Норфолк полкі: Тарихы мен әскери жолы

Кіріспе

Британ армиясының жаяу әскер полкі
Британ полкі

|бірліктің атауы=Норфолк полкі Корольдік Норфолк полкі
|сурет=Royal Norfolk Regiment Cap Badge.jpg
|сурет сипаттамасы=Корольдік Норфолк полкінің бас киім белгісі. |мерзім=1685

Норфолк полкі Бірінші дүниежүзілік соғыста Батыс майданында және Таяу Шығыста шайқасты. Соғыстан кейін, 1935 жылдың 3 маусымында полк Корольдік Норфолк полкі болып өзгерді. Полк Екінші дүниежүзілік соғыста Франция және Бельгия шайқасында, Қиыр Шығыста, содан кейін Солтүстік-Батыс Еуропаға басып кіруде және одан кейінгі операцияларда көзге түсіп шайқасты. 1959 жылы Корольдік Норфолк полкі Суффолк полкімен біріктіріліп, 1-ші Шығыс Англия полкі (Корольдік Норфолк және Суффолк) құрылды; кейін бұл полк 2-ші Шығыс Англия полкімен (Глостер герцогинясының Корольдік Линкольншир және Нортгемптоншир полкі), 3-ші Шығыс Англия полкімен (16/44-ші жаяу әскер) және Корольдік Лестершир полкімен бірігіп, Корольдік Англия полкін құрады. Оның 1-ші батальонының А ротасы Корольдік Норфолк полкі деп белгілі.

Ерте тарих

Полк был сформирован в Глостере для английской армии полковником Генри Корнуоллом как полк пехоты Генри Корнуолла по просьбе Якова II в 1685 году в ответ на восстание Монмута. В декабре 1688 года Николас также был отстранен из-за своих личных якобитских симпатий, и командование перешло к Джону Каннингему. В апреле 1689 года полк под командованием Каннингема отплыл из Ливерпуля в Дерри для участия в войне Вильгельма в Ирландии. Каннингем возглавил неудачную попытку снять осаду города Дерри. Полк также участвовал в битве при Бойне в июле 1690 года, осаде Лимерика в августе 1690 года, битве при Огриме в июле 1691 года и осаде Лимерика в августе 1691 года. В 1701 году, несмотря на возражения генерала Уильяма Селвина, угроза войны вынудила английское правительство отправить независимую роту регулярных солдат, откомандированную из 2-го пехотного полка, на Бермудские острова, где ополчение продолжало функционировать в качестве резерва на случай войны или восстания. Рота состояла из капитана Ланселота Сэндса, лейтенанта Роберта Хенли, двух сержантов, двух капралов, пятидесяти рядовых солдат и барабанщика и прибыла на Бермудские острова вместе с новым губернатором, капитаном Бенджамином Беннеттом, в мае 1701 года. Полк отплыл в Голландию в июне 1701 года и принял участие в осаде Кайзерсверта и Венло весной 1702 года во время войны за испанское наследство. В марте 1704 года полк отплыл в Лиссабон и участвовал в битве при Алмансе в апреле 1707 года, прежде чем вернуться в Англию летом 1708 года. Затем полк был расквартирован на Минорке с лета 1718 года по 1746 год. В 1751 году полк был переименован в 9-й пехотный полк, когда всем британским полкам были присвоены номера для идентификации вместо использования имени полковника. Он отплыл на Кубу с Джорджем Кеппелом, 3-м графом Альбемарлом, в марте 1762 года и принял участие в осаде и последующем захвате Гаваны летом 1762 года. После подписания Парижского договора в 1763 году и окончания войны полк был переведен в Сент-Огастин, штат Флорида, где оставался до 1769 года. В апреле 1776 года полк отплыл в Канаду в составе экспедиции под командованием генерал-майора Джона Бургойна и принял участие в осаде форта Тикондерога и битве при форте Энн в июле 1777 года во время американской революционной войны. Он капитулировал в битве при Саратоге осенью 1777 года, и его люди провели три года в плену в составе Конвенционной армии. 31 августа 1782 года полк был связан с Норфолком в рамках усилий по улучшению набора в армию в целом, и он стал 9-м (Восточный Норфолк) пехотным полком. Он захватил Сент-Люсию и Гваделупу, прежде чем вернуться в Англию осенью 1796 года. В 1799 году король одобрил использование полком Британии в качестве своего символа. Он также принял участие в экспедиции в Ферроль в августе 1800 года под командованием сэра Джеймса Пултеньи. В ноябре 1805 года, вскоре после битвы при Трафальгаре, полк потерпел значительное несчастье: когда 1-й батальон отплыл в Ганноверскую экспедицию, шторм затопил транспортное судно "Ариадна" на северном побережье Франции, и около 262 человек были взяты в плен. "Таймс" сообщила, что было захвачено около 300 человек, в том числе 11 офицеров (двое из которых были полковниками). На борту также находились 20 женщин и 12 детей. Экипаж и пассажиры были спасены и доставлены в Кале.

