паркі төрт ерекше экожүйені қорғайды: жағалаудағы мангроу батпағы, Бискейн шығанағының ағыс сулары, коралл тасты кілттер және Флорида рифі. Материктік және аралдардың шетіндегі жағалау батпақтары шабақтар мен ересек балықтардың, моллюскалар мен қабықшалылардың өсуіне қолайлы ортаны қамтамасыз етеді. Шығанақтың суларында балықтардың, теңіз шөптерінің, губкалардың, жұмсақ кораллдардың және манаттардың түрлері кездеседі. Кілттер тропикалық өсімдіктерге толы, соның ішінде жойылу қаупі төнген кактустар мен пальмалар өседі, ал олардың жағалаулары жойылу қаупі төнген теңіз тасбақаларының ұялау орындары болып табылады. Теңіз рифтері мен суларында 200-ден астам балық, пелагикалық құстар, киттер мен қатты коралл түрлері мекендейді. Паркте жойылу қаупі төнген 16 түрді кездестіруге болады, олардың ішінде Шаустың құйрықты көбелегі, кішкентай тісті пиломары, манаттар, жасыл және қазқайың теңіз тасбақалары бар. Бискейнде сондай-ақ қауіп төндіретін американдық крокодилдер мен бірнеше американдық аллигаторлар да бар. Глэйдс мәдениетінің өкілдері 10 000 жыл бұрын, теңіз деңгейінің көтерілуі шығанақты сумен толтырғанға дейін Бискейн шығанағы аймағында қоныстанған. Текеста халқы шамамен 4000 жыл бұрын, испандықтар Флориданы иеленгенге дейін, 16 ғасырға дейін аралдар мен жағалауларда тұрған. Рифтер испан дәуірінен бастап 20 ғасырға дейін кемелердің құлауына себеп болды, ал парк шекарасында 40-тан астам кеме апаттары тіркелген. Парктегі аралдар 19-шы және 20-шы ғасырлардың басында егіншілікпен айналысқан, бірақ олардың тас-талшықты топырағы мен дауылдар егіншілікті ұстап тұруды қиын еткен. 20-шы ғасырдың басында аралдар Майамидің бай тұрғындары үшін оқшауланған демалыс орындарына айналды, олар демалыс үйлері мен әлеуметтік клубтар салған. Марк С. Ханивеллдің Бока Чита-Кейдегі қонақ үйі, онда макет маяк орналасқан, аймақтың ең әсем жеке резиденциясы болды. Коколобо Кей клубы әр түрлі уақытта Майамидің құрылысшысы Карл Г. Фишерге, яхтсмен Гарфилд Вудқа және президент Ричард Никсонның досы Бебе Ребозоға тиесілі болды, сондай-ақ оны төрт АҚШ президенті барған. 1930-шы жылдары Солтүстік Бискейн шығанағының жағасында құрылған Стилтсвиллдің амфибиялық қауымдастығы тыйым салу кезінде құрлықтан алыстатылуын пайдаланып, оффшорлық құмар ойындар мен алкоголь ұсынды. 1959 жылғы Куба революциясынан кейін Орталық барлау агенттігі мен Кубадан жер аударылған топтар Эллиотт-Кейді Фидель Кастроның Кубасына кіріп кеткендерге арналған оқу-жаттығу алаңы ретінде пайдаланды. Бастапқыда Эверглейдс ұлттық паркіне қосу ұсынылған, бірақ Эверглейдстің құрылуын қамтамасыз ету үшін Бискейн шығанағы ұсынылған парктен алынып тасталды. 1960 жылға дейін бұл аймақ дамымаған болып қалды, онда Майами Бич стилінде кілттерді дамыту және Бискейн шығанағының құрлық жағалауында мұнай өңдеу зауыты мен мұнай химиясы объектілерімен бірге ірі жүк тасымалдауға арналған терең су теңіз портын салу туралы бірқатар ұсыныстар жасалды. 1960 және 1970 жылдары шығанақтың жағалауында екі табиғи жанар-жағармай электр станциясы және екі ядролық электр станциясы салынды. Дамуға қарсылық 1968 жылы Бискейн ұлттық ескерткішінің құрылуына әкелді. 1980 жылы қорғалған аумақ Бискейн ұлттық паркі болып қайта аталды. Паркті қайықпен жүрушілер көп пайдаланады, және парктің құрлықтағы келушілер орталығы мен Блэк Пойнт Маринадағы жағалаудан басқа, оның құрлықтағы және теңіздегі аумақтарына тек қайықпен кіруге болады.

American national park located south of Miami, Florida

Biscayne National Park is an American national park located south of Miami, Florida in Miami Dade County. The park preserves Biscayne Bay and its offshore barrier reefs. Ninety five percent of the park is water, and the shore of the bay is the location of an extensive mangrove forest. The park covers and includes Elliott Key, the park's largest island and northernmost of the true Florida Keys, formed from fossilized coral reef. The islands farther north in the park are transitional islands of coral and sand. The offshore portion of the park includes the northernmost region of the Florida Reef, one of the largest coral reefs in the world. Biscayne National Park protects four distinct ecosystems: the shoreline mangrove swamp, the shallow waters of Biscayne Bay, the coral limestone keys and the offshore Florida Reef. The shoreline swamps of the mainland and island margins provide a nursery for larval and juvenile fish, molluscs and crustaceans. The bay waters harbor immature and adult fish, seagrass beds, sponges, soft corals, and manatees. The keys are covered with tropical vegetation including endangered cacti and palms, and their beaches provide nesting grounds for endangered sea turtles. Offshore reefs and waters harbor more than 200 species of fish, pelagic birds, whales and hard corals. Sixteen endangered species including Schaus' swallowtail butterflies, smalltooth sawfish, manatees, and green and hawksbill sea turtles may be observed in the park. Biscayne also has a small population of threatened American crocodiles and a few American alligators. The people of the Glades culture inhabited the Biscayne Bay region as early as 10,000 years ago before rising sea levels filled the bay. The Tequesta people occupied the islands and shoreline from about 4,000 years before the present to the 16th century, when the Spanish took possession of Florida. Reefs claimed ships from Spanish times through the 20th century, with more than 40 documented wrecks within the park's boundaries. While the park's islands were farmed during the 19th and early 20th centuries, their rocky soil and periodic hurricanes made agriculture difficult to sustain. In the early 20th century the islands became secluded destinations for wealthy Miamians who built getaway homes and social clubs. Mark C. Honeywell's guesthouse on Boca Chita Key that featured a mock lighthouse was the area's most elaborate private retreat. The Cocolobo Cay Club was at various times owned by Miami developer Carl G. Fisher, yachtsman Garfield Wood, and President Richard Nixon's friend Bebe Rebozo, and was visited by four United States presidents. The amphibious community of Stiltsville, established in the 1930s in the shoals of northern Biscayne Bay, took advantage of its remoteness from land to offer offshore gambling and alcohol during Prohibition. After the Cuban Revolution of 1959, the Central Intelligence Agency and Cuban exile groups used Elliott Key as a training ground for infiltrators into Fidel Castro's Cuba. Originally proposed for inclusion in Everglades National Park, Biscayne Bay was removed from the proposed park to ensure Everglades' establishment. The area remained undeveloped until the 1960s, when a series of proposals were made to develop the keys in the manner of Miami Beach, and to construct a deepwater seaport for bulk cargo, along with refinery and petrochemical facilities on the mainland shore of Biscayne Bay. Through the 1960s and 1970s, two fossil fueled power plants and two nuclear power plants were built on the bay shores. A backlash against development led to the 1968 designation of Biscayne National Monument. The preserved area was expanded by its 1980 re designation as Biscayne National Park. The park is heavily used by boaters, and apart from the park's visitor center on the mainland and a jetty at Black Point Marina, its land and sea areas are accessible only by boat.

География

Бискейн ұлттық паркі Флориданың оңтүстік-шығысындағы Майами-Дейд округінде орналасқан. Оңтүстік-батыс шекарасы Түркия нүктесі ядролық электр станциясымен және оның салқындату каналдары жүйесімен іргелес жатыр. Бискейн шығанағының оңтүстік бөлігі Эллиотт-Кей мен материк аралығында жатыр, одан Интракостл су жолы өтеді. Парк шығыс және оңтүстік жағынан Флорида Киз ұлттық теңіз қорығымен, ал оңтүстік жағынан Джон Пеннекамп коралл рифтік мемлекеттік паркімен шектеседі.

