Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс теңіз күшінің алғашқы радары – «Зеетакт»

Кіріспе

Сейтект – 1930 жылдары жасалған және екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия әскери-теңіз флоты (Kriegsmarine) қолданған кемелік радар. Бұл – қызметке түскен алғашқы әскери-теңіз радары және жалпы алғандағы ең ерте радарлардың бірі. Ол қашықтық өлшемдерін жасады, дәлдігі шамамен осы деңгейде болды, артиллерия үшін жеткілікті. Бұрыштық дәлдігі өте жақсы емес еді, бірақ осы радар үшін арнайы лобты ауыстыру әзірленді, ол шамамен 1 градусқа дейін дәлдік берді, қаруларды тікелей бағыттау үшін жеткіліксіз болғанымен, бастапқы белгілеу үшін және оптикалық бақылаушыларға нысананы табуға көмектесу үшін пайдалы болды.

Даму

1920 жылдардың аяғында Германияда Ханс Холльман микротолқындар саласында жұмыс істей бастады, бұл кейіннен барлық радиолокациялық жүйелердің негізіне айналды. 1935 жылы ол «Физика және ультрақысқа толқындар техникасы» атты еңбегін жариялады, оны әлемдегі зерттеушілер пайдаланды. Ол кезде ол оларды байланыс саласында қолдануға көбірек қызығушылық танытты, бірақ ол және оның серіктесі Ханс Карл фон Виллисен радар сияқты жүйелерде де жұмыс істеді. 1928 жылы Холльман, фон Виллисен және Пол Гюнтер Эрбслё Gesellschaft für elektroakustische und mechanische Apparate (GEMA) компаниясын құрды. 1934 жылдың күзінде GEMA Кристиан Хюльсмайер әзірлеген жүйеге ұқсас кемелерді анықтауға арналған алғашқы коммерциялық радар жүйесін жасады. 50 см толқын ұзындығында жұмыс істейтін бұл жүйе 10 км қашықтықтағы кемелерді анықтай алатын. Жүйенің бұл ерте нұсқасы антенна бағытталған бағыттың жалпы аймағында кеме бар екенін ғана хабарлады, нақты бағытты немесе қашықтық туралы ақпаратты бермеді. Оның мақсаты – түнде, тұман кезінде және көріну шектеулі басқа жағдайларда соқтығыстарды болдырмауға арналған жүйе құру еді. 1935 жылдың жазында неміс әскери-теңіз күштерінің тапсырысымен импульстік радар жасалды, ол крейсерді 8 км қашықтықта 50 метрге дейінгі дәлдікпен анықтай алды, бұл қаруларды бағыттау үшін жеткілікті болды. Сондай-ақ, бұл жүйе 28 км қашықтықта 500 метр биіктікте ұшақты да анықтай алатын. Әскери маңызы осы жолы естен шығарылмады, және құрлықта және теңізде орналасқан нұсқалары «Freya» радары және «Seetakt» ретінде құрылды. Теңіз күштерінің сол кездегі басты міндеті – нысаналардың қашықтығын анықтау еді. Түнде немесе жаман ауа райында нысаналар мен кедергілерді анықтау екінші кезектегі мақсаттар болып табылды. Неміс армиясы үшін жасалған «Würzburg» радары сияқты, оны қаруларды бағыттау үшін пайдалану бастапқыда «Kriegsmarine» үшін басымдыққа ие болған жоқ. Екі жүйе де жалпы алғанда ұқсас болды, бірақ алғашқы «Seetakt» жүйелері 50 см толқын ұзындығында (600 МГц) жұмыс істеді, ал «Freya» әлдеқайда ұзын қашықтықтарға арналған және қолданыстағы электрониканы пайдалана отырып, жоғары қуатпен шығарылатын 2,5 м толқын ұзындығын қолданды. Бұл алғашқы жүйелер проблемалы болып шықты, және 60 см толқын ұзындығында (500 МГц) жетілдірілген электрониканы пайдаланатын жаңа нұсқа енгізілді. Төрт дана «Königsberg», «Admiral Graf Spee» және екі үлкен торпедалық қайыққа орнатуға тапсырылды (неміс флотындағы олардың көлемі шағын эсминецтерге тең еді). «Admiral Graf Spee» Атлантикадағы кемелерге қарсы осы құрылғыны сәтті пайдаланды. 1939 жылдың желтоқсанында Ривер-Плейт шайқасында ауыр шайқас болғаннан кейін «Admiral Graf Spee» қатты зақымдалып, капитан Монтевидео, Уругвайдың бейтарап портында кемені суға батырды. Кеменің радар антеннасы әлі де көрініп тұрғандай суға батты. Бұл алғашқы «Seetakt» жүйелері 1939 жылы «Dete 1» деп аталған өзгертілген нұсқамен алмастырылды, ол 71 және 81,5 см толқын ұзындығында (368-ден 390 МГц-ға дейін) 8 кВт шыңдық қуатымен және 500 Гц импульсті қайталау жиілігімен жұмыс істеді. Теңізде кеме сияқты нысанаға қарсы ең үлкен қашықтық жақсы күндері шамамен жетті, бірақ көбінесе оның жартысы болды. Бұл көрсеткіш 100 метрден астам қашықтықта таралатын артиллерия оқтарынан әлдеқайда дәл болды. Ол сондай-ақ сол дәуірдің типтік оптикалық қашықтық өлшегіш құралдарынан да жақсы болды, олардың дәлдігі 20 000 метрде шамамен 200 метрді құрады, бірақ кейбір неміс оптикалық қашықтық өлшегіштерінің осы қашықтықта 40-50 метрлік дәлдікке қол жеткізе алатыны хабарланды, бұл немістердің соғыс жылдарында теңіздік қашықтықты анықтау үшін оптикаға сенуін түсіндіреді.