The regiment was raised for the English Army in Gloucester by Colonel Henry Cornewall as Henry Cornewall's Regiment of Foot at the request of James II in 1685 as part of the response to the Monmouth Rebellion. In December 1688, Nicholas was also removed due to his personal Jacobite sympathies and command passed to John Cunningham. In April 1689 the regiment, under Cunningham's command, embarked at Liverpool for Derry for service in the Williamite War in Ireland. Cunningham led a failed attempt to relieve the besieged city of Derry. The regiment also saw action at the Battle of the Boyne in July 1690, the siege of Limerick in August 1690 It went on to fight at the Battle of Aughrim in July 1691 and the siege of Limerick in August 1691. In 1701, over the objections of General William Selwyn, the threat of war led the English government to post an Independent Company of regular soldiers, detached from the 2nd Regiment of Foot, to Bermuda, where the militia continued to function as a standby in case of war or insurrection. The company was composed of Captain Lancelot Sandys, Lieutenant Robert Henly, two sergeants, two corporals, fifty private soldiers, and a drummer, and arrived in Bermuda along with the new Governor, Captain Benjamin Bennett, aboard , in May 1701. The regiment embarked for Holland in June 1701 and took part in the siege of Kaiserswerth and of Venlo in spring 1702 during the War of the Spanish Succession. In March 1704, the regiment embarked for Lisbon and took part in the Battle of Almansa in April 1707 before returning to England in summer 1708. The regiment was then based in Menorca from summer 1718 to 1746. The regiment was renamed the 9th Regiment of Foot in 1751 when all British regiments were given numbers for identification instead of using their Colonel's name. It sailed for Cuba with George Keppel, 3rd Earl of Albemarle in March 1762 and took part in the siege and subsequent capture of Havana in summer 1762. Following the signing of the Treaty of Paris in 1763 and the end of the war, the regiment moved to a posting at St Augustine, Florida, where it remained until 1769. In April 1776, the regiment embarked for Canada as part of an expedition under Major General John Burgoyne and took part in the siege of Fort Ticonderoga and the Battle of Fort Anne in July 1777 during the American Revolutionary War. It surrendered at the Battle of Saratoga in autumn 1777 and its men then spent three years as prisoners of war as part of the Convention Army. On 31 August 1782, the regiment was linked with Norfolk as part of attempts to improve recruitment to the army as a whole and it became the 9th (East Norfolk) Regiment of Foot. It went on to capture Saint Lucia and Guadeloupe before returning to England in autumn 1796. In 1799 the King approved the Regiment's use of Britannia as its symbol. It also took part in the Ferrol Expedition in August 1800 under Sir James Pulteney. In November 1805, shortly after the Battle of Trafalgar, the Regiment suffered a significant misfortune: as the 1st battalion sailed for the Hanover Expedition a storm wrecked the troop transport Ariadne on the northern French coast and some 262 men were taken prisoner. The Times reported that some 300 men had been captured, including 11 officers (two of them colonels). There were also 20 women and 12 children aboard. Crew and passengers were saved and conducted to Calais.

Наполеон соғыстары

1808 жылдың маусым айында полк Пиреней соғысына қатысу үшін Португалияға жол тартты. Ол 1808 жылдың тамызында Ролиса шайқасы мен Вимейро шайқасындағы әрекеттерге қатысты. Корунадан шегінуден кейін полк сэр Джон Мурды (Иберия түбегіндегі британдық күштердің қолбасшысы) жерледі және испандық жерді қалдырды. Содан кейін полк 1809 жылдың жазында Төмен елдердегі апатты Валчерен экспедициясына қатысты. Полк 1810 жылдың наурыз айында Пиреней түбегіне қайта оралды және 1810 жылдың қыркүйегінде Португалиядағы Бусако шайқасында, 1811 жылдың сәуірінде Сабугал шайқасында және 1811 жылдың мамырында Фуэнтес-де-Оноро шайқасында Веллингтонның басшылығымен шайқасты. Сондай-ақ, 1812 жылдың қаңтарында Сиудад-Родригоны қоршауға, 1812 жылдың наурызында Бадахозды қоршауға, 1812 жылдың қыркүйегінде Бургосты қоршауға, 1813 жылдың маусымында Витория шайқасына және 1813 жылдың қыркүйегінде Сан-Себастьянды қоршауға қатысты. Полк француз армиясын Францияға дейін қуды және 1813 жылдың қарашасында Нивель шайқасында, ал 1813 жылдың желтоқсанында Ниве шайқасында шайқасты. Полк Веллингтонның тәжірибелі бөлімдерінің көпшілігімен бірге АҚШ-тың басып кіру қаупін болдырмау үшін Канадаға жіберілді, сондықтан Ватерлоо шайқасына келген кезде кеш болыпты. 1-ші батальон Франциядағы оккупациялық армияға қатысты, ал 2-ші батальон 1815 жылдың соңында таратылды.