Геология

Бискейн шығанағы Атлантика мұхитындағы кедергілі аралдардың ең оңтүстік шегін көрсетеді, оны Ки-Бискейн және Флорида кілстерінің ең солтүстік бөлігі – Эллиотт кілсі құрайды. Кілстер аралдардың бетінде топырақтың жұқа қабаты астында жатқан бауыршақ әктастарымен ерекшеленеді, ал кедергілі аралдарда әктастарды жабатын толқынмен келген құмдар басым. Бискейн шығанағы батысында оолиттік Майами әктасының төменгі тізбектерінің арасында орналасқан, олар Катлер тізбегін және Эллиотт кілсінің және оңтүстікке қарайғы кілстердің негізінде жатқан Key Largo әктасын құрайды. Майами әктасы қозғалмалы лагуна суларында шөгінді. Key Largo әктасы – шамамен 75 000 – 125 000 жыл бұрын Сангамония кезеңінде қалыптасқан қазба коралл рифі. Майами формациясы ағын судың лагуналық шөгінділерді біріктіріп, бекіткен мұздық кезеңде қазіргі түрін алды. Key Largo әктасы – қалыңдығы айырмашылығы бар, тас тәрізді маржандардан тұзған жалпақ тас. Эллиотт кілсі мен Олд-Родос кілсінің жағалаулары рифтерден пайда болғандықтан тасты болып келеді. Маңызды құмды жағажайлар тек Sands Key-де ғана кездеседі.

Гидрология

Бискейн шығанағы – орташа тереңдігі 3 метрді құрайтын, жартылай жабық лагуна. Оның материктік жағалары да, кілттері де мангр ормандарымен жабылған. Парк Бискейн шығанағының оңтүстік бөлігін қамтиды, онда "қатты түбі" деп аталатын жұқа шөгінділер, сондай-ақ құртқа шөп және теңіз шөбі өсетін өсімдіктерге толы теңіз шөп жайылымдары бар. Флоридадағы су ресурстарын басқаруға жасалған күш-жігер және 20-шы ғасырдың басындағы және ортасындағы Эверглейдсті кептіру жобаларының нәтижесінде, каналдар құрылысы арқылы Бискейн шығанағына су ағыны өзгертілді. Бұл каналдар қазір ауыл шаруашылығына пайдаланылатын Оңтүстік-Шығыс Эверглейдстің суын шығанаққа бағыттайды. Каналдар салынар алдында, тұщы судың көп бөлігі жаңбыр және жер асты суларынан келген, бірақ қазір каналдар шығанақтың тұздылық деңгейін өзгертіп, шөгінділер мен ластаушы заттарды әкеліп, Бискейн суына тұзды судың енуіне себеп болып отыр. Эверглейдсті қалпына келтірудің кешенді жоспары (CERP) 2000 жылы Эверглейдстің табиғи су ағынына адамның араласуының салдарына жедел шара қолдану үшін құрылды. Басты назар Эверглейдс ұлттық паркіне су ағынының тарихи үлгісін қайта жаңартуға бағытталған бұл жоба, сонымен қатар Оңтүстік Эверглейдстен Бискейн шығанағына су бұрудан туындаған мәселелерді де шешеді. Бискейн шығанағының жағалау ылғалды жерлері жобасы (BBCW) – CERP құрамына кіретін, су ағынын қайта бөлуге арналған, яғни тұщы суды дренаждық каналдар арқылы күшті ағынмен емес, өзендер мен батпақтар арқылы біртіндеп енгізуге бағытталған компонент.

Жергілікті халық

Флориданың төменгі бөлігінде 10 000 жыл бұрын, мұхит деңгейі төмен болғанда және Бискейн шығанағы салыстырмалы түрде сусыз болған кезде, үндістер өмір сүрген. Шамамен 4000 жыл бұрын су деңгейі көтеріліп, шығанақты су басып қалды. Археологтар сол дәуірдегі адамдардың қалдырған іздері қазір су астында жатыр деп санайды; парктегі құрғақ жерлерде олардың ешқандай іздері табылмады. Парктің батысында орналасқан Котлер қазбалары жерінде қазіргі заманнан кем дегенде 10000 жыл бұрын адамдар қоныстанғандығының дәлелдері бар. Бискейнде адамның болғандығы туралы ең алғашқы мәліметтер қазіргі уақытқа дейін шамамен 2500 жыл бұрын, Глэйдс мәдениетінен қалған конх және ұлу шелпілерінің үйінділері арқылы анықталды. Глэйдс мәдениетінен кейін Бискейн шығанағының жағалауын Текеста халқы мекендеді. Текесталар балық және теңіз жануарларымен күн көріп, тұрақты өмір салған қауым болды, олардың ауыл шаруашылығымен айналысқандығына ешқандай дәлел жоқ. Sands Key-дегі қазба орнынан 1000 жылдан бастап шамамен 1650 жылға дейінгі кезеңде, еуропалықтармен байланыс орнатылғаннан кейін қоныстанғандығын көрсететін керамика сынықтары, өңделген қабықшалар және басқа да артефакттар табылды.

Барлау

Хуан Понсе де Леон 1513 жылы Флорида кілстерін ашып, материктегі Текеста тайпасымен кездесті. 16 ғасырда басқа испан зерттеушілері де келіп, Флорида испан билігіне қарады. Текеста тайпасы сол кездегі испан үкіметімен Флорида кілстеріне қоныстанды, ал Оңтүстік Флорида материгі адамсыз қалды. Испан қазына кемелері Флорида кілстері арқылы үнемі өтіп, көбінесе дауылға ұшырады. Паркте 16-20 ғасырлар аралығында 44 кеме апаты тіркелген. Парк аумағында кем дегенде екі 18 ғасырдағы испан кемесі қираған. 1733 жылы парктің суларында испандық "Нуэстра Сеньора дель Пополо" галеоны сүңгіген деп саналады, бірақ оның орны әлі табылмаған. Қазіргі Легар анкориджде, Фоуи Рокс-тан біршама қашықтықта. 1975 жылы кеме табылуы нәтижесінде маңызды сот ісі болды, ол кемені құтқару орны емес, археологиялық орын деп белгіледі. 43 кеме апаты Biscayne ұлттық паркі кілстерінің теңіз жағында 30 мильге (48 км) созылған Offshore Reefs археологиялық аймағының тарихи орындарының ұлттық тізіміне енгізілген. 18 ғасырда Эллиотт-Кей екі түрлі қарақшының базасы болды, екеуі де "Қара Цезарь" деп аталды, олардың құрметіне Эллиотт пен Ескі Родс-Кей арасындағы Цезарь арнасы аталды.

Елді мекендер мен саябақ алдындағы пайдалану

Майами аймағына алғашқы тұрақты еуропалықтар 19 ғасырдың басында келді. Бискейн шығанағы маңындағы алғашқы қоныстар Эллиотт-Кейдегі шағын шаруашылықтар болды, онда лайм мен ананас сияқты егістер өсірілді. 1832 жылы Джон Джеймс Одубон Эллиотт-Кейге сапар шекті. Полковник Роберт Ли 1849 жылы Бискейн шығанағы аймағын қорғаныс құрылыстары үшін қарастырып зерттеді. 1897 жылға дейін парктің аумағында аз адам тұрды, сол кезде афроамерикалық мүлік басқарушысы Израиль Лафайетт Джонс Порги-Кейді 300 АҚШ долларына сатып алды. Келесі жылы Джонс оған жақын орналасқан Олд-Роудс-Кейді сатып алып, отбасымен көшіп, лайм мен ананас өсіру үшін жерді тазартты. 1911 жылы Джонс бұрын ананас плантациясы болған Тоттен-Кейді гектарына бір доллардан сатып алды және 1925 жылы 250 000 долларға сатты. Израиль Джонс 1932 жылы қайтыс болғанға дейін, Джонс шаруашылықтары Флориданың шығыс жағалауындағы ірі лайм өндірушілердің бірі болды. Майами-Бичтің дамуына үлкен үлес қоскан Карл Г. Фишер 1916 жылы Адамс-Кейді сатып алып, 1922 жылы Коколобо Кей клубын салды. Екі қабатты клубта он қонақ бөлмесі, асхана және жеке демалыс үйі болды. Клуб клиенттерінің арасында Уоррен Г. Хардинг, Альберт Фолл, Т. Коулман дю Понт, Харви Файрстоун, Джек Демпси, Чарльз Ф. Кеттеринг, Уилл Роджерс және Фрэнк Зайберлинг болды. Мексикалық лаймнан туындаған бәсекелестік Израиль Джонстың ұлдары Ланселот пен Артурдың бизнесін тиімсіз еткеннен кейін, олар лайм өсіруден бас тарды. 1938 жылы бірнеше күшті дауылдардан кейін олар Коколобо клубында толық уақытты балық аулаушыларға айналды. Клуб 1929 жылғы құлдыраудан зардап шегіп, Фишердің байлығын жоғалтты, бірақ 1934 жылы Гарфилд Вуд оны қайта жаңғыртты. Джонстардың клиенттері арасында балық аулауды ұнататын Герберт Гувер және оның отбасы болды. Джонс отбасы клубты балық, лобстер және қабылдақпен қамтамасыз етті. Артур мен Ланселот Джонс 1960 жылдары төменгі Бискейн шығанағындағы ең ірі жер иелері және жалғыз тұрақты тұрғындары болды. Вуд 1954 жылы Коколобо Кей клубын Майами банкирі Бебе Ребозо басқаратын инвесторлар тобына сатты, олар оны Коко Лобо балық аулау клубы деп атады. Джонстар басқарған клиенттерге 1940-1950 жылдары сол кездегі сенаторлар Джон Ф. Кеннеди, Линдон Джонсон, Ричард Никсон, Герман Талмадж және Джордж Сматхерс кірді. Суық соғыс кезінде болашақ саябақтың аумағы Фидель Кастроның Кубасында миссияларды орындауға дайындықтан өткен кубалық эмигранттардың оқу алаңы болды. Әсіресе Эллиотт-Кей Орталық барлау агенттігі тарапынан 1960 жылдардың басында Шошқалар шығанағына шабуылға дайындық кезінде оқу алаңы ретінде пайдаланылды. Ең ірі нысан - Ледбери Лодж, бұл кілтте салынған жалғыз қонақ үй. 1988 жылға дейін кубалық эмигранттардың бір тобы кілтті қолдануға тырысқанда тұтқындалды. Солтүстікке қарай, Венесуэланың қуғынға ұшыраған президенті Маркос Перес Хименес 1963 жылы экстрадицияланғанға дейін Солдер-Кейде үйі болды.