In Germany during the late 1920s, Hans Hollmann began working in the field of microwaves, which were to later become the basis of almost all radar systems. In 1935 he published Physics and Technique of Ultrashort Waves, which was picked up by researchers around the world. At the time he had been most interested in their use for communications, but he and his partner Hans Karl von Willisen had also worked on radar like systems. In 1928 Hollmann, von Willisen and Paul Günther Erbslöh started a company Gesellschaft für elektroakustische und mechanische Apparate (GEMA). In the autumn of 1934, GEMA built the first commercial radar system for detecting ships, similar to a system developed by Christian Hülsmeyer. Operating in the 50 cm range it could detect ships up to 10 km away. This early version of the system only provided a warning that a ship was in the general vicinity of the direction the antenna was pointed, it did not provide accurate direction or any sort of range information. The purpose was to provide an anti collision system at night, in fog, and other times of limited visibility. By order of the German navy, in the summer of 1935 they developed a pulse radar with which they could spot the cruiser Königsberg at a distance of 8 km, with an accuracy of up to 50 m, enough for gun laying. The same system could also detect an aircraft at 500 m altitude at a distance of 28 km. The military implications were not lost this time around, and construction of land and sea based versions took place as Freya radar and Seetakt. The navy's priority at that time was ranging. Detecting targets and obstacles by night or in bad weather were secondary objectives. Actually using it for gun laying, like the Würzburg radar developed for the German army, was initially not a priority for the Kriegsmarine. The two systems were generally similar, although the early Seetakt systems worked on a 50 cm wavelength (600 MHz), while Freya was designed for much longer ranges and used a 2.5 m wavelength that could be generated at high power using existing electronics. These early systems proved problematic, and a new version using improved electronics at 60 cm wavelength (500 MHz) was introduced. Four units were ordered and installed on the Königsberg, Admiral Graf Spee and two large torpedo boats (which in German service were the size of small destroyers). The Admiral Graf Spee used this unit successfully against shipping in the Atlantic. In Dec. 1939, after heavy fighting during the Battle of the River Plate, the Admiral Graf Spee was severely damaged and the captain scuttled the ship in the neutral harbor off Montevideo, Uruguay. The ship sank in shallow water such that its radar antenna was still visible. These early model Seetakt systems were followed in 1939 by a modified version known as Dete 1, operating between 71 and 81.5 cm wavelength (368 to 390 MHz) at 8 kW peak and a pulse repetition frequency of 500 Hz. Maximum range against a ship sized target at sea was up to on a good day, though more typically half that. Performance was otherwise similar to the earlier system, with a range accuracy of about 50 m. This was considerably more accurate than the guns they ranged for, which typically had spreads of over 100 m. It was also much better than the typical optical rangefinding equipment of the era, which would typically be accurate to about 200 m at 20,000 m, albeit some German optical rangefinders were reportedly capable of 40 50 m accuracy at that range, which helps to explain why the Germans continued to rely on optics as their primary maritime range finding equipment for several years into the war.