Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландиялық генерал, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі қарулы күштердің шенеуілі Ян Йозеф Годфрид, Барон ван Вурст то Вурст кіші (29 желтоқсан 1880 – 11 қараша 1963) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Голландия қарулы күштерінің екінші басты офицері және қазіргі заманғы соғыс туралы көптеген мақалалар мен кітаптар жазған белгілі стратег.
Dutch general
the armed forces official during World War II
Jan Joseph Godfried, Baron van Voorst tot Voorst Jr. (29 December 1880 – 11 November 1963) was the second highest officer in command of the Dutch armed forces during World War II and a renowned strategist, who wrote numerous articles and books on modern warfare.
Жеке өмір
Ол – Нидерланд Сенатының президенті және генерал-лейтенант Ян Жозеф Годфрид ван Вурст тот Вурст аға мен Анна Кремерстің бесінші баласы болды. Бірінші әйелі, Жоғарғы Ақсүйек қызы Октавия Оттин ван Ниспен тот Паннерден (1885–1947) одан алты бала туды. Оның екінші әйелі, Жоғарғы Ақсүйек қызы Жоанна Мария Альфрида Луиза (1910–1992) – Голландия премьер-министрі Чарльз Руйс де Беренбруктың қызы еді.
He was the fifth child of Jan Joseph Godfried van Voorst tot Voorst sr.—lieutenant general and president of the Senate of the Netherlands—and Anna Cremers. With his first wife, Jkvr. Octavia Ottine van Nispen tot Pannerden (1885–1947), he had six children. His second wife, Jkvr. Joanna Maria Alfrida Louisa (1910–1992), was a daughter of the Dutch Prime Minister Charles Ruijs de Beerenbrouck.
Әскери мансап
Орта білімін аяқтағаннан кейін, 1898 жылы Бредадағы Корольдік әскери академияға (KMA) қабылданды. 1901 жылы ол сыныпта бірінші болып бітіріп, Харлемдегі жаяу әскер полкіне қабылданды. 1903 жылы жалпы теміржол ереуілі кезінде ол Харлем теміржол вокзалын қорғаған бөлімнің жалғыз лейтенанты болды. 1907 жылы ол Вильгельмина патшайымының жеке адъютанты болды және осы қызметте оны түрлі мемлекеттік сапарларда сүйемелдеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және Голландия армиясының жұмылдырылуы кезінде ол әртүрлі шендерде қызмет етті. Осы тәжірибелер мен Шлиффен жоспарына қатысты алаңдаушылығы оны Германияның стратегиялық жоспарлауындағы Лимбург провинциясының маңыздылығын көрсететін зерттеу жазуға итермеледі. Басылым испан, ағылшын, француз және норвег тілдеріне аударылды. 1920 жылы Годфрид бас штабтың мүшесі болды және Женевадағы қарусыздандыру конференциясында Нидерландыны өкілдік етті. Ұлы депрессияның салдарынан ол 1934 жылы Амстердамдағы тәртіпсіздіктерден кейін тәртіпті қалпына келтіруге қол жеткізді. Бұл голландиялық армияның бронетранспортты алғаш рет қолданғаны еді. 1935 жылы ол Саардағы 1935 жылғы референдумды бақылап отырған голландиялық әскерлерді қадағалады. 1920-1930 жылдары ол "жарылған мылтық" қозғалысына және голландиялық қоғам мен саясаттың басым пацифистік көзқарасына қатты сыншыл болды, оны наив деп санады. Кейінгі өмірінде ол бұл кезең голландиялық қорғаныс тарихындағы ең төмен нүкте болды деп мәлімдеді. 1936 жылы ол неміс қайта қарулануы туралы кеңінен таралған кітап жариялады — нацистік милитаризмге ерте ескерту. 1930 жылдардың соңында голландиялық саясаткерлер өздерінің елі нацистік Германиямен болатын қақтығыста бейтарап бола алмайтынын түсінді. Әскери дайындыққа асығыс және кешіккен дайындық кезінде Годфрид генерал Исаак Реййндерстің идеяларын қабылдамады. Годфрид Блицкриг тактикасы мен механикаландырылған соғысқа қарсы ескертті, ал Реййндерс мүмкін неміс басқыншылығының алдында ұзақ саяси және дипломатиялық шиеленістер болады деп сенді. Реййндерстің жоспарлары бастапқыда қабылданған болса да, оның қорғаныс министрі Адриан Диджхорнмен келіспеушілігі оның отставкаға кетуіне әкелді. Ван Ворст тот Ворст отбасының екі ағасы бас штабта қызмет еткендіктен және олардың католиктік тегі протестанттар арасында даулы болғандықтан, Диджхоорн зейнеткер генерал Анри Винкельманды тағайындады, ол Годфридтің стратегиялық жоспарларын қолдады. Бұл ішкі пікірталас салдарынан көп уақыт жоғалды, ал нацистік Германия 1940 жылдың 10 мамырында