The first permanent European settlers in the Miami area did not come until the early 19th century. The first settlements around Biscayne Bay were small farms on Elliott Key growing crops like key limes and pineapples. John James Audubon visited Elliott Key in 1832. Colonel Robert E. Lee surveyed the area around Biscayne Bay for potential fortification sites in 1849. Few people lived in the park area until 1897, when Israel Lafayette Jones, an African American property manager, bought Porgy Key for $300 US. The next year Jones bought the adjoining Old Rhodes Key and moved his family there, clearing land to grow limes and pineapples. In 1911, Jones bought Totten Key, which had been used as a pineapple plantation, for a dollar an acre, selling in 1925 for $250,000. Before Israel Jones' death in 1932 the Jones plantations were for a while among the largest lime producers on the Florida east coast. Carl G. Fisher, who was responsible for much of the development of Miami Beach, bought Adams Key, once known as Cocolobo Key, in 1916 and built the Cocolobo Cay Club in 1922. The two story club building had ten guest rooms, a dining room, and a separate recreation lodge. Patrons included Warren G. Harding, Albert Fall, T. Coleman du Pont, Harvey Firestone, Jack Dempsey, Charles F. Kettering, Will Rogers and Frank Seiberling. Israel Jones' sons Lancelot and Arthur dropped out of the lime growing business after competition from Mexican limes made their business less profitable, and after a series of devastating hurricanes in 1938 they became full time fishing guides at the Cocolobo Club. The club had declined with the crash of 1929 which cost Fisher his fortune, but was revived by Garfield Wood in 1934. Among the Joneses' clients was avid fisherman Herbert Hoover and his family. The Joneses also provided the club with fish, lobster and crabs. Arthur and Lancelot Jones were the second largest landowners and the only permanent residents of the lower Biscayne Bay keys during the 1960s. Wood sold the Cocolobo Cay Club to a group of investors led by Miami banker Bebe Rebozo in 1954, who renamed it the Coco Lobo Fishing Club. Clients guided by the Joneses included then senators John F. Kennedy, Lyndon Johnson, Richard Nixon, Herman Talmadge and George Smathers through the 1940s and 1950s. During the Cold War the future park area was a training ground for Cuban exiles training for missions in Fidel Castro's Cuba. Elliott Key in particular was used by the Central Intelligence Agency as a training area in the early 1960s in preparation for Bay of Pigs invasion. The largest facility was Ledbury Lodge, the only hotel ever built on the key. As late as 1988 a group of Cuban exiles were arrested when they tried to use the key for a mock landing. Farther north, exiled Venezuelan president Marcos Pérez Jiménez kept a house on Soldier Key until he was extradited in 1963.

Ұсынылған даму

Қазіргі заманғы қоғамдастықтар Майамиде және оның айналасында өскен сайын, құрылыс салушылар жаңа жобалар үшін Оңтүстік Майами-Дейд округіне бұрылды. Кей-Бискейннің оңтүстігіндегі дамытылмаған кілдер басты даму аумағы ретінде қарастырылды. 1890 жылдардың басынан бастап, жергілікті мүдделі тараптар құрлыққа дамба салуды жақтады. Бір ұсыныста Бискейн шығанағындағы кілдерді Кью-Ларгодағы «Тенізден тыс» тас жолымен және солтүстікке қарай дамыған тосқаналы аралдармен байланыстыратын тас жол салу көзделген. Сонымен қатар, Оңтүстік Флоридада өнеркәсіптік дамуды ынталандыруға қысым күшейді. Бұл тұрғын үйлер мен демалыс үшін пайдалануды қалайтындар мен өнеркәсіптік және инфрақұрылымдық дамуды жақтаушылар арасында басымдықтардың қақтығысына әкелді. 1960 жылдың 6 желтоқсанында, аймақтың 18 жер иесінің 12-сі Эллиотт-Кейде «Айсландия» қаласын құруға дауыс берді. Қала Дайд округінің Эллиотт-Кейге қолжетімділікті жақсарту мақсатымен құрылды, себебі жер иелері оны Майами-Бичке әлеуетті бәсекелес деп қарады. Жаңа қала дамбаға қол жеткізу үшін лоббилеу жұмыстарын жүргізді және әлеуетті құрылыс салушыларды тарту үшін келіссөздер жүргізу блогын құрды. 1962 жылы Бискейн шығанағының құрлық жағалауында «Си-Дейд» деп аталатын өнеркәсіптік теңіз портын салу ұсынылды. «Си-Дейд» жобасын миллиардер кеме тасымалының магнаты Дэниел К. Людвиг қолдады, және оның құрамына мұнай өңдеу зауыты кіруі тиіс болды. Физикалық құрылымдармен қатар, ірі кемелердің мұнай өңдеу зауытына кіруі үшін шығанақтың арнасын 12 метрге дейін тебу қажет болды. Сондай-ақ, терең суға жету үшін арнаны коралл рифінен өткізу қажет болды. Көптеген жергілікті тұрғындар мен саясаткерлер «Си-Дейд» жобасын қолдады, өйткені ол қосымша жұмыс орындарын құруға мүмкіндік беретін еді, бірақ ертедегі экологиялық қозғалыстың өкілдері шығындары тым жоғары деп есептеді. Олар шығанақтың дамуына қарсы күресті және «Қауіпсіз прогресс» қауымдастығын құрды. Ллойд Миллер, Ізак Уолтон лигасының жергілікті бөлімшесінің президенті, «Майами Геральд» газетінің тілшісі Хуанита Грин және Арт Маршалл бастаған индустрияландыруға қарсылар рифтерді, аралдарды және шығанақты қорғайтын ұлттық парк құруды ұсынды. Бұл бастамаға Флорида конгрессмені Данте Фаселл мен Флорида губернаторы Клод Р. Кирк, Жр. қолдау көрсетті, сондай-ақ Герберт Гувер, Жр. сияқты ізгі ниетті бизнесмендердің лоббилеу жұмыстары да көмектесті.

As modern communities grew in and around Miami, developers looked to southern Miami Dade County for new projects. The undeveloped keys south of Key Biscayne were viewed as prime development territory. Beginning in the 1890s, local interests promoted the construction of a causeway to the mainland. One proposal included building a highway linking the Biscayne Bay keys to the Overseas Highway at Key Largo and to the developed barrier islands to the north. At the same time, pressure built to accommodate industrial development in South Florida. This led to competing priorities between those who wanted to develop for residential and leisure use and those in favor of industrial and infrastructure development. On December 6, 1960, 12 of the 18 area landowners who favored development voted to create the City of Islandia on Elliott Key. The town was incorporated to encourage Dade County to improve access to Elliott Key, which landowners viewed as a potential rival to Miami Beach. The new city lobbied for causeway access and formed a negotiating bloc to attract potential developers. In 1962, an industrial seaport was proposed for the mainland shores of Biscayne Bay, to be known as SeaDade. SeaDade, supported by billionaire shipping magnate Daniel K. Ludwig, would have included an oil refinery. In addition to the physical structures, it would have been necessary to dredge a 40 feet (12 m) channel through the bay for large ships to access the refinery. The channel would have also required cutting through the coral reef to get to the deep water. Many local residents and politicians supported SeaDade because it would have created additional jobs, but a group of early environmentalists thought the costs were too high. They fought against development of the bay and formed the Safe Progress Association. Led by Lloyd Miller, the president of the local chapter of the Izaak Walton League, Miami Herald reporter Juanita Greene, and Art Marshall, the opponents of industrialization proposed the creation of a national park unit that would protect the reefs, islands and bay. as well as Florida Congressman Dante Fascell and Florida Governor Claude R. Kirk, Jr., and were supported by lobbying efforts by sympathetic businessmen including Herbert Hoover, Jr.

