Эдинбург қалысының тарихи қамалы

Кіріспе

Эдинбург қаласындағы тарихи қамал, Шотландия.

Эдинбург қамалы – Шотландияның Эдинбург қаласындағы тарихи қамал. Ол кем дегенде Темір дәуірінен бері адамдар қоныстанған Қамал тасында орналасқан. 11 ғасырда Малкольм III патшалығынан бастап осы жартаста патша резиденциясы болған, және 1633 жылға дейін патшалық сарай ретінде қызмет еткен. 15 ғасырдан бастап қамалдың тұрғын үй ретіндегі маңызы азайды, ал 17 ғасырда ол негізінен әскери гарнизон ретінде пайдаланылды. Шотландияның ұлттық мұрасының бір бөлігі ретінде оның маңыздылығы 19 ғасырдың басынан бастап мойындалды, соңғы бір жарым ғасырда түрлі қайта жаңарту бағдарламалары жүзеге асырылды. Эдинбург қамалы Шотландия тарихында маңызды рөл атқарды, патша резиденциясы, арсенал, қазына, ұлттық архив, монета, түрме, әскери бекініс және Шотландияның құрметті белгілерінің (Шотландияның регалиясы) орны ретінде танылды. Шотландия Корольдігінің ең маңызды бекіністерінің бірі ретінде, қамал 14 ғасырдың Шотландия тәуелсіздік соғыстарынан 1745 жылғы Якобит көтерілісіне дейін көптеген тарихи қақтығыстарға қатысты. 2014 жылы жүргізілген зерттеулер оның 1100 жылдық тарихында 26 қоршауға ұшырағанын көрсетті, осылайша ол "Ұлыбританиядағы ең көп қоршалған және әлемдегі ең көп шабуылға ұшыраған жерлердің бірі" атанды. Қазіргі ғимараттардың көпшілігі 1573 жылғы Ұзақ қоршаудан бұрынғы кезеңге жатпайды, онда ортағасырлық қорғаныстар артиллериялық оқтармен кеңінен қиратылды. Ерекше жағдайларға 12 ғасырдың басында салынған және Эдинбургтегі ең көне ғимарат саналатын Сент-Маргарет шіркеуі, Корольдік сарай және 16 ғасырдың басында салынған Ұлы зал жатады. Қамал Шотландияның Ұлттық соғыс ескерткіші мен Ұлттық соғыс мұражайына үйірмек. Британдық армия әлі де қамалдың кейбір бөліктеріне жауапкершілікті жүзеге асырады, бірақ оның қатысуы көбінесе рәсімдік және әкімшілік сипатта болады. Қамал Шотландия Корольдік полкі мен Шотландия Корольдік драгун гвардиясының штаб-пәтері болып табылады және олардың полк мұражайларын, сондай-ақ Корольдік шотландтар мұражайын қамтиды. Historic Environment Scotland қамқорлығындағы қамал Шотландиядағы ең көп (және Ұлыбританиядағы екінші ең көп) ақылы туристік орын болып табылады, 2019 жылы 2,2 миллионнан астам келушіні қабылдады, ал Эдинбургке демалысқа келген туристердің 70 пайызынан астамы қамалға баруды жөн көрді. Жыл сайынғы Эдинбург фестивалі кезінде Корольдік Эдинбург әскери татуировкасының фоны ретінде қамал Эдинбургтің, әсіресе, және жалпы Шотландияның танымал символына айналды.

Edinburgh Castle is a historic castle in Edinburgh, Scotland. It stands on Castle Rock, which has been occupied by humans since at least the Iron Age. There has been a royal castle on the rock since at least the reign of Malcolm III in the 11th century, and the castle continued to be a royal residence until 1633. From the 15th century, the castle's residential role declined, and by the 17th century it was principally used as a military garrison. Its importance as a part of Scotland's national heritage was recognised increasingly from the early 19th century onwards, and various restoration programmes have been carried out over the past century and a half. Edinburgh Castle has played a prominent role in Scottish history, and has served variously as a royal residence, an arsenal, a treasury, a national archive, a mint, a prison, a military fortress, and the home of the Honours of Scotland the Scottish regalia. As one of the most important strongholds in the Kingdom of Scotland, the castle was involved in many historical conflicts from the Wars of Scottish Independence in the 14th century to the Jacobite rising of 1745. Research undertaken in 2014 identified 26 sieges in its 1,100 year history, giving it a claim to having been "the most besieged place in Great Britain and one of the most attacked in the world". Few of the present buildings pre date the Lang Siege of 1573, when the medieval defences were largely destroyed by artillery bombardment. The most notable exceptions are St Margaret's Chapel from the early 12th century, which is regarded as the oldest building in Edinburgh, the Royal Palace, and the early 16th century Great Hall. The castle is the site of the Scottish National War Memorial and the National War Museum. The British Army is still responsible for some parts of the castle, although its presence is now largely ceremonial and administrative. The castle is the regimental headquarters of the Royal Regiment of Scotland and the Royal Scots Dragoon Guards and houses their regimental museums, along with that of the Royal Scots. The castle, in the care of Historic Environment Scotland, is Scotland's most (and the United Kingdom's second most) visited paid tourist attraction, with over 2.2 million visitors in 2019 and over 70 percent of leisure visitors to Edinburgh visiting the castle. As the backdrop to the Royal Edinburgh Military Tattoo during the annual Edinburgh Festival, the castle has become a recognisable symbol of Edinburgh in particular and of Scotland as a whole.

