Теодор Рузвельттің «Бұлқоңыр» партиясы

Кіріспе

Теодор Рузвельт құрған американдық саяси партия – Прогрессивтік партия, көпшілікке «Бұқа-моос партиясы» деген есіммен танымал. Бұл партия 1912 жылы бұрынғы президент Теодор Рузвельт Республикалық партияның президенттік тікелей кандидаттығын өзінің бұрынғы шәкірті, қазіргі президент Уильям Говард Тафтқа жоғалтқаннан кейін құрылған АҚШ-тағы үшінші партия болды. Жаңа партия прогрессивтік реформалар бойынша прогрессивті ұстанымдарды қабылдауымен және жетекші ұлттық реформаторларды тартуымен ерекшеленді. Партияның идеологиясы Американың радикалды либералдық дәстүрімен тығыз байланысты болды. 1912 жылғы АҚШ президенттік сайлауында жеңілгеннен кейін партия 1918 жылға дейін сайлауларда қарқынды құлдырап, 1920 жылы тарап кетті. «Бұқа-моос» деген лақап Рузвельт 1912 жылғы маусымда Чикаго конвенциясында Республикалық партияның тікелей кандидаттығынан жеңілгеннен кейін өзін «бұқа-моос сияқты күшті» сезінгенін айтқаннан кейін пайда болды. Республикалық партияның мүшесі ретінде Рузвельт 1901 жылдан 1909 жылға дейін президент болып қызмет етті, президенттігінің соңғы жылдарында оның көзқарастары прогрессивтік сипатқа ие болды. 1908 жылғы президенттік сайлауда Рузвельт Соғыс министрі Тафттың өзінен кейін президенттік лауазымға ие болуын қамтамасыз етуге көмектесті. Тафт Рузвельттің «Әділ келісім» ішкі саясатын ілгерілетуге ниеттенгенімен, Пайн-Олдрич тарифтік заңын талқылау кезінде және Пиншот-Баллингер даулы мәселесінде үлкен қателіктер жасады. Осы оқиғалардың саяси салдары Республикалық партияны екіге бөлді және Рузвельтті бұрынғы досынан алыстатты. Прогрессивтік республикашылдардың көшбасшысы Роберт М. Ла Фолетт 1912 жылғы Республикалық партияның тікелей кандидаттығына Тафтқа қарсы күресетінін жариялаған еді, бірақ оның көптеген жақтастары бұрынғы президент үшінші президенттік мерзімге үміткер болуды шешкеннен кейін Рузвельт тарапына ауысты. Конституцияның жиырма екінші түзетуі қабылданғанға дейін бұл Конституция бойынша рұқсат етілген еді. 1912 жылғы Республикалық Ұлттық конвенцияда Тафт партияның президенттік тікелей кандидаттығына Рузвельттің үстінен шамалы басымдықпен жеңіске жетті. Конвенциядан кейін Рузвельт, Фрэнк Мунси, Джордж Уолбридж Перкинс және басқа да прогрессивтік республикашылар Прогрессивтік партияны құрды және 1912 жылғы Прогрессивтік Ұлттық конвенцияда Калифорниядан Рузвельт пен Хайрам Джонсонды тікелей кандидаттар етіп ұсынды. Жаңа партия бірнеше республикалық лауазым иелерін тартты, бірақ олардың көпшілігі Республикалық партияға адал болды. Калифорнияда Джонсон мен прогрессивтер Республикалық партияны өз бақылауына алды. Партияның бағдарламасы Рузвельттің «Әділ келісім» ішкі бағдарламасына негізделіп, бірнеше прогрессивтік реформаларды талап етті. Бағдарламада «сыбайлас бизнестің және сыбайлас саясаттың қасиетсіз одағын тарату – бүгінгі күннің мемлекеттік саясаткерлігінің бірінші міндеті» делінген. Бағдарламада сайлауалды науқандарды қаржыландыруға арналған жарналарды шектеу, тарифтерді төмендету және әлеуметтік сақтандыру жүйесін құру, сегіз сағаттық жұмыс күні және әйелдердің сайлау құқығы сияқты ұсыныстар қарастырылған. Партия ірі корпорацияларды реттеу мәселесінде екіге бөлінді, кейбір партия мүшелері бағдарламада «монополияны жою» туралы күшті шақыру болмағандықтан көңілі қалды. Партия мүшелерінің сыртқы саясатқа қатысты да әртүрлі көзқарастары болды, Джейн Аддамс сияқты бейбітшілдік жақтастары Рузвельттің теңіз күшін күшейту туралы шақыруына қарсы болды. 1912 жылғы сайлауда Рузвельт Тафттың 23,2%-ына қарағанда 27,4% дауыс жинады, бұл Рузвельтті ірі партияның президенттік тікелей кандидаттарынан жоғары үлеспен аяқтаған үшінші партияның президенттік тікелей кандидаттарының біріне айналдырды. Тафт пен Рузвельт екеуі де сайлаушылардың басым көпшілігімен жеңіске жеткен демократтардың тікелей кандидаты Вудро Вильсоннан кейін қалды, ол дауыстардың 41,8%-ын және сайлаушылардың көп бөлігін жеңіп алды. Прогрессивтер бірнеше Конгресс және штаттық заң шығарушы кандидаттарды сайлады, бірақ сайлау негізінен демократтардың жеңісімен белгіленді. 1916 жылғы Прогрессивтік Ұлттық конвенция 1916 жылғы Республикалық Ұлттық конвенциямен бірге Рузвельтті екі партияның президенттік тікелей кандидаты ретінде қайта біріктіру үмітімен өткізілді. Прогрессивтік партия Рузвельт прогрессивтік тікелей кандидаттығынан бас тартқаннан кейін және оның жақтастары орташа прогрессивтік республикашыл тікелей кандидат Чарльз Эванс Хьюз үшін дауыс беруді талап еткеннен кейін құлдырады. Прогрессивтердің көпшілігі Республикалық партияға қосылды, бірақ кейбіреулері Демократиялық партияға көшті және Гарольд Л. Айкес сияқты прогрессивтер президент Франклин Д. Рузвельт әкімшілігінде маңызды рөл атқарды. 1924 жылы Ла Фолетт өзінің президенттік жарысы үшін тағы бір Прогрессивтік партияны құрды. 1948 жылы бұрынғы вице-президент Генри А. Уоллес президенттік науқаны үшін үшінші Прогрессивтік партия құрылды.

