Американдық футболдағы хафбек (HB) позициясы: жүгіру, допты қабылдау, қорғауға көмектесу. Бұл шабуыл шебіндегі маңызды ойыншы. Ақпарат алу үшін оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футболдағы шабуылдық позиция
Offensive position in American football
Хальфбек (HB) – американдық футболдағы шабуылдық позиция, оның міндеттері шабуылдық алаңда тізілуді және көптеген шабуылдық әрекеттерде допты алып жүруді, яғни жүгірушінің рөлін атқаруды қамтиды. Егер негізгі доп тасымалдаушы алаңның артқы жағында терең орналасса, әсіресе ол ойыншы басқа ойыншының артына тұрғанда (әдетте I формациясындай), онда ол құйрық (TB) деп аталады. Кейде хальфбек қысқа пастарда допты алаңның артқы жағынан ұстап алады, себебі олар допты қабылдауға құқылы. Кейде олар қосымша қанатты шабуылшы ретінде тұрады. Хальфбек жүгірмесе немесе допты ұстамаса, оның басты міндеті – қорғаушыларға немесе допты алып жүрген басқа ойыншыны қорғау үшін блокада жасауға көмектесу.
A halfback (HB) is an offensive position in American football, whose duties involve lining up in the offensive backfield and carrying the ball on most rushing plays, i. e. a running back. When the principal ball carrier lines up deep in the backfield, and especially when that player is placed behind another player (usually a blocking back), as in the I formation, that player is instead referred to as a tailback (TB). Sometimes the halfback can catch the ball from the backfield on short passing plays as they are an eligible receiver. Occasionally, they line up as additional wide receivers. When not running or catching the ball, the primary responsibility of a halfback is to aid the offensive linemen in blocking, either to protect the quarterback or another player carrying the football.
Шолу
1940 жылдары Т формациясының пайда болуына дейін шабуылдаушы құрамның барлық ойыншылары допты жүгіруге немесе лақтыруға толыққанды қабілетті болды. Көптеген командалар әр ойынға төрт шабуылшыны қолданды: квотербек, екі жартылай қорғаушы және фулбек. Квотербек әр ойынды сызықтың төрттен бірін бөлігінен бастаса, жартылай қорғаушылар бір-біріне жанында және сызықтан жартылай артқа қарай орналасса, ал фулбек ең артқа қарай тұратын. Тарихи тұрғыдан, 1870 жылдардан 1950 жылдарға дейін жартылай қорғаушы позициясы шабуыл мен қорғаныс екі қызметін атқарды. Бүгінде көптеген шабуылдық құралымдарда бір немесе екі ғана жүгіруші болғандықтан, бұрынғы атаулардың маңызы азайды. Фулбек қазір көбінесе алдыңғы блокердің рөлін атқарады (техникалық тұрғыдан жартылай қорғаушы), ал жартылай қорғаушы немесе тейлбек (I формациясының "құйрығында" тұрғандықтан осылай аталады) фулбектің артында тұрады. Сондай-ақ, жартылай қорғаушыға тәуелділік де өзгерді, өйткені квотербек енді команданың ең маңызды ойыншысы деп есептеледі. Дегенмен, жартылай қорғаушының орташа нәтижесі өзгерген жоқ. Канадтық футболда жартылай қорғаушы 1980 жылдардан бері көбінесе қорғаныс позициясында ойнайды. Бұл позиция сондай-ақ, тығыз ұштардың немесе квотербектің артында тұра алатын слотбектерге ұқсас шабуылдық позицияны білдіреді. Ескі жүйелерде жартылай қорғаушының допты алысқа лақтыру қабілеті де қажет болды. Қазіргі заманғы "жеткізгіштер" ("scat backs") ата-бабалары "күштілерден" ("power backs") көбірек жалпы қашықтық пен тачдаун алады, сыртқы жүгірістер мен қабылдаулар арқылы үлкен ойындар жасап. Жайылған және жеделдетілген шабуыл жартылай қорғаушының рөлін өзгертеді, бірақ осы ойындарға көбірек мүмкіндік жасайды. Американдық футболында жайылған, жеделдетілген және кәсіби стильдегі шабуылдар басым, бірақ "күшпен ойнау" стилі де толыққанды жойылған жоқ. Тиімді жайылған шабуылға қарсы тұру үшін көбінесе күшті жүгіру схемасы қолданылады, ол командаға уақытты басқаруға және допты қарсыластың бақылауынан шығаруға мүмкіндік береді. Бұл стратегия NFL, университеттер және американдық футболдың барлық түрлерінде қолданылады. "Күштілерге" деген қажеттілік, "жеткізгіштерге" және олардың арасындағы барлық түрлерге деген қажеттілікпен қатар өте маңызды. Соңғы онжылдықтарда жартылай қорғаушының рөлі үлкен өзгерістерге ұшырады, өйткені көптеген