Геология

Замок тұрғызылған жер – сөнген жанартаудың тоғысы, ол төменгі карбон кезеңінде шамамен 350 миллион жыл бұрын пайда болған деп есептеледі. Касл-Рок – жанартау түтігінің қалдығы, ол айналағы шөгінді жыныстарды кесіп өтіп, суығаннан кейін өте қатты долеритті – базальттың бір түрін құрады. Кейінгі мұздық эрозия долеритке қарсы тұрып, шығыстағы жұмсақ тасты қорғады, нәтижесінде жартас пен одан соңғы құйрықша тәрізді жаралым пайда болды. Касл-Рок шыңы теңіз деңгейінен жоғары орналасқан, оңтүстік, батыс және солтүстік жағында тік жартастар бар, олар қоршаған ландшафттан жоғары көтеріледі. Бұл қамалға жеңіл қол жеткізуге болатын жалғыз бағыттың шығысқа қарай, еңіс беткеймен екенін білдіреді. Мұндай орналасқан жердің қорғаныс артықшылығы сөзсіз, бірақ тау жыныстарының геологиясы да қиындықтар тудырады, себебі базальт су өткізбейді. Қамалдың жоғарғы бөлігін сумен қамтамасыз ету мәселелі болды және терең құдық қазылғанмен де, құрғақшылық немесе қоршау кезінде, тіпті 1573 жылғы Ланг қоршауында да су жетіспеушілік туды. Бұл жер Вотдани тайпасының "Алауна" атты елді мекені болған, ол "тасқа орналасқан жер" деген мағынаны білдіреді, бұл Касл-Рок атауының ең ерте белгілі нұсқасы болуы мүмкін. Дегенмен, бұл атау сол аймақтағы тайпаның басқа да төбелерге қатысты болуы мүмкін. Шотландия тарихының ерте деректерінің бірі – Эндрю Уинтоунның Оригиналь хроникасы (шамамен 1350–1423 жж.) "Британның аңыздық патшасы Эбраус" Эдинбургты салғанын айтады. Алғашқы хроникашы Джеффри Монмутский (шамамен 1100–1155 жж.) Эбраустың жиырма әйелінен елу баласы болғанын және "Каэребраук" (Йорк), "Альклуд" (Думбартон) және "Қыздар қамалын" құрғанын жазады. 16 ғасырдың ағылшын жазушысы Джон Стоу (шамамен 1525–1605 жж.) Эбраусты 989 ж.б.д. "Еденбро деп аталатын Қыздар қамалын" салған деп есептейді. "Қыздар қамалы" (Castra немесе Castellum Puellarum) атауы 16 ғасырға дейін жиі кездеседі. Ол Дэвид I (1124–1153 жж.) және оның Шотландия Корольдігіндегі мұрагерлерінің харталарында кездеседі, бірақ оның себебі белгісіз. Уильям Камденнің Британияны зерттеуі (1607 ж.) британдықтардың оны "Майнд Агнед [қанатты тас] қамалы", ал шотландтар "Қыздар қамалы" және "Күңдер қамалы" деп атағанын жазады, бұл ежелгі уақытта осы жерде пикттердің жоғары текті қыздары сақталған. 17 ғасырдың антиквариаты Рихард Хейдің айтуынша, "қыздар" – бұл қамалдан қуылған және олардың орнына "әскерлер арасында өмір сүруге лайықты" деп есептелген канондармен ауыстырылған монахтар тобы болған. Алайда, 19 ғасырдың антиквариаты Дэниел Уилсон бұл оқиғаны "апокрифтік" деп санаған және тарихшылар оны ескермеген. Атау "Тоғыз қызға табыну" сияқты аңыздан шыққан болуы мүмкін. Артурий аңыздары бойынша, бұл жерде бір кезде Morgain la Fee, тоғыз әпке-қарындастың біріне арналған киелі орын болған. Кейіннен, тоғыз серігінің бірі болған Сент Монена Эдинбургте, Думбартон мен басқа да жерлерде шіркеу салғанын айтады. Бұл атаулар басқа да темір дәуіріндегі төбелерге тән, олар ешқашан күшпен алынбаған немесе маг дун сияқты бұрынғы бритон атауларынан шыққан қаланы сипаттаған болуы мүмкін. 1990 жылдардың басында жүргізілген археологиялық қазбалар бұл жердің қола дәуірінің соңында немесе темір дәуірінің басында қоныстанғандығын көрсетті, бұл Касл-Рокты Шотландиядағы ең ұзақ уақыт бойы үзіліссіз қоныстанған орынға айналдыруы мүмкін. Алайда, табылған заттардың көлемі айтарлықтай емес және осы ең ерте кездескен қоныс кезеңінің нақты сипаты мен ауқымы туралы нақты қорытынды жасауға жеткіліксіз. Археологиялық деректер темір дәуіріне қатысты сенімдірек. Дәстүр бойынша, Шотландияның орталық аймағындағы тайпалар Касл-Рокты аз немесе мүлдем пайдаланбаған деп есептелген. Жақын маңдағы Дунсапи төбесі, Даддингстон, Инвереск және Трапрайн заңындағы қазбалар салыстырмалы түрде үлкен елді мекендерді анықтады және бұл сайттар Касл-Рокқа қарағанда таңдалды деп болжалды. Алайда, 1990 жылдардағы қазбалар таудың сыртындағы бекінілген төбенің болғанын көрсетті, бірақ тек жердің шеттері ғана қазылды. Үйлердің сынықтары бұрын Нортумбрияда табылған темір дәуіріндегі үйлерге ұқсас болды. 1990 жылдардағы қазбалар біздің заманымыздың 1 және 2 ғасырларындағы тұрғын үйлердің іздерін көрсетті, бұл Птолемейдің "Алауна" туралы айтқандарымен сәйкес келеді. Қоныс іздеріне кейбір римдік материалдар, соның ішінде қыш құмыралар, қола және брошкалар кірді, бұл Вотдани тайпасы мен римдіктер арасындағы Агриколаның 82 ж.б.д. Солтүстік науқанынан басталып, 140 ж.б.д. шамасында Антонин қабырғасының салынуына дейін сауда қатынастары болғанын көрсетеді. Осы кезеңдегі қоныстың сипаты белгісіз, бірақ Дрисколл мен Йеоман бұл Дунс маңындағы Эдинс Холл сияқты брох болғанын болжамдайды.

