Екінші дүниежүзілік соғыстағы SCR-584 радар жүйесі
SCR-584 radar
SCR-584 радарі: Екінші дүниежүзілік соғыста жасалған, өте дәлдікке ие, автоматты нысананы табу және зениттік артиллерияны бағыттауға арналған радар. 1950-ге дейін қолданылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Автоматты микротолқынды радар. SCR 584 (Set, Complete, Radio # 584 дегеннің қысқаша атауы) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде MIT сәулелену зертханасы (Radiation Laboratory) әзірлеген автоматты микротолқынды радиолокациялық радар. Бұл өз дәуірінің ең жетілген жерге орналасқан радарларының бірі болды және 1950 жылдарға дейін әлем бойынша қолданылған негізгі қару-жарақтарды бағыттау радарының біріне айналды. Трейлерге орнатылған жылдам қозғалатын нұсқасы SCR 784 болды. 1937 жылы Американың алғашқы отты басқару радары, SCR 268 радары, ұзын толқын ұзындығына байланысты жеткілікті дәлдікке ие емес екені анықталды. 1940 жылы Ұлттық қорғаныс зерттеу комитетінің төрағасы Ванневар Буш «Микротолқынды комитет» (D 1) және «Отты басқару» (D 2) бөлімдерін құрды. Бұл бөлімдер британдық әуе қорғанысына көмектесу үшін ұшаққа қарсы радар жүйесін әзірлеуге бағытталды. Сол жылдың қыркүйек айында британдық делегация, Тизард миссиясы, АҚШ және Канада зерттеушілеріне UHF жолағының жоғарғы шегінде (10 см толқын ұзындығы / 3 ГГц) жұмыс істейтін магнетрон осцилляторын жасағанын, бұл айтарлықтай жоғары дәлдікке мүмкіндік беретінін мәлімдеді. Буш MIT-де Сәулелену зертханасын (Rad Lab) ұйымдастырды. Бұл жаңа, қысқа қашықтықтағы әуе қорғанысы радарының әзірленуін де қамтыды. Rad Lab-ті басқаратын Альфред Ли Лумис сервомеханизмдермен басқарылатын толығымен автоматты бақылау жүйесін әзірлеуді жақтады. Бұл нысаналарды бақылауды жеңілдетіп, оған қажетті еңбек ресурстарын азайтты. Олар сондай-ақ жаңадан жасалған микротолқынды коммутаторды пайдаланып, бір ғана антеннаны хабар тарату және қабылдау үшін пайдалануға мүмкіндік берді, бұл механикалық құрылымды едәуір жеңілдетті. Нәтижесінде бір трейлерге сыятын, аспандағы барлық бағытта іздеуді және бір нысананы қадағалауды қамтамасыз ететін және нысаналарды автоматты түрде бақылайтын конструкция пайда болды. Rad Lab-пен тығыз байланыста Bell Telephone Laboratories электрондық аналогты пулеметті бағыттау құрылысын (gun director) әзірледі, ол радармен және сервомен басқарылатын 90 мм-лік ұшаққа қарсы зеңбіректермен бірге қолданылатын болды. Радарды 1943 жылдың соңында енгізу жоспарланған, бірақ кешігулерге байланысты SCR 584 далалық бөлімшелерге 1944 жылдың басында ғана жетті. Олар АҚШ армиясының негізгі әуеге қарсы қару-жарақтарды бағыттау жүйесі ретінде бұрынғы және күрделі SCR 268-ді мүмкіндігінше жылдам алмастыра бастады. Олар Канадалық/Британдық GL Mk. III радарын қарағанда пайдалануға оңай болды және көптеген SCR 584 Англияға жедел жеткізілді, онда олар V1 ұшқыш бомбасына қарсы қорғаныстың маңызды бөлігі болды. Соғыс аяқталған кезде олар ұшқан артиллериялық снарядтарды бақылауға, көлік құралдарын анықтауға және әуеге қарсы зеңбіректерді бағыттауға қажетті еңбек ресурстарын азайтуға пайдаланылды.