шабуылдық жоспарлар енді қара күш емес, шығармашылық пен шеберлікке негізделген. Жеделдетілген шабуылда төзімділік пен беріктік бұрынғыдан да маңыздырақ. Екінші жағынан, жылдамдық көбінесе күштен жоғары бағаланады және допты қабылдау қабілеті кейде блоктау шеберлігінен жоғары бағаланады. Бір кезде жартылай қорғаушыдағы ең қажетті қасиет күш болса, қазір оның орнына жан-жақты дағдылар жиынтығына деген қажеттілік келді. Соңғы ондаған жылдарда жартылай қорғаушының шабуылдық нәтижесінің үлесі төмендеді, өйткені квотербектер көбінесе шабуылдың негізгі тірегі ретінде қарастырылады. Жеделдетілген шабуылдың талаптары да бірнеше жүгірушіні қолдануға ыңғайлы жағдай жасайды. Әр ойыншының уақыт сызығы әртүрлі болғанымен, жүгірушілер әдетте 22 мен 28 жас аралығында ең жақсы көрсеткіштеріне жетеді. 2021 жылы жасалған фантастикалық лиганың зерттеуі көрсеткендей, ең жақсы маусымдардың 84 пайызы осы аралықта тіркелді.
Before the emergence of the T formation in the 1940s, all members of the offensive backfield were legitimate threats to run or pass the ball. Most teams used four offensive backs on every play: a quarterback, two halfbacks, and a fullback. The quarterback began each play a quarter of the way back, the halfbacks began each play side by side and halfway back, and the fullback began each play the farthest back. Historically, from the 1870s through the 1950s, the halfback position was both an offensive and defensive position. Now that most offensive formations have only one or two running backs, the original designations do not mean as much, as the fullback is now usually a lead blocker (technically a halfback), while the halfback or tailback (called such because he stands at the "tail" of the I) lines up behind the fullback. There has also been a shift in most offense's dependence on halfbacks, as the quarterback is now generally considered the most essential part of a team. However, the average output of the halfback has not changed. In the related sport of Canadian football, halfback is usually a defensive, rather than offensive, position since the 1980s. It is also used to refer to an offensive position similar to a slotback that could line up off the tight end or behind the quarterback. Older systems require the halfback be proficient at throwing the ball downfield as well. Many of the "scat backs" in the modern era produce more total yards and touchdowns than their ancestor "power backs" by breaking off big plays on outside runs and receptions. The spread offense and the hurry up offense change the halfback's role but create more opportunity for these plays. The spread, the hurry up, and the pro style offenses dominate American football but the "smash mouth" style of play is far from extinct. A power running scheme is often utilized to counter an effective Spread attack, as it allows a team to control the clock and keep the ball out of the opposing offense's control. This strategy is utilized in NFL, college, and all other forms of American football. The need for "power backs" is very prevalent, alongside the need for "scat backs", and anything in between. In the past few decades the role of the halfback has gone through a great shift as most offensive game plans are now fueled by creativity and finesse instead of raw force. Stamina and durability is more important than ever in the hurry up offense. On the other hand, speed is often valued over strength, and pass catching ability is sometimes valued over blocking proficiency. Power was once the most desired trait in a halfback, but has been over taken by the need for a diverse skill set. In the last few decades the running back's individual share of offensive output has declined as quarterbacks are generally treated as the cornerstone of the offense. The demands of an up tempo offense also favor a multiple running back system. While the timeline differs for individual players, running backs generally hit their peak between the ages of 22 and 28. A fantasy league study concluded in 2021 that about 84 percent of peak seasons fall within that range.