The castle stands upon the plug of an extinct volcano, which is estimated to have risen about 350 million years ago during the lower Carboniferous period. The Castle Rock is the remains of a volcanic pipe, which cut through the surrounding sedimentary rock before cooling to form very hard dolerite, a type of basalt. Subsequent glacial erosion was resisted by the dolerite, which protected the softer rock to the east, leaving a crag and tail formation. The summit of the Castle Rock is above sea level, with rocky cliffs to the south, west, and north, rising to a height of above the surrounding landscape. This means that the only readily accessible route to the castle lies to the east, where the ridge slopes more gently. The defensive advantage of such a site is self evident, but the geology of the rock also presents difficulties, since basalt is extremely impermeable. Providing water to the Upper Ward of the castle was problematic, and despite the sinking of a deep well, the water supply often ran out during drought or siege, including during the Lang Siege in 1573. shows a settlement in the territory of the Votadini named "Alauna", meaning "rock place", making this possibly the earliest known name for the Castle Rock. This could, however, refer to another of the tribe's hill forts in the area. The Orygynale Cronykil of Andrew of Wyntoun (c. 1350 – c. 1423), an early source for Scottish history, names "Ebrawce" (Ebraucus), a legendary King of the Britons, as having "byggyd [built] Edynburgh". According to the earlier chronicler, Geoffrey of Monmouth (c. 1100 – c. 1155), Ebraucus had fifty children by his twenty wives, and was the founder of "Kaerebrauc" (York), "Alclud" (Dumbarton) and the "Maidens' Castle". The 16th century English writer John Stow (c. 1525 – 1605), credited Ebraucus with building "the Castell of Maidens called Edenbrough" in 989 BC. The name "Maidens' Castle" (Castra or Castellum Puellarum) occurs frequently up until the 16th century. It appears in charters of David I (r. 1124–1153) and his successors in the Kingdom of Scotland, although the reason for it is not known. William Camden's survey of Britain, Britannia (1607), records that "the Britans called [it] Castle Myned Agned [winged rock], the Scots, the Maidens Castle and the Virgins Castle, of certaine young maidens of the Picts roiall bloud who were kept there in old time". According to the 17th century antiquarian Father Richard Hay, the "maidens" were a group of nuns, who were ejected from the castle and replaced by canons, considered "fitter to live among soldiers". However, this story was considered "apocryphal" by the 19th century antiquarian Daniel Wilson and has been ignored by historians since. The name may have been derived from a "Cult of the Nine Maidens" type of legend. Arthurian legends suggest that the site once held a shrine to Morgain la Fee, one of nine sisters. Later, St Monenna, said to be one of nine companions, reputedly invested a church at Edinburgh, as well as at Dumbarton and other places. Similar names are shared by many other Iron Age hillforts and may have simply described a castle that had never been taken by force or derived from an earlier Brittonic name like mag dun. An archaeological excavation in the early 1990s uncovered evidence of the site having been settled during the late Bronze Age or early Iron Age, potentially making Castle Rock the longest continuously occupied site in Scotland. However, the extent of the finds was not particularly significant and insufficient to draw any certain conclusions about the precise nature or scale of this earliest known phase of occupation. The archaeological evidence is more reliable concerning the Iron Age. Traditionally, it had been supposed that the tribes of central Scotland had made little or no use of the Castle Rock. Excavations at nearby Dunsapie Hill, Duddingston, Inveresk and Traprain Law had revealed relatively large settlements and it was supposed that these sites had been chosen in preference to the Castle Rock. However, the excavation in the 1990s pointed to the probable existence of an enclosed hill fort on the rock, although only the fringes of the site were excavated. House fragments revealed were similar to Iron Age dwellings previously found in Northumbria. The 1990s dig revealed clear signs of habitation from the 1st and 2nd centuries AD, consistent with Ptolemy's reference to "Alauna". Signs of occupation included some Roman material, including pottery, bronzes and brooches, implying a possible trading relationship between the Votadini and the Romans beginning with Agricola's northern campaign in AD 82, and continuing through to the establishment of the Antonine Wall around AD 140. The nature of the settlement in this period is inconclusive, but Driscoll and Yeoman suggest it may have been a broch, similar to the one at Edin's Hall near Duns, Scottish Borders in the Scottish Borders.

Ерте орта ғасырлар

Қамал Птолемей заманындағы тарихи жазбаларда шамамен 600 жылға дейін кездеспейді. Содан кейін, уэльс эпосы "Й Гододин" поэмасында "Дин Эйдин" ("Эйдиннің бекінісі") деп аталады. Бұл әдетте Касл-Рокқа сілтеме жасаған деп есептеледі. Поэма Гододин патшасы Мүндыг Мвинфавр және оның жауынгерлері туралы айтады, олар бір жыл бойы бекіністе тойлағаннан кейін Йоркширдегі "Катреат" (мүмкін Кэттерик) қаласында англдармен шайқасуға шықты. Батырлық пен қайсарлық көрсеткеніне қарамастан, поэма Гододиндердің қырғынға ұшырағанын баяндайды. Ирландия жылнамалары 638 жылы "Й Гододин" поэмасындағы оқиғалардан кейін "Этин" қаласын Нортумбрияның Освальд басқарған англдары қоршап алғанын және Гододиндер жеңілгенін жазады. Одан кейін Эдинбург маңындағы аймақ Нортумбрия Корольдігінің құрамына кірді, ол 10 ғасырда Англияға қосылды. Лотиан Индульф патшалығы тұсында (954–962 жылдары билеген) Шотландияның бөлігіне айналды. Сұраныс кезеңіне қатысты археологиялық деректер тек үйінділерді (тұрмыстық қоқыс үйінділерін) талдауға негізделген, ешқандай құрылыс іздері табылмады. Сондықтан осы кезеңдегі елді мекеннің мәртебесі туралы нақты қорытынды жасау қиын, бірақ үйінділерде римдік дәуірден бері үзіліс байқалмайды.