Automatic tracking microwave radar. The SCR 584 (short for Set, Complete, Radio # 584) was an automatic tracking microwave radar developed by the MIT Radiation Laboratory during World War II. It was one of the most advanced ground based radars of its era, and became one of the primary gun laying radars used worldwide well into the 1950s. A trailer mounted mobile version was the SCR 784. In 1937, America's first fire control radar, the SCR 268 radar, had proven to be insufficiently accurate due in part to its long wavelength. In 1940, Vannevar Bush, heading the National Defense Research Committee, established the "Microwave Committee" (section D 1) and the "Fire Control" division (D 2) to develop a more advanced radar anti aircraft system in time to assist the British air defense effort. In September of that year, a British delegation, the Tizard Mission, revealed to US and Canadian researchers that they had developed a magnetron oscillator operating at the top end of the UHF band (10 cm wavelength/3 GHz), allowing greatly increased accuracy. Bush organized the Radiation Laboratory (Rad Lab) at the MIT to develop applications using it. This included a new short range air defense radar. Alfred Lee Loomis, running the Rad Lab, advocated the development of an entirely automatic tracking system controlled by servomechanisms. This greatly eased the task of tracking targets and reduced the manpower needed to do it. They were also able to take advantage of a newly developed microwave switch that allowed them to use a single antenna for broadcast and reception, greatly simplifying the mechanical layout. The resulting design fit into a single trailer, could provide all sky search and single target tracking, and followed the targets automatically. In close contact with the Rad Lab, Bell Telephone Laboratories was developing an electronic analog gun director that would be used in conjunction with the radar and servo actuated 90 mm anti aircraft guns. The radar was intended to be introduced in late 1943, but delays meant the SCR 584 did not reach field units until early 1944. They began replacing the earlier and more complex SCR 268 as the US Army's primary anti aircraft gun laying system as quickly as they could be produced. They proved easier to use in the field than the less advanced Canadian/British GL Mk. III radar, and many SCR 584's were rushed to England where they were an important part of the defences developed to counter the V1 flying bomb. By the end of the war they had been used to track artillery shells in flight, detect vehicles, and reduce the manpower needed to guide anti aircraft guns.
Өмірбаян
1940 жылдың қыркүйегінде британдық физиктер мен инженерлер тобы АҚШ-тағы әріптестерімен кездесу үшін «Тизард миссиясы» деген атпен белгілі сапар жасады. Кездесулердің мақсаты соғысқа көмектесетін техникалық ақпарат алмасу болды. Британдықтар көп ақпаратты тегін беруге құлшынбады, сондықтан алғашқы қадамдар баяу болды. Радар тақырыбына келгенде, британдық команда АҚШ-тың өздерінің «Тізбекті үй» (Chain Home) жүйесіне ұқсас екі жүйе – Әскери-теңіз күштерінің CXAM және Армияның SCR 270 жүйелерін әзірлеп жатқанын біліп, қатты таңқалды. Бұл екі топ арасындағы мұзды ерітті. Радармен басқарылатын қару орнатуға жасалған екі әрекет ерекше көзге түсті. Ұлыбританияда 75 МГц GL Mk. I радарын Vickers болжауышпен бірге қолданды; ал АҚШ-та 200 МГц SCR 268 радарын Sperry M 4 болжауышпен біріктірді. АҚШ және Ұлыбритания жүйелерінің екеуі де ұзын толқынды болғандықтан, байланысты қаруларын тікелей орналастыру үшін қажетті дәлдікке ие болған жоқ. АҚШ делегаттары 10 см толқын ұзындығындағы Әскери-теңіз күштерінің жұмысын атап өтті, ол салыстырмалы түрде кішкентай антенналармен қажетті ажыратымдылықты қамтамасыз ете алады, бірақ олардың клистрон түтігінің қуаты төмен және практикалық емес еді. Бұл британдық команда күткен сәт еді. Эдвард Джордж Боуэн қораптан ең алғашқы қуыс магнитронның бірін алып шығып, басқа зерттеушілерге көрсетті. Ол оның да 10 см толқын ұзындығында жұмыс істейтінін, бірақ Әскери-теңіз күштерінің клистрондарынан және тіпті АҚШ-тың қазіргі ұзақ толқынды радарларынан да жоғары қуатты ұсынатынын түсіндірді. Кейінірек бір американдық тарихшы оны «біздің жағалауымызға жеткізілген ең құнды жүк» деп сипаттады. Бұл құрылғының мүмкіндігі айқын болды, және АҚШ тобы, бейресми түрде «Микротолқынды комитет» деп аталды, бірден күш-жігерін магнитронға жұмсады. Олар бірнеше апта ішінде АҚШ зертханаларында өз үлгілерін жасады. Сонымен қатар, сол кездесуде ұсынылған басқа технологияларды дамытуға кірісті, оның ішінде әуедегі ұшып өтетін радарды және LORAN болып белгіленген радио навигациялық жүйені. Комитет кеңейтіліп, 1940 жылы «Радиациялық зертхана» (RadLab) деп аталды.