Виктория дәуірі

1842 жылғы тамыз айында бірінші ағылшын-афған соғысы кезінде Кабулде, 1845 жылғы желтоқсанда Мудки шайқасында және Фирозешах шайқасында, ал 1846 жылғы ақпанда Собраон шайқасында бірінші ағылшын-сик соғысында әскери қимылдарға қатысты. Норфолк артиллериялық милициясы 1853 жылы құрылды. Полк 1854 жылдың қысында Севастопольді қоршауда Қырым соғысында шайқасты. 1866 жылы ол Жапонияның Йокогама қаласына, жақында ашылған келісім портында британдық сауда және дипломатиялық мүдделерді қорғау үшін британдық гарнизонның бір бөлігі ретінде қонды. Полк 1879 жылы екінші ағылшын-афған соғысы кезінде Кабулде қайтадан әрекет етті. Полк 1870-ші жылдардағы Кардуэлл реформаларына, ол 1873 жылдан бастап Ұлы Ярмут қаласындағы Горлстон казармасындағы депосына, немесе 1881 жылғы Чилдерс реформаларына – оның екі батальоны болғандықтан, басқа полкпен бірігу қажеттілігі болмады. Реформалар нәтижесінде полк 1881 жылғы 1 шілдеде Норфолк полкі болып өзгертілді. Онда екі әскери батальон (1-ші және 2-ші) және екі милиция батальоны (3-ші және 4-ші, соңғысы Шығыс Норфолк милициясынан құрылған) болды. 1-ші батальон 1887 жылдан бастап Гибралтарда, содан кейін Британ Үндістанында орналасты. 3-ші (милиция) батальоны (бұрынғы 1-ші Норфолк милициясы) 1900 жылғы қаңтарда Оңтүстік Африкадағы Екінші Буер соғысы кезінде қызмет ету үшін шақырылды. Келесі айда 540 офицер мен сарбаз Квинстауннан SS Orotava кемесімен Кейптаунға аттанды. Норфолк полкі ретінде ол алғаш рет 1900 жылғы наурыздағы Поплар Гроув шайқасында Екінші Буер соғысындағы әрекетке қатысты. 1908 жылы еріктілер мен милиция ұлттық деңгейде қайта ұйымдастырылды, бұрынғысы Аумақтық күшке, ал соңғысы Арнайы резервке айналды. Полк енді бір резерв және үш аумақтық батальонға ие болды. Олар 1914 жылғы тамыздағы Монс шайқасында неміс әскеріне қарсы соғыстың алғашқы әрекетін көрді. 2-ші батальон соғыс басталғанда Үндістанның Бомбей қаласында 18-ші (Белгаум) бригадасында, Британ Үнді армиясының 6-шы (Пуна) дивизиясының құрамында болды. Норфолк полкінің 2-ші батальоны Месопотамия жорығында шайқасты. 1916 жылғы сәуірде Кут-эль-Амара түскеннен кейін тұтқындарға жасалған қатысу, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде алыс Шығыстағы Корольдік Норфолк полкіне де осылай болды.

The regiment saw action at Kabul in August 1842 during the First Anglo Afghan War and at the Battle of Mudki and the Battle of Ferozeshah in December 1845 and the Battle of Sobraon in February 1846 during the First Anglo Sikh War. The Norfolk Artillery Militia was formed in 1853. The regiment fought in the Crimean War at the siege of Sevastopol in winter of 1854 In 1866 it landed at Yokohama, Japan as part of the British garrison stationed there in protection of British commercial and diplomatic interests in the recently opened treaty port. The regiment saw action at Kabul again in 1879 during the Second Anglo Afghan War. The regiment was not fundamentally affected by the Cardwell Reforms of the 1870s, which gave it a depot at Gorleston Barracks in Great Yarmouth from 1873, or by the Childers Reforms of 1881 – as it already possessed two battalions, there was no need for it to amalgamate with another regiment. Under the reforms the regiment became The Norfolk Regiment on 1 July 1881. It had two regular battalions (1st and 2nd) and two militia battalions (the 3rd and 4th the latter formed from the East Norfolk Militia). The 1st battalion was stationed in Gibraltar from 1887, then in British India. The 3rd (Militia) Battalion (the former 1st Norfolk Militia) was embodied in January 1900 for service during the Second Boer War in South Africa. 540 officers and men left Queenstown in the SS Orotava the following month for Cape Town. As the Norfolk Regiment, it first saw action at the Battle of Poplar Grove in March 1900 during the Second Boer War. In 1908, the Volunteers and Militia were reorganised nationally, with the former becoming the Territorial Force and the latter the Special Reserve; the regiment now had one Reserve and three Territorial battalions. They saw their first action of the war against the German Army at the Battle of Mons in August 1914. The 2nd Battalion was serving in Bombay, India in the 18th (Belgaum) Brigade, part of the 6th (Poona) Division, of the British Indian Army, upon the outbreak of war. The 2nd Battalion of the Norfolks fought in the Mesopotamian campaign. The treatment of prisoners after the fall of Kut al Amara in April 1916 mirrors what later befell the Royal Norfolks in the Far East during the Second World War.