Орта ғасырдың аяғы

Эдинбургтегі қамал туралы алғашқы құжаттамалық сілтеме – Джон Фордунның король Малкольм III-нің (1031–1093) қазасы туралы баяндамасы. Фордун өзінің жесірі, болашақ Әулие Маргареттің 1093 жылғы қарашада оның қазасы туралы хабар алған кезде "Қыздар қамалында" тұрғанын айтады. Фордунның баяндамасы Маргарет қайғыдан бірнеше күн ішінде қалай қайтыс болғанын және Малкольмның інісі Дональд Бэйн қамалға қалай шабуыл жасағанын сипаттайды. Алайда Фордунның жылнамасы 14 ғасырдың соңына дейін жазылмаған, ал Әулие Маргареттің өмірі туралы епископ Турготтың дер кезіндегі есебі қамал туралы ештеңе айтпайды. Малкольм III және оның ұлдары билік еткен кезде Эдинбург қамалы Шотландиядағы ең маңызды патшалық орталықтардың біріне айналды. Малкольмның ұлы, король Эдгар 1107 жылы осы жерде қайтыс болды. Малкольмның кіші ұлы, король Дэвид I (1124–1153 жылдары билеген) Эдинбургті, әсіресе әкімшілік реформалары арқылы (кейбір заманауи ғалымдар «Давидалық революция» деп атайды) патшалық биліктің орталығы ретінде дамытты. 1139 және 1150 жылдар аралығында Дэвид қамал ішінде Шотландия парламентіне дейінгі ақсүйектер мен шіркеу өкілдерінің жиналысын өткізді. Жоғарғы бөлімнің оңтүстік жағы (қазіргі Тақ алаңы орналасқан жер) 15 ғасырда жертөлелер салынғанға дейін салуға қолайлы болмағандықтан, бұрынғы құрылыстар жартастың солтүстік бөлігіне орналасқан болуы мүмкін; яғни Әулие Маргарет шіркеуі тұрған аймаққа жуық жерде. Бұл шіркеудің 12 ғасырлық бекіністің негізгі бөлігін құраған шаршылы, тас қамалдың соңғы қалдығы болуы мүмкін деп ұсынылған. Құрылысы 1135 жылдан кейін Дэвид I бастаған Карлайл қамалының қамалымен ұқсас болуы мүмкін. Дэвидтің ізбасары, король Малкольм IV (1153–1165 жылдары билеген) Эдинбургте басқа жерлерге қарағанда көбірек болды. 12 ғасырдың соңына қарай Эдинбург қамалы Шотландияның ресми мемлекеттік құжаттарын сақтаудың басты орны ретінде бекітілді.

Шотландияның тәуелсіздік соғыстары

Бір ғасырдан кейін, 1286 жылы король Александр III қайтыс болғаннан кейін Шотландия тағы бос қалды. Англия королі Эдуард I шотландтық тәжге қатысты таластарды шешу үшін тағайындалды, бірақ ол бұл мүмкіндікті Шотландияның феодалдық билеушісі ретінде орнығуға тырысу үшін пайдаланды. Келіссөздер барысында Эдуард Эдинбург қамалында қысқа уақытқа тоқтады және шотланд ақсүйектерінен құрмет алуы мүмкін. 1296 жылдың наурыз айында Эдуард I Шотландияға шабуыл жасап, Шотландияның тәуелсіздігі үшін бірінші соғысты бастады. Эдинбург қамалы көп ұзамай ағылшын бақылауына көшіп, үш күндік бомбалаудан кейін тапсырылды. Қоршаудан кейін Эдуард көптеген шотланд заңдық құжаттары мен корольдік қазыналарын қамалдан Англияға көшірді. Эдуард сонымен қатар Уэльс қамалдарының шебер құрылысшыларын, оның ішінде Томас де Хоутон мен Херефордтық шебер Уолтерді Шотландияға әкелді, екеуі де Уэльстен Эдинбургке сапар шекті. Алайда, 1307 жылы Эдуард I қайтыс болғаннан кейін Англияның Шотландиядағы билігі әлсіреді. 1314 жылдың 14 наурызында Морейдің 1-ші графы Томас Рэндольф жасаған күтпеген түнгі шабуыл қамалды қайта басып алды. Джон Барбурдың "Брус" атты поэмасында отыз адамнан тұратын топты, қамалдың солтүстік бетімен өтетін жолды және қабырғаға көтерілуге болатын жерді білетін гарнизон мүшесі Уильям Фрэнсис қалай басқарғаны айтылады. Қиын жолмен Рэндольфтың адамы қабырғаға көтеріліп, гарнизонды тосыннан шалып, бақылауға алды. Роберт Брюс қамалды ағылшындардың қайта басып алуына жол бермеу үшін дереу бұзуға бұйрық берді. Төрт айдан кейін оның әскері Баннокберн шайқасында жеңіске жетті. 1329 жылы Брюс қайтыс болғаннан кейін Англияның Эдуард III Шотландияны бағындыруға жасаған әрекетін жаңартуға ниеттенді және бұрынғы король Джон Баллиолдың ұлы Эдуард Баллиолдың, Брюстің кіші ұлы Дэвид II-нің талабынан жоғарырақ деп санады. Эдуард 1333 жылы шабуыл жасап, Шотландияның екінші тәуелсіздік соғысының басталуын қадағалады, ал ағылшын әскерлері 1335 жылы Эдинбург қамалын қайта басып алып, нығайтты.

