Начитош діоцезінің тарихы және титулярлық мәртебесі

Кіріспе

Католик шіркеуінің бұрынғы тұрақты және қазіргі титулярлық орталығы.

Натчитош епархиясы (Dioecesis Natchitochensis) 1853 жылдан 1910 жылға дейін Католик шіркеуінің латын шіркеуінің резиденциялық епископтық орталығы болды және қазір титулярлық орталық болып табылады.

Тарих

Бастапқыда Натчитош епископтығы Луизиананың орталық бөліктері үшін католик діни округі болды – Луизиананың 31° солтүстік ендігінен жоғарыдағы барлық солтүстік бөлігі, 22 212 шаршы миль аумақпен. Ол 1853 жылғы 29 шілдеде құрылғанда. Діни округтің бас кеңсесі Луизиана штатының Натчитош қаласында орналасқан. Кейіннен діни округтің орталығы Луизиана штатының Александрия қаласына көшірілді және діни округ Александрия діни округі деп аталды. Сол кезден бері Натчитош діни округі титулдық діни округ ретінде сақталып келеді. Антонио Маргиль қазіргі діни округ құрамына кіретін аумақта қызмет еткен алғашқы дін қызметкері болды. Сабин өзенінің батысындағы Айс үндістерінен әке Маргиль Адайес үндістері туралы естіді және 1717 жылғы наурыз айында оларды Испан көлінің жанында, Луизиана штатының Сабин округінде орналастырды, Сан-Мигель-де-Линарес миссиясын құрды және Луизианадағы алғашқы шіркеуді сол жерде салған болуы мүмкін, өйткені тарихшы Мартиннің сөзіне қарағанда, 1721 жылы Пер Шарлевуа Жаңа Орлеанға келгенде, ол он шақты қабатты үйлер, екі-үш тұрғын үй және бастапқыда капелла ретінде пайдаланылған, қазір оның орнына сарай қолданылып жатқан жаман сақтау қоймасын тапты. Әке Гусманды жауапкершілікке қалдырып, әке Маргиль Натчитошке жаяу барады, ондағы француз католиктеріне қызмет етеді, содан кейін Техасқа қайтады. 1718 жылы Испаниямен болған қысқа соғыста Натчитоштегі француз командирі Блондел Адайес миссиясына шабуыл жасап, оны тонады және шіркеу киімдерін алып кетті. Әке Маргиль бұл туралы естіп, 1721 жылы қайтып келді, француздардан қорқып, орманға тығылған Адайестерді іздеді, олардың шіркеуін қайта салды және оны экспедицияның қамқоршысы – Басты тіректің Анамызға арнады. Көп жылдар бойы Сан-Антониодан францискандықтар Адайес миссиясына қызмет етті, сонымен қатар Накогдочес және Сент-Огастин, Техас миссияларына да қызмет етті. 1725 жылы Натчитоште 50 католик отбасы болды. 1728 жылы капуцин дінінің өкілі Максимин әке басшылық етті. Діни округтің шығыс бөлігінде қалай евангелизация жүргізілгені туралы ешқандай жазба жоқ, бірақ Миссисипиге жақын ауылдар мен көлдерге берілген католик атаулары діни қызметкерлер, әсіресе 18 ғасырда Квебек епископының басшылығымен Миссисипи бойындағы үндістерге жауапты болған иезуиттер осы елге келгенін көрсетеді. Жазбалардан 1829 жылы Авойеллдің Мартин әкесі Қызыл, Қара және Уачита өзендеріндегі католиктерге қызмет еткені, 1840 жылы және одан кейін Буффало епископы болған Джей Тимон әке Техастан Түнгі Луизиана миссияларына қызмет ету үшін үнемі сапар шеккені және Луисвиллдің доминикандық О'Брайен әкесі Миссисипи бойындағы католиктерге жыл сайын қызмет еткені көрінеді. Штаттағы өзендерде орналасқан католиктер көбінесе үйленулерін жарылқап, балаларын шомылдыру үшін баржалармен Нью-Орлеанға келіп, қайықтарын кері тартып қайтатын. 1852 жылы Балтимордағы бірінші кеңес әкелері Қасиетті орынға Нью-Орлеанс архиепископтығын бөлуді, Натчитош діни округін құруды және Натчитоштегі приход пастыры Мартин әкені оның бірінші епископы етіп тағайындауды ұсынды. 