Ауысты ұрып-соғу футбол
Америка футболының бастапқы қадамдарынан бастап 1880 жылдарға дейін көптеген шабуылдық схемалар жүгіру ойынына негізделген. Жүгіруге бағытталған ойын жоспарында жартылай қорғаушы әдетте шабуылдың тірегі болды. Бұл жүйе алаңның орталық бөлігіне шоғырланған физикалық шабуылға бағытталғандықтан, білікті "қуатты ойыншыны" қажет етті. Алға пастар болған жоқ, ал жылдамдық бұрылып өту және қарсыласты бұзу қабілетіне қарағанда екінші орында тұрды. Ойын стилінде күш пен қабілеттің арасында күшке басымдық берілді, және осы стиль қазіргі заманда "қуатты шабуыл" футболы деп аталады. Филдинг Йосттың "минут сайын ұпай" деген атқа ие Мичиган командасының шабуылшысы Вилли Хестон кейіннен шабуылдағы құйрық қорғаушы позициясы деп белгіленген алғашқы ойыншы деп танылды. Хестоннан бұрын сол жақтан жүгірген жартылай қорғаушылар бір бағытта, ал оң жақтан жүгіргендер басқа бағытта ойнайтын. Хестонның жылдамдығы мен ептілігіне байланысты Йост оны құйрық қорғаушы позициясына қойып, сызықтың екі жағына да допты алып жүруге мүмкіндік берді. Хестонның шабуылдау қабілеті мен ашық алаңда жүгіруі "жеті ойыншыдан тұратын қорғаныс және алмаз" формациясының пайда болуына ықпал етті.
From the dawn of American football through the 1880s most offensive schemes focused on the running game. In a running based game plan the halfback was typically the cornerstone of the offense. This system focused on a physical run attack concentrated in the inside of the field, and therefore depended on a skilled "power back." There were no forward passes, and pure speed took a backseat to tackle breaking and bucking ability. There was a focus on physicality over finesse, with this type of playing style earning the modern day moniker "smash mouth" football. Back Willie Heston of Fielding Yost's "point a minute" Michigan team has been acknowledged as the first to play at what later was designated as the tailback position on offense. Before Heston, left halfbacks ran plays in one direction, and right halfbacks ran plays in the other direction. Because of Heston's speed and agility, Yost placed Heston in the tailback position so that he could carry the ball on plays to either side of the line. Heston's charging ability and open field running have also been credited with leading to the origin of the "seven man line and a diamond on defense."
Қабылдау