A century later, in 1286, on the death of King Alexander III, the throne of Scotland became vacant. Edward I of England was appointed to adjudicate the competing claims for the Scottish crown, but used the opportunity to attempt to establish himself as the feudal overlord of Scotland. During the negotiations, Edward stayed briefly at Edinburgh Castle and may have received homage there from the Scottish nobles. In March 1296, Edward I invaded Scotland, unleashing the First War of Scottish Independence. Edinburgh Castle soon came under English control, surrendering after a three day long bombardment. Following the siege, Edward had many Scottish legal records and royal treasures moved from the castle to England. Edward also brought to Scotland his master builders of the Welsh castles, including Thomas de Houghton and Master Walter of Hereford, both of whom travelled from Wales to Edinburgh. After the death of Edward I in 1307, however, England's control over Scotland weakened. On 14 March 1314, a surprise night attack by Thomas Randolph, 1st Earl of Moray recaptured the castle. John Barbour's narrative poem The Brus relates how a party of thirty hand picked men was guided by one William Francis, a member of the garrison who knew of a route along the north face of the Castle Rock and a place where the wall might be scaled. Making the difficult ascent, Randolph's men scaled the wall, surprised the garrison and took control. Robert the Bruce immediately ordered the slighting of the castle to prevent its re occupation by the English. Four months later, his army secured victory at the Battle of Bannockburn. After Bruce's death in 1329, Edward III of England determined to renew the attempted subjugation of Scotland and supported the claim of Edward Balliol, son of the former King John Balliol, over that of Bruce's young son David II. Edward invaded in 1333, marking the start of the Second War of Scottish Independence, and the English forces reoccupied and refortified Edinburgh Castle in 1335,

Дәуіттің мұнарасы және XV ғасыр

1357 жылғы Бервик шарты Тәуелсіздік соғыстарын аяқтады. Дәуіт II билігін қайта жаңартты және Эдинбург қамалын қайта құруға кірісті, ол оның басты үкімет резиденциясына айналды. Дәуіт мұнарасы шамамен 1367 жылы салынды, бірақ Дәуіт 1371 жылы қамалда қайтыс болғанда толыққан жоқ. Оны оның мұрагері Роберт II 1370 жылдары аяқтады. Мұнара қазіргі Half Moon Battery орнында тұрды және Порткуллис қақпасы орналасқан жердегі кішкентай Констебль мұнарасына перделік қабырғаның бір бөлігімен қосылды, ол 1375 және 1379 жылдар аралығында салынған дөңгелек мұнара. 15 ғасырдың басында тағы бір ағылшын шабуылы, бұл жолы Генрих IV басқарды, Эдинбург қамалына жетіп, қоршауды бастады, бірақ жетіспейтін жабдықтарға байланысты кейін шегінді. Ол көп ұзамай Шотландияның канцлері болды. Шотландияның регенттігін алуға тырысқан Крихтон, патшалықтың ең беделді әулеті – Дугластардың билігін жоюға тырысты. 16 жастағы Уильям Дуглас, Дугластың 6-шы графы және оның кіші інісі Дэвид 1440 жылдың қараша айында Эдинбург қамалына шақырылды. Дәуіт мұнарасында «Қара кешкі ас» болғаннан кейін, екі ұл да 10 жасар король Джеймс II-нің (1437–1460) қатысуымен жасалған жалған айыптамалар бойынша бірден жазаланды. Дугластардың қолдаушылары кейін қамалды қоршап, зиян келтірді. Құрылыс осы кезеңде жалғасты, қазіргі Crown Square деп аталатын аймақ 1430 жылдары жер астындағы бөлмелер үстінде жоспарланды. Патшалық пәтерлер салынды, кейіннен сарай блогының ядросын құрады, ал 1458 жылға дейін Үлкен зал болды. 1464 жылы қамалға қол жеткізу жақсартылды, өйткені қазіргі жол солтүстік-шығыс беткейімен салынды, бұл патшалық артиллериясының пойызының қазіргі Жоғарғы аумақ деп аталатын аймаққа және одан шығуына оңайлық берді. Бірінші рет қару 1384 жылы сатып алынды, ал «үлкен бомба» Монс Мег 1457 жылы Эдинбургке жеткізілді. Қару-жарақ жасауға арналған қару қоймасы туралы алғашқы жазба 1474 жылы пайда болды, ал 1498 жылы шебер атысшы Роберт Бортвик Эдинбургте қоладан қару құя бастады. 1511 жылы Эдинбург Шотландиядағы басты құю зауыты болды, Стирлингті басып озды, Бортвик басшылығымен шотланд және еуропалық шеберлер жұмыс істеді, ол 1512 жылы «патшаның қаруларының бас балқытушысы» болып тағайындалды. Олардың өнімдері шотландтық флагманға арналған «Ұлы Майкл» және 1513 жылы англиялықтар Флодден шайқасында тартып алған «Жеті әйел» тобын қамтыды. Англияның лорд-адмиралы сэр Томас Ховард олардың әдемі пішініне және жарқын жалатуына таң қалды, оларды олардың өлшемі мен ұзындығына қарағанда ең әдемі [зеңбіректер] деп жариялады. 1510 жылдан бастап голланд шеберлері қолмен жасалған ату қаруы – кульверин шығара бастады. Флодденнен кейін Бортвик жұмысын жалғастырып, белгісіз санда қару жасады, бірақ олардың ешқайсысы сақталған жоқ. Оның орнына француз шеберлері келді, олар 1550 жылдары хагбуттарды (ату қаруының тағы бір түрі) жасауды бастады, ал 1541 жылға қарай қамалда 413 дана болды. Сонымен қатар, патшалық отбасы қамалдан шамамен 2 шақырым қашықтықта орналасқан Холируд аббаттығында жиі тұруға кірісті. XV ғасырдың соңында король Джеймс IV (1488–1513) абаттың жанында Холирудхаус сарайын өзінің Эдинбургтегі басты резиденциясы ретінде салды, содан кейін қамалдың патшалық резиденция ретіндегі рөлі азайды.

