Рекс Бейзел: Американдық авиациялық инженер және «Корсар» ұшағының жасаушысы

Кіріспе

Американдық авиациялық инженер Рекс Бюрен Бейзель (24 қазан 1893 – 26 қаңтар 1972) – американдық авиациялық инженер және авиация ғылымы мен индустриясының пионері. Ол бірнеше табысты әскери және азаматтық ұшақтардың бас дизайнері болды, бірақ ең бастысы Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі Vought F4U Corsair истребителінің дизайнын жасауымен танымал.

Өмір және мансап

Бейзель 1893 жылғы 24 қазанда Калифорния штатының Сан-Хосе қаласында дүниеге келді және Вашингтон штатының Камберленд қаласында өсті. Бұл қала Каскад тауларының етегіндегі шағын кеніштік қоғамдастық болатын. Оның әкесі көмір шахтасында жұмыс істеді. Отбасы біраз уақыт шатырда, содан кейін Рекс ерте жасынан дизайнға деген қабілетін танытып, қоршау салып берген шағын ағаш үйде тұрды. Жасөспірім шағында Бейзель ағаш шебері, дүкенші және жер өлшеушінің көмекшісі болып жұмыс істеді. Ол Сиэтлдегі Queen Anne орта мектебінде оқыды және жазда Камберлендтегі көмір шахтасында жұмыс істеді: көмірді сынып, қашырды жүргізіп, көмірді жуып, шахтадан көмірді шығаратын газды локомотивтің жүргізушісі болды. 1917 жылы күніне 4 доллар жалақымен суретші болып жұмыс істей бастаған Бейзель авиацияға қызығушылық танытты. Бұрынғы авиациялық тәжірибесі болмағандықтан және оқулықтар мен деректердің жетіспеуіне байланысты, ол теңіз ұшақтарының корпустарын, қанатты жүзулерін және понтондарын жобалай бастады. Ол осы істе өте жақсы нәтижелер көрсеткендіктен, жақын арада жоғары лауазымға көтеріліп, маңызды жобаларға бекітілді. 1919 жылғы қарашада ол АҚШ-тағы сертификатталған авиациялық инженерлердің санатында болды. 1923 жылы Curtiss Aeroplane and Motor Company компаниясы Бейзельді жеке секторға шақырды және 29 жастағы жігітті бас инженер етіп тағайындады. Екі жылдан кейін оның жобалаған ұшақтары құрметті Пулитцер жүлдесінде бірінші және екінші орындарды иеленді. Curtiss компаниясында жұмыс істеген кезінде ол N2C 1 Fledgling ұшағын жобалады, ол Әскери-теңіз резервінің негізгі оқу ұшағы болды, сондай-ақ F8C Helldiver ұшағын жобалады, ол әлемдегі алғашқы мақсатты бомбалаушы ұшақтарының бірі болды. Spartan Aircraft компаниясында қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, Бейзель 1931 жылы Chance Vought компаниясының бас инженерінің орынбасары болды. Ол инновациялық SBU 1 және SB2U Vindicator барлаушы/бомбалаушы ұшақтарының жетекші дизайнері болды және 1934 жылы Manley Memorial Medal (SAE) және Wright Brothers Medal жүлделерін алды. Vought компаниясының бас инженері болып тағайындалған Бейзель F4U Corsair ұшағын жобалау тобын басқарды, бұл ұшақ толық әскери жүкпен тегіс ұшу кезінде сағатына 400 миль жылдамдыққа жете алған алғашқы ұшақ болды. Бейзельдің тапқыр дизайны ең қуатты қозғалтқышты ең үлкен диаметрлі винтпен үйлестірді. "Корсар" екінші дүниежүзілік соғыстың ең танымал ұшақтарының біріне айналды және Тынық мұхиты аймағында одақтастардың әуеде үстемдігін орнатуда маңызды рөл атқарды. Бейзель Vought F7U Cutlass ұшағының да бас дизайнері болды, бұл компанияның операциялық қызметтегі алғашқы ұшақ-тасымалдағышы (бұрынғы F6U Pirate тек сынақ және оқу мақсатында қолданылды). Ол бірнеше жетілдірілген мүмкіндіктерге ие болғанымен, көптеген ертедегі реактивті ұшақтар сияқты, қуаты жеткіліксіз және сенімді емес еді. Оның алдыңғы тірегі мен катапульта орындығындағы мәселелер оны ұшқыштар үшін қауіпті етті және 1956 жылы бірқатар апаттан кейін Әскери-теңіз күштері оны қызметтен шығарды. 1943 жылы Бейзель Vought Aircraft компаниясының бас директоры болды және 1949 жылға дейін осы лауазымда қалды. Осы лауазымда ол 1948-1949 жылдары компанияның Коннектикут штатының Стратфорд қаласынан Техас штатының Даллас қаласына көшуін бақылады. 27 000 000 фунт салмақтағы жабдықтар мен 1300 қызметкер мен олардың отбасыларын көшіру қажет болды, бұл тарихтағы ең ірі өнеркәсіптік көшірулердің бірі болды. 1949 жылы ол United Aircraft Corporation (Vought компаниясының бас компаниясы) вице-президенті болып тағайындалды және бірнеше жылдан кейін зейнетке шықты. Бейзель 1972 жылғы 26 қаңтарда Флорида штатының Сарасота қаласындағы үйінде 78 жасында қайтыс болды. Оның артында әйелі Юнис және төрт баласы: Рекс Бюрен, Энн Мари Макнаутон, Сьюзан Ли және Дэвид Доран қалды.