Жер иелері қолдаған «Айсландия» тұжырымында Кей-Бискейннен Кью-Ларгоға дейін көпірлермен байланыс орнатылып, «Си-Дейд» арнасынан алынған материалдарды пайдалана отырып, жаңа аралдар құрылатын еді. Майами аймағының саясаткерлері мен Флорида штаты Людвигтің «Си-Дейд» жоспарларын қолдамаса да, «Айсландия» жақтастары дамуды қолдау үшін лоббилеуді жалғастырды. 1968 жылы аймақ ұлттық ескерткішке айналуға жақын болған кезде, «Айсландия» жақтастары аралдың ортасынан алты қатарлы тас жол салып, 11 шақырымға дейін орманды қиратты. «Айсландия» жер иелері оны Эллиотт-Кей бульвары деп атады, бірақ жеке өзара «Кешірім жолы» деп атады. Олар қоршаған ортаға келтірілген зиянның мөлшері соншалықты үлкен болғандықтан, ешкім оны ұлттық ескерткіш ретінде қаламайды деп үміттенеді. Уақыт өте келе, субтропикалық климатта орман қайта өсті және қазір Эллиотт-Кейдегі жалғыз маңызды жаяу жүру жолы Эллиотт-Кей бульварының бағытымен жүреді. 1964 жылы FP&L компаниясы бұл жерде 693 МВт қуаттылығы бар екі ядролық реактор салу жоспарларын жариялады, бұл салқындату суының мәселесін ушықтыруы мүмкін еді. Бискейн шығанағының тереңдігі аз болғандықтан, электр станцияларының салқындату үшін шығанақтың суының едәуір бөлігін күн сайын пайдалануға шамасы бар еді. Штатпен және салқындату суы арналарын салу үшін қажетті жерлерге ие болған Людвигпен кең ауқымды келіссөздер мен сот процестерінен кейін электр станцияларының оңтүстігіне жабық циклдік канал жүйесі салынды және ядролық қондырғылар 1970 жылдардың басында іске қосылды. Қазіргі саябақтың кейбір бөліктері саябақ құрылғанға дейін демалыс үшін пайдаланылды. Хоумстед Бейфронт паркі, Конвой Пойнттан оңтүстікке қарай Майами-Дейд округімен әлі де басқарылуда, қазіргі Данте Фаселл келушілер орталығы орналасқан жерде афроамерикандықтар үшін «тек қараларға арналған» бөлінген жағажай құрылды. Бөлінген жағажай 1950 жылдары мен 1960 жылдардың басында жұмыс істеді, кейін қоғамдық нысандар жойылды.

Паркті құру және оның тарихы

Бискейн шығанағын қорғау жөніндегі алғашқы ұсыныстар Эверглейдс ұлттық паркін қолдаушы Эрнест Ф. Коудың ұсыныстарының бір бөлігі болды. Оның ұсынған Эверглейдс паркінің шекаралары Бискейн шығанағын, оның аралдарын, ішкі аймақтарды, қазіргі Хоумстед, Флорида Сити және Ки-Ларгоны қамтыды. 1947 жылы құрылғанға дейін Бискейн шығанағы, Ки-Ларго және оған іргелес жатқан ішкі кеңістіктер Эверглейдс ұлттық паркіне қосылмады. Осы уақытқа дейін Эллиотт-Кейдің бір бөлігі Дейд округінің саябақ жүйесіне кірген. 1966 жылғы есепте ұсынылған саябақта Флоридадағы тропикалық орманның ең жақсы сақталған аймақтары және «құрлықта, теңізде және суда тіршілік ететін» сирек кездесетін жануарлардың үйлесімі, сондай-ақ маңызды демалыс мүмкіндіктері бар екені көрсетілген. Есепте болашақ саябақтың ең маңызды артықшылықтары «Бискейн шығанағы мен Атлант мұхитының таза, жарқыраған сулары, теңіз жануарлары және су астындағы жерлері» екені анықталды. «Бұл жердегі судың тереңдігі аз, ол – нағыз керемет әлем». Президент Линдон Б. Джонсон 1968 жылдың 18 қазанында Бискейн ұлттық ескерткішін құру үшін 90–606 заңға қол қойды. 1974 жылы 93–477 заң бойынша ескерткіш кеңейтілді және ескерткіш Конгресс актісімен ұлттық парк болып қайта аталған кезде тағы кеңейтілді. Ұлттық парк қызметіне жер сатқан алғашқы Islandia тұрғыны Ланселот Джонс, Артурдың жесірі Кэтрин Джонс болды. Олар жерлерін 1 272 500 долларға, яғни әлеуетті даму құнының үштен біріне сатты. Джонсқа 70 жасқа толғанда өмір бойына пайдалану құқығы берілді. Ол бұрынғы Cocolobo клубында орналасқан саябақ күзетшілерімен кездесті, кейіннен ол клуб 1975 жылы өртеніп кетті. Парктегі басқа өмірлік пайдалану құқығы Вирджиния Таннехиллге тиесілі, ол Eastern Airlines компаниясының бас директоры Пол Таннехиллдің жесірі болды. Ланселот, оның әкесі және ағасы салған Джонстың үйі 1982 жылы өртеніп кетті. Ол келесі он жыл бойы екі бөлмелі лашықта тұрып, Порги-Кейдегі дауылдарды бастан кешірді, бірақ 1992 жылы Эндрю дауылынан бұрын үйін тастап кетті. Үй қирады, ал Джонс 1997 жылы 99 жасында қайтыс болғанға дейін Майамиде тұрды. Ұлттық ескерткіш құрылуымен өмір сүру мағынасын жоғалтқан Islandia құлдырап қалды. 1989 жылы полиция бастығының тағайындалуы Джанет Рено басқарған Дейд округінің прокуратурасына сұрақтар тудырды. 1990 жылы Реноның кеңсесі тергеуден кейін қаланың барлық сайлаулары жарамсыз деп шешті, өйткені сайлауларға тек жер иелері ғана қатысатын, тұрғындарға рұқсат берілмеген. Парктің қайықпен жүрушілер үшін танымал болғандығы жол апаттарының көбеюіне әкелді, олардың кейбіреулері өліммен аяқталды. Колумб күні «жылдың ең қауіпті демалыс күні» деп аталады. 57 жылдық тарихы бар жылдық қайық регаттасы 2002 мен 2011 жылдар аралығында алты адамның өміне қатер келтірді, сондай-ақ кемелердің тірелгенінен және қоқыс тастауынан теңіз түбі зақымданды. Ресми регата шаралары парк шегінен тыс жерде өткенімен, Эллиотт-Кей аймағы кейбір қатысушылар үшін танымал орынға айналды. 2007 жылы Turkey Point электр стансасына табиғи газ бен мұнаймен жұмыс істейтін бесінші генераторлық бөлім қосылды. 2009 жылы Turkey Point 6 және 7 деп аталатын екі жаңа 1117 МВт AP1000 ядролық реакторының орны ретінде қарастырылды. Егер жаңа реакторлар салынса, Turkey Point АҚШ-тағы ең ірі электр станцияларының біріне айналады. Бұғазға әсер ететін басқа да жақын орналасқан факторлар – Оңтүстік Майами Дейд округінің ауыл шаруашылығы жерлері, парк шекарасындағы Блэк Пойнттағы сарқырама суларды тазарту қондырғысы және оның көршісі Оңтүстік Майами Дейд полигоны.

The earliest proposals for the protection of Biscayne Bay were part of proposals by Everglades National Park advocate Ernest F. Coe, whose proposed Everglades park boundaries included Biscayne Bay, its keys, interior country including what are now Homestead and Florida City, and Key Largo. Biscayne Bay, Key Largo and the adjoining inland extensions were cut from Everglades National Park before its establishment in 1947. A area of Elliott Key was by this time a part of the Dade County park system. The 1966 report noted the proposed park contained the best remaining areas of tropical forest in Florida and a rare combination of "terrestrial, marine and amphibious life," as well as significant recreational value. The report found the most significant virtues of the potential park were "the clear, sparkling waters, marine life, and the submerged lands of Biscayne Bay and the Atlantic Ocean. Here in shallow water is a veritable wonderland." President Lyndon B. Johnson signed Public Law 90–606 to create Biscayne National Monument on October 18, 1968. The monument was expanded in 1974 under Public Law 93 477 and expanded again when the monument was redesignated a national park by an act of Congress

The first Islandia property owner to sell land to the National Park Service was Lancelot Jones, together with Katherine Jones, Arthur's widow. They sold their lands for $1,272,500, about a third of the potential development value. Jones was given a life estate on at the age of 70. He visited with park rangers stationed at the former Cocolobo Club, which eventually burned down in 1975. The other life estate in the park was held by Virginia Tannehill, the widow of Eastern Airlines executive Paul Tannehill. Jones' house built by Lancelot, his father and his brother, burned down in 1982. He lived in a two room shack for the next ten years, riding out hurricanes on Porgy Key, but left his home permanently just before Hurricane Andrew in 1992. The house was destroyed and Jones remained in Miami until his death in 1997 at 99 years. Deprived of a rationale for existence by the national monument's establishment, Islandia languished. The hiring of a police chief in 1989 prompted questions from the National Park Service to the Dade County state attorney's office, headed by Janet Reno. In 1990 Reno's office determined after investigation that all of the town's elections were invalid, since the elections were restricted only to landowners, not residents. The park's popularity as a destination for boaters has led to a high rate of accidents, some of them fatal. The Columbus Day weekend has been cited as the "most dangerous weekend of the year." An annual boating regatta in its 57th year in 2012 resulted in six deaths between 2002 and 2011, with damage to seabeds from vessel groundings and littering. Although official regatta activities take place outside the park, the area of Elliott Key has become a popular destination for some participants. A fifth generating unit fueled by natural gas and oil was added to the Turkey Point generating station in 2007. In 2009, Turkey Point was proposed as the site of two new 1117 MW AP1000 nuclear reactors, to be designated Turkey Point 6 and 7. If built, the new reactors would make Turkey Point one of the largest generating sites in the United States. Other neighboring influences on the bay are the agricultural lands of south Miami Dade County, a sewage treatment facility on the park boundary at Black Point, and its neighbor, the South Miami Dade Landfill.