American political party founded by Theodore Roosevelt

The Progressive Party, popularly nicknamed the Bull Moose Party, was a third party in the United States formed in 1912 by former president Theodore Roosevelt after he lost the presidential nomination of the Republican Party to his former protégé turned rival, incumbent president William Howard Taft. The new party was known for taking advanced positions on progressive reforms and attracting leading national reformers. The party was also ideologically deeply connected with America's radical liberal tradition. After the party's defeat in the 1912 United States presidential election, it went into rapid decline in elections until 1918, disappearing by 1920. The "Bull Moose" nickname originated when Roosevelt boasted that he felt "strong as a bull moose" after losing the Republican nomination in June 1912 at the Chicago convention. As a member of the Republican Party, Roosevelt had served as president from 1901 to 1909, becoming increasingly progressive in the later years of his presidency. In the 1908 presidential election, Roosevelt helped ensure that he would be succeeded by Secretary of War Taft. Although Taft entered office determined to advance Roosevelt's Square Deal domestic agenda, he stumbled badly during the Payne–Aldrich Tariff Act debate and the Pinchot–Ballinger controversy. The political fallout of these events divided the Republican Party and alienated Roosevelt from his former friend. Progressive Republican leader Robert M. La Follette had already announced a challenge to Taft for the 1912 Republican nomination, but many of his supporters shifted to Roosevelt after the former president decided to seek a third presidential term, which was permissible under the Constitution prior to the ratification of the Twenty second Amendment. At the 1912 Republican National Convention, Taft narrowly defeated Roosevelt for the party's presidential nomination. After the convention, Roosevelt, Frank Munsey, George Walbridge Perkins and other progressive Republicans established the Progressive Party and nominated a ticket of Roosevelt and Hiram Johnson of California at the 1912 Progressive National Convention. The new party attracted several Republican officeholders, although nearly all of them remained loyal to the Republican Party—in California, Johnson and the Progressives took control of the Republican Party. The party's platform built on Roosevelt's Square Deal domestic program and called for several progressive reforms. The platform asserted that "to dissolve the unholy alliance between corrupt business and corrupt politics is the first task of the statesmanship of the day". Proposals on the platform included restrictions on campaign finance contributions, a reduction of the tariff and the establishment of a social insurance system, an eight hour workday and women's suffrage. The party was split on the regulation of large corporations, with some party members disappointed that the platform did not contain a stronger call for "trust busting". Party members also had different outlooks on foreign policy, with pacifists like Jane Addams opposing Roosevelt's call for a naval build up. In the 1912 election, Roosevelt won 27.4% of the popular vote compared to Taft's 23.2%, making Roosevelt the only third party presidential nominee to finish with a higher share of the popular vote than a major party's presidential nominee. Both Taft and Roosevelt finished behind Democratic nominee Woodrow Wilson, who won 41.8% of the popular vote and the vast majority of the electoral vote. The Progressives elected several Congressional and state legislative candidates, but the election was marked primarily by Democratic gains. The 1916 Progressive National Convention was held in conjunction with the 1916 Republican National Convention in hopes of reunifying the parties with Roosevelt as the presidential nominee of both parties. The Progressive Party collapsed after Roosevelt refused the Progressive nomination and insisted his supporters vote for Charles Evans Hughes, the moderately progressive Republican nominee. Most Progressives joined the Republican Party, but some converted to the Democratic Party and Progressives such as Harold L. Ickes would play a role in President Franklin D. Roosevelt's administration. In 1924, La Follette set up another Progressive Party for his presidential run. A third Progressive Party was set up in 1948 for the presidential campaign of former vice president Henry A. Wallace.