Аумақтық күш

Территориялық күштердің екі батальоны, 4-ші және 5-ші батальондар, Шығыс Англия дивизиясының Норфолк және Саффолк бригадасының құрамына кірді. 1915 жылдың мамыр айында олар 163-ші (Норфолк және Саффолк) бригадасы, 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы болып қайта құрылды. Екі аумақтық батальон 1915 жылдың ортасында Галлиполи жорығында қызмет етті. 1/5-ші батальонға Сандрингемдегі корольдік иеліктерінен салынған әскерлер кірді. 1915 жылдың 12 тамызында 1/5-ші батальон Галлиполиде шабуыл кезінде оқшауланып, ауыр шығынға ұшырады. Соғыстан көп өткен соң, әскерлер тұманға еніп, жай ғана жоғалып кеткен деген аңыз пайда болды. 1917 жылы Газаның екінші шайқасында 1/4-ші және 1/5-ші батальондар 75% жуық, шамамен 1100 адамнан зардап шекті. 1/6-шы (Велосипедші) батальоны соғыс басталғанда Норвичте болды: алайда 1/6-шы батальон ешқашан шетелде қызмет етпеді және соғыс бойы Норфолкте қалды, 1918 жылы Ирландияға жіберілгенге дейін. Дегенмен, екі батальон да 1918 жылы таратылды: 2/4-ші батальон маусым айында, ал 2/5-ші батальон мамыр айында.

Қызмет батальондары

7-ші (қызмет) батальон, Норфолк полкі 1914 жылдың тамызында Китченердің жаңа әскерлеріне қосылуға еріктілерден құрылды: ол 1915 жылдың мамырында Батыс майданында қызмет ету үшін 12-ші (шығыс) дивизияның 35-ші бригадасының құрамында Булонь-сюр-Мерге қонды. 9-шы (қызмет) батальоны 1915 жылдың тамызында Батыс майданында операциялар үшін 24-ші дивизияның 71-ші бригадасының құрамында Булоньеге қонды.

Әдеттегі әскер батальондары

1-ші батальон – соғыс басталғанда Үндістанда дислокацияланған және Ұлыбританияға қайтарылған, 1940 жылғы шілдеде Ұлыбритания шайқасы кезінде жеткен тұрақты армия бөлімі. Олар бастапқыда 79-шы бронетандық дивизияға бекітілген 185-ші жаяу әскер бригадасының құрамында болды, бірақ бригада (ішінде 2-ші Корольдік Уорвикшир полкі және 2-ші Корольдің Шропшир жеңіл жаяу әскері) 3-ші жаяу әскер дивизиясына ауыстырылды және соғыс аяқталғанға дейін оның құрамында қалды. Батальон 1944 жылғы 6 маусымда сағат 07:25-те Сворд-Бичтің сол фланкіндегі Ред Куин-Бичке түсті. 1-ші батальон жағажай бойымен ілгеріледі және 736-шы гренадер полкімен Периерс қырқасындағы Hillman бекінісі деп аталған нығайтылған позицияда шайқасты. Осы шабуылда 1-ші батальон 150 адамдық шығынға ұшырады. 1-ші батальон Нормандия кампаниясы және Солтүстік-Батыс Еуропа кампаниясы бойында ерекше көзге түсіп, үздіксіз күресті. 1944 жылғы 6 тамызда Сурдевалда, B ротасының Сидни Бейтс 10-шы SS танк дивизиясына қарсы Сурдевал шайқасындағы көрсеткен батылдығы үшін Виктория кресімен марапатталды. Британдық екінші армиясының қолбасшысы генерал-лейтенант Майлз Демпси батальонның ұстанымын сақтауы тамыздағы жеңіске мүмкіндік бергенін мәлімдеді. Еуропадағы соғыс аяқталған кезде 1-ші батальон ерекше беделге ие болды және 21-ші армия тобының қолбасшысы фельдмаршал сэр Бернард Монтгомери оны 21-ші армия тобындағы барлық батальондардың арасында «теңдесі жоқ» деп атады. 1-ші Корольдік Норфолк полкі 11 айға созылған қақтығыстарда 20 офицер мен 260 қатардағы сарбазды жоғалтты, ал 1000-нан астам адам жараланды немесе хабарсыз кетті. 1940 жылғы Франция шайқасы кезінде 2-ші Корольдік Норфолк полкінің сержанты Джордж Гристок Виктория кресімен марапатталды. Шабуыл кезінде Корольдік Норфолк полкінің әскери қызметкерлері 26 мамырда Па-де-Каледегі Ле-Парадисте неміс соғыс қылмысының құрбаны болды. Корольдік Норфолк полкінің 2-ші батальоны подполковник Эрик Хейздің басшылығымен 2-ші жаяу әскер дивизиясының 4-ші жаяу әскер бригадасына қосылды, ол Ла-Бассе каналының қорғанысын ұстап, Дюнкеркке шегінуді қамтамасыз етті. Бөлімдер бір-бірінен бөлініп қалды және штаб-пәтер компаниясы Дюри фермасында қорғаныс позициясын құрды. Олар өздерін қорғауды түстен кейін де жалғастырды, сол кезде көптеген адамдар жарақат алды және жау ферманы оққа тұтты. Ашық жерде соңғы қарсылық көрсетіп, олар саны жағынан кем болды және SS Obersturmfuhrer Fritz Knöchlein басқаратын SS "Totenkopf" (Өлім басы) дивизиясының 2-ші жаяу әскер полкіне тәслим болды. 99 тұтқын басқа фермадағы ферма ғимаратына әкелінді. Одан кейін оларға екі пулеметпен оқ атылды; 97 адам қаза тауып, денелері терең емес шұңқырға көмілді. Альберт Пулли мен Уильям О'Каллахан шошқа қорасында жасырынған, кейін ферма иесі, мадам Кретон және оның ұлы оларды тапты. Екі сарбаз кейіннен Вермахт жасағына тұтқынға алынып, соғыстың қалған бөлігін әскери тұтқын ретінде өткізді. Қылмыс құрбандарының денелерін 1942 жылы француздар эксгумациялап, жергілікті шіркеудің маңына қайта жерледі, ол қазір Ле-Парадис әскери зиратының бөлігі болып табылады. 1970 жылы қора қабырғасына ескерткіш тақта орнатылды.

