Кемелердегі қорғаныс: 1880-жылдары қолданылған күрделі броня, темір мен болаттың үйлесімі. Никельді болатпен алмастырылды, бірақ қазіргі қаптамаларда қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кемелерде қолданылған броня түрі
Type of armour used on warships
Құрама броня – 1880-ші жылдары соғыс кемелерінде қолданылған броня түрі. Ол бронебойғыш снарядтардың пайда болуына және теңіздік артиллерияның үлкейюімен қатар сенімді қорғаныс қажеттілігіне жауап ретінде әзірленді. Құрама броня – екі түрлі металдың артықшылықтарын – болаттың қаттылығы мен темірдің беріктігін – қосып алуға бағытталған, қорытпа емес әрекет болды. Бұл қасиеттерінің үйлесімі шайқаста қарқынды және қайталамалы соққыларға төтеп беруге мүмкіндік берді. Онжылдықтың соңына қарай никельді болат бронясы оны қолданудан шығарды. Дегенмен, құрама темірдің жалпы принципі қаптамалы броня үшін қолданылды, ол 1890-шы жылдардың ортасында никельді болатты ығыстырып, бүгінгі күнге дейін қолданылып келеді.
Compound armour was a type of armour used on warships in the 1880s, developed in response to the emergence of armor piercing shells and the continual need for reliable protection with the increasing size in naval ordnance. Compound armour was a non alloyed attempt to combine the benefits of two different metals—the hardness of steel with the toughness of iron—that would stand up to intense and repeated punishment in battle. By the end of the decade it had been rendered obsolete by nickel steel armour. However, the general principle of compound iron was used for case hardened armour, which replaced nickel steel in the mid 1890s and is still used today.
Алдыңғы бронь
1880 жылдарға дейін барлық теңіздік бронялар біртекті, біркелкі соғылған темір пластиналардан жасалған, олар бірнеше дюймдік теректің үстіне орнатылып, оқтардың соққысын жұмсартуға арналған. Типтік орналымда темір мен ағаштан (әдетте терек) бірнеше дюйм қалыңдықтан тең мөлшерде қолданылып, ең шекті жағдайларда 4 футқа дейін жететін. Броняны жақсарту мақсатында түрлі тәжірибелер жүргізілді, олар броняны бірнеше жұқа темір қабаттарынан тұратын ламинатқа бөлуді, сондай-ақ құйылған темірмен салыстыруды қамтыды. Бұл тәжірибелердің барлығында қарапайым соғылған темір блоктары ең жақсы қорғаныс екенін көрсетті. Темірді беткі қабатына қатты болат қосып жақсартуға бірнеше рет әрекет жасалды, бірақ бәрі де бұрынғы ламинат тәжірибелеріндегідей себептерге байланысты сәтсіз аяқталды: броняның жұмсақ негізіне қарай таралу қабілеті оның оңай тесілуіне мүмкіндік берді. Болатпен қапталған жағдайда проблема болаттың астыңғы темірге жақсы жабыспауында болды, бұл оның жылға немесе толығымен бөлінуіне әкелді. 1876 жылы Италия теңіз флоты Специя қаласында жаңа броняларды сынау үшін конкурс өткізді. Сол кездегі дәстүрлі темір бронялар заманауи теңіз артиллериясын тоқтату үшін қалың болуы керек еді. Шешуші жеңімпаз француз фирмасы Schneider et Cie-дің жаңа жұмсақ болаты болды, бірақ ол қысымға ұшырағанда сынуға бейім екені анықталды, сондықтан теңіз қолданысы үшін тиімді емес еді.
Prior to the 1880s, all naval armour plating was made from uniform homogeneous wrought iron plates on top of several inches of teak to absorb the shock of projectile impact. A typical installation consisted of several inches of equal measures of iron and wood (typically teak), with a combined thickness of up to 4ft in the most extreme cases. Various experiments were carried out in order to improve the armour, which included breaking up the armour into a laminate of several thinner layers of iron with wood between them, as well as various experiments with cast vs. wrought iron. In all of these experiments, simple blocks of wrought iron consistently proved to provide the best protection. There had been several attempts to improve on iron with the addition of harder steels on the face, but these all failed for the same reason as the earlier laminate experiments; the ability for the armour to spread sideways into its softer backing allowed it to be penetrated more easily. In the case of steel facing, the problem was that the steel would not adhere well to the underlying iron, allowing it to shift or separate entirely. In 1876 a competition was held by the Italian Navy at Spezia to trial new armours. By that point conventional iron armours had to be thick to stop contemporary naval artillery. The decisive winner was a new soft steel from the French firm of Schneider et Cie, but this proved to be prone to breakage when stressed, making it less useful in naval applications.
