Кембриадағы Лоутер қалысының тарихы

Кіріспе

Англияның Камбриясындағы ауылдық үй

Лоутер қамалы – Вестморленд тарихи округінде орналасқан, қазіргі Уэстморленд және Фурнесс біртұтас әкімшілік аймағына қарасты, Англияның Камбрия округіндегі тік тұрған қабырғалы ауылдық үй. Оның иелігі орта ғасырдан бері Лоутер отбасына, соңғы кезде Лонсдейл графтарына тиесілі. 2011 жылдан бері қамалдың сыртқы қабырғасы мен бір бөлігі бақтарына қоғамның кіруіне ашық, толыққанды басқарылатын қираған нысан. Сол уақыттан бері бақтарды кеңейту сияқты қосымша жұмыстар жүргізілді. 1568 жылдың 13 шілдесінде Фрэнсис Ноллис Шотландия королевасы Мэриді Уортон қамалы мен Болтон қамалына жол тартқанда, сол кезде Лоутер Холл деп белгілі болған үйге жеткізді. 17 ғасырдың соңында 1-ші Лонсдейл виконты отбасылық үйді, сол кезде Лоутер Холл деп аталғанды, кең ауқымда қайта жаңартып салды. Қазіргі ғимарат – Роберт Смирк 1806 және 1814 жылдар аралығында 1-ші Лонсдейл графы үшін салған қамалдық сарай. Осы кезде ғана бұл орын "қамал" деп атала бастады. Отбасының байлығы атақты қоғамдық қайраткер Лонсдейлдің 5-ші графының жомарттығынан зардап шегіп, 1937 жылы қамал жабылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол танк полкінің қолдануында болды. Оның заттары 1940 жылдардың соңында шығарылып алынды, ал шатыры 1957 жылы алынып тасталды. Қабырғасы әлі де Лоутер қор қорына тиесілі. Джордж Маккартни 1793 жылы Чэндэдегі қытай императорының жазғы сарайын барып көргенде, ол көрген сұлулықты тек Лоутер Холлмен ғана салыстыра алды: «Егер Англиядағы кез келген жердің бүгін мен көрген батыс паркіне ұқсас ерекшеліктері бар деуге болады, онда ол Вестморлендтегі Лоутер Холл, себебі (мен оны көп жыл бұрын білген кезде) көріністің кеңдігі, айналасындағы ұлы нысандар, тамаша орналасуы, жер бетінің әртүрлілігі, кең орман және судың бақылауы, ақыл-ойы, рухы және талғамы бар адам британдық иеліктеріндегі ең әдемі көрініс жасауы мүмкін деп ойладым».

19 ғасырда, Шығыс Индия компаниясының кемесі, HCS Lowther Castle, осы қонысқа байланысты аталды.

Тарих

Бұл жердегі алғашқы қоныс 1120 жылы Данелау заңдарымен биленген викингтерден тараған ақсүйек Долфин де Лоутер құрған.

Уильям Лоутер, Лонсдейлдің 2-ші графы

Уильям Лоутер, Лонсдейлдің 2-ші графы 1787 жылы дүниеге келді. Ол Харроу мектебінде және Кембридж университетінде білім алды. 1808 жылы ол әкесінің ізімен жүріп саясаткер болды. Ол 1841 жылға дейін 33 жыл бойы парламент депутаты болды. 1844 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол Лоутер иеліктерін мұраға алды. 1842 жылдан қайтыс болғанға дейін ол Лоутер сарайында ежелгі өнер туындыларының көрнекті жинағын жинады, онда 100-ден астам египеттік, этрус, грек және көбінесе рим мүсіндері болды. Бұл мүсіндердің таңдауы Виктория дәуіріндегі «әуесқойлардың алтын ғасыры» жинақтарының рухын көрсетеді. Лоутер үйленбеді, бірақ бірнеше заңды емес балалары болды. Олардың екеуіне оның өлімінен кейін үлкен сомада ақша мұраға қалды. Олардың бірі – 1818 жылы Париж операсының бишісі Пьер Нарсис Часпуктан туған Франсис (Фанни) Лоутер қызы. Кейін Нарцисс Чарльз Льюис Мерьонмен байланысқа түсіп, 1821 жылы француз суретшісі Чарльз Мерьонды дүниеге әкелді. Франсис Лоутер кейіннен парламент депутаты Генри Броудвудқа үйленіп, үш балаға ие болды. Оның мұрагерлік мұра алған тағы бір баласы – Фрэнсис Уильям Лоутер, Корольдік теңіз күштерінің офицері. Ол 1841 жылы Париж операсының әншісі Эмилия Кресоттиден туды. Уильямның тағы екі заңды емес қызы болған сияқты. Олардың бірі – Мари Каролина Лоутер Сентфал, 1818 жылы Каролина Сентфалдан туды және Париж шүкіршілігінде тіркелді. Екіншісі – әйгілі француз балеринасы Лиз Ноблет, ол оған қызы туралы хат жазды. Уильям 1872 жылы қайтыс болды. Оның заңды мұрагерлері болмағандықтан, Лоутер иеліктері оның жүрегі туысы Генри Лоутерге өтті.