The 1st Battalion was a regular army unit that was stationed in India at the outbreak of war and was recalled to Britain, arriving in July 1940 during the Battle of Britain. They were part of the 185th Infantry Brigade originally assigned to the 79th Armoured Division but the brigade (including the 2nd Royal Warwickshire Regiment and 2nd King's Shropshire Light Infantry) transferred to the 3rd Infantry Division, with which it would remain with for the rest of the war. The battalion landed on Red Queen Beach, the left flank of Sword Beach, at 07:25 on 6 June 1944, D Day. The 1st Battalion progressed up the beach and engaged the 736th Grenadier Regiment at the fortified position on Periers Ridge codenamed Hillman Fortress. In this attack the 1st Battalion suffered 150 casualties. The 1st Battalion continued to fight with distinction through the Normandy Campaign and throughout the North West Europe campaign. On 6 August 1944 at Sourdeval, Sidney Bates of B Company was posthumously awarded the Victoria Cross for his great courage in the Battle of Sourdevallee against the crack 10th SS Panzer Division. Lieutenant General Miles Dempsey, the British Second Army commander, stated that by holding their ground in the battle the battalion made the subsequent breakthrough in August possible. By the end of the war in Europe, the 1st Battalion had gained a remarkable reputation and was claimed by Field Marshal Sir Bernard Montgomery, the 21st Army Group commander, as 'second to none' of all the battalions in the 21st Army Group. The 1st Royal Norfolks had suffered 20 officers and 260 other ranks killed with well over 1,000 wounded or missing in 11 months of almost continuous combat. During the Battle of France in 1940, Company Sergeant Major George Gristock of the 2nd Royal Norfolks was awarded the Victoria Cross. During the battle, members of the Royal Norfolks were victims of a German war crime at Le Paradis in the Pas de Calais on 26 May. The 2nd Battalion, Royal Norfolk Regiment, under the command of Lieutenant Colonel Eric Hayes, were attached to the 4th Infantry Brigade, part of the 2nd Infantry Division, which was holding the line of the La Bassée Canal and covering the retreat to Dunkirk. Units became separated from each other and HQ Company had formed a defensive position based at the Duriez farmhouse. They carried on their defence until the afternoon, by which point many were injured and the enemy were shelling the farm. Making a last stand in the open they were outnumbered and surrendered to a unit of the 2nd Infantry Regiment of the SS 'Totenkopf' (Death's Head) Division, under SS Obersturmfuhrer Fritz Knöchlein. The 99 prisoners were marched to some farm buildings on another farm where they were lined up alongside a barn wall. They were then fired upon by two machine guns; 97 were killed and the bodies buried in a shallow pit. Privates Albert Pooley and William O'Callaghan had hidden in a pigsty and were discovered later by the farm's owner, Mme Creton, and her son. The two soldiers were later captured by a Wehrmacht unit and spent the rest of the war as prisoners of war. The bodies of the murdered soldiers were exhumed in 1942 by the French and reburied in the local churchyard which now forms part of the Le Paradis War Cemetery. A memorial plaque was placed on the barn wall in 1970.