Футболдан өзге, Ұлттық футбол лигасының кейбір жартылай қорғаушылары пас ұстау қабілетімен де белгілі. 1970-жылдары «Миннесота Викингс» командасының шабуылшысы Чак Форман қабылдаушылардың қатарында өзін жоғары деңгейдегі ойыншы ретінде танытқан алғашқы жартылай қорғаушылардың бірі болды. Форман 1974-1978 жылдар аралығындағы бес маусымның төртеуінде 50-ден астам пас ұстады, соның ішінде 1975 жылы лигада рекордтық 73 қабылдау жасады. Жартылай қорғаушының артқы сызықтан қабылдаушы ретіндегі рөлі жылдар бойында NFL-де едәуір кеңейді, ал командасына жүгіру және пас ұстау мүмкіндіктерін ұсынатын жан-жақты ойыншы жоғары бағаланады. Пас беру кезінде жартылай қорғаушы көбінесе қауіпсіз бағытты таңдайды, мысалы, ілгек немесе иілім, егер басқа қабылдаушылардың барлығы қамтылған болса, төрт ширеуге қауіпсіз нысананы ұсынады. Жақсы қабылдау қабілеті бар жартылай қорғаушыларға деген сұраныстың артуы «Батыс жағалау шабуылы» мен оның нұсқаларының танымалдылығының өсуіне байланысты болуы мүмкін, ол көбінесе жартылай қорғаушыларын үнемі пас ұстауды талап етеді. Жетісті жүгіру дағдыларын қабылдау қабілетімен үйлестіретін жүйенің ерте мысалы – 1980 және 1990 жылдары Билл Уолш пен Джордж Сейферттің басшылығымен «Сан-Франциско 49ers» командасының шабуылы. Олардың құрамында Роджер Крейг пен Рикки Уоттерс сияқты екі «Pro Bowl» жүгірушісі болды, олар да өте жақсы қабылдау қабілеттеріне ие болды. Крейг бір маусымда 1000-нан астам ярд жүгіріп, сонымен қатар 1000-нан астам ярд пас ұстаған NFL тарихындағы алғашқы ойыншы атанды. Қазіргі уақытта Маршалл Фолк NFL тарихындағы ең көп пас ұстаған 20 ойыншының қатарында. Жүгіру және пас ұстау қабілеттерін біріктіретін жақсы мысал – ЛаДаниан Томлинсон; 2003 жылы «Сан-Диего Чарджерс» командасы сапында ол 1645 ярдқа жүгіріп, 725 ярдқа 100 пас ұстады, нәтижесінде 2370 жалпы ярд жинады және бір маусымда 1000 ярдтан асып, 100 пас ұстаған алғашқы NFL ойыншысы болды. Кейбір командаларда команданың негізгі жартылай қорғаушысына қарағанда қысқа пас ұстауда жақсы, және/немесе басқа жартылай қорғаушыларға қарағанда пасқа қарсы тұруда немесе «қорғанысты бұзуда» жақсы жартылай қорғаушы бар. «Төртінші төмен» деп аталатын мұндай ойыншы көбінесе үшінші төмен және ұзақ жағдайларда, бірінші төменді алу үшін пас қажет болғанда алаңға түсіріледі. Ол сондай-ақ қорғанысты алдап, олар оны пас беру үшін алаңға шығарып жатыр деп ойлатуға болады, бірақ шындығында бұл жүгіру ойыны болады. Даррен Спролс «төртінші төмен» ойыншысының ең танымал мысалы болды. Оның бойы 168 см болғандықтан, ол жұмыс атты ойыншы ретінде есптеп қарастырылмаса да, Спролс өзінің жасырындығы мен пас ұстау және қорғану қабілеттерінің арқасында 14 жылдық мансабында 4800-ден астам ярдқа ие болды. Осы «төртінші төмен» ойыншыларының соңғы мысалдарына «Буффало Биллз» командасының Найхайм Хайнз, «Аризона Кардиналз» командасының Ино Бенджамин, «Вашингтон Командерс» командасының Дж.Д. Маккиссик және «Канзас Сити Чифс» командасының Джеррик Маккиннон кіреді.