Генри мен Эмили Лоутер, Лонсдейлдің 3-контесі мен графесі

Генри Лоутер Лонсдейл иелігін мұра еткенде 54 жаста болды. Ол төрт жылдан кейін өкпе қабынуынан қайтыс болды. Сондықтан ол Лоутер қамалының дамуына көп әсер етпеді. Генри 1818 жылы дүниеге келді. Ол Лонсдейлдің 2-ші графының туысы және Хон. Генри Сесил Лоутердің, екінші графтың ағасының үлкен ұлы болды. Оның анасы - леди Люси Шерард. Ол Вестминстер мектебінде және Кембридж университетінде білім алды, ал 1841 жылы 1-ші өмірлік гвардияға қосылды. Сонымен қатар, ол 1847 және 1872 жылдар аралығында Батыс Камберлендтен парламент мүшесі болды. 1852 жылы ол Ирландияның Роскоммон қаласындағы Донамон қамалының иесі Сент-Джордж Коулфилдтің қызы Эмили Сюзан Коулфилдке үйленді. Олардың алты баласы болды. Генри 1878 жылы қайтыс болғаннан кейін Лоутер иелігін оның ұлы Сент-Джордж Лоутер мұра етті, ол Лонсдейлдің 4-ші графы атанды.

Сент-Джордж және Гладис, Лонсдейлдің 4-ші графы мен графинясы

Сент-Джордж 1855 жылы дүниеге келді және Лоутер қасірін мұра еткенде 23 жаста болды. Ол зерттеуге құштар еді, байлыққа қол жеткізгеннен кейін көп уақытын екі буымен (пароход) өткізіп, әлемнің алыс жерлеріне ұзақ сапарлар жасады. Теңізге ғылыми қызығушылығы болды, және оның Гольфстрим ағысының мінез-құлқын мұқият зерттеуі Американың гидрологиялық департаменті тарапынан жарияланды. 1878 жылы ол өте танымал қоғамдық қайраткер, леди Глэдис Гербертке үйленді. Ол "кәсіби сұлулардың бірі" деп сипатталды, бүгінгі супермодельдер сияқты, әрдайым талқыға түсетін және портреттері көпшілікке сатылатын, жарты ондай қоғамдық әйелдердің таңдамалы тобының мүшесі еді. Оның сыртқы келбетінің бәрі әсерлі болды. Оның бойы 1,80 метрге жететін, қара көздері мен жарқын түсі кез келген әйелді көңілсіз қылып жіберді. Неке сәтті болмады, себебі Сент-Джордж үнемі саяхатта болып, ал Глэдис оның мақұлдауына ие болмайтын әлеуметтік ортада жүрді. Глэдис Лоутер қасірінде жиі тойларды өткізді, және оның қонақтарының бірі – король Эдуард VII-нің сүйіктісі болған Лилли Лэнгтри еді. Лэнгтри өзінің өмірбаяндында Лоутер қасірінде болған уақытын былайша сипаттайды: "Леди Глэдис Герберт, кейіннен Лонсдейл графесі, керемет әдемі, жарқын түстермен және идеал рим императоршасының сымбатымен ерекшеленді. Біз жақын дос едік, тіпті бір кездері ажырамас едік. Мен бір жазды оның алғашқы некесінен кейін Лоутер қасірінде өткіздім, және ол мені Карлайл станциясында өзінің ат-арбасымен күтіп алып, қасірге жеткізді. Саябақ арқылы жылдам жүріп, Лоутердің таңғажайып қабырғалары көз алдымызда тұрғанда, ол маған ең көп көргісі келген нәрсе – шөпте серуендеп жүрген эму екенін айтты". 1882 жылы, жиырма алты жасында Сент-Джордж қысқа аурудан кейін өкпе қабынудан қайтыс болды. Оның кіші інісі Хью Сесил Лоутер қасірді мұра етті.