Аумақтық әскер батальондары

Территориялық армияның 4-ші, 5-ші және 6-шы батальондары Қашық Шығыста қызмет етті. 5-ші және 6-шы (Норвич қаласы) батальондары екеуі де 53-ші жаяу әскер бригадасына, ал 4-ші батальон 54-ші жаяу әскер бригадасына бекітілді. Екі бригада да 18-ші жаяу әскер дивизиясының құрамына кірді. Көптеген жылдар бойы барлық үш батальон Ұлыбританияда қалды, жағалауды қорғау және неміс басқынына тойтарыс беруге дайындық міндеттерін атқарып, 1941 жылдың қазан айында дивизия Таяу Шығысқа аттанды. 18-ші дивизия жапондықтардың шабуылына қарсы Сингапур мен Малайяны қорғауда күш салды. Осы батальондардың сарбаздары және басқа полктердің шығыс Англиялық батальондары 1942 жылдың ақпанында Сингапур түскен кезде соғыс тұтқындарына айналды. Олар 1945 жылдың тамызына дейін солай болып қала берді, осы уақыт ішінде Мьянма арқылы өтетін Өлім теміржолы сияқты жобаларда мәжбүрлі еңбекке жұмсалды. Корольдік Норфолк полкінің 7-ші батальоны 1939 жылдың мамырында 5-ші батальонның екінші құрамы ретінде құрылды, сондықтан 5-ші батальонның көптеген бұрынғы мүшелерін қамтыды. 5-ші және 6-шы батальондармен бірге 7-ші батальон 18-ші жаяу әскер дивизиясының бөлігі болған 53-ші жаяу әскер бригадасына бекітілді. 1940 жылдың қарашасында ол Франциядағы Британ экспедициялық корпусымен (BEF) пионерлік міндеттерге тағайындалды. 1940 жылдың мамырында ол 51-ші (Гайленд) жаяу әскер дивизиясына қосылды. 51-ші дивизия Мажино желісінде орналасқандықтан, Франция шайқасы кезінде BEF-тің қалған бөлігімен бірге қоршаудан құтылып, француздық 10-армияға біраз уақытқа тіркелді. 7-ші Корольдік Норфолк батальоны 51-ші (Гайленд) жаяу әскер дивизиясы қоршауға түскен кезде ауыр шығынға ұшырады және 1940 жылдың 12 маусымында батальонның барлық 31 мүшесі ғана Ұлыбританияға оралуға үміттенді. 1940 жылдың қазан айында батальон 205-ші тәуелсіз жаяу әскер бригадасына (үйге), содан кейін 220-ші тәуелсіз жаяу әскер бригадасына (үйге) тағайындалды. 1942 жылдың 14 қазанында батальон 176-шы жаяу әскер бригадасына, 59-шы (Стаффордшир) жаяу әскер дивизиясының 7-ші батальонымен (Оңтүстік Стаффордшир полкі) және 6-шы батальонымен (Солтүстік Стаффордшир полкі) бірге қосылды. 59-шы дивизия 1944 жылдың маусымында D-күнінен кейін күш түсірген бөлімдердің бірі болды және генерал сэр Бернард Монтгомери оны өзінің ең жақсы дивизияларының бірі деп санады. 1944 жылдың 7/8 тамызы күні D ротасының капитаны Дэвид Олджо Жеймисон 36 сағат ішінде жаудың бірнеше қарсы шабуылдарын тойтаруға көмектескен батылдығы үшін Виктория кресімен марапатталды. Британ армиясында жаяу әскерлердің жетіспеуіне байланысты, подполковник Иан Фриланд басқаратын батальон 1944 жылдың тамыз айының соңында таратылды, ал оның сарбаздары Нормандияда ауыр шығынға ұшыраған 21-ші армия тобының басқа британдық дивизияларын толықтыру үшін пайдаланылды.

