Кіріспе
Рудольф Герхер (Rudolphus Hercher; 11 қаңтар 1821 – 26 наурыз 1878) – неміс классикалық филологы, Рудольштадт (1847–1859) және Берлин (1861–1878) қалаларында гимназия мұғалімі болып жұмыс істеген. Ол грек авторларының мәтіндерін сынап-тексеру саласындағы жұмыстарымен әсіресе танымал және Антон Вестерманның ізбасары саналды. Ол Уильям Геллдің "Одиссея" сияқты грек дастандарында баяндалған оқиғалар нақты тарихи оқиғалар деген теориясына қарсы шықты.
Rudolf Hercher (Rudolphus Hercher; 11 January 182126 March 1878) was a German classical philologist, who worked as a grammar school teacher in Rudolstadt (1847–1859) and Berlin (1861–1878). He is especially known for his textual criticism of diverse Greek authors and was considered the successor of Anton Westermann. He opposed the theories of William Gell that the events described in Greek epics, such as the Odyssey, were true historical events.
Өмір
Рудольф Герхер Рудольштадт қаласында грамматика мектебінің мұғалімі, кейін қаржы кеңесшісі Иоганн Андреас Герхердің отбасында дүниеге келді. Ол 1830-1838 жылдары туған қаласындағы грамматикалық мектепке қатысты, онда ол әсіресе латын тілінің мұғалімі Лобегот Самуэль Оббариус пен грек тілінің мұғалімі Кристиан Лоренц Сомердің ықпалына түсті. Жоғары білім алудан бұрын, әкесінің тілегі бойынша, ол грамматикалық мектептің жоғары сыныптарында бір жыл оқып, білімін тереңдетті. Ол неміс әдебиеті, сурет салу және ағылшын тіліне ерекше назар бөлді. 1839 жылдың жазғы семестрінде Герхер Лейпциг университетіне оқуға түсті, онда үш жыл бойы Готфрид Герман мен Мориц Хауптпен бірге оқыды. 1842 жылы ол Берлиннің Гумбольдт университетінде тағы екі семестр оқыды, онда атақты мәтіндік сыншы Карл Лахман оған сабақ берді. 1844 жылы Фридрих Шиллер университетінде докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін Герхер сол жылы Ольденбург бундестагының мүшесі Хартвиг Юлиус Людвиг фон Бодтың үй мұғалімі болды. Бір жылдан кейін ол осы қызметтен бас тартып, Манчестер мен Лондондағы туыстарына бірнеше ай сапар шекті. Рудольштадтта қысқа уақыт болғаннан кейін, ол 1846 жылдың көктемінен күзіне дейін Дублиндегі ирланд отбасында үй мұғалімі болып жұмыс істеді. Содан кейін ол Лондон мен Нидерландыда бір ай бойы саяхаттады. 1846 жылғы жазғы оқытушылық жұмысы аяқталғаннан кейін Герхерге сол жылдың желтоқсан айында Рудольштадт грамматика мектебінде әріптес болу ұсынылды, ол оны 1847 жылы қабылдады. Жеті жыл жұмыс істегеннен кейін 1854 жылы мектеп мұғалімі болды. Келесі жылдары Герхерге бірнеше рет ұзақ демалысқа шығу мүмкіндігі туды: ол Парижде тағы бірнеше ай өткізді және 1859 жылы Италияға бір жылға барды, көз ауруына байланысты бұл сапар тағы бір жылға созылды. 1861 жылдың күзінде Берлиндегі Йоахимстальш гимназиясына шақыру алғаны Имануэль Беккер мен Густав Партхимен (1798-1872) болған достығының нәтижесі болды. Ұзақ уақыттан кейін ол Римдегі Неміс археологиялық институтының мүшесі болып тіркелді және 1865 жылы оның басқару органына кірді. Ол Итака мен Корфуға (1863) және Парижге (1867) демалысқа барды. Берлинде Герхер Мориц Хаупт, Иммануэль Беккер және Август Майнеке сияқты жетекші ғалымдармен байланыста болды; Теодор Моммсен мен Адольф Кирхоффпен бірге ол 1866 жылы құрылған және бүгінгі күнге дейін жарияланып келе жатқан «Hermes: Zeitschrift für classische Philologie» (Hermes: Классикалық филология журналы) журналын іске қосты. Әріптестерімен байланыс Герхер үшін өте маңызды болғандықтан, ол шетелдік университеттерден үш жұмыс ұсынысын қабылдамады. 1873 жылдың 14 шілдесінде ол Пруссия ғылым академиясының толық мүшесі, ал 1875 жылдың 19 желтоқсанында Санкт-Петербург ғылым академиясының корреспондент мүшесі болып сайланды. Өмірінің соңғы жылдары Герхер неврастениядан зардап шекті, ол 1878 жылдың басында ауыр дертке айналды. Сол жылдың 26 наурызында ол 58 жасында Берлинде ми қан кетуінен қайтыс болды.
Шығармалары
Рудольф Герхер мәтіндік реконструкция бойынша еңбектерімен ерекше танымал. Ол негізінен классикалық кезеңнен кейінгі грек проза авторларымен жұмыс істеді, сонымен қатар Гомер, Геродот және латын авторларына да назар аударды. Оның алғашқы жарияланымдарының бірі – «Өзендер мен таулардың аттары туралы» (περὶ ποταμῶν καὶ ὀρῶν ἐπωνυμίας) еңбегінің сынды басылымы болды, онда ол мәтінді жариялаумен қатар, осы еңбектің Плутархқа жатқызылуының дұрыс еместігін дәлелдеді. Ол Аррианның «Аң аулау туралы» (De Venatione), Михаил Пселлос, Никефор Грегорас, Ахметтің «Түс кітабы», Птолемей Хеннос және Византиялық Филонға ерекше назар бөлді. Оның эротикалық авторлар жинағы (Erotici Graeci, екі томдық, Лейпциг 1858–1859), «Astrampsychi oraculorum decades» (Берлин 1863) еңбегінің тұңғыш басылымы, Элианның екі томдық жинағы (Лейпциг 1864–1866) және «Epistolographi Graeci» (Париж 1873) ерекше назар аударды. «Айней Тактик» (Берлин 1870) басылымында ол көптеген қосымшалармен бұзылған мәтінді қалпына келтіру және соңғы антикалық проза авторының аттикалық стилін атап өту идеясын алғаш рет көтерді. Плутархтың «Моралиялары» басылымының тек бір томы ғана жарық көрді (Лейпциг 1872). Осы және басқа монографиялармен қатар Герхер мәтіндік сын және түсіндіру жөніндегі жүздеген қысқа мақалалар жазды. Ол Гомердің эпостарын жиі талқылады. Оның қайтысынан кейін Карл Роберттің археология және филология бөлімі осы еңбектерді «Рудольф Герхердің Гомерге арналған зерттемелері» (Берлин 1881) деген атпен жариялады.