Хью және Грейс Лоутер, Лонсдейлдің 5-ші графы мен графинясы

Хью Сесил Лоутер 1857 жылы дүниеге келді және ол қаланы мұра еткенде 25 жаста болды. Ол графтың екінші ұлы болғандықтан, еншінің басқарушысы болатынын күтпеген, сондықтан тиісті білім алмаған. Ол Итон колледжінде екі жыл ғана оқып, он екі жасында оқуын тастап, спортпен айналысты. 1878 жылы, мұрасын алуға төрт жыл бұрын, Хью Хантли маркизінің үшінші қызы, өзінен үш жас үлкен Леди Грейс Гордонға үйленді. Оның отбасы осы некеге қарсы болды, себебі Хью бай емес еді және жауапкершіліксіз көрінді. Олардың оның мінезін бағалауы дұрыс болып шықты, өйткені келесі жылы ол Америкадағы малға көп ақша салды. Бұл кәсіп сәтсіз аяқталып, Лоутерлер отбасы оны құтқаруға мәжбүр болды. Содан кейін жұбайлар Оукхэмге жақын жерде тұрды, ал Грейс жүкті болды, бірақ аң аулау кезінде ауырып, баласын жоғалтты. Осыдан кейін ол бала тууға қабілетсіз болды және өмірінің соңына дейін денсаулығы нашар қалды. 1882 жылы мұрасын алғаннан кейін Хью көптеген құмарлықтарына берілді. Ол қошқарлы аттар, кареталар және басқа да көптеген сән-салтанатты сатып алды. Оның сары түсті киімді қызметшілері, жатақ бөлмесінің күзетшісі, камера және үйден-үйге саяхаттайтын 24 музыкантты бақылайтын музыка шебері болды. Оның отбасы арнайы пойызбен саяхаттайтын. Хью баласыз болғандықтан, ол Лоутерлер әулетінің соңғы өкілі екенін мәлімдеді. Бұл оның кіші інісі Ланселоттың, мүлде таусылған еншіге мұрагерлік ету құқығын ескермеді. 1895 жылдың тамызында Кайзер Лоутер қамалына тоқылдақ атуға келді, ал үйдің үстінде императорлық ту желбіреді. Кейін Италия мен Португалия патшалары да келді, ал 1902 жылы Кайзер екінші рет келді. Кайзер Лонсдейлге Пруссияның тәж орденін (бірінші дәрежеде) және Мерседес көлігін сыйлады. Хью автомобильдерге деген құштарлығынан Автомобиль қауымдастығының бірінші президенті болды. Ол сондай-ақ Олимпиададағы Халықаралық жылқы көрмесінің тұңғыш президенті болды. 1920 жылы Жылқы көрмесі аренасының қабырғалары Лоутер қамалындағы бақтардың көшірмесімен безендірілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол "Көк крест" жануарларды қорғау қорының құрылуына көмектесті, онда оның басты міндеті ерлер мен жылқыларды әскери қызметке тарту болды. Оның Лонсдейл батальоны деп аталатын жеке батальоны болды (11-ші батальон, шекаралық полк). Батальон Соммада жаппай қырылды. Соғыстан кейін Хью аң аулауды тастап, жарыс аттарымен айналыса бастады. Ол Жокейлер клубының аға басқарушысы болды. Ол тек бір рет ірі жеңіске жетті, ол 1922 жылы өткен "Сент-Лежер" жарысы болды. Ол Лордтар палатасында сирек көрінді. Ысырапшылдығынан оның мұралық мүлігінің бір бөлігін сатуға мәжбүр болды. 1921 жылы Уайтхейвен қамалы сатылды, ал 1926 жылы Ратлендтегі Барлиторп сарайы сатылды. Сол жылы Батыс Камберлендтегі көмір шахталары жабылды. 1935 жылы ол Лоутер қамалын тастап кетті, себебі енді онда тұруға шамасы келмеді және кішкентайрақ тұрғын үйге көшіп кетті. Грейс 1941 жылы, ал үш жылдан кейін, 1944 жылы Хью 87 жасында қайтыс болды.