The 1357 Treaty of Berwick brought the Wars of Independence to a close. David II resumed his rule and set about rebuilding Edinburgh Castle which became his principal seat of government. David's Tower was begun around 1367, and was incomplete when David died at the castle in 1371. It was completed by his successor, Robert II, in the 1370s. The tower stood on the site of the present Half Moon Battery connected by a section of curtain wall to the smaller Constable's Tower, a round tower built between 1375 and 1379 where the Portcullis Gate now stands. In the early 15th century, another English invasion, this time under Henry IV, reached Edinburgh Castle and began a siege, but eventually withdrew due to lack of supplies. and soon after became Chancellor of Scotland. In an attempt to gain the regency of Scotland, Crichton sought to break the power of the Douglases, the principal noble family in the kingdom. The 16 year old William Douglas, 6th Earl of Douglas, and his younger brother David were summoned to Edinburgh Castle in November 1440. After the so called "Black Dinner" had taken place in David's Tower, both boys were summarily executed on trumped up charges in the presence of the 10 year old King James II (r.1437–1460). Douglas' supporters subsequently besieged the castle, inflicting damage. Construction continued throughout this period, with the area now known as Crown Square being laid out over vaults in the 1430s. Royal apartments were built, forming the nucleus of the later palace block, and a Great Hall was in existence by 1458. In 1464, access to the castle was improved when the current approach road up the north east side of the rock was created to allow easier movement of the royal artillery train in and out of the area now known as the Upper Ward. The first known purchase of a gun was in 1384, and the "great bombard" Mons Meg was delivered to Edinburgh in 1457. The first recorded mention of an armoury for the manufacture of guns occurs in 1474, and by 1498 the master gunner Robert Borthwick was casting bronze guns at Edinburgh. By 1511 Edinburgh was the principal foundry in Scotland, supplanting Stirling Castle, with Scottish and European smiths working under Borthwick, who by 1512 was appointed "master melter of the king's guns". Their output included guns for the Scottish flagship, the "Great Michael", and the "Seven Sisters", a set of cannons captured by the English at Flodden in 1513. Sir Thomas Howard, England's Lord Admiral, admired their graceful shape and brilliant finish, declaring them the most beautiful [cannon] for their size and length that he had ever seen. From 1510 Dutch craftsmen were also producing hand culverins, an early firearm. After Flodden, Borthwick continued his work, producing an unknown number of guns, but none have survived. He was succeeded by French smiths, who began manufacturing hagbuts (another type of firearm) in the 1550s, and by 1541 the castle had a stock of 413. Meanwhile, the royal family began to stay more frequently at the Abbey of Holyrood, about 1 mile (2 km) from the castle. Around the end of the fifteenth century, King James IV (r.1488–1513) built the Palace of Holyroodhouse, by the abbey, as his principal Edinburgh residence and the castle's role as a royal home subsequently declined.

XVI ғасыр және Ланг қоршауы

Джеймс IV 1513 жылдың 9 қыркүйегінде Флодден алаңындағы шайқаста қаза тапты. Шотландтар ағылшындардың басымдығын күшейтуін күтіп, Эдинбургтің төңірегіне асығыс түрде қала қабырғасын тұрғызып, қамалдың қорғанысын арттырды. Роберт Бортвик пен француз Антуан д’Арсе 1514 жылы жаңа артиллериялық қорғаныс және бекіністерді жобалауға қатысты, бірақ дәлелдердің жетіспеуінен жоспарланған жұмыстың көп бөлігі орындалмағаны көрінеді. Үш жыл өткен соң, король Джеймс V (1513–1542, билік еткен жылдары), әлі бес жаста болса да, қауіпсіздігі үшін қамалға әкелінді. 1547 жылы регент Арранға наразы болған гарнизонның мүшелері Норхэм қамалына келіп, ағылшындарды кіргізуді ұсынды. 1548 жылғы қайта бекіту жұмыстарының барысында Англиядағы ең алғашқы мысалдарының бірі – «шпор» деп аталатын, итальяндық із деп танылатын топырақтан жасалған бұрыштық бекініс салынды. «Шпорды» Франция королі Генрих II сарайының итальяндық инженеры Миглиорино Убальдини салған болуы мүмкін. Джеймс V-нің жесірі Мэри Гиз 1554 жылдан бастап, 1560 жылы қамал ішінде қайтыс болғанға дейін регент қызметін атқарды. Соңынан туған дау екі жылдан кейін ғана шешілді және шотланд тіліндегі «ұзақ» деген сөзден шыққан «Ұзақ Қоршау» деп аталды. Жаулық май айында басталды, қала бір ай бойы қоршауға алынды, ал қазан айында екінші, қысқа қоршау өтті. Бұл аралықта блокадалар мен шайқастар жалғасты, ал Гранж қаланы қайта бекітуді жалғастырды. Корольдің жақтастары Англия королевасы Елизавета I-ден көмек сұрады, себебі олар қаланы алу үшін қажетті артиллерия мен қаржыға ие болмады және Гранж Франция мен Испаниялық Нидерландыдағы Альба герцогынан көмек алады деп қорқыды. Елизавета келіссөздер жүргізу үшін елшілерді жіберді, ал 1572 жылдың шілдесінде бітімге келісіліп, блокада алынды. Қала корольдің жақтастарына берілді, ал Гранж қамалға қамалды. Бітім шартының мерзімі 1573 жылдың 1 қаңтарында аяқталды, содан кейін Гранж қалаға шабуыл жасады. Алайда, оның оқ-дәрісі мен доптарының қоры таусылып бара жатты, және 40 зеңбірек болса да, гарнизонда бар болғаны жеті зеңбірекші болды. Корольдің әскерлері, енді Мортон графы регент ретінде басшылық етіп, қоршау жоспарларын іске асырып жатты. Қаланы қоршау үшін бекіністер қазылды, ал Сент-Маргарет құдығы уланды. Ақпан айына қарай Мэридің барлық басқа қолдаушылары регентке бас иді, бірақ Гранж қамал ішінде су тапшылығына қарамастан қарсылық көрсетуді шешті. Гарнизон қаланы бомбалауды жалғастырып, бірнеше азаматтарды өлтірді. Олар 100 үйді өртеп, өртті сөндіруге тырысқандарға оқ жаудырды. Сәуір айында сэр Уильям Дрюри бастаған 1000-ға жуық ағылшын әскері Эдинбургке келді. Оларға Бервик-апон-Твидтен 27 зеңбірек ілесіп келді. 26 мамырда ағылшындар шабуыл жасап, құлағаннан кейін қамалдың сыртқы бекінісін – «шпорды» басып алды. Келесі күні Гранж, бас тарту туралы келіссөздер жүргізуге мүмкіндік беру үшін атысты тоқтатуды сұрап, сатымен қамалдан шықты. Гранж қоршауды тоқтатса да, оған еркін шығуға рұқсат берілмейтіні анық болғандықтан, қарсылықты жалғастыруға шешім қабылдады, бірақ гарнизон көтеріліс жасау қаупін сезді. Сондықтан ол Дрюри мен оның адамдарының 28 мамырда қамалға кіруін ұйымдастырды, регент Мортонға емес, ағылшындарға бас июді жөн көрді. Эдинбург қамалы регенттің ағасы Паркхедтің Джордж Дугласына берілді, ал гарнизонға еркін шығуға рұқсат берілді. Керісінше, Гранж Кёрккалди, оның ағасы Джеймс және екі зергер, Джеймс Моссман мен Джеймс Кокк, қамал ішінде Мэри атынан монеталар соғып жүргендер, 3 тамызда Эдинбургтегі крестке асылды.

