Лондондық жолаушылар тасымалы кеңесі (1933-1948)

Кіріспе

Лондон жолаушылар көлігі басқармасы – 1933 жылдан 1948 жылға дейін Лондон және оның айналасындағы аймақтардағы автобус, метро және жолаушылар теміржол қызметтеріне жауапты болған ұйым. 1933 жылдан 2000 жылға дейінгі барлық Лондон көлік органдары сияқты, бұл ұйымның ресми атауы мен бренді «Лондон Транспорт» болды.

Тарих

Лондон жолаушылар көлігі басқармасы (LPTB) 1933 жылғы 13 сәуірде қабылданған Лондон жолаушылар көлігі туралы заңға сәйкес құрылды. Бұл заң жобасын 1931 жылға дейін Еңбек үкіметінде көлік министрі болған Герберт Моррисон ұсынған болатын. Заң жобасы гибридтік болғандықтан, келесі Ұлттық үкімет басшылығымен жаңа парламентке «көшіруге» мүмкіндік болды. Жаңа үкімет, консерваторлардың басымдығына қарамастан, жекеменшік кәсіпорындарды мемлекеттік секторға кең ауқымда беруіне қарамастан, заң жобасын маңызды өзгерістерсіз жалғастыруға шешім қабылдады. 1933 жылдың 1 шілдесінде LPTB құрылып, «Лондон жолаушылар көлігі аймағын» қамтыды. Басқарманың алғашқы төрағасы және вице-төрағасы лорд Эшфилд және Фрэнк Пик болды, олар бұрын Underground Group-та ұқсас лауазымдарды атқарған. Басқарма мүшелерінің өкілеттігі үштен жеті жылға дейін созылды және олар қайта тағайындалуға құқылы болды.

Кейінгі тарихы

LPTB – қазіргі заманғы квази-мемлекеттік ұйым, құрамындағы жоғары басшыларға едәуір тәуелсіздік берілген, оны квази-мемлекеттік органмен салыстыруға болады. Ол өз аумағындағы көлік қызметтеріне дерлік толық монополияға ие болды, тек «Оңтүстік теміржолы» сияқты «Үлкен төрттік» теміржол компанияларының қызметтерінен басқа. Осыған байланысты, ол негізгі теміржол компанияларымен олардың қала маңындағы қызметтерін үйлестіру жөніндегі келісімдерге қол қоюға құқылы болды. LPTB пайдаланушыларға Лондон және Үй округтері Жол қозғалысы жөніндегі кеңес комитеті арқылы белгілі бір шектеуде жауапты болды. LPTB-ға 92 көлік және қосалқы кәсіпорын, шамамен 120 миллион фунт стерлингтік капиталмен бағынышты болды. Орталық автобустар, троллейбустар, метро және трамвайлар «Жер асты» және «Лондондық жалпы» қызыл түсімен боялды, ал автобустар мен қалалық автобустар жасыл түске боялды, автобустар «Жасыл желі» таңбасымен белгіленді. «Жер асты» таңбасы, метро жүйесінің көп бөлігінде қолданылып жүргендей, барлық желілер мен станцияларға таратылды. Аңыз бойынша, бұл атауды 1908 жылы, Underground Group бас менеджері болған кезде, 1-ші Барон Эшфилд Альберт Стэнли ойлап тапқан. LPTB 35 миллион фунт стерлингтік капиталдық инвестициялық бағдарламаны іске қосты, ол қызметтерді кеңейтті және көптеген қолданыстағы активтерді қайта жаңартты, көбінесе 1935–1940 жылдарға арналған «Жаңа жұмыстар бағдарламасы» аясында. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін капиталдың шамамен 21 миллион фунты жұмсалса да, бұл Орталық, Бейкерлу, Солтүстік және Метрополитен желілерін кеңейтуге, көптеген орталық станцияларды (мысалы, Олдгейт Ист) қайта құрумен жаңа пойыз және техникалық қызмет көрсету деполарын салуға, сондай-ақ трамвай желісінің көп бөлігін әлемдегі ең ірі троллейбус жүйелерінің бірімен алмастыруға мүмкіндік берді. Осы кезеңде Лондон көлігінің екі символы алғаш рет пайда болды: 1938 жылғы метро вагондары және RT типті автобус. Бағдарлама Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына байланысты тоқтатылып, кейінге шегерілгенімен, ол метро жүйесінің қазіргі жер үсті бөлімдерінің кейбір маңызды элементтерін жүзеге асырды. Алайда, жаңа жұмыстар арқылы кеңес енгізген ең маңызды өзгеріс – бұрын айтылғандай, трамвайдан троллейбусқа көшу болды. 1933 жылы LPTB 327 шақырым трамвай жолын және 18 шақырым троллейбус жолын пайдаланды. 1948 жылы бұл көрсеткіштер тиісінше 102 және 255 шақырымға жетті, негізінен Солтүстік Лондондағы трамвайларды жою арқасында. 1952 жылы трамвайлардың толық жойылуы қызметкерлердің және жұртшылықтың бір бөлігінің өкінішіне себеп болды, бірақ пайдаланушыларға тигізген әсері тұрғысынан бұл кезеңдегі ең айқын және күрт өзгеріс болды. 653 троллейбустың соңғысы 1961 жылы автобустармен ауыстырылды. LPTB Underground Group қалыптастырған корпоративтік имиджді, дизайнды және коммерциялық жарнаманы дамытуды жалғастырды. Бұған Чарльз Холден жобалаған станциялар, Уоллис, Гилберт және Партнерлер сияқты сәулетшілер жобалаған автобус гараждары және автобус аялдамалары мен павильондар сияқты қарапайым құрылымдар кірді. LPTB шығарған плакаттар мен жарнамалар көбінесе үлгілі сапаға ие болды және оларға әлі де жоғары сұраныс бар. 1948 жылы LPTB 1947 жылғы Көлік туралы заңға сәйкес Лондон көлік атқарушы органымен алмастырылды. Ол тиімді түрде мемлекеттендірілді, Британдық көлік комиссиясының қанатына алынды, ол елдегі көптеген басқа автобус компанияларын, жүк тасымалын, сондай-ақ елдің теміржолдарын басқарды, бірақ ол әлі де едәуір тәуелсіздік сақтады. LPTB 1949 жылдың 23 желтоқсанында таратылғанға дейін заңды тұлға ретінде өмір сүрді.