Нидерландыға шабуыл жасаған кезде голландиялық қарулы күштер жеткілікті дайындықсыз болды. Годфрид Греббебергті қорғауға тырысты, бірақ ақырында Нидерландының батысына шегінуге мәжбүр болды. Роттердамға жасалған бомбалау шабуылынан және Германияның басқа голландиялық қалаларды жою туралы қаупінен кейін ол Винкельманға капитуляциялауды кеңес берді. Нидерланд шайқасынан кейін ол нацистерге адалдық серт беруден бас тартты, нәтижесінде ол (ағасы Х. Ф. М. Барон ван Ворст тот Ворстпен бірге) соғыстың қалған бес жылына Германиядағы әскери тұтқын лагеріне жіберілді. Нацистік Германияның жеңілісінен кейін ол Нидерландыға оралды, онда әртүрлі әскери және азаматтық лауазымдарды атқарды. 1960 жылы 80 жасқа толған күні генерал шеніне ие болды.
After he completed his secondary education, he was admitted to the Royal Military Academy (KMA) in Breda in 1898. In 1901, he graduated first in his class, and enlisted in an infantry regiment in Haarlem. During the general railway strikes in 1903, he was the only lieutenant in charge of a unit protecting the train station of Haarlem. In 1907, he became a personal adjutant of Queen Wilhelmina, and in this function accompanied her on various state visits. During the First World War and the mobilization of the Dutch Army, he served in various ranks. These experiences and his concerns regarding the Schlieffen Plan led him to write a study highlighting the critical importance of the province of Limburg in German strategic planning. The publication was translated into Spanish, English, French and Norwegian. In 1920, Godfried became a member of the general staff and represented the Netherlands in the disarmament conference in Geneva. In the wake of the Great Depression, he managed to restore order after the 1934 riots in Amsterdam. This was the first time that armored vehicles were deployed by the Dutch army. In 1935, he supervised the Dutch troops monitoring the 1935 plebiscite in the Saar. Throughout the 1920s and 1930s, he was highly critical of the "broken rifle" movement and the prevailing pacifist mentality of Dutch society and politics, which he deemed naïve. In later life, he would comment that this era was the low point in the history of Dutch defense. In 1936, he published a widely read book on the German rearmament —an early warning against Nazi militarism. By the late 1930s, Dutch politicians finally realized that their country would not be able to remain neutral in the looming conflict with Nazi Germany. During the hasty and belated military preparations, Godfried firmly rejected the ideas of general Izaak Reijnders. Godfried warned against Blitzkrieg tactics and mechanized warfare, whereas Reijnders believed that a possible German invasion would be preceded by long political and diplomatic tensions. Although, Reinders's plans were initially adopted, his conflict with the secretary of defense Adriaan Dijxhoorn led to the resignation of the former. Since two brothers of the van Voorst tot Voorst family served in the general staff and because their Roman Catholic background was controversial among Protestants, Dijxhoorn appointed the retired general Henri Winkelman, who supported the strategic plans of Godfried. Much time was lost due to these internal arguments, and when Nazi Germany invaded the Netherlands on May 10, 1940, the Dutch armed forces were insufficiently prepared. Godfried attempted to defend the Grebbeberg, but was ultimately forced to withdraw to the West of the Netherlands. After the Rotterdam Blitz and the German threat to annihilate other Dutch cities, he advised Winkelman to surrender. After the Battle of the Netherlands, he refused to pledge an oath of loyalty to the Nazis, and as a consequence, he was sent (together with his brother, H. F. M. Baron van Voorst tot Voorst) to a prisoner of war camp in Germany for the five remaining years of the war. Following the end of Nazi Germany, he returned to the Netherlands, where he assumed various military and civil positions. In 1960, on his 80th birthday, he was awarded the titular rank of general.