Hugh Cecil Lowther was born in 1857 and was only 25 when he inherited the castle. Being the second son of the Earl, he did not expect to be the manager of an estate, and so had not been appropriately educated. He was at Eton for only two years and left at the age of twelve, after which he spent his time playing sport. In 1878, four years before obtaining his inheritance, Hugh married Lady Grace Gordon, third daughter of the Marquess of Huntly, who was three years his senior. Her family opposed the marriage, as Hugh was then not wealthy and seemed irresponsible. Their assessment of his character proved to be correct, as the following year he invested a great deal of money in cattle in America. The venture collapsed and the Lowther family was forced to save him. The couple then lived near Oakham and Grace became pregnant but suffered a bad fall while hunting and lost the baby. After this she was unable to bear children and she remained a partial invalid for the rest of her life. After he obtained his inheritance in 1882 Hugh indulged his many passions. He bought chestnut horses, carriages and many other extravagances. He had yellow liveried footmen, a groom of the bedchamber, a chamberlain and a master of music to supervise the 24 musicians who travelled from house to house. His household travelled in a special train. Hugh declared that because of his childlessness he was the last of the Lowthers. This ignored the rights of his younger brother Lancelot, who was to inherit the vastly depleted estate. In August 1895 the Kaiser visited Lowther Castle for some grouse shooting, and the imperial flag flew over the house. The kings of Italy and Portugal later came to stay, and the Kaiser a second time in 1902. The Kaiser gave Lonsdale the order of the Prussian crown (first class) and a Mercedes. Hugh's fondness for cars made him the first President of the Automobile Association. He was also the first president of the International Horse Show at Olympia. In 1920 the walls of Horse Show arena were decorated with a replica of the gardens at Lowther Castle. During the First World War he helped to found the Blue Cross animal charity, where his chief role was as a recruitment officer of both men and horses. He had his own pals battalion called the Lonsdale battalion (11th Battalion, Border Regiment). The battalion was almost wiped out on the Somme. After the war Hugh gave up hunting and became more involved with race horses. He became a senior steward of the Jockey Club. He had only one major win and that was the St Leger in 1922. He was rarely seen in the House of Lords. Because of his extravagance he was forced to sell some of his inherited properties. In 1921 Whitehaven Castle was sold, and in 1926 Barleythorpe Hall in Rutland. The same year the west Cumberland coal mines closed. In 1935 he left Lowther Castle because he could no longer afford to live there, and moved to much smaller accommodation. Grace died in 1941 and three years later in 1944 Hugh died, aged 87.

Лоутер қамалының жабылуы

1939 немесе 1940 жылы қамал соғыс қажеттіліктері үшін тартылып алынды және танктарды әзірлеуге пайдаланылды. Ол отбасына қайтарылды, бірақ 1954 жылдан бұрын емес. Отбасы оны пайдалануға немесе күтіп ұстауға шамасы келмеді, сондықтан оны Ұлттық сенім қорына (National Trust) және басқа да мекемелерге беруді ұсынды. Алайда, соғыстан кейінгі қиын жылдары оларға ешкім келісім бермеді. Салықтан қашу үшін олар қамалдың мүліктерін талқандап, шатырын алып тастады. Хью Лоутер – Лоутер қамалының соңғы тұрғыны болды. Оның інісі Ланселот, 6-шы граф, 1944 жылы мұрагерлікке ие болды; бірақ Хьюдың үлкен қарыздарының салдарынан ол отбасының көптеген бағалы заттарын сатуға мәжбүр болды. 1947 жылы ірі аукцион өтті. Ланселот 1953 жылы қайтыс болды, ал оның орнына немересі Джеймс келді. Джеймс меншіктерді дамытуды қалап, ауыл шаруашылығына баса назар аударды. Ол Лоутер қамалын ысырапшылық деп есептеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан оралғаннан кейін ол: «Бұл кедейлік кезеңіндегі империялық декаданстың (ерекшелік пен ысырапшылықтың) жарқын мысалы еді» деді. Соғыс кезінде армия ғимараттар мен аумаққа зақым келтірді, ал қамал көп жылдар бойы бос тұрды. Джеймс қамалды үш жергілікті билікке сыйлық ретінде ұсынды, бірақ барлығы бас тартты. Сол кезде үлкен елдік үйлер үшін екі ғана нұсқа бар еді: оларды жұртшылыққа ашу немесе бұзу. 25 миллион фунт стерлинг мұрагерлік салықты төлей алмай, ол шатырды алып тастап, тас құрылыстың көп бөлігін қиратуға шешім қабылдады. Қамал иесінің сөзіне сүйенсек, «тек қасбеті мен сыртқы қабырғалары ғана қалды». Алдыңғы аула шошқа қораларына айналды, ал армия оңтүстік жақтағы көгалдарға төсеген бетонды ол бройлерлік тауық фабрикасының негізі ретінде пайдаланды. Бақтың қалған бөлігі ағаш отырғызылған алқапқа айналды, онда ситка шыршасы өсірілді. Содан бері маңызды жетістіктерге қол жеткізілді. 2006 жылы Лорд Лонсдейл қайтыс болғаннан кейін, тауық фабрикасы мен ағаштар алынып тасталды. Әртүрлі көздерден алынған қаржылық көмек арқасында бақты қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, сондай-ақ қамалдың қабырғасын қалпына келтіру және тұрақтарды толыққанды жаңарту жұмыстары аяқталды.