Құрама бронь
Құрама бронь екі түрлі болаттан жасалды: өте қатты, бірақ сымбаттылығы төмен жоғары көміртекті болаттан жасалған алдыңғы пластина және одан да икемді, төмен көміртекті қақ темір пластина. Алдыңғы пластина кіріп келе жатқан снарядты қирату үшін, ал артқы пластина сынықтарды ұстап, сынғыш алдыңғы пластина сынып қалса, броньды бірге ұстау үшін арналған. Темір пластиналардың алдына болат пластиналарды орнатуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, мысалы, 1876 жылы Специяда Италия теңіз күштері жасаған сынақта. Оларды біріктіру мәселесін екі Шеффилд инженері – Джон Браун & Компаниядан А. Уилсон және Камелл Лэрдтен Дж. Д. Эллис дербес шешті. Уилсонның 1877 жылы ойлап тапқан әдісі, қақ темір пластинаға балқытылған болатты құю болды, ал Эллис екі пластинаны жақын орналастырып, аралыққа балқытылған болатты құйды. Екі жағдайда да, пластинаны жасау үшін оны бастапқы қалыңдығының шамамен жартысына дейін домалатты. Болат беткі жағы пластина қалыңдығының үштен бірін құрады. Құрама бронь бастапқыда темір немесе болат пластиналардан әлдеқайда жақсы болды, шамамен 25%-ға жақсарды. Он жылдық бойы құрама бронь мен болат бронь өндірісінің технологиясы үздіксіз жетілдірілді. Дегенмен, он жылдықтың соңына қарай барлық болат пластиналар құрама броньдан басып өтті, ал соңғысы қолданудан шықты. Бұған екі негізгі себеп болды: 1886 жылы қолданыла бастаған қапталған хромды болаттан жасалған снарядтар және 1889 жылы ашылған, әсіресе бронь пластинасы ретінде тиімді болған никельді болат қорытпалары. Мысалы, 1880 жылы француз теңіз күштері Гаврде жасаған сынақта құрама бронь барлық болат пластиналардан артық екені анықталды. 1884 жылы Копенгагенде өткен сынақ екі тип арасында айырмашылықтың шамалы екенін көрсетті, бірақ кейіннен Дания теңіз күштері құрама броньқа тапсырыс берді, мүмкін, ол арзан болғандықтан. Сонымен қатар, итальяндық "Лепанто" броненосецінің броньын таңдау үшін ұқсас сынақ жүргізілді. Бұл сынақ кезінде кемеге орнатылатын 10 дюймдік калибрлі зеңбіректердің екі оғы құрама броньды қиратты, ал сол снарядтар 20 дюймдік француздық Крезо болат пластинасымен тоқтатылды.
Compound armour was made from two different types of steel; a very hard but brittle high carbon steel front plate backed by a more elastic low carbon wrought iron plate. The front plate was intended to break up an incoming shell, whilst the rear plate would catch any splinters and hold the armour together if the brittle front plate shattered. Steel plates positioned in front of iron plates had been tried unsuccessfully, for example in a trial by the Italian Navy at Spezia in 1876. The problem of welding them together was solved independently by two Sheffield engineers, A. Wilson of John Brown & Company and J. D. Ellis of Cammell Laird. Wilson's technique, invented in 1877, was to pour molten steel onto a wrought iron plate, whilst Ellis' was to position the two plates close together and pour molten steel into the gap. In both cases, the plate formed was rolled down to about half of the original thickness. The steel front surface formed about one third of the thickness of the plate. Compound armour was initially much better than either iron or steel plates, about a 25% improvement. Throughout the decade continuous improvements were made in techniques for manufacturing both compound armour and steel armour. Nevertheless by the end of the decade all steel plates had decisively edged ahead of compound armour, and the latter had become obsolete. Two major reasons for this were the introduction of forged chrome steel shot in 1886 and the discovery of nickel steel alloys in 1889 which proved particularly effective as armour plate. For instance, a trial by the French Navy at Gâvres in 1880 found compound armour superior to all steel plates. An 1884 trial in Copenhagen found that there was little difference between the two types, although compound armour was subsequently ordered by the Danish Navy, probably because it was cheaper. At the same time a similar trial to select the armour of the Italian ironclad Italian ironclad Lepanto saw compound armour plate demolished by two shots of the 10 inch calibre guns which were to be fitted to the ship, whilst the same projectiles were shattered by 20 inches of French Creusot steel plate.