Іс-шаралар

Бискейн ұлттық паркі жыл бойы жұмыс істейді. Лагерь құру қыс айларында ыңғайлырақ, себебі аралдарда масалар аз болады. Бискейн ұлттық паркі институты парк штаб-пәтерінен шнорхелинг, жаяу серуендеу, каноэ және желкенмен жүзуді қамтитын жарты және толық күндік экскурсияларды ұсынады. Бока Чита аралына және аймақтың маяқтарына қайықпен саяхаттар да қолжетімді. Лицензияланған жеке кәсіпкерлер балық аулау, шнорхелинг, желкендеу және көрікті жерлерге саяхаттар ұйымдастырады.

Демалыс

Паркке материктен кіру Конвой Пойнттағы Данте Фаселл келушілер орталығының жанындағы аумақпен шектеледі. Парктің қалған бөліктеріне жеке немесе жеңілдетілген бағамен қызмет көрсететін қайықтармен ғана жетуге болады. Іс-шараларға қайықпен жүзу, балық аулау, каноэмен жүзу, желкенмен серфинг, шнорхелинг және суастына түсу кіреді. Майами-Дейд округі парктің жанында төрт марина паркін басқарады. Homestead Bayfront Park Конвой Пойнттағы парк кеңсесіне тікелей іргелес орналасқан. Оңтүстіктегі Блэк Пойнт паркі Адамс және Эллиотт аралдарына қатынау мүмкіндігін ұсынады. Матисон Хаммак паркі парктің солтүстік жағында, ал Крандон паркі Ки-Бискейнде орналасқан. Бұл федералдық парк болғанымен, Бискейндегі балық аулау Флорида штатының заңдарымен реттеледі. Бискейнде балық аулауға ниеттенгендер Флорида штатының тұзды суда балық аулауға арналған лицензиясын алуы керек. Балық аулау белгіленген спорттық балықтар, тікенді лобстерлер, тас қабықшалылар, көк қабықшалылар және шағалалармен шектеледі. Тропикалық риф балықтарын, акулаларды, конхтарды, теңіз кірпілерін және басқа да теңіз жануарларын жинауға тыйым салынған. Сондай-ақ, Флорида штаты Бискейн шығанағының көп бөлігін қамтитын, тікенді лобстердің көбею ортақтарын қорғау мақсатында басқаратын Бискейн шығанағының Кард Саунд лобстер қауіпсіздігінде лобстер аулауға тыйым салынған. Парк кеңсесінен шығанаққа және аралдарға экскурсияларды жеке жеңілдетілген бағамен қызмет көрсететін фирма ұсынады. Көптеген турлар қаңтардан сәуірге дейінгі қысқы маусымда өткізіледі. Бискейнде және басқа көптеген ұлттық паркте жеке су шаңғыларына тыйым салынған, бірақ басқа жеке моторлы қайықтар мен желкенді қайықтарға рұқсат етіледі.

Аралдық нысандар

Бискейннің көптеген тұрақты құрылыстары теңіз үстіндегі кішкентай аралдарда орналасқан. Эллиотт-Кейде маусымдық штатпен жұмыс істейтін рейнджер станциясы, сондай-ақ кемпинг және 36 қайық тұрағы бар. Бір айналма жол портынан мұхит жағасына дейін созылады, ал Spite тас жолы аралдың барлық ұзындығы бойынша өтеді. Адамс-Кейде парктің екі қызметтік үйі орналасқан, бірақ ол тек күндізгі демалыс үшін арналған. Бока Чита аймағы ең көп келінішілерді қабылдайтын арал, онда кемпинг пен демалыс алаңдары бар. Бока Чита маяғы штат мүмкіндігі болғанда, кейде келушілерге ашылады.

Снорхелмен және суға секіру

Жағалаудағы рифтердегі снорклинг және акваланғмен суға түсу танымал әрекеттер. Рифтер көптеген кемелердің қаза тауына себеп болған. Кейбір апатқа ұшыраған кемелер рейнджерлер жетекшілігімен снорклинг турларының нысаны болды және Ұлттық саябақтар қызметі жүйесіндегі жалғыз су асты археологиялық жол – Теңіз мұрасы жолы ретінде ұйымдастырылды. Арратун Апкар (1878 жылы сүңгіген), Эрл Кинг (1891), Алисия (1905), Лугано (1913) және Мандалай (1966) кемелерінің апаттары, сондай-ақ 1800 жылдарға жататын белгісіз кеме және Фауи Рокс маяғы осы жолға кіреді. Алисия, Эрл Кинг және Лугано салыстырмалы түрде терең жатқандықтан, акваланғмен суға түсуге жақсы жарайды. Мандалай көбірек жақын тереңдікте орналасқан және әсіресе снорклинг үшін танымал.

Тарихи құрылыстар

Бискейн ұлттық паркінің аумағының көп бөлігі су болғанымен, аралдарда қорғалған бірнеше тарихи құрылымдар мен аудандар бар. Парк ішінде кемелердің қаза тауып кеткен жерлері де қорғалады, ал парктің теңізге қарайтын сулары – қорғалған тарихи аудан. Олардың ешқайсысы 1960 жылға дейін не одан бұрынғы кезеңге жатпайды. 1985 жылы бұл жер Бискейн ұлттық паркінің құрамына енді, сол кезде Парк қызметі 1999 жылдың 1 шілдесіне дейін қолданыстағы жалға беру шартыларын сақтауға келісті. 1992 жылы «Эндрю» дауылы «Стилтсвиллдің» көп бөлігін қиратты. Парк қызметі қазірде бос тұрған бұл қауымды сақтау жұмыстарын жүргізуде. Қауымды сенім қоры басқарады және ол түнгі кемпингтерге, білім беру орталықтарына және зерттеушілерге арналған жатақ ретінде пайдаланылады.

Басқа құрылымдар

Бискейн ұлттық паркіне көптеген навигациялық құралдар, сондай-ақ маяққа ұқсатып салынған әшекейлік құрылымдар кіреді. Фоуи Рокс маяғы – 1878 жылы салынған, темірден жасалған қаңқалы құрылым. Бұл маяқ парктің шекарасына бұдан бұрыннан кірген еді және 2012 жылдың 2 қазанында Парк қызметіне тиесілі болды. Адамсыз Тынық мұхитының рифі маяғы Эллиотт-Кейден шамамен 5 шақырым (3 миль) қашықтықта орналасқан. 1921 жылғы бастапқы құрылымы 2000 жылы жаңасымен ауыстырылды, ал ескі фонарі Исламорададағы саябақта қойылды. Индустриал Марк С. Хониуэлл 1937 жылы Бока Чита Кейін сатып алған Коколобо клубының мүшесі болды және кішкентай маяқ қосу үшін жайлы құрылыстарды кеңейтті. Бока Чита Кейі маралды тастардан салынған, сым тормен жабдықталған және солтүстік жағындағы жағалаудың соңымен аяқталған, маяқ имитациясынан тұратын бірнеше құрылымдармен дамытылды. Хониуэлл 1945 жылға дейін бұл кілттің иесі болды. Марк пен Олив Хониуэлл аралда шіркеу, қонақ үй, теңіздік қабырғалар және коммуналдық ғимараттар салды. Бока Чита Кейі құрылыстары мәдени ландшафт ретінде басқарылады, бұл аймақтың байлар үшін демалыс орны ретінде пайдаланылуын көрсетеді. Израиль Джонс және оның ұлдары дамытқан, қазіргі тастап кетілген плантациялар және Эллиотт-Кейдегі Свитинг үйі сияқты қарапайым шаруашылықтар да бар. Бұл плантациялармен байланысты қаңқалы құрылымдар, Коколобо Кей клубы және Бока Чита Кейдегі ғимараттар өрт пен дауылдардың салдарынан қирады.