In September 1940, a group of British physicists and engineers visited their counterparts in the US in what became known as the Tizard Mission. The goal of the meetings was to exchange technical information that might be of use to the war effort. The British were hesitant to give away too much information without getting anything in return, and initial progress was slow. When they moved onto the topic of radar, the British team was surprised to learn that the US was in the process of developing two systems similar to their own existing Chain Home, the Navy's CXAM and the Army's SCR 270. This began to break the ice between the two groups. Two previous attempts at radar controlled gun laying were notable. In Britain, the 75 MHz GL Mk. I radar was used in connection with a Vickers predictor; and in the U. S., the 200 MHz SCR 268 was combined with the Sperry M 4 predictor. Neither the US or UK systems had the accuracy needed to directly lay their associated guns, due to their long wavelengths. The US delegates then mentioned the Navy's work on a 10 cm wavelength radar, which could provide the required resolution with relatively small antennas, but their klystron tube had low power and was not practical. This was the moment the British team had been waiting for. Edward George Bowen produced one of the earliest cavity magnetrons from a box and showed it to the other researchers. He explained that it also worked at 10 cm wavelength, but offered higher power not just than the Navy klystrons, but even the US's existing long wave radars. One US historian later described it as the "most valuable cargo ever brought to our shores". The potential of the device was obvious, and the US group, informally known as the Microwave Committee, immediately switched their efforts to the magnetron. They had their own examples built in US labs within weeks. They also began developing the other technologies presented at that meeting, including an airborne interception radar and a radio navigation system that became LORAN. The expansion of the Committee led to it being renamed the Radiation Laboratory (RadLab) in 1940.
Даму
1941 жылдың қаңтарында Сигнал корпусы SCR 268-ді алмастыру жөніндегі ресми ұсыныс жасады, сол кезде RadLab осы жетілдірілген қару бағыттау радарының әзірленуі үшін 2-жоба деп аталған жобаны құрды. MIT автоматты іздеу, қадағалау және қаруды тікелей бағыттау мүмкіндігі бар жетілдірілген жүйені ұсынды. MIT-тің Сервомеханизмдер зертханасындағы жұмысының нәтижесінде бұл сала бойынша ерекше білім алған. Сонымен қатар, британдық және канадалық топтар 1942 жылға қарай GL Mk.III жүйесін енгізуді үміттене отырып, қарапайым жүйенің нұсқалары бойынша жұмыс істей бастады – бұл бұрынғы VHF радарларының микротолқынды нұсқасы болды. Радиациялық зертхана осы даму кезеңінде канадалық командамен тығыз байланыста болды. Ли Дэвенпорт басшылығындағы RadLab тобы 1941 жылдың сәуірінде прототиптік радар жүйесін іске қосты. Автоматты нысана алу жүйесін сынау үшін олар радардан түсетін сигналдарды Boeing B-29 бомбалаушысынан алынған қару мұнарасына қосты, қаруларды алып тастап, олардың орнына камера орнатты. Содан кейін дос адам аймақ бойынша жеңіл ұшақпен ұшып өтті, ал камера уақыт-уақытпен суретке түсірді. 