James IV was killed in battle at Flodden Field, on 9 September 1513. Expecting the English to press their advantage, the Scots hastily constructed a town wall around Edinburgh and augmented the castle's defences. Robert Borthwick and a Frenchman, Antoine d'Arces, were involved in designing new artillery defences and fortifications in 1514, though it appears from lack of evidence that little of the planned work was carried out. Three years later, King James V (r.1513–1542), still only five years old, was brought to the castle for safety. In 1547 disaffected members of the garrison who resented Regent Arran came to Norham Castle and offered to let the English in. Refortification in 1548 included an earthen angle bastion, known as the Spur, of the type known as trace italienne, one of the earliest examples in Britain. The Spur may have been designed by Migliorino Ubaldini, an Italian engineer from the court of Henry II of France, and was said to have the arms of France carved on it. James V's widow, Mary of Guise, acted as regent from 1554 until her death at the castle in 1560. The stand off which followed was not resolved until two years later, and became known as the "Lang Siege", from the Scots word for "long". Hostilities began in May, with a month long siege of the town, and a second short siege in October. Blockades and skirmishing continued meanwhile, and Grange continued to refortify the castle. The King's party appealed to Elizabeth I of England for assistance, as they lacked the artillery and money required to reduce the castle, and feared that Grange would receive aid from France and the Duke of Alba in the Spanish Netherlands. Elizabeth sent ambassadors to negotiate, and in July 1572 a truce was agreed and the blockade lifted. The town was effectively surrendered to the King's party, with Grange confined to the castle. The truce expired on 1 January 1573, and Grange began bombarding the town. His supplies of powder and shot, however, were running low, and despite having 40 cannons available, there were only seven gunners in the garrison. The King's forces, now with the Earl of Morton in charge as regent, were making headway with plans for a siege. Trenches were dug to surround the castle, and St Margaret's Well was poisoned. By February, all Queen Mary's other supporters had surrendered to the Regent, but Grange resolved to resist despite water shortages within the castle. The garrison continued to bombard the town, killing a number of citizens. They also made sorties to set fires, burning 100 houses in the town and then firing on anyone attempting to put out the flames. In April, a force of around 1,000 English troops, led by Sir William Drury, arrived in Edinburgh. They were followed by 27 cannons from Berwick upon Tweed, On 26 May, the English attacked and captured the Spur, the outer fortification of the castle, which had been isolated by the collapse. The following day Grange emerged from the castle by a ladder after calling for a ceasefire to allow negotiations for a surrender to take place. When it was made clear that he would not be allowed to go free even if he ended the siege, Grange resolved to continue the resistance, but the garrison threatened to mutiny. He therefore arranged for Drury and his men to enter the castle on 28 May, preferring to surrender to the English rather than the Regent Morton. Edinburgh Castle was handed over to George Douglas of Parkhead, the Regent's brother, and the garrison was allowed to go free. In contrast, Kirkcaldy of Grange, his brother James and two jewellers, James Mossman and James Cokke, who had been minting coins in Mary's name inside the castle, were hanged at the Cross in Edinburgh on 3 August.