In 1939 or 1940 the castle was requisitioned for the war effort, and used for tank development. It was returned to the family, but not before 1954. The family could not afford to use or maintain it, and offered to give it away to the National Trust and other institutions. However, in those depressed post war years they did not find takers. To avoid taxes they stripped the castle and removed the roof. Hugh Lowther was the last resident of Lowther Castle. His brother Lancelot, the 6th Earl, inherited the estate in 1944; but because of Hugh's large debts he was forced to sell many of the family's treasures. A large auction sale was held in 1947. Lancelot died in 1953 and was succeeded by James, his grandson. James wished to develop the estates, and concentrated on farming. He saw Lowther Castle as an extravagance. After he returned from World War II, he said “it was a place that exemplified gross imperial decadence during a period of abject poverty". The army had damaged the grounds and buildings during the war, and the castle had been empty for many years. James offered the castle as a gift to three local authorities, but all refused. At that time the only options for large country houses were to open them to the public or to demolish them. Faced with £25 million in death duties, he could not afford the former, so he decided to remove the roof and demolish much of the stonework. "Just the façade and outer walls remained", according to the castle's owner. The forecourt became pig pens; and the concrete on the south lawns that the army had laid he used as a base for a broiler chicken factory. The remainder of the gardens was used as a timber plantation, with Sitka spruce trees. Significant improvements have been achieved since then. After the death of Lord Lonsdale in 2006, the chicken broiler unit and the trees were removed. With a great deal of funding from various sources, some garden restoration was done and a restoration of the castle shell and the full reinstatement and conversion of the stables was also completed.

ХХ ғасырдың басында

Лоутер қамалының бақтары 1935 жылы тасталып қалды, бірақ оған дейін олар Лоутер әулетінің бірнеше буыны ғасырлар бойы күтіп, өсірген жер еді. Бақтардың толыққанды сипаттамасы 5-ші графтың өмір кезеңінде жазылған, ол қамалға соңғы болып қоныстанған адам. Осы сипаттама төмендегі абзацтарда келтірілген, оған сәйкес суреттер қоса берілген.