1853 жылы тағайындалған ол жаңа діни округте төрт дін қызметкері болды, олардың үшеуі олардың діни округі болған Нью-Орлеанға қайтып келді, ал біреуі қалды. Бриттанияда туған епископ Август Мари Мартин (1802–1875) британдардың терең имандылығын мұра етті. Семинарист ретінде ол Жан-Мари де Ламеннаның қорғауында болды және Францияның Париждегі үлкен қайырымдылық кеңесінде кардинал Принс де Троя мен генерал-викарий Ж. М. де Ламеннаның басшылығымен жұмыс істеді. Сол жерде ол Монтелембер және Фелисити Ламеннаның басқа шәкірттерімен байланысқа келіп, оны ешқашан тастамаған әдепті мінез-құлқына ие болды. 1839 жылы Рендегі корольдік колледждің капелланы болған кезде Винсенндік епископ Селестин Гюйнемер де ла Хайландиермен кездесті, онымен бірге Индианаға келді және алты жыл бойы оның бас викарі болды. Денсаулығы нашарлағандықтан, ол Луизианаға келді және 1852 жылы Мг. Жаңа Орлеанның Бланк. Мартин епископтығының тарихы, кедейлікпен күресі, Францияға көптеген сапарлары, діни қызметкерлерді тарту туралы басылмаған хаттар жинағын қалдырды. Оның "Иманды тарату" журналына жазған хаттары "Аннальдарға" енгізілген; Балтимордың екінші Кеңесінің және Нью-Орлеанс провинциялық Кеңесінің епископтары оған "Иманды тарату" журналының директорларына жомарт үлестері үшін алғыс хаттар жазуды тапсырды. Екі хат та "Les Missions Catholiques" журналында басылып шықты. Епископ Мартин 20 дін қызметкері бар ұйымдастырылған діни округті, Натчитоште бір монастырьмен Қасиетті Жүректің қарындастарын және олардың анасы үйі мен діни округтегі бірнеше монастырьмен Крест қыздарын қалдырды. Оның орнын бірнеше сары қызылша эпидемиясының батыры, сондай-ақ Натчес діни округінде Мейірімділік әйел бауырларының негізін қалаушы епископ Ф. Х. Лерей басқарды. Ол Натчитоште тек екі жыл ғана болды, ол Жаңа Орлеан архиепископының көмекшісі ретінде таңдалды. Ол 1887 жылы қайтыс болды. Епископ Энтони Дюрье оның орнын басты. Оңтүстік Франциядағы Лион қаласының жанында туған ол 1855 жылы осы елге келді, 26 жыл бойы Нью-Орлеанда пастор болды және Балтимордың екінші Кеңесінің теологтарының бірі болды. 1885 жылы тағайындалған ол 1904 жылы қайтыс болды, соборды аяқтап, Натчитоште епископтық резиденция салды. Өте Құрметті Корнелиус Ван Де Вен, 16 маусым 1865 жылы Голландияның Оиршот қаласында туған, Ден Бош діни семинариясында оқыған, 31 мамыр 1890 жылы дін қызметкері болып тағайындалды және сол жылы Америкаға келді. Жаңа Орлеан архиепископтығындағы маңызды лауазымдарды атқарғаннан кейін, ол 30 қараша 1904 жылы Натчитош епископы болып тағайындалды. Оның басқаруының ең маңызды әрекеті Натчитош қаласының қол жетімсіз қаласынан үлкен католик халқы бар Александрия прогрессивті қаласына діни орталықты көшіру болды. Ол 1910 жылы Римге барып, Пий X-тен діни орталықты көшіруді сұрады. 1910 жылдың тамызында ол Консисториялық Конгрестен Натчитош діни орталығын тарату және Александрия діни орталығын құру туралы жарлық алды. 6 тамыз 1910 жылы Папа Пий X діни орталықты көшірді және діни округ атауын Александрия діни округі деп өзгертті. Осы кезде 26 діни қызметкер, 10 регуляр (иезуиттер және маристтер), Қасиетті Жүректің бауырлары, Шапревте ана үйі бар Крест қыздары, Құдайдың Мезірлі Бауырлары және Тәнге кірген Бауырлары шамамен 23 341 прихожандарға қызмет етті.