In addition to skill at running the ball, some halfbacks in the National Football League are known for their skill at catching passes. In the 1970s, Minnesota Vikings running back Chuck Foreman was one of the first halfbacks to establish himself as an elite threat in the receiving game. Foreman caught over 50 passes in four out of five seasons from 1974 to 1978, including a league leading 73 receptions in 1975. The role of the halfback as a receiver out of the backfield has expanded greatly in the NFL over the years, and a versatile halfback who provides his team with running and pass catching abilities is highly valued. On passing plays, a halfback will often run a safe checkdown route, such as a hook or curl route, creating a safe target for a quarterback to throw to if all other receivers are covered. The increase in demand for halfbacks with good receiving abilities can be attributed to the rise in popularity of the West Coast offense and its variants, which often requires its halfbacks to catch passes on a regular basis. A great early example of a system that combined accomplished rushing skills with receiving ability is the offense of the San Francisco 49ers of the 1980s and 1990s under Bill Walsh and George Seifert. Their teams featured two Pro Bowl running backs who also had excellent receiving skills in Roger Craig and Ricky Watters. Craig became the first player in NFL history to both rush and receive more than 1,000 yards in a season. Currently Marshall Faulk is one of the top 20 pass catchers in NFL history. A good example of a dual threat running and pass catching halfback is LaDainian Tomlinson; in 2003, while with the San Diego Chargers, Tomlinson rushed for 1,645 yards and caught 100 passes for 725 yards, giving him 2,370 total yards from the line of scrimmage, and he became the first NFL player ever to rush for over 1,000 yards and catch 100 passes in a season. Some teams have a halfback who is more skilled at catching short passes than the starting halfback on the team, and/or is better at pass blocking or "picking up the blitz" than that of the other backs. Known as a "third down" back, he is often put in the game in third down and long situations where a pass is needed to pick up a first down. He can also be used to fool the defense by making them think he is being put into the game for a pass play, when the play is actually a run. Darren Sproles was one of the most prominent examples of a "third down" back. While never considered a workhorse back partly due to his diminutive 5'6" stature, Sproles was effective due to his elusiveness and ability to catch and block, enjoying a 14 year career with over 4,800 career receiving yards as a result. Recent examples of these third down backs include Nyheim Hines of the Buffalo Bills, Eno Benjamin of the Arizona Cardinals, J. D. McKissic of the Washington Commanders and Jerick McKinnon of the Kansas City Chiefs.
Блоктау
Жартылай қорғаушылар шабуылдау шебіне пастың кезінде де, фулбек болған жағдайда жүгіру ойынында да көмектесуге міндетті. Жартылай қорғаушылар пастың кезінде шабуыл шебі қорғаныс шебімен айналысқанда, жылдам шабуылдайтын желілік қорғаушыларды немесе қауіпсіздерді жиі тоқтатады. Жүгіру ойынында фулбек көбінесе жартылай қорғаушының өтуі үшін қорғаныс шебінде ойық жасауға тырысады. Тиімді блоктаушылар жүгірушінің табысының маңызды бөлігі болып табылады (мысалы, 2006 жылы ЛаДайниан Томлинсонның рекордтық маусымында көрінгендей).
Halfbacks are also required to help the offensive line in passing situations, and, in the case of the fullback, running plays. Halfbacks will often block blitzing linebackers or safeties on passing plays when the offensive line is occupied with the defensive linemen. On running plays, the fullback will often attempt to create a hole in the defensive line for the halfback to run through. Effective blocking backs are usually key components for a running back's success (as seen in LaDainian Tomlinson record breaking season in 2006).
Физикалық сипаттамалары