Президент Тафттан жеңіліс

Рузвельт өзінің әскери министрі Тафты президенттікке өзінің ізбасары ретінде таңдады, өйткені Тафттың өзінің көзқарастарын жақсы бейнелейтініне сенді. 1908 жылы Тафт Уильям Дженнингс Брайаннан президент сайлауында жеңіске жетті. Рузвельт Тафттың көбірек консервативтік саясатына көңілі тоймады. Рузвельт, Тафттың Шерманның трестке қарсы заңын қолданып, президент Рузвельт бұрыннан қабылдаған әрекет үшін U.S. Steel компаниясын сотқа бергеніне ашуланды. Олар ашық түрде қарсылас болды, және Рузвельт 1912 жылдың басында президенттікке үміткер болуға шешім қабылдады. Тафтқа Висконсин штатының прогрессивті көшбасшысы, сенатор Роберт Ла Фолетт сын салды. Ла Фолетттің көптеген қолдаушылары Рузвельтке көшті, бұл Висконсин сенаторын ренжітті. Прогрессивті күштердің ең мықты болған тоғыз штатта алдын ала дауыс беру жүйесі құрылды, оны Рузвельт жеңді, бірақ Тафт Республикалық партияның ұйымдастыру жұмыстарын және президенттік үміткерді таңдау механизмін бақылау үшін Рузвельтке қарағанда әлдеқайда көп еңбек етті, яғни 1912 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентті. Мысалы, ол Оңтүстік штаттарынан келген делегаттардың дауыстарын сатып алды, бұл тәсілді Рузвельт 1904 жылы қолданған болатын. Республикалық Ұлттық Конвент Рузвельттың наразылығын қабылдамады. Рузвельт және оның жақтастары конвенттен шығып кетті, ал конвент Тафты қайтадан ұсынды.

Жаңа партия

Келесі күні Рузвельттің қолдаушылары жиналып, өздерінің жаңа саяси партиясын құрды. Калифорния губернаторы Хайрам Джонсон төраға болып сайланды және тамыз айына жаңа съезд жоспарланды. Қаржының көп бөлігі бай демеушілерден түсті. Журнал баспагері Фрэнк А. Мунси 135 000 доллар, ал қаржыгер Джордж В. Перкинс 130 000 доллар берді. Рузвельт отбасы 77 500 доллар, ал басқалары 164 000 доллар үлестірді. Барлық қаржы көлемі шамамен 600 000 долларды құрады, бұл ірі партияларға қарағанда әлдеқайда аз еді. Рузвельттен кейінгі деңгейдегі жаңа партияның жетекшілеріне әлеуметтік жұмыс, феминизм және бейбітшілік қозғалысының қайраткері Халл Хаустың Джейн Аддамс; Индиана штатының бұрынғы сенаторы Альберт Дж. Беверидж, индустрияны реттеуді жақтаған белгілі саясаткер; жетекші экологиялық белсенді Гиффорд Пиншот және оның інісі Амос Пиншот, трасттарға қарсы күрескен адам кірді. Баспагерлер қалалық әкімшіліктердегі жемқорлықты әшкерелеген «Мукрэкерлер» тобын білдірді. Олардың қатарында Фрэнк Мунси және 1936 жылы республикалық вице-президенттікке кандидат болған Фрэнк Нокс болды. Басты ұйымдастырушылар Монтана сенаторы Джозеф М. Диксон және әсіресе Джордж В. Перкинс еді, ол Морган банкінің аға серіктесі және тиімділік қозғалысынан шыққан адам. Олар екеуі қаржыландыруды жүзеге асырды, ал Перкинс жаңа партияның ұйымдастырылуын тиімді түрде басқарды. Алайда, Перкинстің Уолл-стритпен тығыз байланысы партия белсенділерінің көпшілігінде оған күмән тудырды. Жаңа партияның құрылымында елеулі кемшіліктер болды. Көптеген штаттарда ресми республикалық тізімге қарсы толық тізімдерді ұсынуға талап еткендіктен, республикалық саясаткерлер Рузвельтті қолдау үшін Республикалық партиядан шығуы керек еді. Калифорнияда ғана прогрессивтік күштер Республикалық партияны бақылауға алды, сондықтан Тафттың аты қарашадағы сайлау бюллетенінде тіпті болған жоқ. Ел көлеміндегі ең прогрессивті 15 сенатордың бесеуі ғана жаңа партияға қосылды. Республикалық заң шығарушылар, губернаторлар, ұлттық комитет мүшелері, баспагерлер мен редакторлар да ескі партиядан кетудің мансаптарына қауіп келтіретінін білгендіктен ұқсас сақтық танытты. Жаңа партияға өте аз демократ қосылды. Дегенмен, көптеген тәуелсіз реформаторлар тіркелді. Нәтижесінде, Рузвельттың бұрынғы саяси одақтастарының көпшілігі Тафтты қолдады, оның ішінде күйеу баласы, Цинциннатиден сайланған өкіл Николас Лонгворт. Оның әйелі Элис Рузвельт Лонгворт Рузвельттың ең жанкешті жақтасы болды. Олардың ашық пікір таласы олардың некелерін мәңгілікке тоқтатты.