Originally, the bishopric of Natchitoches was the Catholic Diocese for the central portions of Louisiana—all the northern part of Louisiana above 31° N. lat., with an area of 22,212 square miles—when it was established on July 29, 1853. The diocese was headquartered in Natchitoches, Louisiana. The see city was later relocated to Alexandria, Louisiana and the diocese was renamed the Diocese of Alexandria. Since that time the Diocese of Natchitoches has been maintained as a titular see. Antonio Margil was the first priest to minister within the territory now forming the diocese. From the Ays Indians, west of the Sabine river, Father Margil heard of the Adayes Indians, and in March, 1717, he located them near Spanish Lake, in what became Sabine Parish, Louisiana, founded the mission of San Miguel de Linares and built there probably the first church in Louisiana, for according to the historian Martin, when Pere Charlevoix reached New Orleans in 1721, he found there "about 100 cabins, two or three dwelling houses and a miserable storehouse which had been at first occupied as a chapel, a shed being now used for that purpose". Leaving Father Gusman in charge, Father Margil journeyed on foot to Natchitoches to minister to the French Catholics there, and then went back to Texas. In 1718, during the brief war with Spain, Blondel, the French Commandant at Natchitoches, invaded the Adayes mission, plundered it and carried away the church vestments. Father Margil heard of it, and in 1721 came back, hunted up the Adayes who had taken refuge in the forests for fear of the French, rebuilt their church, which he dedicated to Our Lady of the Pillar, the patroness of the expedition. For many years afterward the Adayes mission was attended from San Antonio by the Franciscans, who attended also the missions of Nacogdoches and St. Augustin, Texas. In 1725 there were 50 Catholic families at Natchitoches. In 1728 Father Maximin, a Capuchin, was in charge. There is no record to show how the eastern portion of the diocese was evangelized; but the Catholic names given to villages and lakes contiguous to the Mississippi, show that priests must have visited that country, probably the Jesuits, who in the 18th century had charge of the Indians along the Mississippi under the Bishop of Quebec. The records show that in 1829 Father Martin of Avoyelles attended the Catholics on the Red, Black and Ouachita rivers; that, in 1840 and after, Father J. Timon, afterwards Bishop of Buffalo, made regular trips from Texas to attend the north Louisiana missions, and that Father O'Brien, a Dominican from Louisville, attended yearly the Catholics along the Mississippi. The Catholics located on the rivers of the state often drifted to New Orleans on barges to have their marriages blessed and their children baptized, and come back cordelling their boats. In 1852 the Fathers of the First Council of Baltimore recommended to the Holy See the division of the Archdiocese of New Orleans, the formation of the Diocese of Natchitoches and the appointment of Father Martin, parish priest at Natchitoches, as its first bishop. Consecrated in 1853, he had four priests in the new diocese, three of whom returned to New Orleans, to which diocese they belonged, and one remained. Bishop Augustus Marie Martin (1802–1875), born in Brittany, inherited the deep faith of the Bretons. A protégé of Abbe Jean Marie de Lamennais, as a seminarian, he was employed at the great Almonry of France in Paris under Cardinal Prince de Troy and Vicar General J. M. de Lamennais. There he came in contact with Montalembert and other disciples of Felicite Lamennais and acquired the polished manners that never left him. In 1839, while chaplain of the royal college in Rennes, he met Bishop Célestine Guynemer de la Hailandière of Vincennes, came to Indiana with him, and for six years was his vicar general. His health failing, he came to Louisiana, and in 1852 was vicar general of Mgr. Blanc of New Orleans. Bishop Martin left a collection of unpublished letters that tell the history of his diocese, his struggles with poverty, his many trips to France to recruit his clergy. A fluent writer, his letters to the Propagation of the Faith were inserted in the "Annals"; the bishops of the Second Council of Baltimore and those of the provincial Council of New Orleans delegated him to write letters of thanks to the directors of the Propagation of the Faith for their generous contributions. Both letters were reproduced in "Les Missions Catholiques". Bishop Martin left an organized diocese with 20 priests, the Sisters of the Sacred Heart with one convent at Natchitoches, and the Daughters of the Cross with their mother house and several convents in the diocese. He was succeeded by Bishop F. X. Leray, also a Breton, the hero of several yellow fever epidemics, and the founder of the Sisters of Mercy in the Diocese of Natchez. He remained in Natchitoches only two years, being selected as coadjutor to the Archbishop of New Orleans. He died in 1887. Bishop Anthony Durier succeeded him. Born near Lyon in southern France, he came to this country in 1855, was pastor in New Orleans for 26 years and one of the theologians of the Second Council of Baltimore. Consecrated in 1885, he died in 1904, having finished the cathedral and built an episcopal residence at Natchitoches. Right Rev. Cornelius Van De Ven, born at Oirschot, Holland, 16 June 1865, who studied in the diocesan seminary of Den Bosch, was ordained 31 May 1890, and came to America the same year. After filling important posts in the Archdiocese of New Orleans, he was consecrated Bishop of Natchitoches 30 November 1904. The most important act of his administration has been the transferring of the see from the inaccessible town of Natchitoches to the progressive city of Alexandria, a railroad centre with a large Catholic population. He went to Rome in 1910 and requested Pius X for the removal of the see. In August 1910, he received from the Consistorial Congregation the decree suppressing the See of Natchitoches and creating the See of Alexandria. On 6 August 1910, Pope Pius X transferred the see and changed the title of the diocese to Diocese of Alexandria. At that time, a total of 26 diocesan priests, 10 regulars (Jesuits and Marists), the Brothers of the Sacred Heart, the Daughters of the Cross with mother house at Shreveport, the Sisters of Divine Providence and the Sisters of the Incarnate Word served about 23,341 parishioners.

Титулярлық епископтар

Энтони Манчини – 1999 жылдың 18 ақпанында тағайындалды. Монреаль, Квебек архиепископтығының көмекші епискобы қызметіне тағайындалғаннан кейін Начитош титулярлық епискобы атанды. 1999 жылдың 25 наурызында епископқа толық құқықпен бекітілді. Жозеф Марино – 2008 жылдың 12 қаңтарында тағайындалды. Бангладеш елшісі қызметіне тағайындалғаннан кейін Начитош титулярлық архиепискобы атанды. Оның епископалдық тағайындалуы 2008 жылдың 29 наурызында болды.