31 мамыр күні жүйе ұшақты дәл қадағалай алды. Содан кейін жүйені далалық қолдануға бейімдеу жұмыстары басталды, бүкіл жүйе 6 футтық антеннасымен бір тіркемеге орнатылды. XT 1 деп аталған жүйе алғаш рет 1942 жылдың ақпанында Монро фортында сынақтан өтті. Сонымен қатар, мәліметтерді көрсету үшін механикалық емес, электрлік сигналдарды пайдалана алатын қару бағыттауға арналған компьютерді жасау жұмысы басталды. Bell Labs осы мақсатта M9 Gun Director деп аталатын аналогтық компьютерді ұсынды. M9 төрт шығыс жиынтығына ие болды, бұл бір M9 армияның стандартты 90 мм M1 қаруларының төртеуін басқаруға мүмкіндік берді. Бүкіл жүйе, M9 қоса, 1942 жылдың 1 сәуірінде толыққанды көрсетілді. Келесі күні 1200-ден астам жүйеге келісімшарт түсті. Bell сонымен қатар резервтік жоба ретінде өзінің микротолқынды радарында жұмыс істеді. SCR 584 өз заманы үшін өте жетілдірілген болды. Жоғары дәлдікке қол жеткізу және бір антеннамен азимут пен биіктікті өлшеу үшін ол конустық сканерлеу жүйесін пайдаланды, онда сәуле ең жоғары сигнал нүктесін табу үшін антенна осінің айнала айналады, осылайша антеннаның нысанаға тікелей бағытталуы үшін қай бағытта қозғалу керектігін көрсетеді. Бұл идеяны Ұлттық қорғаныс зерттеу комитетінің D1 бөлімінің директоры Альфред Лумис ұсынды. 1940 жылдың қазан айында ол «толық автоматты қадағалау» радар жобасына қабылданды. Конустық сканерлеу 1941 жылы Әскери-теңіз күштерінің 10 см атыс бақылау радар жүйесі үшін де қабылданды және ол 1941 жылы неміс Würzburg радарында қолданылды. SCR 584 жүйені одан әрі дамытып, автоматты қадағалау режимін қосты. Нысана анықталғаннан және қашықтықта болғаннан кейін, жүйе радарды нысанаға автоматты түрде бағыттайды, антенна табанына орнатылған моторлардың көмегімен. Нысананы анықтау үшін, қадағалаудан өзгеше, жүйе ұшақтарды іздеуге мүмкіндік беретін спиральді сканерлеу режимі де болды. Бұл режимде оңай түсіндіру үшін арнайы PPI дисплейі болды. Бұл режимде қолданылған кезде антенна 4 айналымда механикалық түрде айналдырылатын, ал тік сканерлеу үшін жоғары және төмен қарай қозғалатын. Жүйені 2700 мен 2800 МГц аралығындағы төрт жиілікте (10–11 см толқын ұзындығы) пайдалануға болады, ол 0,8 микросекунд ұзақтықта 300 кВт импульстерді секундына 1707 импульс қайталану жиілігімен (PRF) жібереді. Ол бомбалаушы ұшақ сияқты нысаналарды шамамен 65 км қашықтықта анықтап, оларды 29 км қашықтықта автоматты түрде қадағалай алатын. Бұл қашықтықтағы дәлдік 25 ярдқа дейін және антенна бағытының бұрышы 0,06 градусқа (1 миллирадиан) дейін болды («SCR 584 техникалық сипаттамаларына» қараңыз). Электрлік сәуле ені 4 градус болғандықтан (3 дБ немесе жарты қуат нүктелеріне дейін), нысана цилиндрдің бір бөлігіне шашырайды, сондықтан алыс нысаналар үшін қашықтықтағы нысаналарға қарағанда кеңірек болады (яғни, механикалық бағыттаудың дәлдігі 0,06 градусқа қарағанда 4 градусқа жуық). Қашықтық туралы ақпарат екі «J» осциллографында көрсетілетін, әдеттегі А сызықты дисплейге ұқсас, бірақ қайту кешіктіріміне сәйкес радиалды үлгіде орналастырылған. Бір осциллограф қашықтықтың жуақ мәнін, екіншісі – дәл мәнін анықтау үшін қолданылды.