Экология

Оңтүстік Флорида – Жақын Арктика және Неотропикалық аймақтары арасындағы көшу аймағы болып табылады, нәтижесінде өсімдіктер мен жануарлардың алуан түрлі әлемі қалыптасқан. Аймақтардың қиылысуы келушілерге Солтүстік Америкада басқа еш жерде кездеспейтін, әсіресе құстардың түрлерін көруге мүмкіндік береді. Парк төрт ерекше экожүйені қамтиды, олардың әрқайсысы өзінің флорасы мен фаунасын қолдайды. Мангр батпақтары, лагуна, аралдық рифтер және жағалау рифтері көптеген түрлерге әртүрлілік ұсынады. Бұл жартылай тропикалық ортада маусымдар негізінен жауын-шашын мөлшерімен ажыратылады. Жылы, ыстық және ылғалды жаз айларында кейде тропикалық дауылдар болады. Қыс салыстырмалы түрде құрғақ болса да, қыста температура шамалы төмендейді. Бұғаздың тұздылығына сәйкес өзгерістер енгізіледі, ылғалды жазда тұздылық деңгейі төмендеп, батыс жағында жаңа тұщы су ағынының арқасында тұщы су мөлшері артады. Парк суларында жүздеген балық түрлері, оның ішінде 50-ден астам шабақтар (crustacean) түрлері – теңсарыдан алып көк шабақтарға дейін, шамамен 200 құс және 27 сүтқоректі жануарлар (құрлықта және теңізде тіршілік ететін) мекендейді. Жұмсақ денелілерге түрлі екі жақтаулылар, құрлықтағы және теңіздегі бұршақтар, теңіз қояндары, теңіз жұмсақ денелілер және екі баспаяқтылар – Кариб рифінің сегізбауыры мен Кариб рифінің кальмары жатады. Бұғаздың тыныш, ашық сулары мен аралдар тізбегі Солтүстік Америка, Кариб аралдары мен Оңтүстік Америка арасында көшіп жүретін құстарға демалуға қолайлы жағдай жасайды. Көптеген оңтүстікке қарай ұшып бара жатқан құстар күзде Билл Бэггс Кейп Флорида штатының мемлекеттік паркінде тоқтайды, ол парктің солтүстігінде, Кей Бискейнде орналасқан, Бискейн шығанағының ашық суларына жүзуге дейін. Солтүстікке қарай көшіп келе жатқан көктемгі құстар да Эллиотт-Кейде солай етеді. Көшіп-қонушы ұсақ құстардың көпшілігі – бұл құстар, олардың ішінде тоқал құстар, пальма құстар, американдық қызыл құстар, қара сары құстар, дала құстар, құрт жейтін құстар және қара мойынды көк құстар басым. Көшіп-қонушы жыртқыштарға қысқа құйрықты бүркіттер, үшкір қанатты бүркіттер, мерлин, қаңғыбас соқырлар және қанатты киттер жатады, ал паркте ақ басты бүркіттер мен балықшылдар ұялайды. Паркте ақ және қызыл құйрықты тропикалық құстар, сондай-ақ американдық фламинголарын да кездестіруге болады, олардың кейбіреулері, әдетте, тұтқыннан қашып кеткен болуы мүмкін.

South Florida is a transitional zone between the Nearctic and Neotropical realms, resulting in a wide variety of plant and animal life. The intersection of realms brings opportunities for visitors to see species, particularly birds, not seen elsewhere in North America. The park includes four distinct ecosystems, each supporting its own flora and fauna. Mangrove swamp, lagoon, island key and offshore reef habitats provide diversity for many species. In this semi tropical environment, the seasons are differentiated mainly by rainfall. Warm to hot and wet summers bring occasional tropical storms. Though only marginally cooler, the winters tend to be relatively drier. Bay salinity varies accordingly, with lower salinity levels in the wet summer, trending to more fresh water on the west side where new fresh water flows in. Hundreds of species of fish are present in park waters, including more than fifty crustacean species ranging from isopods to giant blue land crabs, about two hundred species of birds and about 27 mammal species, both terrestrial and marine. Molluscs include a variety of bivalves, terrestrial and marine snails, sea hares, sea slugs and two cephalopods, the Caribbean reef octopus and the Caribbean reef squid. The sheltered open waters of the bay and the outlying chain of keys provide resting areas for migrating birds on their way between North American, the Caribbean islands, and South America. Many southbound land birds stop in the fall at Bill Baggs Cape Florida State Park, just north of the park on Key Biscayne, before venturing across the open waters of Biscayne Bay. Northbound spring migrants do likewise on Elliott Key. Most of the small passerine migrants are warblers, with ovenbirds, palm warblers, American redstarts, common yellowthroats, prairie warblers, worm eating warblers and black throated blue warblers accounting for the majority. Migrant raptors include short tailed hawks, sharp shinned hawks, merlins, peregrine falcons and swallow tailed kites, while bald eagles and ospreys nest in the park. Both white tailed and red tailed tropicbirds are seen in the park, as are American flamingos, with some of the latter probably escaped captive birds.

Жағалау және мангровтар батпағы

Материктік жағалауларда негізінен су жағасынан артқа қарай өсетін ақ мангровы бар, қызыл және қара мангровыдан тұратын батпақты көшу аймағы басым. Ағаштардың әуе тамырлары шабақтар, балықтар және су құстарында пана табуға мүмкіндік береді. Мангровы еңселеріндегі қоңыр сулар балық, моллюска және қабықтылылардың дернәсілдері үшін балабақша болып табылады, олар ересек жануарлар ашық суларға таралудан бұрын тыныш, қорғалған ортаны қажет етеді. Мангро бұталары жылына шамамен жапырақтарын төгеді, бұл балық, құрттар және қабықтылы жануарларға тамақ береді. Жапырақтардағы көміртегі жануарларға сіңірілу арқылы сақталады, сондықтан мангровы батпақтары құрлықтағы орманға қарағанда екі-үш есе көміртегіді сақтауға қабілетті деп есептеледі. Бискейн шығанағындағы мангровы орман Флориданың шығыс жағалауындағы ең ұзын орман болып табылады. Жағалау және арал мангровы батпақтары, шығанақпен бірге, Оңтүстік-Шығыс Флориданың теңіз жануарлары үшін маңызды өсіру ортасын құрайды. Тұзға төзімді мангро шеті, шығанаққа ағып кіретін тұщы су ағыны арналанғаннан кейін ішке қарай кеңейді, тұщы сулы қамысты батпақтарды ығыстырады. Парктің батыс шекарасындағы L 31E жағалаудағы дауылдық толқынды тоқтату бөгеті бұрынғы тұщы сулы батпақтарды су көздерінен оқшаулауда маңызды рөл атқарды. Сонымен қатар, толқын суы жағалаудың ішкі бөлігіне жетпейді, тұщы және тұзды су экожүйелері арасындағы алмасуды шектейді. Жағалаудағы құстарға сары тәжді түнгі балықшы, логгерхед шрик, далалық сойқы және жағалау құстары жатады. Конвой нүктесі мен Блэк-Пойнтте мангро кукулары, байқауға өте қиын түрлерді көруге болады. Бискейн Флоридадағы мангро кукуларының ең ірі популяциясына ие. Құрқырлар мен американдық аллигаторлар Флориданың оңтүстігінде кездеседі, бірақ аллигаторлар Бискейнде сирек, себебі аллигаторлар негізінен ішкі суларда мекендейді, ал құрқырлар Бискейннің сәл тұзды эстуарлық суларында өмір сүре алады.

The mainland shorelines are dominated by a marshy transitional zone chiefly populated by red mangrove and black mangrove growing from the shallow water, with white mangrove growing farther back from the water's edge. The trees' aerial root structure provides a sheltered habitat for crabs, fish and wading birds. The brown waters within the mangrove thickets are nurseries for fish, mollusc and crustacean larvae that require a quiet sheltered environment before the immature animals can disperse into open waters. Mangroves shed leaves at about per year, providing food for fish, worms and crustaceans. Because the carbon in the leaves is sequestered by incorporation into animals, the mangrove swamp is estimated to have two to three times the ability to sequester carbon of terrestrial forests. The mangrove forest on Biscayne Bay is the longest on Florida's east coast. Shoreline and island mangrove swamps, together with the bay, represent a significant nursery for the marine life of southeast Florida. The salt tolerant mangrove margin has expanded inland as freshwater flow into the bay has been channelized, replacing freshwater sawgrass marshes. The L 31E coastal storm surge levee inland of the park's western boundary has played a significant role in isolating former freshwater marshlands from their water sources. At the same time, tidal water does not reach the interior of the coastal margin, limiting interchange between salt and freshwater ecosystems. Bird life on the shoreline includes yellow crowned night herons, loggerhead shrikes, prairie warblers and shorebirds. Mangrove cuckoos, a notoriously difficult to observe species, may be seen at Convoy Point and Black Point. Biscayne has one of the largest populations of mangrove cuckoos in Florida. Although crocodiles and American alligators both occur in extreme southern Florida, alligators are uncommon in Biscayne, since alligators mainly inhabit fresh waters found farther inland, while crocodiles can live in Biscayne's somewhat saltier estuarine waters.