The next day, Roosevelt supporters met to form a new political party of their own. California Governor Hiram Johnson became its chairman and a new convention was scheduled for August. Most of the funding came from wealthy sponsors. Magazine publisher Frank A. Munsey provided $135,000; and financier George W. Perkins, gave $130,000. Roosevelt's family gave $77,500 and others gave $164,000. The total was nearly $600,000, far less than the major parties. The leadership of the new party at the level just below Roosevelt included Jane Addams of Hull House, a leader in social work, feminism, and pacifism; former Senator Albert J. Beveridge of Indiana, a leading advocate of regulating industry; Gifford Pinchot, a leading environmentalist. and his brother Amos Pinchot, enemy of the trusts. Publishers represented the Muckraker element exposing corruption in city machines. These included Frank Munsey and Frank Knox, who was the Republican vice presidential candidate in 1936. The two main organizers were Senator Joseph M. Dixon of Montana and especially George W. Perkins, a senior partner of the Morgan bank who came from the efficiency movement. He and Munsey provided financing while Perkins took efficient charge of the new party's organization. However, Perkins' close ties to Wall Street made him deeply distrusted by many party activists. The new party had serious structural defects. Since it insisted on running complete tickets against the regular Republican ticket in most states, Republican politicians would have to abandon the Republican Party to support Roosevelt. The exception was California, where the progressive element took control of the Republican Party and Taft was not even on the November ballot. Nationally only five of the 15 most progressive Republican Senators joined the new party. Republican legislators, governors, national committeemen, publishers, and editors showed comparable reluctance as bolting the old party risked career suicide. Very few Democrats ever joined the new party. However, many independent reformers still signed up. As a result, most of Roosevelt's previous political allies supported Taft, including his son in law, Representative Nicholas Longworth of Cincinnati. His wife Alice Roosevelt Longworth was Roosevelt's most energetic cheerleader. Their public dispute permanently spoiled their marriage.