A formal proposal for a SCR 268 replacement was made by the Signal Corps in January 1941, by which point the RadLab had already formed what they knew as Project 2 to develop this advanced gun laying radar. MIT proposed an advanced system with automatic search, tracking and the ability to directly aim the guns. This was a field MIT was particularly knowledgeable in due to work in their Servomechanisms Lab. At the same time, British and Canadian teams began work on versions of a simpler system that they hoped to deploy by 1942 the GL Mk. III, which was a microwave version of the earlier lobe switching VHF radar sets. The Radiation Lab kept in close contact with the Canadian team during these developments. The RadLab team, overseen by Lee Davenport, had a prototype radar system running in April 1941. To test the automatic aiming system, they attached the outputs from the radar to a gun turret taken from a Boeing B 29 bomber, removing the guns and replacing them with a camera. A friend then flew his light plane around the area while the camera periodically took photographs, and on 31 May the system was able to accurately track the aircraft. Work then started on making the system suitable for field use, mounting the entire system in a single trailer with the 6 foot antenna on top. Known as XT 1, for eXperimental Truck 1, the system was first tested at Fort Monroe in February 1942. Work also started on a suitable gun laying computer that could use electrical, as opposed to mechanical, inputs for pointing data. Bell Labs delivered an analog computer known as the M9 Gun Director for this role. The M9 had four sets of outputs, allowing a single M9 to control four of the Army's standard 90 mm M1 guns. The entire system, including the M9, was demonstrated in complete form on 1 April 1942. A contract for over 1,200 systems arrived the next day. Bell also worked on their own microwave radar as a backup project. The SCR 584 was extremely advanced for its era. To achieve high accuracy and measure both azimuth and elevation with one antenna, it used a conical scanning system, in which the beam is rotated around the antenna's axis to find the maximum signal point, thus indicating which direction the antenna should move in order to point directly at the target. The idea was proposed by Alfred Loomis, the director of section D 1 of the National Defense Research Committee. In October 1940, it was adopted for the "wholly automatic tracking" radar project. Conical scanning was also adopted in 1941 for the Navy's 10 cm fire control radar system, and it was used in the German Würzburg radar in 1941. The SCR 584 developed the system much further, and added an automatic tracking mode. Once the target had been detected and was within range, the system would keep the radar pointed at the target automatically, driven by motors mounted in the antenna's base. For detection, as opposed to tracking, the system also included a helical scanning mode that allowed it to search for aircraft. This mode had its own dedicated PPI display for easy interpretation. When used in this mode the antenna was mechanically spun at 4 rpm while it was nudged up and down to scan vertically. The system could be operated at four frequencies between 2,700 and 2,800 MHz (10–11 cm wavelength), sending out 300 kW pulses of 0.8 microseconds in duration with a pulse repetition frequency (PRF) of 1,707 pulses per second. It could detect bomber sized targets at about 40 miles range, and was generally able to automatically track them at about 18 miles. Accuracy within this range was 25 yards in range, and 0.06 degrees (1 mil) in antenna bearing angle (See Table "SCR 584 Technical Characteristics"). Because the electrical beam width was 4 degrees (to the 3db or half power points), the target would be smeared across a portion of a cylinder, so as to be wider in bearing than in range (i. e., on the order of 4 degrees, rather than 0.06 degrees implied by the mechanical pointing accuracy), for distant targets. Range information was displayed on two "J scopes", similar to the more common A line display, but arranged in a radial pattern timed to the return delay. One scope was used for coarse range, the other for fine.