The 4th, 5th and 6th battalions, all part of the Territorial Army, served in the Far East. The 5th and 6th (City of Norwich) were both assigned to the 53rd Infantry Brigade, and the 4th Battalion the 54th Infantry Brigade. Both brigades were part of the 18th Infantry Division. Throughout most of their existence, all three battalions remained in the United Kingdom assigned to coastal defence duties and training to repel a German invasion and, in October 1941, the division left, destined for the Middle East. The 18th Division fought in the defence of Singapore and Malaya against the Japanese advance. The men of these battalions, and other East Anglian battalions of other regiments, ended up as prisoners of war when Singapore fell in February 1942. They would remain so until August 1945, during which time they were used as forced labour on projects such as the Death Railway through Burma. The 7th Battalion, Royal Norfolk Regiment was formed in May 1939 as a 2nd Line Territorial Army duplicate of the 5th Battalion and, therefore, contained many former members of the 5th. Together with the 5th and 6th battalions, the 7th was assigned to the 53rd Infantry Brigade, part of the 18th Infantry Division until November when it assigned to pioneer duties in France with the British Expeditionary Force (BEF). In May 1940, it was assigned to the 51st (Highland) Infantry Division. The 51st Division was stationed on the Maginot Line and therefore escaped encirclement with the rest of the BEF during the Battle of France where they spent some time attached to the French 10th Army. The 7th Royal Norfolks suffered heavy casualties when the 51st (Highland) Infantry Division was surrounded and had no choice but to surrender, on 12 June 1940, with only 31 members of the battalion managing to return to Britain. In October 1940 the battalion was assigned to 205th Independent Infantry Brigade (Home), then the 220th Independent Infantry Brigade (Home). On 14 October 1942, the battalion was transferred to the 176th Infantry Brigade, alongside the 7th Battalion, South Staffordshire Regiment and 6th Battalion, North Staffordshire Regiment, of the 59th (Staffordshire) Infantry Division. The 59th Division was one of the follow up units after D Day in June 1944 and was considered by General Sir Bernard Montgomery as one of his best divisions. On the night of 7/8 August 1944, Captain David Auldjo Jamieson of D Company was awarded the Victoria Cross for his heroic leadership which greatly helped to fend off several enemy counter attacks in a 36 hour period. Due to an acute shortage of infantrymen in the British Army at the time, the battalion, commanded by Lieutenant Colonel Ian Freeland, and division were disbanded in late August 1944 and its men used as replacements for other British divisions in the 21st Army Group who had also suffered heavy casualties in Normandy.

Тек жаулық жасақтарына арналған батальондар

8-ші батальон 1939 жылы 9-шы батальонмен бірге, Бірінші дүниежүзілік соғыстың көптеген қатысушыларымен құрылды. Екі батальон да негізінен теңіздегі полк батальондарын күшпен қамтамасыз ету үшін пайдаланылды. Бұл батальондардың ешқайсысы шетелде қызмет етпеді және соғыс бойына Ұлыбританияда Құрлық әскерлерінің құрамында болды. 9-шы батальон 1944 жылдың тамызында оның бас бөлімшесі (47-ші (резервтік) жаяу әскер дивизиясына қосылған 25-ші бригада) таратылған кезде таратылды. 8-ші батальон 30-шы батальон деп қайта нөмірленді және Италияда гарнизондық міндеттерді атқарды. Осы кезде 30-шы батальон, Сомерсет жеңіл жаяу әскері және 30-шы батальон, Дорсет полкі кіретін 43-ші жаяу әскер бригадасы, алдау мақсатымен толық дивизия ретінде көрсетілді. Батальон 1946 жылы таратылғанға дейін Италияда қалды. 50-ші (Уақытша сақтау) батальоны 1940 жылдың мамыр айының соңында құрылды. Уақытша сақтау батальонының міндеті – баспанасыз, денсаулығы нашар, бұйрық күтіп жүрген, оқудан өткен немесе шетелден оралған әскерлерді уақытша қабылдау болды. Қазан айында батальон 9-шы батальон деп қайта нөмірленді және 1941 жылдың басында Норфолк округі дивизиясының құрамындағы 220-ші тәуелсіз жаяу әскер бригадасына (ішкі) бекітілді. 70-ші (Жас сарбаздар) батальоны 1940 жылдың соңында, көбінесе 18-19 жастағы, ерікті түрде армияға келген, міндетті әскери қызметке жасы жетпеген жас сарбаздар үшін құрылды. Батальон уақытының көп бөлігін Ұлыбританияда неміс басқыншылығына қарсы күзетумен өткізді. Алайда, батальон 1943 жылы таратылды, себебі британ үкіметі сол жылдың басында британдық қарулы күштерге шақыру жасын 18 жасқа төмендетті. Бұл шешім, әсіресе британ армиясында және жаяу әскердегі адам күшінің жетіспеушілігіне байланысты болды. Таратылған 70-ші батальонның жас сарбаздары шетелдегі полктің басқа батальондарына жіберілді.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Полк 1951-1952 жылдары Корея соғысы кезінде Кореяда, ал 1955-1956 жылдары Кипрде ЕОКА-ға қарсы күресте қызмет етті. 1959 жылы Корольдік Норфолк полкі 1957 жылғы қорғаныс ақ парағының нәтижесінде Британ армиясының қайта ұйымдастырылуының аясында таратылып, Шығыс Англия бригадасының құрамына кіретін 1-ші Шығыс Англия полкінің бөлігіне айналды.