1912 жыл

Рузвельт қарқынды сайлау науқанын жүргізді, бірақ 1904 жылы Рузвельтті қолдаған бизнес мүдделері басқа кандидаттарды қолдағандықтан немесе бейтарап қалғандықтан, науқанға қаржы жетіспеді. Рузвельт сонымен қатар президенттік қызметтің екі толық мерзімін өткергендіктен, жазылмаған «үшінші мерзімге рұқсат жоқ» ережесіне де қиындық келтірді. Ақырында Рузвельт жеңіске жетуден қалыс қалды. Ол 4,1 миллион дауыс жинады – 27%, Уилсонның 42% көрсеткішінен қалып қойды, бірақ Тафттың 23% көрсеткішінен асып түсті (6% социалист Юджин Дебске бұйырды). Рузвельт 88 сайлаушы дауысын алды, ал Уилсон 435, Тафт 8 дауыс алды. Бұл, бәрібір, 1864 жылы қазіргі екі партиялық жүйе құрылғаннан бері кез келген үшінші партияның ең жақсы көрсеткіші болды. Рузвельт орнықты партияның үміткерін басып озған жалғыз үшінші партия өкілі болды. Вильсонның президенттікке жеңіске жетуі үшін республикалықтардың бөлінуі маңызды болды. Рузвельттің президенттік науқанынан өзге, 1912 жылы жүздеген кандидаттар прогрессивтіктер ретінде әртүрлі лауазымдарға үміттенді. Жиырма бірі облыс әкімі лауазымына кандидат болды. 200-ден астам адам АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға түсті (нақты саны белгісіз, себебі көптеген республикалық-прогрессивтік біріккен кандидаттар болды, ал кейбір кандидаттар «Бұл Моос республикашылары» немесе (Пенсильванияда) «Вашингтон партиясы» сияқты арнайы топтардың таңбаларымен сайланды). 1912 жылдың 14 қазанында Висконсин штатының Милуоки қаласында сайлауалды науқан жүргізіп жатқанда Рузвельтті Джон Фламманг Шранк атты адам атып жаралады, бірақ оқ оның стальной көзілдірігінің футляры мен жакет қалтасында сақталған «Прогрессивтік мақсат кез келген жеке тұлғадан үлкен» деген 50 беттік бір рет бүктелген сөйлеуінен өткеннен кейін ғана кеудесіне енді. Шранк дереу қарусыздандырылып, тұтқындалды, егер Рузвельт Шранкке ешқандай зиян келтірмеуді бұйырмағанда, оны линчтен өлтіруі мүмкін еді. Рузвельт көпшілікке өзінің жақсы екенін хабарлады, содан кейін полицияға Шранкты ұстап, оған зорлық-зомбылық көрсетілмеуін қамтамасыз етуді бұйырды. Тәжірибелі аңшы және анатомист болғандықтан, Рузвельт қан құсып жатқан жоқ екенін анықтады, демек оқ өкпесіне жетпеген, сондықтан бірден ауруханаға бару туралы ұсыныстарды қабылдамады. Оның орнына, ол көйлегіне сіңіп жатқан қанмен жоспарланған сөйлеуін сөйледі. Ол 90 минут сөйледі, содан кейін сөйлеуін аяқтады және медициналық көмек алды. Ол жиналған көпшілікке арнаған сөзін былай бастады: «Айымдар мен мырзалар, менің қазір ғана атып жараланғанымды толық түсінгендеріңізді білмеймін, бірақ бұқа елігін өлтіру үшін мұнан да көп нәрсе керек». Кейіннен жүргізілген зерттеулер мен рентген суреті көрсетті, оқ Рузвельттің кеуде бұлшық етіне енген, бірақ плевраны тесіп өтпеген. Дәрігерлер оны алып тастауға тырысудан гөрі орнында қалдыру қауіпсіз деп шешті, және Рузвельт оқпен өмірінің соңына дейін бірге өтті. Кейінгі жылдары оның ішіндегі оқ туралы сұрағанда, Рузвельт: «Мен оны белдемдегі қалтада болғандай сезінбеймін», - деді. Тафт және демократтардың үміткері Вудро Вильсон да Рузвельт жазылғанға дейін өздерінің науқандарын тоқтатты және оны қайта бастады. Оқ ату оның сайлау науқанына әсер ететіні туралы сұрағанда, ол тілшіге: «Мен бұқа еліктей жақсымын», - деді, бұл партияның эмблемасына шабыттандырды. Ол екі апта бойы сауығып, науқан жолына қайта оралды. Өзінің табандылығына қарамастан, Рузвельт қайта сайлануға үміткерлігін жоғалтты.

Roosevelt ran a vigorous campaign, but the campaign was short of money as the business interests which had supported Roosevelt in 1904 either backed the other candidates or stayed neutral. Roosevelt was also handicapped because he had already served nearly two full terms as president and thus was challenging the unwritten "no third term" rule. In the end, Roosevelt fell far short of winning. He drew 4.1 million votes—27%, well behind Wilson's 42%, but ahead of Taft's 23% (6% went to Socialist Eugene Debs). Roosevelt received 88 electoral votes, compared to 435 for Wilson and 8 for Taft. This was nonetheless the best showing by any third party since the modern two party system was established in 1864. Roosevelt was the only third party candidate to outpoll a candidate of an established party. The Republican split was essential to allow Wilson to win the presidency. In addition to Roosevelt's presidential campaign, hundreds of other candidates sought office as Progressives in 1912. Twenty one ran for governor. Over 200 ran for U. S. Representative (the exact number is not clear because there were many Republican Progressive fusion candidacies and some candidates ran with the labels of ad hoc groups such as "Bull Moose Republicans" or (in Pennsylvania) the "Washington Party".) On October 14, 1912, while Roosevelt was campaigning in Milwaukee, Wisconsin, he was shot by John Flammang Schrank, but the bullet lodged in his chest only after penetrating both his steel eyeglass case and a 50 page single folded copy of the speech titled "Progressive Cause Greater Than Any Individual", he was to deliver, carried in his jacket pocket. Schrank was immediately disarmed, captured and might have been lynched had Roosevelt not shouted for Schrank to remain unharmed. Roosevelt assured the crowd he was all right, then ordered police to take charge of Schrank and to make sure no violence was done to him. As an experienced hunter and anatomist, Roosevelt correctly concluded that since he was not coughing blood, the bullet had not reached his lung and he declined suggestions to go to the hospital immediately. Instead, he delivered his scheduled speech with blood seeping into his shirt. He spoke for 90 minutes before completing his speech and accepting medical attention. His opening comments to the gathered crowd were: "Ladies and gentlemen, I don't know whether you fully understand that I have just been shot, but it takes more than that to kill a Bull Moose". Afterwards, probes and an x ray showed that the bullet had lodged in Roosevelt's chest muscle, but did not penetrate the pleura. Doctors concluded that it would be less dangerous to leave it in place than to attempt to remove it and Roosevelt carried the bullet with him for the rest of his life. In later years, when asked about the bullet inside him, Roosevelt would say: "I do not mind it any more than if it were in my waistcoat pocket". Both Taft and Democratic nominee Woodrow Wilson suspended their own campaigning until Roosevelt recovered and resumed his. When asked if the shooting would affect his election campaign, he said to the reporter "I'm fit as a bull moose", which inspired the party's emblem. He spent two weeks recuperating before returning to the campaign trail. Despite his tenacity, Roosevelt ultimately lost his bid for reelection.