Атқарушы позицияда ойнайтындардың арасында үлкен әртүрлілік бар. Бір шетінде кішкентай, жылдам ойыншылар. Бұл жылдам, епті және шапшаң жүгіргіштерді көбінесе "скет-бэктер" деп атайды, себебі олардың төмен салмақ орталығы мен маневрлеу қабілеті қарсыластардан қашуға мүмкіндік береді. Атақтылар залының мүшелері Бари Сандерс, Крис Джонсон және ЛеSean Маккой осы жүгіру стилін көрнекті етті. НФЛ-де әлі де белсенді "скет-бэктер" қатарында Филадельфия Иглз командасының Сакуон Баркли, Чикаго Беарз командасының Д'Андре Свифт, Сан-Франциско 49ers командасының Кристиан Маккаффри және Нью-Орлеанс Сентс командасының Альвин Камара бар. Бұл типтегі жүгіргіштерге сұраныс артты, себебі шабуылдағы тактика, стиль және қарқыны өзгерді. Қазіргі трендтегі кең тараған шабуыл тактикасы қорғанысты тарату үшін жүгірушілерді құрбан ету арқылы, мүмкіндігінше ашық кеңістікті пайдалана алатын ойыншыны қажет етеді. Екінші жағынан "қуатты жүгіргіштер" бар: үлкен, күшті ойыншылар, олар қара күш пен табиғи күшті пайдаланып, қарсыластардың талқындарын бұзуға қабілетті. Олар әдетте (бірақ әрқашан емес) басқа жүгіргіштерге қарағанда баяурақ, және көбінесе ойын алаңының шеттеріне қарай (яғни футбол терминологиясында "шығысқа және батысқа" жүгіру) емес, тікелей жүгіреді (немесе "солтүстікке және оңтүстікке"), кішкентай, жылдам және жеңіл жүгіргіштер сияқты. Джим Браун және Ларри Цонка сияқты бұрынғы буынның қуатты жүгіргіштері көбінесе фулбэктер ретінде жіктелетін, бірақ Джером Беттис және Стивен Джексон сияқты жартылай жүгіргіштер де қуатты жүгіргіш позициясын көрсетеді. Жақындағы мысалдарға Маршаун Линч, Фрэнк Гор, Леонард Фурнет, Кливленд Браунс командасының Ник Чабб және Балтимор Рейвенс командасының Деррик Генри кіреді. Көптеген жылдар бойы "қуатты" жүгіргіш шабуылдың орталық бөлігі болды. Сол кездегі формациялар мен ырғақ осы типтегі ойыншыға артықшылық берді. Мұндай шабуылдық схема қазір сирек кездеседі, себебі "қуатты жүгіргіштер" жылдам және әмбебап жүгіргіштердің көмекші рөлінде қалады. Бұл ойын, допты лақтыратын ойыншының артқы немесе жартылай жүгіргіш екеніне қарамастан, жартылай жүгіргіш пасы деп аталады. Бұл ойын қауіпті, өйткені көптеген жартылай жүгіргіштерде дос тастау тәжірибесі жеткіліксіз, сондықтан оны көбінесе дос тастауға жақсы дайындалған жартылай жүгіргіштер ғана орындайды. Жартылай жүгіргіш тікелей пас беру ойынында да допты лақтыра алады, онда орталық допты тікелей жартылай жүгіргішке жібереді. Бұл, әсіресе Wildcat формациясын қолданатын командаларда, мысалы Майами Долфинс командасында кең таралған, онда жүгіргіш Ронни Браун осы схемадан жүгіріп, пас беріп, допты қабылдап алатын.
There is a great diversity in those who play at the running back position. At one extreme are smaller, faster players. These fast, agile, and elusive running backs are often called "scat backs" because their low center of gravity and maneuverability allow them to dodge tacklers. Hall of famer Barry Sanders, Chris Johnson, and LeSean McCoy exemplified this running style. "Scat backs" still active in the NFL include Saquon Barkley of the Philadelphia Eagles, D'Andre Swift of the Chicago Bears, Christian McCaffrey of the San Francisco 49ers and Alvin Kamara of the New Orleans Saints. This type of running back has grown in demand due to changes in offensive play calling, style, and tempo. The trending spread offense demands a player that can utilize open space as much as possible as run blockers are sacrificed to spread out the defense. At the other extreme are "power backs": bigger, stronger players who can break through tackles using brute strength and raw power. They are usually (but not always) slower runners compared to other backs, and typically run straight ahead (or "North and South" in football terminology) rather than dodging to the outside edges of the playing field (i. e. running "East and West") like shorter, quicker, lighter backs will often do. Power backs from previous generations such as Jim Brown and Larry Csonka were often classified as fullbacks, but halfbacks such as Jerome Bettis and Steven Jackson also exemplify the power back position. More recent examples include Marshawn Lynch, Frank Gore, Leonard Fournette, Nick Chubb of the Cleveland Browns and Derrick Henry of the Baltimore Ravens. For many years the “power” running back was the central component of an offense. In that time period formations and rhythm favored this type of player. This sort of offensive scheme is now a rarity, as “power backs” take on supporting roles behind faster and more versatile running backs. This play is generally referred to as a halfback pass, regardless if the player throwing the football is a tailback or fullback. This play is risky because most halfbacks are inexperienced passers, and so it is often run only by certain halfbacks more skilled at passing than most. The halfback can also throw the ball while running a direct snap play where the center snaps the ball to halfback directly. This has become particular in teams that use the Wildcat formation, most prominently the Miami Dolphins, where running back Ronnie Brown would run, pass, and receive out of this set.