Beisel was born on October 24, 1893, in San Jose, California, and was raised in Cumberland, Washington, a small mining community in the foothills of the Cascade Mountains. His father worked as a coal miner. The family lived for a time in a tent, then a small wooden house for which Rex, in an early display of his flair for design, built a picket fence. As a teenager, Beisel worked variously as a carpenter, store clerk, and surveyor's helper. He attended Queen Anne High School in Seattle, and worked summers at the coal mine in Cumberland as a breaker boy, mule driver, coal washer, and driver of the gas powered locomotive which carried coal out of the mine. Starting out as a draftsman in 1917 at $4 a day, Beisel became fascinated with aviation. With no previous aeronautic experience and little available in the way of textbooks or data, he began designing hulls, wing floats, and pontoons for seaplanes, and proved so adept at it that he soon received promotions and assignment to major projects. In November 1919 he became one of a small number of certified aeronautical engineers in the United States. In 1923 the Curtiss Aeroplane and Motor Company lured Beisel into the private sector, making the 29 year old their Chief Engineer. Two years later, planes of his design won both first and second place in the prestigious Pulitzer Trophy air races. While at Curtiss he also designed the N2C 1 Fledgling, which became the main training aircraft of the Naval Reserve, and the F8C Helldiver, one of the world's earliest purpose built dive bombers. After a short stint at Spartan Aircraft, Beisel became Assistant Chief Engineer at Chance Vought in 1931. He was the lead designer for the innovative SBU 1 and SB2U Vindicator scout/bombers, and in 1934 received the Manley Memorial Medal (SAE) and the Wright Brothers Medal for Cowling and Cooling of Radial Air Cooled Aircraft Engines, a technical paper he co authored. Promoted to Chief Engineer at Vought, Beisel headed up the design team that produced the F4U Corsair, the first fighter aircraft to exceed a speed of 400 mph in level flight with a full military load. Beisel’s ingenious design combined the most powerful engine available with the largest diameter propeller ever built. The Corsair became one of the most famous fighters of the Second World War and played an important role in establishing Allied dominance of the air in the Pacific. Beisel also served as lead designer for the Vought F7U Cutlass, the company's first carrier jet fighter in operational service (the earlier F6U Pirate seeing use only in testing and training roles). Though having several advanced features, it, like many early jets, was underpowered and unreliable. Its tall front landing strut and problems with the ejection seat made it particularly dangerous for pilots, and by 1956, after a series of accidents, it had been withdrawn from service by the Navy. In 1943 Beisel had become General Manager of Vought Aircraft, a position he held until 1949. In this position he oversaw, in 1948 49, the company's move from Stratford, Connecticut to Dallas, Texas. With 27,000,000 pounds of equipment and 1,300 employees and their families to be moved, it was among the largest industrial relocations on record. He was named Vice President of United Aircraft Corporation (Vought's parent company) in 1949, and retired a few years later. Beisel died at his home in Sarasota, Florida on January 26, 1972, at age 78. He was survived by his wife Eunice and their four children: Rex Buren, Ann Marie MacNaughton, Susan Lee, and David Doran.