Огайо штаты

Огайо штаты жаңа партия үшін мемлекеттік белсенділіктің ең жоғары деңгейін, сондай-ақ ең алғашқы құрылымдарды қамтамасыз етті. 1911 жылдың қараша айында Огайо штатының бір топ республикашылары Рузвельтті партияның президенттікке кандидаттығын қолдады; қолдау көрсеткендердің арасында Джеймс Р. Гарфилд және Дэн Ханна болды. Бұл қолдау Президент Тафттың туған штатының жетекшілері тарапынан жасалды. Рузвельт Гарфилдтің сұрауымен, кандидаттықтан бас тартатынын нақты айтудан жалтара берді. Біраз уақыттан кейін Рузвельт: «Мен Тафтқа шынымен ашынамын. Оның жақсы ниетпен әрекеттенгеніне сенемін, бірақ ол әлсіз жақсы ниетпен, және қалай істеу керегін білмейді! Ол басшылыққа мүлдем лайық емес, ал қазір бізге басшылық керек» деді. 1912 жылдың қаңтарында Рузвельт «Егер халық маған жүгінсе, мен қызметтен бас тартпаймын» деп мәлімдеді. Сол жылы Рузвельт Огайодағы Конституциялық конвенцияда сөз сөйлеп, өзін прогрессивті саясаткер ретінде таныстырды және прогрессивті реформаларды қолдады – тіпті мемлекеттік сот шешімдерін халықтың қарауына беруді де жақтады. Рузвельттің сот шешімдерін халықтың жоққа шығаруына қатысты ұсыныстарына жауап ретінде Тафт: «Мұндай экстремистер прогрессивті емес, олар саяси сезімталдар немесе невротиктер» деді. 1912 жылдың 21 мамырында Огайо штатындағы Тафттың туған жеріндегі алғашқы сайлауда бәсеке күшейді. Тафт пен Рузвельттің сайлау штабтары қарқынды жұмыс істеді, ал Ла Фолетт та қосылды. Әр команда белгілі спикерлерді жіберді. Рузвельттің пойзы бір штат ішінде 1800 мильдей жол жүріп, 75 сөз сөйледі. Тафттың пойзы Огайо штатын кесіп өтіп, 3000 миль сапар шекті және 100-ден астам сөз сөйледі. Рузвельт штатты сүпіріп алды, бұл Рузвельтті сайлау кампаниясын күшейтуге көндірді, ал Тафтқа Ақ үйден жұмыс істеу керектігін, митингтерге қатысудың қажеті жоқ екенін білдірді.

1912 жылдың қарашасы

Прогрессивті кандидаттардың көп бөлігі Нью-Йорк, Огайо, Индиана, Иллинойс және Массачусетс штаттарында болды. Оңтүстікте олардың саны өте аз болды. Калифорния штатындағы республикалық партияны Рузвельттің жақын серігі, губернатор Хирам Джонсон басқарды. Ол вице-президенттікке кандидат атанды және бұл штатта жеңіске жетті. Штаттардың үштен бірі ғана алдын ала дауыс беру жүргізді, ал қалғандарында штаттық ұйымдар ұлттық конвенцияға делегаттарды таңдады, олар Тафтты қолдады. Ұлттық конвенциядағы штаттық делегаттардың құқықтарын Тафттың жақтастары басқарған ұлттық комитет анықтады. Прогрессивті кандидаттар көбінесе дауыстардың 10-30% алды. Тоғыз прогрессивті өкілдер палатасына сайланды, бірақ ешқайсысы губернатор болып сайланбады. Шамамен 250 прогрессивті адам жергілікті билік органдарына сайланды. Қараша айында демократтар республикалықтардың бөлінуінен пайда тапты – өте аз демократтар прогрессивті кандидаттарға дауыс берді. Олар көптеген штаттық заң шығарушы орындарды жеңіп алды, соның нәтижесінде АҚШ Сенатына 10 орын қосылды. Сонымен қатар, олар АҚШ Өкілдер палатасына 63 орын алды.