Жағалау сулары

Ашық суларда балықтар, моллюскалар және қыбыршақ денелілер тіршілік етеді, олар теңіз шөптерінде өсіп немесе бір-бірімен қоректенеді. Лагунаның беткейлігі ангинга, корморан және суға батып аулайтын үйректер сияқты су құстарында мекендеуге қолайлы жағдай жасайды. Бұл шығанақ бұршақ белдеулерінен шығып келген жас теңіз жануарлары үшін де мекенжай болып табылады. Манаттар шығанақтың тыныш суларында жиі кездеседі. Бискейн шығанағы – тереңдігі аз, вертикальды тығыздығы және тұздылығының айырмашылығы шамалы лагуна. Вертикальды айырмашылықтың орнына, шығанақта көлденең тығыздық градиенті байқалады: батыс жағындағы дренаждық арналар арқылы тұщы су, ал кілттердегі жарықтар мен саздардың қауіпсіздік клапандары арқылы теңіз суы кіреді. Шығанақтың тұздылығы маусым айында ең жоғары шарына жетеді. Шығанақтың тұздылығының өзгеруі бұрын көптеп кездесетін қызыл барабан сияқты түрлерге кері әсерін тигізді. Бискейн шығанағы мен Флорида шығанағы қызыл тосап пен сұр балықтың маңызды өсіп-өну орындары болып табылады. Лагунаның түбінде шұңғырлар мен жұмсақ кораллдар шөп өспейтін жерлерде кездеседі. Паркте үш түрлі теңіз шөбі өседі: тасбақа шөбі, саз шөбі және манат шөбі. Джонсон шөбі де шығанақта аз мөлшерде кездеседі, ол шөптердің таралу аймағының оңтүстік шегінде орналасқан. Шығанақтың орталық бөлігінің шамамен 75 пайызы шөппен жабылған. Кемелердің суға батып кетуінен немесе винттерінен теңіз шөптерінің зақымдануы маңызды мәселе болып табылады. Жыл сайын мұндай 200-ге жуық оқиға тіркеледі, толық қалпына келуіне 15 жылға дейін уақыт қажет. Бұғазда саябақ суларында рұқсат етілген коммерциялық шаян аулау да жүргізіледі. Роликті торлардың өтуі шөптерге зиян келтірмейді, бірақ жұмсақ кораллдар мен шұңғырларға нұқсан келтіреді.

Кілттер

Эллиотт-Кей – парктегі ең үлкен арал, ұзындығы шамамен 13 км, ені 1 км. Екінші үлкені – Олд Родс-Кей, одан кейін Сэндс-Кей, Тоттен-Кей және Литтл-Тоттен-Кей. Материктің шығысында солтүстік-оңтүстік бағытта орналасқан 37 кіші арал бар. Аралдар – күтпеген құстарды, көбінесе Кариб теңізінен жақын маңайға келген түрлерді қабылдай алатын көшкін аймақ. Аралдың ішкі бөлігінде құсқұйрықтар және оларды аулайтын шоқпарлар жиі кездеседі. Жағалау аймақтарында қызылқанат бұрғыштар мен ұсақ құмқұмырықтар мекендейді. Көгершіндер мен қара балықтардың түрлеріне патшалық қара балықтар, күлді қара балықтар және сақиналы қара балықтар жатады, ал жағалауда қоңыр пеликандарды кездестіруге болады. Уилсонның құсқұйрықтары Бока Чита-Кейде ұялайды, көбейту маусымында ұялайтын жерлер жабылады. Ұялар күнделікті таңертеңгі жағажай патрулі кезінде анықталады және көптеген егермендердің зиян келтіруінен сақтау үшін тормен қоршалады. Ұяларды қорғау жұмыстары жыртқыштардың зиянын жыл сайынғы бұзылған ұялардың 100% -дан 2007 жылы бұзылмаған ұяларға дейін азайтты, ал көп жылдар бойы ұялардың бұзылу деңгейі 50% -тан жоғары болды. 2012 жылы бір бұзылмаған ұя табылып, қорғалды, бес ішінара бұзылған ұя қорғалды, ал бір ұя жыртқыштармен жойылды. Осы аймақта қорғалатын шығыс индиго жыланы да кездеседі. Аралдардағы сирек және жойылу қаупі төніп тұрған өсімдік түрлеріне Саргенттің вишня пальмасы және семафор тікенді кактус (Consolea corallicola) жатады. "Жоюға жақын" деп сипатталған кактустың саны шамамен 20 данаға дейін азайды. 2001 жылы Бискейн шығанағындағы бір аралда 570 кактустың топтық популяциясы табылды, бұл әлемдегі семафор тікенді кактустың ең ірі популяциясы болып табылады. Саргент пальмасы тек Эллиотт-Кейде ғана өседі. 1991 жылы мұнда 50-ден аз пальма болды. Өсімдікті көбейтуге жасалған күш-жігерге қарамастан, қазір Эллиотт-Кейде 16 Саргент пальмасы, ал Лонг-Кейде шамамен 123 пальма өсірілген. 1992 жылы «Эндрю» дауілінен кейін Майами көгі жойылып кеткен деп қорқытылды, бірақ 1999 жылы Баия Хонда-Кейде оның популяциясы табылды. Тұтқында өсіру арқылы 25 000 Майами көгі өндірілді, олардың бір бөлігі Эллиотт-Кейде шығарылды, нәтижелері әртүрлі болды.

Elliott Key is the largest island in the park, measuring and about 8.1 mile (13 km) long by 0.62 mile (1 km) wide. Next largest is Old Rhodes Key at , then Sands Key , Totten Key and Little Totten Key at , with 37 smaller islands arranged in a north–south line east of the mainland shoreline. The keys are a transitional area capable of hosting unexpected birds, often Caribbean species that have strayed near the mainland. The interior of the keys are frequented by warblers and the hawks that prey on them. Coastal zones are habitat for ruddy turnstones and least sandpipers. Gulls and terns include royal terns, laughing gulls and ring billed gulls, with brown pelicans just offshore. Wilson's plovers nest on Boca Chita Key, where nesting zones are closed during breeding season. Nest sites are identified by daily morning beach patrols and are protected with mesh screen against the predation by abundant raccoon population. Nest protection efforts have reduced predation from 100% of nests disturbed per year to no disturbed nests in 2007, with a more usual average of more than 50% nest disturbance in most years. In 2012 one undisturbed nest was found and protected, five partially disturbed nests were protected, and one nest was destroyed by predators. The threatened eastern indigo snake is also present on the island. Rare and endangered plant species on the islands include Sargent's cherry palm and the semaphore prickly pear cactus (Consolea corallicola). The cactus, which has been described as "near extinction", has been reduced to about 20 individuals. A colonial population of 570 cacti were found on one island in Biscayne Bay in 2001, making it the largest known population of semaphore prickly pear cactus in the world. The only natural population of Sargent's palm grows on Elliott Key. Fewer than 50 grew on the key in 1991. Despite efforts to propagate the plant, there are now 16 Sargent's palms on Elliott Key, with about 123 propagated on Long Key. The Miami blue was feared to be extinct after Hurricane Andrew in 1992, but a population was found in 1999 at Bahia Honda Key. Captive breeding produced 25,000 Miami blues, some of which have been released on Elliott Key with mixed results.