Аскер музейі

Корольдік Норфолк полкінің және оның алдыңғылары мен ізбасарларының тарихы Корольдік Норфолк полкі мұражайында сақталған. Мұражай қазір Норвич түрмесінің бөлігі болып табылатын Британия казармасынан Ширехоллға, содан кейін Норвич қамалының мұражайына көшірілді. Мұрағаттар мен қосалқы коллекциялар әлі де Ширехоллда сақталып тұрса да, ондағы негізгі мұражай көрмесі 2011 жылдың қыркүйегінде жабылып, 2013 жылы толыққанды қайта ашылған Норвич қамалының мұражайына көшірілді. Оның көрмелері полктің 17 ғасырдағы бастауынан 1964 жылы Корольдік Англия полкіне қосылғанға дейінгі тарихын, сондай-ақ полктегі әскери өмірдің көптеген жақтарын көрсетеді. Полк сарбаздарына берілген медальдардың кең және көрнекті коллекциясы бар, оның ішінде жеңіп алынған алты Виктория кресінің екеуі де осы коллекцияда.

Полк шіркеуі

Норвич соборындағы Аққадам шіркеуі – Корольдік Норфолк және Корольдік Англия полктерінің шіркеуі. Басқа ескерткіштермен қатар, онда 9-шы жаяу әскер полкі / Корольдік Норфолк полкі және 1-ші батальон Корольдік Норфолк полкінің Корея соғысындағы қабір тастары орналасқан.

Бірлік және белгілер

17 ғасырдың соңы мен 18 ғасырдың басында полктің алдыңғы бөлімшелері киген киімге қызғылт сары, кейіннен жасыл түсті қапталған. 1733 жылы ашық жасыл түстен ашық қызғылт сары түске ауысуға ресми рұқсат берілді. 1747 жылға қарай, бұл ерекше түс сары түске айналды және 1881 жылға дейін сақталды. Осы жылы, барлық ағылшын және уэльс полктерімен бірге, жаңадан аталған Норфолк полкіне қызыл түсті жейделеріне ақ түсті белгілер берілді. 1905 жылы дәстүрлі сары түсті қаптамалар толық киім мен меш формалары үшін қайта орнатылды. Норфолк полкінің тағы бір ерекшелігі – 1881 жылдан бастап офицерлердің киімдерінің алтын өрмегіне қара сызық қосылған. Британияның бейнесі 1799 жылы 9-шы жаяу полкінің таңбасының бір бөлігі ретінде ресми түрде мойындалды. Полк дәстүрі бойынша, ол 1707 жылы Альманса шайқасындағы қызметі үшін королева Аннамен берілген. Дегенмен, оның 1770 жылдарға дейін қолданылғанына ешқандай дәлел жоқ, сондай-ақ ол 1747, 1751 немесе 1768 жылғы патша жарлықтарында бекітілген таңба ретінде тізімделмеген.

Дәстүрлер

Корольдік Норфолк полкі 25 сәуірде Алманса шайқасының жылдығын атап өтті, осы шайқасты және "Киелі жігіттер" деген полк атауын 9-шы жаяу полкінен мұра еткен. Олар "Киелі жігіттер" деген лақап атын Пиреней соғысы кезінде испан сарбазының бас киімдеріндегі Британия бейнесін Құдай ана ретінде жаңылыс түсіруінен алған.

9-аяқ полк

1751–1755: Генерал Джон Уолдегрейв, 3-ші граф Уолдегрейв
1755–1758: Генерал сэр Джозеф Йорк, 1-ші барон Довер, КБ
1758–1771: Генерал-лейтенант Уильям Уитмор
1771–1782: Генерал-лейтенант Эдвард Лигонье, 1-ші граф Лигонье, КБ

9-шы (Шығыс Норфолк) полкі

1782–1788: Генерал-майор Томас Твислитон, 13-ші Сей және Селе бароны
1788–1794: Генерал-лейтенант Александр Лесли
1794–1804: Генерал Альбемарл Берти, Линдсидің 9-шы графы
1804–1805: Генерал-лейтенант Питер Хантер
1805–1833: Генерал сэр Роберт Браунригг
1833–1844: Генерал-лейтенант сэр Джон Кэмерон
1844–1848: Генерал-лейтенант сэр Томас Арбутнот
1848–1871: Генерал сэр Джеймс Арчибальд Хоуп, GCB
1871–1881: Генерал сэр Генри Бейтс, KCB

Норфолк полкі

1881–1889: Генерал сэр Генри Бейтс, ККБ
1889–1893: Генерал сэр Артур Бортон, GCB, GCMG
1893: Генерал Чарльз Элмхирст, CB
1893–1898: Генерал Томас Эдмонд Нокс, CB
1898–1903: Генерал-лейтенант Генри Джеймс Бьюкенен, CB
1903–1917: Генерал Генри Ральф Браун, CB
1917–1946: Генерал сэр Эдвард Питер Стрикленд, KCB, KBE, CMG, DSO

Корольдік Норфолк полкі

1946–1947: генерал-майор Хорацио Петтус Маккинтош Берни Фиклин, CB, MC
1947–1951: бригадалық генерал Уильям Джон О'Брайен Даунт, CBE
1951: генерал-майор Эрик Чарльз Хейс, CB
1951–1959: бригадалық генерал Клод Джон Уилкинсон, DSO