Қалдықтың батыс жағындағы бау-бақшалар

Террасаның артындағы бұталардың арасында Тас бақ орналасқан. Бұл Леди Лонсдейлдің ерекше қызығушылығы болды және ол әсіресе күзде қызыл және қызғылт түске боялған Альпі тау өсімдіктері мен жапондық карлик клендерінің бірегей коллекциясымен танымал. Ағаштан жасалған аркалар мен көпірлер су лилиялары өсетін көлдердің үстінен өтеді. Жақын жерде, тек екі көрінбейтін жолмен ғана қол жетімді, толығымен жасырылған Тәтті иісті бақ бар. Бұл бақ – ерекше, биік қара бұталармен қоршалған сопақша формалы қазына. Мұнда барлық белгілі тәтті иісті гүлдер дөңгелек және овал пішіндес гүлзарларда, ортасында хош иісті лилиялармен (осы лилияларды оң жақтағы суретте көруге болады) тізілген. Бұл хош иісті оазистің шетінде, жидеге арналған аркалармен қоршалған орындықтар орналасқан, ал олардың арасында миниатюралық шарлауықтармен толығып жатқан бассейндер бар (осы су объектілері бүгінде де Лоутер қамалындағы Тәтті иісті бақта сақталған). Орталық гүлзарда Кобленц қаласындағы үйдің бағында болған және Германиядағы әскери маневрлер кезінде Лорд Лонсдейлдің қатты әсер еткен ескі француз вазасы қойылған. Оның айналасына Омар Хайямның «Эй, қуанышымның айы» деген жолдары жазылған. Бұл ваза патшаның өзі Лорд Лонсдейлге Лоутерге келген сапарының сыйлық ретінде табыс еткен. Лорд және Леди Лонсдейл кешкі ас ішкеннен кейін көбінесе осы баққа келіп, оның хош иісі мен тыныштығын тамашалайтын. Оған жақын, сондай-ақ жасырылған Жапон бағы орналасқан. Ол қытай және жапондық әшекейлермен, толық өлшемдегі қола құстар мен жануарлардың мүсіндерімен, жапондық киоттарымен, карлик ағаштармен, қызыл лакталған карлик көпірлермен, жапон су лилиялары мен иристерімен, кішкентай аралдармен және жасырын жолдармен безенілген. Жапон бағының артында Гүлзар бағы жатыр. Мұнда төрт бұрышында шатырлармен жабдықталған 25 000-ға жуық гүл шоғыры отырғызылған. Бұталар көгалды шөпке отырғызылған, ал ортасында фонтан мен кішкентай тастық бар (осы фонтанның қалдықтары бүгінде де бақта сақталған). Гүлзар бағынан шығатын жол кесілген қоршаумен қоршалған Ирис бағына жетеді, онда тас орындықтар мен қорғасыннан жасалған мүсіндермен безенілген лилия тоғандары бар. Жапон бағын 1904 жылы жергілікті бағбан Томас Ричард Хейс салған. Тас және су бақшаларын жобалауда сарапшы Хейс Жапониядан ағаштарды импорттап, су бассейндерін, иілген көпірлерді және су құстарының мүсіндерін пайдаланып, шынайы атмосфера жасаған.

“To the back of the shrubbery behind the Terrace one finds the Rock Garden. This was the especial interest of Lady Lonsdale and is particularly noted for its unique collection of Alpine plants and Japanese dwarf maples turning to scarlet and crimson in the autumn. All manner of climbing plants trail over rustic arbours and rustic bridges span its water lily ponds. Nearby accessible only by two almost invisible paths and completely hidden away is the Sweet Scented Garden. This stands alone among gardens – an oval gem surrounded by tall dark shrubs. All known sweet scented flowers grow here in round and oval beds arranged down the centre with scented lilies in the middle of each bed (these scented lilies can be seen in the photo to the right). Around the edges of this oasis of concentrated perfume are set rustic seats in arbours of honeysuckle with, between them pools fed by miniature waterfalls (these water features are still in the Sweet Scented Garden at Lowther Castle today.) In the centre bed is an old French vase which was originally in the gardens of a house in Coblentz and had been much admired by Lord Lonsdale when in Germany for the Army manoeuvers. Round it are carved the lines from Omar Khayyam which commence “O moon of my delight”. This was placed in the Sweet Scented Garden by the Kaiser himself as a gift to Lord Lonsdale, during one of his visits to Lowther. To this garden came Lord and Lady Lonsdale on most evenings after dinner — to sit and enjoy its scents and quiet. Close to it, and equally hidden away, is the Japanese Garden, adorned with Chinese and Japanese ornaments, life size bronze birds and animals, Japanese shrines, dwarf trees, scarlet lacquer dwarf bridges set among miniature lakes, filled with Japanese water lilies and iris, tiny islands, and hidden paths. Beyond the Japanese Garden lies the Rose Garden. Here are set out some 25,000 rose bushes with rambler rose tents in all four corners. The bushes are planted on a stretch of green turf with a fountain and small rockery in the centre. (the remains of this fountain are still in the garden today) Leading out of the Rose Garden is an Iris Garden enclosed by a clipped hedge and containing more lily ponds with stone seats and lead figures arranged round and about them.”