Операциялық пайдалану
Бірінші операциялық бөлім 1943 жылдың мамыр айында жеткізілсе де, түрлі бюрократиялық мәселелер оның майданға жеткізілуін кешіктірді. SCR 584 алғаш рет 1944 жылдың ақпан айында Анциода қолданылды, онда ол Люфтваффедің концентрирленген әуе шабуылдарын тойтаруда маңызды рөл атқарды. SCR 584 ұшақтарды бағыттауға, жау техникасын табуға (бір радар 26 шақырым қашықтықта неміс машиналарының сигналын анықтады), және артиллериялық снарядтардың траекториясын қадағалауға, 90 миллиметрлік зеңбіректердің баллистикалық кестелерін түзетуге, сондай-ақ неміс батареяларының орналасқан жерін анықтап, қарсы батареялық атыс жүргізуге қолданылды. D-күннен кейін SCR 584 жылдам өзгеріп отыратын майдан шебінде ұшақтарды нысанаға жоғары дәлдікпен бағыттау үшін пайдаланылды. Мысалы, 9-шы әуе армиясының 404-ші истребитель-бомбардировщик тобының 508-ші эскадрильясының Бақылау желісі жүйелері тобы SCR 584-ті пайдаланды. 1944 жылдың 14 шілдесінен 27 қазанына дейін олар 555-ші Сигналдық әуе шабуылы ескерту батальонының 1-ші ротасының А бөліміне қарасты болды және майданның алғы шебіндегі қиын жағдайларда қызмет етті. SCR 584 өте табысты болды, сондықтан ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінде де пайдалануға бейімделді. Әскери-теңіз күштерінің нұсқасының прототипі CXBL 1943 жылдың наурыз айында USS Lexington әуе кемесіне орнатылды, ал General Electric компаниясы жасаған SM сериялық үлгісі 1943 жылдың қазан айында USS Bunker Hill және USS Enterprise әуе кемелерінде қолданысқа енгізілді. Сондай-ақ, жүйенің SCR 784 деп аталатын жеңілдетілген нұсқасы да жасалды. Басты айырмашылық – жаңа үлгінің салмағы 12 000 фунт болса, ал бастапқы үлгінің салмағы 20 000 фунтқа жетеді. Дейвенпорт бірнеше радар жиынтығын су өткізбейтін етіп жасады, осылайша оларды Нормандияға шабуыл жасау үшін шыққан одақтас армадасында тасымалдауға болады. Автоматты зеңбірекке бағыттау (басқалармен қатар, SCR 584 радарының көмегімен) және жанама фитильдер «Дивер» операциясында (V-1 ұшатын бомбаларына қарсы британдық операция) маңызды рөл атқарды. Бұл екеуі де АА бас қолбасшылығынан сұратылып, 1944 жылдың маусымынан бастап Англияның оңтүстік-шығыс жағалауындағы өздерінің атыс позицияларына жеткен кезде жеткізілді. Жағалауға кірген барлық ұшатын бомбалардың 17 пайызы жағалаудағы алғашқы аптада зеңбіректермен жойылды. 23 тамызда бұл көрсеткіш 60 пайызға, ал айдың соңғы аптасында 74 пайызға өсті, тіпті бір күні 82 пайызы атып түсірілді. Бұл көрсеткіш 2500 снарядқа бір V-1 есебінен 100 снарядқа бір V-1 есебіне дейін артты. Соғыстан кейін радар AN/MPQ 12 және AN/MPM 38 жүйелерінде, сондай-ақ АҚШ армиясының далалық артиллериялық зымыран жүйесінде (MGM 5 Corporal) пайдалануға бейімделді. Сондай-ақ, өзгертілген нұсқасы CORONA тыңдау спутнигін басқару және оның сигналын қабылдау үшін (көлік транспондері арқылы) қолданылды. 1953 жылы SCR 584 Mod II Redstone зымырасын қадағалау үшін пайдаланылды, оның қашықтығы бортындағы трансиверді пайдалану арқылы 740 км-ге дейін ұзартылды. Вакуумдық лампаларды және аналогты компьютерді пайдаланғанына қарамастан, SCR 584-тің кейбір үлгілері бүгінге дейін жұмыс істеп тұр. 1995 жылы алғашқы Допплер дөңгелегі (DOW) радары жылжымалы ауа райы радарларында пайдалану үшін SCR 584 MP 61 тұғырын бейімдеді. Осы тұғырды пайдаланып, DOW торнадо желдерінің алғашқы карталарын жасады, дауылдың шекаралық қабатындағы орамды анықтады және көптеген басқа бақылау зерттеулерін жүргізді. Алдымен 6 футтік, содан кейін 8 футтік антенна орнатылды. Кейін бастапқы қозғалтқыштар жоғары жел кезінде жылдам сканерлеу үшін қуаттырақ щеткасыз үлгілермен ауыстырылды. Қазір үш DOW Ұлттық Ғылым қорының орталықтары ретінде Ауыр ауа райын зерттеу орталығымен жұмыс істейді. Олардың бірі Норман қаласындағы (Оклахома штаты) Ұлттық қатты дауылдар зертханасында орналасқан, онда 584 тұғыры жаңа Ұлттық мобильді атмосфералық зерттеу және оқыту радарының (SMART R) платформасы болып табылады.