1914 жыл

1912 жылы екінші орынға ие болғанына қарамастан, Прогрессивтік партия ыдырап бастады және республикашылар өздерінің күштерін қайта жинады. 1914 жылы АҚШ Өкілдер палатасына прогрессивтіктер ретінде, оның ішінде әйелдер де бар, 138 кандидат түсті, соның ішінде 5-і сайланды. Дегенмен, кандидаттардың шамамен жартысы дауыстардың 10 пайызынан да артығын жиная алмады. Гиффорд Пиншот Пенсильвания штатындағы Сенат сайлауында 24 пайыз дауыс алып, екінші орынға шықты. Хирам Джонсон республикашыл ретінде губернаторлыққа қайта ұсынылмай, прогрессивтік ретінде сайлауға қатысып, қайта сайланды. Тағы жеті прогрессивтік кандидат губернаторлыққа түсті, бірақ ешқайсысы 16 пайыздан көп дауыс жинамады. Кейбір штаттық партиялар өздерінің күшін сақтап қалды. Вашингтонда прогрессивтіктер штат заң шығарушы органының үштен бірін жеңіп алды.

1916 жыл

Луизиана штатының кәсіпкері Джон М. Паркер Луизианада Республикалық партияның беделі төмен болғандықтан, жыл басында прогрессивті саясаткер ретінде губернаторлыққа кандидат болды. Паркер дауыс берушілердің 37 пайызын алып, сол жылы губернаторлыққа түскен жалғыз прогрессивті болды. Кейін сол жылы партия екінші ұлттық съезін Республикалық партияның ұлттық съезімен бірге өткізді, бұл мүмкін болатын келісімге қол жеткізуді жеңілдету мақсатында жасалды. Әрбір съезден бес делегат келіссөздер жүргізу үшін жиналды, ал прогрессивтер Рузвельттің кандидаттығымен қайта бірігуді қалаған, бірақ республикашылар оған қатысты қатаң қарсылық танытты. Осы уақытта, Чарльз Эванс Хьюз, орташа прогрессивті саясаткер, Республикалық партияның съезінде жетекші орынға шықты. Ол 1912 жылы Жоғарғы сотта қызмет еткендіктен, сол жылғы қақтығыстарға толығымен бейтарап болды. Прогрессивтер Хьюзді келісімді кандидат ретінде ұсынды, содан кейін Рузвельт консервативті сенатор Генри Кэбот Лоджды ұсынды. Осыған оқыс болған прогрессивтер бірден Рузвельтті қайта кандидат ретінде ұсынды, ал Паркер вице-президенттікке кандидат болды. Рузвельт кандидаттықты қабылдаудан бас тартып, Хьюзді қолдады, оны Республикалық партияның съезі бірден мақұлдады. Ұлттық прогрессивті партияның қалдықтары дереу тарап кетті. Рузвельттің бастамасымен Хьюзді қолдаған прогрессивтердің көпшілігі Республикалық партияға қайта оралды, сондай-ақ Сенатқа республикашыл ретінде сайланған Хайрам Джонсон да. Кейбір көшбасшылар, мысалы, Чикагодағы Гарольд Айкс Вильсонды қолдады.

1918 жыл

Конгресстегі қалған барлық прогрессивтер, Уитмелл Мартиннен басқа, Республикашыл партияға қайта қосылды, ал Уитмелл Мартин Демократ болып кетті. Губернаторлыққа, сенатқа немесе өкілдікке прогрессивтерден кандидаттар түскен жоқ.

Кейінгі жылдар

Роберт М. Ла Фоллетт аға 1912 жылы Рузвельтпен қатысты қарым-қатынасын үзді және 1924 жылғы президент сайлауында өзінің жеке тізімімен, 1924 жылғы Прогрессивтік партиясынан президенттікке кандидат болды. 1916 жылдан 1932 жылға дейін Тафттың жақтастары Республикалық партияны бақылады және 1912 жылғы прогрессивтілердің ең танымал өкілдерін Республикалық партияның ұлттық тізіміне ұсынудан бас тартты. Соңында, 1936 жылы Франк Нокс вице-президенттікке кандидат болып ұсылды. Республикалық партияда консерваторлардың басымдығы көптеген бұрынғы прогрессивтілерді 1930 жылдарға дейін нақты партиялық байланысы жоқ күйде қалдырды, содан кейін көпшілігі президент Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа саясат» коалициясына қосылды.