The Japanese Garden was created by local gardener Thomas Richard Hayes in 1904. A local expert in rock and water garden design, Hayes imported trees from Japan and used pools, curved bridges and statues of water birds to create an authentic feel.

Терраса

Терраса – бұрынғы күндердегі жердің шөгуінен пайда болған үш табиғи террасаның бірі. Жер астындағы тастар мен тасбақалар ашық қалған. Қалашықтың оңтүстік-батысында орналасқан, оның беті шөппен жабылған және құлау жағында бұғылар мен малдың жоғары көтерілуіне немесе қоянның кіруіне кедерес жасау үшін таспен қапталған. Бұл жердің жасалған бөлігі шамамен бір шақырымдай ұзындықта, ал бақ жағынан ағаштар мен бұталармен шектелген. Осы террасадан алыс таулардың көрінісі теңдессіз. Төменде, осы ландшафттың алғы планында Лоутер өзені ағып өтеді – кейде таяз сулар мен арпалардың үстінен, арасында терең ойыстармен және аралықта тас дөңгелек көпірлермен кесіп өтеді. Оның арасында және Хоус Уотердің арасында төбелі жазықтар жатыр, ал сәл солға бұрылсаңыз, парк арқылы шақырымдап созылған таулардың ашық көрінісін көре аласыз. Лорд Лонсдейл мен оның інісі Ланселот террасаның ортасына үлкен, қарапайым жазғы үй салды, онда бұрынғы Лоутер үйлерінің бірінен әкелінген ескі су сағаты орналасқан және оның үстінде "Түн жақындады" деген жазу бар.

Қалдықтың шығысындағы бау-бақшалар

Хью бақшасы Ұлы соғыстан бұрын Лорд Лонсдейлдің өзі жасаған жоба бойынша салынған, және ол шынымен әдемі жоба, үлгі ретінде Версальді алған. Қала маңының оңтүстік-шығысындағы биік жердің ортасынан радиустай таралатын алты кең жол төмен қарай еңкейген беткеймен кеңейе түседі, алып дөңгелектің спицалары сияқты. Жолдарды әдемі қиылған, биік шаған жиектері бөліп тұрады, олардың үстіңгі жағында ерекше пішіндер жасалған. Мұндай жиектердің және гүлзарлардың екі шақырымға жуығы мыңдаған біржылдық гүлдермен толтырылған – ерте көктемнен кеш күзге дейін гүлдердің жарқыраған теңізі. Бақтың арасында мөрленген темірмен әшекейленген, оюлы тастан жасалған көне итальяндық құдықтар орналасқан. Бұл бақтың идеясы толығымен Лорд Лонсдейлге тиесілі. Бұл дөңгелектің ортасынан ашылатын көрініс Террасадан көрінетін көрініске шамалас. Хью бақшасына жақын жерде Джек Крофтс тоғаны орналасқан, ол бастапқыда мал суаруға арналған орын болған, бірақ қазір әдемі сәндік су нысанына айналды.