Although the first operational unit was delivered in May 1943, various bureaucratic problems led to it being delayed in being delivered to the front line troops. The SCR 584 was first used in combat at Anzio in February 1944, where it played a key role in breaking up the Luftwaffe's concentrated air attacks on the confined beachhead. The SCR 584 was no stranger to the front, where it followed the troops, being used to direct aircraft, locate enemy vehicles (one radar is said to have picked up German vehicles at a distance of 26 kilometers), and track the trajectories of artillery shells, both to adjust the ballistic tables for the 90 millimeter guns, and to pinpoint the location of German batteries for counter battery fire. After D Day, the SCR 584 was used in the rapidly shifting very front lines to guide planes to their targets with increased accuracy. For example, the Control Net Systems Group of the 508th Sq of the 404th Fighter Bomber Group, 9th Air Force ran the SCR 584. From 14 Jul 1944 until 27 Oct 1944 they were attached to Sec 1 Co A, 555th Sig Aircraft Warning Battalion and served in fluid, forward positions. The SCR 584 was so successful that it was adapted for use by the United States Navy. CXBL, a prototype of the navy version, was mounted on the carrier USS Lexington in March 1943, while the production version, the SM, built by General Electric, was operational on the carriers USS Bunker Hill and USS Enterprise by October 1943. A lighter version of the system was also developed, the SCR 784. The only real difference was that the new design weighed 12,000 lb, whereas the original was 20,000. Davenport waterproofed a number of the radar sets so that they could be carried aboard the Allied armada launching the Normandy landings on D Day. Automatic gunlaying (using, among others, the SCR 584 radar) and the proximity fuze played an important part in Operation Diver, (the British operation to counter the V1 flying bombs). Both of these had been requested by AA Command and arrived in numbers, starting in June 1944, just as the guns reached their free firing positions on the south eastern coast of England. Seventeen per cent of all flying bombs entering the coastal 'gun belt' were destroyed by guns in the first week on the coast. This rose to 60 per cent by 23 August and 74 per cent in the last week of the month, when on one extraordinary day 82 per cent were shot down. The rate increased from one V 1 for every 2,500 shells fired to one for every hundred. After the war, the radar was adapted for use in the AN/MPQ 12, and AN/MPM 38 systems, a US Army field artillery missile system (MGM 5 Corporal). A modified version was also used to control and beacon track (using an onboard transponder) the CORONA spy satellite. In 1953, the SCR 584 Mod II was used for tracking the Redstone rocket, its range extended to 740 km by the use of an onboard transceiver. Despite using vacuum tubes and being powered by an analog computer, some specimens of the SCR 584 are still operational today. In 1995 the first Doppler On Wheels (DOW) radar adapted the MP 61 pedestal from an SCR 584 for use in a mobile weather radar. Using this pedestal, the DOWs created the first maps of tornado winds, discovered hurricane boundary layer rolls, and pioneered many other observational studies. The pedestal housed first a 6' then an 8' antenna. Later the original motors were replaced with more powerful brushless versions for faster scanning in high winds. Three DOWs are now operated as National Science Foundation facilities by the Center for Severe Weather Research. One is found at the National Severe Storms Laboratory in Norman, Oklahoma, where the 584 pedestal is the platform for the new Shared Mobile Atmospheric Research & Teaching Radar, or SMART R.
Кеңес туындылары
Америкалық инженер және сотталған тыңшы Мортон Собел SCR 584 жоспарларын ұрлап, оларды Кеңес Одағына берді. Әскери сарапшылардың пікірінше, бұл технология Корея және Вьетнам соғыстарында АҚШ-қа қарсы қолданылды. Кеңес Одағының SON 9 (Отты шар), SON 30 (Отты дөңгелек) және SON 50 (Қанатты дөңгелек) радарлары осы радардың туындылары еді.
American engineer and convicted spy Morton Sobell stole plans for the SCR 584 and provided them to the Soviet Union. Military experts believe that the technology was then used against the United States during the Korean and Vietnam wars. The Soviet SON 9 (Fire Can), SON 30 (Fire Wheel), and SON 50 (Flap Wheel) radars were all derivatives of this radar.
K-83 доли
General Electric компаниясы SCR 584 үшін K 83 деп аталатын тіркеуші арба жасады. K 83 жартылай тіркемеге қосылатын (бесінші дөңгелек) дөңгелектері мен сырғасы бар, осы арқылы кіші көліктер SCR 584-ті жылжытуға мүмкіндік алатын құрылғы еді.
General Electric constructed a dolly for the SCR 584, designated K 83. The K 83 was designed to provide a semi trailer hitch (fifth wheel) wheels and bar to engage a pintle, allowing smaller vehicles to move the SCR 584.