Конгресс сайлауында

+АҚШ Өкілдер палатасы Сайлау жылы Жалпы жеңіп алынған орын саны +/– Президенттік 1912 9 Вудро Вильсон 1914 3 1916 3 1918 3

+АҚШ Сенаты Сайлау жылы Жалпы жеңіп алынған орын саны +/– Президенттік 1912/1913 0 Вудро Вильсон 1914/1915 1 1916 1

Президент сайлауында

Сайлау кандидаттарыҮміткер дауыстарДауыс %Сайлаушы дауыстары+/- Сайлау қорытындысы1912Теодор РузвельтХирам Джонсон4 122 72127.488Демократтардың жеңісі1916Теодор РузвельтДжон М. Паркер33 4060.288Демократтардың жеңісі

Прогрессивті партияның лауазымды адамдары

Лауазым Аты Жұмыс істеген мерзімі Өкіл Джеймс В. Брайан Вашингтон 1913–1915 Губернатор Джозеф М. Кэри Вайоминг 1911–1912 Демократ ретінде, 1912–1915 Прогрессив ретінде Өкіл Уолтер М. Чандлер Нью-Йорк 1913–1919 Өкіл Ира Клифтон Копли Иллинойс 1915–1917 Прогрессив ретінде Мемлекеттік өкіл Берт Ф. Крапсер Мичиган 1913–1914 Өкіл Джон Элстон Калифорния 1915–1917 Прогрессив ретінде, 1917–1921 Республикалық ретінде Вице-губернатор Джон Мортон Эшлеман Калифорния 1915–1917 Өкіл Джекоб Фалькнер Вашингтон 1913–1915 Өкіл Уильям Х. Хайнбауг Иллинойс 1913–1915 Өкіл Уиллис Дж. Хулингс Пенсильвания 1913–1915 Губернатор Хирам Джонсон Калифорния 1911–1915 Республикалық ретінде, 1915–1917 Прогрессив ретінде Өкіл Мельвилл Клайд Келли Пенсильвания 1917–1919 Прогрессив ретінде, 1919–1935 Республикалық ретінде Өкіл Уильям Макдональд Мичиган 1913–1915 Өкіл Уитмелл Мартин Луизиана 1915–1919 Прогрессив ретінде, 1919–1929 Демократ ретінде Сенатор Майлс Пойндекстер Вашингтон 1913–1915 Өкіл Уильям Степhens Калифорния 1913–1917 Өкіл Генри Уилсон Темпл Пенсильвания 1913–1915 Өкіл Рой Вудruff Мичиган 1913–1915 Мемлекеттік қазынашысы Хомер Д. Калл Нью-Йорк 1914 Мэр Луи Уилл Сиракуза, Нью-Йорк 1914–1916

Мемлекеттік және жергілікті зерттеулер

Бюнкер, Джон Д. Қалалық либерализм және прогрессивті реформа (1973). Бюнкер, Джон Д. Висконсин тарихы, 4-том: Прогрессивті дәуір, 1893–1914 (1998). Деверелл, Уильям және Том Ситон, ред. Калифорния прогрессивизміне қайта қарау (Калифорния университетінің баспасы, 1994). онлайн
Хутмахер, Дж. Джозеф. "Қалалық либерализм және реформа дәуірі" Миссисипи аңғарының тарихи шолуы 49 (1962): 231–241; реформаға қалалық, этникалық және жұмысшы табының қолдауын көрсетті. Линк, Уильям А. Оңтүстік прогрессивизмінің парадоксы, 1880–1930 (1992). Максвелл, Роберт С. Ла Фоллетт және Висконсинде прогрессивтілердің өрлеуі. Мэдисон, Висконсин штаты: Висконсин штатының тарихи қоғамы, 1956. Моури, Джордж Э. Калифорния прогрессивтері (Калифорния университетінің баспасы, 1951). онлайн
Олин, Спенсер С. Калифорнияның шашқан ұлдары (Калифорния университетінің баспасы, 1968). онлайн
Пеграм, Томас Р. Партизандар мен прогрессивтілер: Иллинойстағы жеке мүдделер мен мемлекеттік саясат, 1870–1922 (Иллинойс университетінің баспасы, 1992). онлайн
Реччиути, Джон Луис. Азаматтық қатысу: Нью-Йорктегі әлеуметтік ғылымдар және прогрессивті дәуір реформасы (2007). Уорнер, Хойт Лэндон. Огайодағы прогрессивизм 1897–1917 (Огайо штатының университетінің баспасы, 1964).
Вессер, Роберт Ф. Чарльз Эванс Хьюз: Нью-Йорктегі саясат және реформалар, 1905–1910 (1967). Райт, Джеймс. Прогрессивті янкилер: Нью-Гэмпширдегі республикалық реформаторлар, 1906–1916 (1987).