Сақтау және қайта ашу

2000 жылы Лоутер иелігі мен Англия мұрасы бірлесіп, тарихшылар, ландшафт дизайнерлері, сәулетшілер мен инженерлер тобын қамал мен оның аумағының жағдайын тексеруге шақырды және олар Лоутер қамалы мен бағының сақтау жоспарын жасады. 2005 жылы иелік, Солтүстік-Батыс даму агенттігі, Англия мұрасы, Камбрия көренелігі және Корольдік бағбандық қоғамымен бірлесіп, осы орынды жаңғырту мақсатында бейресми серіктестік құрды. Мақсаттары – қираған қамалдың құрылымын нығайту, бақты қалпына келтіру және оны көпшілікке ашу болатын. Шеппард Робсон RIBA сәулетшілер ретінде тағайындалды. 2007 жылы қамал мен 130 акр жер Лоутер қамалы мен бақтары қорына берілді және орын 2011 жылдың 22 сәуірінде көпшілікке ашылды. Алғашқы 9 миллион фунт стерлинг жұмсалғаннан кейін, қамал мен бақтың бір бөлігі 1938 жылдан бері алғаш рет 2011 жылы көпшілікке ұсынылды, ал қалған бақтар сол кезде әлі де қалың өсімдіктермен жабылған болатын. 2016 жылы Лоутер отбасы 2017 жылғы маусымда ресми түрде қайта ашылуға дейін мүлікті басқаруды қайта қолға алды. 2016 жылдың наурыз айында мүлік, қамал мен бақтарда жүргізілетін іс-шараларды басқару үшін құрылған Лоутер Касл Лимитед атты коммерциялық компанияға жалға берілді. Сол жылы осы орын Камбрия туризмінің 2018 жылғы ең ірі саяхаттар атракционы деп танылды. Бақтарды дамыту жұмыстары жалғасуда. 130 акрлық бақтың жұмысы 2019 жылдың ортасында дизайнер Дэн Пирсон мен қамалдың қазіргі иесі Джим Лоутердің (Лонсдейлдің 7-ші графының ұлы) басшылығымен, Патрик Джеймс пен Доминик Коулдың жоспарлары негізінде жалғасты. Жобалардың бірі – 2015 жылы отырғызылған Hydrangea aspera Sargentiana және Parthenocissus henryana сияқты өсімдіктерді қамтитын «Қираған бақтағы бақ» жобасы. Жаңа гүлзарға бұған дейін 1250 эглантин гүлі отырғызылған, олардың астына brunnera, Galium odoratum және Chaerophyllum hirsutum Roseum отырғызылды; 2019 жылдың көктемінде 6000 көпжылдық өсімдіктер қосылды, олардың ішінде ақ Geranium macrorrhizum White Ness, Calamintha sylvatica Menthe, Brunnera macrophylla Betty Bowring, Narcissus poeticus және Camassia leichtlinii alba болды. 2019 жылдың соңында тағы 2255 Дэвид Остин гүлі отырғызылуға тиіс болды. Келешектегі жобаларға Жапон бағында жапон өсімдіктерін отырғызу және хош иісті бақты Кацура тобына айналдыру кіреді. Бақтың батысындағы ескі жазғы үйдің маңына балға, гүлдер мен түймедақтар отырғызылады. Жаңартылған бақтар 2020 жылдың көктемінде келушілерге ашылуы жоспарланған.

In 2000 the Lowther Estate and English Heritage jointly commissioned a team of historians, landscapers, architects and engineers to review the status of the castle and its grounds, and they produced the Lowther Castle & Garden Conservation Plan. In 2005 the estate formed an informal partnership with the Northwest Development Agency, English Heritage, Cumbria Vision and the Royal Horticultural Society to regenerate the site. The objectives were to consolidate the ruin, restore the garden and open the site to the public. Sheppard Robson RIBA were appointed as architects. The castle and 130 acres of grounds were transferred to a charity called the Lowther Castle and Gardens Trust in 2007 and the site opened to the public on 22 April 2011. After an initial £9 million consolidation, the castle and some gardens opened for public visits in 2011, for the first time since 1938; other garden areas were still overgrown at that time. In 2016, the Lowther family again began to manage the property in advance of the official reopening for the 2017 season. In March 2016 the property was sub leased to Lowther Castle Limited, a non charitable company formed to manage the activities undertaken at the Castle and Gardens. In the same year, the property was cited as the Large Visitor Attraction of the Year 2018 in the Cumbria Tourism Awards. Developments in the gardens continue. Work on the 130 acre garden was continuing in mid 2019, based on plans by Patrick James and Dominic Cole, under the guidance of designer Dan Pearson and the castle's current owner Jim Lowther (son of the 7th Earl of Lonsdale). One of the projects is the Garden in the Ruin, a new phase after the 2015 plantings, including Hydrangea aspera Sargentiana and Parthenocissus henryana. The new Rose Garden had already received 1,250 eglantine roses, underplanted with brunnera, Galium odoratum and Chaero phylum hirsutum Roseum; in spring 2019, 6,000 perennials were added, white Geranium macrorrhizum White Ness, Calamintha sylvatica Menthe and Brunnera macrophylla Betty Bowring and Narcissus poeticus and Camassia leichtlinii alba. In late 2019, an additional 2,255 David Austin roses were to be planted. Future phases will include the addition of Japanese plants in The Japanese Garden and the conversion of the Scented Garden to Katsura Grove. The area around an old summer house to the west of the garden will be planted with honeysuckle, roses and bulbs. The modified gardens were planned to open to visitors in spring 2020.

Оқиғалар

Лоутер-Дир-паркта "Кендал Calling" музыка фестивалі мен кедергілерден өту жарысы "Born Survivor" ұйымдастырылады.