Коралл рифтері мен теңіздегі сулар

Атлант мұхитындағы аралдардан өтетін жерде теңіз түбі біртіндеп төмендеп, содан кейін жартылай үздірілмейтін маржан рифінің бойымен көтеріледі. Тірі маржандардан құралған рифте 200-ден астам балық түрі, сондай-ақ моллюскалар, қабықшалылар және құрттар мекендейді. Маржан рифтері парктің шамамен жартысын құрайды, оның ішінде 4000-ге жуық жеке рифтер мен жағалау рифтері бар. Парктің жағалау және ашық суларында жүздеген түрлі қатты және жұмсақ маржандар, теңіз анемондары және губкалар кездеседі. Маржан рифтерін Флорида карбонат платформасының шетіндегі сыртқы рифке, сыртқы риф пен аралдар арасындағы рифтерге және аралдардың екі жағындағы рифтерге бөлуге болады. Сыртқы рифтерде су тереңдігіне дейін бұғылы маржандар, ал 10 метрден төменде елік маржандар басым. Құрлыққа жақын орналасқан рифтер негізінен болат жұлдызды және симметриялы милы маржандардан тұрады. Арал рифтері негізінен кішкентай жұлдызшалы және саусақты маржандардан тұрады. Бискейн ұлттық паркінде 1977-1981 жылдар аралығында және 2006-2007 жылдар аралығында барлық балық түрлерінің түрлік байлығы мен әртүрлілігі төмендеді. Сынама алу бағдарламасы барлық сынама алатын жерлерде төмендеуді көрсетті. Флорида рифінің барлық бөлігінде байқалған маржан рифтерінің және балық түрлерінің азаюы арасында байланыс бар деген болжам бар. Балық аулау қысымына ұшырамаған балықтардың да саны азайды. Маржан азайған сайын балдырлар көбейді, сондықтан маржанға байланысты тіршілік ететін түрлер азайды, ал шөп жейтін балықтар көбейді. Бискейн шығанағындағы тұздылықтың жоғарылауы және тұздылық градиенттерінің өзгеруі де рөл атқаруы мүмкін, сондай-ақ балық үлгілерінде полихлорирленген бифенил және сынаптың ластануы анықталды. Парктің шығыс шекарасы теңіздің тереңдігі он сажен (60 фут (18 метр)) болатын сыртқы рифтің көтерілуінен сәл арықта орналасқан. Ашық теңізде қоңыр пеликан, керемет фрегат, қоңыр буби, әсіресе сыртқы шамдардың маңында, және кеуек және петрел сияқты пелагикалық құстар мекендейді. Паркте жасыл игуана, құраққақ бақа, қара тышқан, арыстан балық, отты құмырсқа, оскар және қоңыр базилисктер жиі кездеседі. Арыстан балық (Pterois volitans және Pterois miles) – Үнді-Тынық мұхиты аймағынан шыққан тропикалық балық. Ол ашкөздігімен және жаңа суларда тез орнығып, басқа түрлерді ығыстыру қабілетімен танымал. Зерттеушілер бұл түрдің 1992 жылы Эндрю даулы кезінде парке енгенін болжады. Сол кезде Бискейн шығанағында байқалған балықтар дауыл кезінде қираған үй аквариумдарынан шыққан деп есептелді, бірақ бұл теорияны алғаш ұсынған зерттеуші кейіннен мәлімдемесінен бас тартты. Жақында арыстан балықтарын көру мүмкін, олар парктің оңтүстігіндегі Флорида-Кейдегі қалыптасқан популяциялардан келген. Сонымен қатар, адамдар тұтқындағаннан шыққан бірма питондары парктің шекарасына жақын материкте байқалды. Маусымдар қарашадан сәуірге дейінгі құрғақ маусымға және мамырдан қазанға дейінгі ылғалды маусымға бөлінеді. Құрғақ маусымның орташа температурасы ай сайынғы жауын-шашын мөлшерімен ылғалды маусымның орташа температурасы ай сайынғы жауын-шашын мөлшерімен ылғалды маусым шамамен дауыл маусымымен сәйкес келеді, жиі найзағайлар болады. Флориданың оңтүстігіндегі көптеген жерлер сияқты, Бискейн ұлттық паркі де бірнеше жылда бір рет дауылға ұшырайды. Көптеген дауылдар уақытша жабылуды және парк нысандарын жөндеуді қажет етеді. Қуатты дауылдың тікелей соққысы, ең алдымен, парктің табиғи ортасына емес, қоршаған ортаға адамның араласуына байланысты ауыр зардаптарға әкелуі мүмкін, себебі парктің табиғи ортасы осы оқиғаларға жақсы бейімделген. Бискейнге соққан маңызды дауылдар 1835 және 1904 жылдардағы дауылдарды, 1906 жылғы Флорида-Киздер дауылдарын, 1935 жылғы Янки дауылдарын, 1941 жылғы Флорида дауылдарын, 1945 жылғы Оңтүстік-Шығыс Флорида дауылдарын, 1948 жылғы Майами дауылдарын, 1950 жылғы Кинг дауылдарын, 1960 жылғы Донна дауылдарын, 1964 жылғы Клео дауылдарын және 1992 жылғы Эндрю дауылдарын қамтиды. Паркқа 2012 жылғы Сэнди даулы сияқты алыс тропикалық дауылдардың толқыны да әсер етуі мүмкін, ол Эллиотт-Кейдегі нысандарға зақым келтірді. 1992 жылдың 24 тамызында Эндрю даулы Маями қаласының оңтүстігіне келіп, Бискейн ұлттық паркі арқылы тікелей өтіп, желдің ең жоғары жылдамдығы, желдің соғуы. Бұл Саффир-Симпсон дауылдық шкаласы бойынша 5-ші санаттағы ықшам дауыл болды. 2002 жылы Эндрюдің адам мен қоршаған ортаға келтірген шығындарын еске алу және аймақтың дауылдан қалпына келуін атап өту үшін Данте Фаселл келушілер орталығына ескерту тақтасы орнатылды. Жазудың бір бөлігі мынадай:

Beyond the keys in the Atlantic Ocean the seafloor slopes gradually down before rising in an almost continuous coral reef. The reef, composed of living corals, is inhabited by more than 200 species of fish, as well as molluscs, crustaceans and worms. Coral reefs are estimated to cover about half the area of the park, with about 4000 individual patch reefs and areas of bank barrier reef. Hundreds of species of hard and soft corals, sea anemones and sponges are found in bay and offshore waters. The coral reefs may themselves be subdivided into the outer reef on the edge of the Florida carbonate platform, the patch reefs between the outer reef and the keys, and the reefs in the shoals on either side of the keys. The offshore reefs are dominated by elkhorn coral to water depth, and staghorn coral below 10 meters. The landward patch reefs are principally composed of boulder star coral and symmetrical brain coral. The island shoal reefs mainly consist of lesser starlet coral and Porites finger corals. Reef environments in Biscayne National Park have seen declines in species richness and diversity across all fish species from 1977 to 1981 to 2006–2007. A sampling program showed declines at all sampling sites. A correlation has been posited between the observed decline in coral reef coverage throughout the Florida Reef tract and the decline in fish species. Declines in populations were noted in both gamefish and in fish species not exposed to fishing pressure. Algal cover has increased as coral has declined, so coral dwelling species have decreased while herbivorous fish have increased. Increased overall salinity and changing salinity gradients in Biscayne Bay may also play a role, while polychlorinated biphenyl and mercury contamination have been noted in fish samples. The park's eastern boundary lies just beyond the rise of the offshore reef at ten fathom (60 feet (18 m)) sea depth. Areas farther offshore are protected within the Florida Keys National Marine Sanctuary, which extends eastward to a boundary corresponding to a depth of The offshore waters harbor brown pelicans, magnificent frigatebirds, brown boobies, particularly around the offshore lights, and pelagic birds such as shearwaters and petrels. Green iguanas, cane toads, black rats, lionfish, fire ants, oscars and brown basilisk lizards are common in the park. The lionfish (Pterois volitans and Pterois miles) is a tropical fish from the Indian Pacific Ocean area. It is known for its voracious appetite and its ability to establish itself in new waters, rapidly replacing other species. Researchers theorized the introduction of this species in the park occurred during Hurricane Andrew in 1992. Sightings in Biscayne Bay at that time were believed to have been from home aquariums destroyed during the hurricane, though the researcher who first proposed the theory has since retracted the assertion. More recent lionfish sightings are probably from more established populations in the Florida Keys to the south of the park. Also likely originating from human captivity, Burmese pythons have been observed near the park's boundary along the mainland. Seasons may be divided into the November–April dry season and the May–October wet season. Dry season temperatures average between with an average monthly rainfall of Wet season temperatures average between with an average monthly rainfall of The wet season roughly coincides with hurricane season, with frequent thunderstorms. Like many locations in southern Florida, Biscayne National Park is affected by hurricanes every few years. Most storms require temporary closings and occasional repairs to park facilities. A direct hit by a powerful hurricane can produce severe consequences, primarily by its impact on human interventions in the environment rather than on the natural environment of the park, which is well adapted to these events. Significant hurricanes to strike Biscayne include storms in 1835 and 1904, the 1906 Florida Keys hurricane, the 1935 Yankee hurricane, the 1941 Florida hurricane, the 1945 Southeast Florida hurricane, the 1948 Miami hurricane, Hurricane King in 1950, Hurricane Donna in 1960,. Hurricane Cleo in 1964, and Hurricane Andrew in 1992. The park can be affected by wave action from more distant tropical storms such as 2012's Hurricane Sandy, which damaged facilities on Elliott Key. On August 24, 1992, Hurricane Andrew came ashore just south of Miami, passing directly across Biscayne National Park with maximum sustained winds of , with gusts to The storm surge was up to 17 feet (5 m) above mean sea level. It was a compact Category 5 hurricane on the Saffir Simpson Hurricane Scale. A commemorative plaque was placed at the Dante Fascell Visitor Center in 2002 to commemorate the human and environmental cost of Andrew, and to celebrate the area's recovery from the storm's effects. The inscription reads in part:

1992 жылдың 24 тамызында сағат 4:30-да Эндрю даулының көзі осы нүктеден өтіп, Хоумстед және Оңтүстік Майами-Дейд округіне соқты. Фоуи-Рокс шам станциясы жел деректерін берді, желдің ең жоғары жылдамдығы екі минуттық жел жылдамдығы және соғу жылдамдығы станция зақымдану салдарынан дерек беруді тоқтатқанға дейін. Фоуи-Рокс станциясы дерек беруді тоқтатқанда, дауылдың ең күшті бөлігі жетпеді. Парктің барлық жері теңіз деңгейінен бірнеше футқа ғана биік болғандықтан, теңіз деңгейінің көтерілуіне осал. Парк қызметінің зерттеулері келесі екі жүз жылда парктің көп бөлігі жоғалып кетеді деп болжайды. Бискейн шығанағындағы теңіз деңгейі 2030 жылға қарай және 2060 жылға қарай көтерілуі күтілуде. Теңіз деңгейінің көтерілуі Бискейн суқоймасына тұзды судың енуін күшейтеді. Көтерілудің артуы Оңтүстік Эверглейдсті тұзды батпаққа айналдырады, аймақтың экологиясын өзгертеді.