The LPTB was a quasi public organisation akin to a modern quango with considerable autonomy granted to its senior executives. It enjoyed a more or less full monopoly of transport services within its area, with the exception of those provided by the Big Four railway companies such as the Southern Railway. Consequently, it was empowered to enter into co ordination agreements with the mainline railway companies concerning their suburban services. It was, to a limited extent, accountable to users via The London and Home Counties Traffic Advisory Committee. Ninety two transport and ancillary undertakings, with a capital of approximately £120 million, came under the LPTB. Central buses, trolleybuses, underground trains and trams were painted in "Underground" and "London General" red, coaches and country buses in green, with coaches branded Green Line. Already in use on most of the tube system, "UNDERGROUND" branding was extended to all lines and stations. The name was said to have been coined by Albert Stanley, 1st Baron Ashfield in 1908, when he was general manager of the Underground Group. The LPTB embarked on a £35 million capital investment programme that extended services and reconstructed many existing assets, mostly under the umbrella of the 1935–1940 New Works Programme. Although only about £21 million of the capital was spent before World War Two broke out, it allowed extensions to the Central, Bakerloo, Northern and Metropolitan lines; built new trains and maintenance depots, with extensive rebuilding of many central area stations (such as Aldgate East); and replacement of much of the tram network by what was to become one of the world's largest trolleybus systems. During this period, two icons of London Transport were first seen: 1938 tube stock trains and the RT type bus. Although curtailed and delayed by the outbreak of World War Two, the programme nevertheless delivered some key elements of the present overground sections of the Underground system. However, the most profound change enacted by the board, through the new works, was the transition from tram to trolleybus operation alluded to earlier. In 1933, the LPTB had operated 327 route miles of tramways and 18 route miles of trolleybuses. By 1948, these totals were 102 and 255 miles respectively, mainly by eliminating trams in North London. The final disappearance of trams, in 1952, was regretted by some sections of the staff and the public, but in terms of impact on users, this was probably the most visible and dramatic change in the period. The last of the 653 trolleybuses which ran were replaced by buses by 1961. The LPTB continued to develop its corporate identity, design and commercial advertising that had been put in place by the Underground Group. This included stations designed by Charles Holden; bus garages by architects such as Wallis, Gilbert & Partners; and even more humble structures such as bus stops and shelters. The posters and advertising issued by the LPTB were often of exemplary quality and are still much sought after. The LPTB was replaced in 1948 by the London Transport Executive, under the Transport Act 1947. It was effectively nationalised, being taken under the wing of the British Transport Commission, which also ran much of the nation's other bus companies, an amount of road haulage, as well as the nation's railways, but it still retained considerable autonomy. The LPTB continued to exist as a legal entity until wound up on 23 December 1949.