Жаңа Шотландия және Азаматтық соғыс

Кейіннен қамалдың көп бөлігін Регент Мортон қайта салды, соның ішінде Шпор, жаңа Жарты ай батареясы және Порткуллис қақпасы. Бұл жұмыстардың кейбіреуін 15 жыл бұрын Дәуіт мұнарасын жөндеген шебер Уильям Макдаулл басқарып отырды. Жарты ай батареясы, көлемі жағынан әсерлі болғанымен, тарихшылар оны тиімді емес және ескірген артиллерия бекінісі деп санайды. Бұл ресурстардың жетіспеушілігіне байланысты болуы мүмкін, бірақ батареяның ежелгі Дәуіт мұнарасын жасырып, сарай блогының көрнектілігін арттырған орны маңызды шешім ретінде қарастырылды. Бұл ғимараттар, әсіресе 1603 жылы Джеймс VI Англия королі болу үшін кеткеннен кейін, пайдаланылмай қалды. 1584 жылы Джеймс жөндеу жұмыстарын жүргізді, ал 1615–1616 жылдары Шотландияға қайта келуіне дайындық ретінде одан да көп жөндеу жұмыстары жүргізілді. Құрлықшы Уильям Уоллес пен шебер Джеймс Мюррей қос үйінді блогының ерте шотланд үлгісін енгізді. Сыртқы көріністің басты ерекшелігі – шығыс қасбетіне қараған үш қабатты терезелер, бұл қорғану орнының орнына сарай екенін атап көрсетті. 1617 жылы өзінің сапары кезінде Джеймс сарайдың жаңартылған блогында сотты өткізді, бірақ әлі де Холирудта ұйықтауға ұмтылды. Джеймстің мұрагері, король Чарльз I, Эдинбург қамалына бір рет қана келді, Ұлы залда той өткізді және 1633 жылы шотландтық таққа отырғызу алдында түнде қалды. Бұл патшаның сарайда тұрғаны соңғы рет болды. 1650 жылы мамыр айында Келісімге қатысушы мемлекеттер Бреда келісімін жасады, Шотландиялықтар Карлді патша деп жариялауына жауап ретінде Оливер Кромвель Шотландияға шабуыл жасап, қыркүйекте Дунбарда Келісім әскерін жеңді. Эдинбург қамалы үш ай қоршаудан кейін алынды, бұл одан әрі зақым келтірді. Қамалдың губернаторы, полковник Уолтер Дандас, Кромвельге беріліп, қарсы тұру үшін жеткілікті қоры болғанына қарамастан, жағын ауыстыруға ниетті болды. Ортағасырлық патша сарайы гарнизондық қамалға айналды, бірақ әскери және саяси іс-әрекеттерді көруді жалғастырды. 1661 жылы король Карл II таққа оралғаннан кейін өзінің жауларымен ескі есептерді шешкен кезде Аргилл маркизі осы жерде тұтқындалған. Жиырма жылдан кейін Аргиллдің ұлы, 9-шы Аргилл графы, король Джеймс VII билік еткен кезде діни конформизм үшін қамалға қамалды. Ол өзін әпкесі жауынгерінің кейпіне салып, қашып құтылды, бірақ оны қайтадан тұтқындап, 1685 жылы Джеймсті тақтан құлату үшін сәтсіз көтерілістен кейін қамалға қайтып оралды. Гордон келісті, бірақ қоршау кезінде ол қалаға от жағудан бас тартты, ал қоршаушылар қамалға аз зақым келтірді. Дандидің солтүстіктегі алғашқы табыстарына қарамастан, Гордон 14 маусымда берілді, себебі азық-түлік азайды және үш айлық қоршау кезінде 70 адамынан айырылды. 1715 жылы "Ескі претендент" Джеймс Стюартты қолдаған алғашқы якобит көтерілісінде қамал қалмақшы болды. 8 қыркүйекте, көтеріліс басталғаннан кейін екі күн өткен соң, 100-ге жуық якобит жоғарғы тайпалар тобы, лорд Драммонд бастаған, гарнизонның мүшелерінің көмегімен қабырғаларға көтерілуге тырысты. Алайда қамал күзетшілері түсірген арқан баспалдақ тым қысқа болғандықтан, сағат ауысқаннан кейін дабыл қағылды. Якобыттар қашып кетті, ал қамал ішіндегі дезертирлер асылып немесе қамшымен соққыға ұшырады. 1728 жылы генерал Уэйд қамалдың қорғанысы құрып, жеткіліксіз екенін хабарлады. Қалада соңғы әскери іс-қимыл 1745 жылғы екінші якобит көтерілісі кезінде болды. Чарльз Эдвард Стюарт ("Бонни Принс Чарли") қолбасшылығындағы якобит әскері 1745 жылдың қыркүйегінде Эдинбургті шайқассыз басып алды, бірақ қамал өзінің қартайған вице-губернаторы генерал Джордж Престонның қолында қалды, ол берілуден бас тартты. 21 қыркүйекте Престонпанс шайқасында үкіметтік армияны жеңгеннен кейін, якобиттер қаланы блокадалауға тырысты. Престонның жауабы қаладағы якобит позицияларын бомбалау болды. Бірнеше ғимарат қирағаннан кейін және төрт адам қаза тапқаннан кейін, Чарльз блокаданы тоқтатты. Якобиттердің өзінде жауап беруге ауыр қарулары болмаған, ал қарашаға қарай олар Англияға шабуыл жасап, Эдинбургті қамал гарнизонына қалдырды. Келесі ғасырда қамалдың қорғандарда бірнеше соғыс кезінде тұтқындар ұсталды, соның ішінде Жеті жылдық соғыс (1756–1763), Америка Тәуелсіздік соғысы (1775–1783) және Наполеон соғыстары (1803–1815). Осы уақыт ішінде қамал ішінде бірнеше жаңа ғимараттар тұрғызылды, соның ішінде ұнтақ журналдар, дүкендер, губернатордың үйі (1742 ж.) және жаңа казармалар (1796–1799 ж.).

Much of the castle was subsequently rebuilt by Regent Morton, including the Spur, the new Half Moon Battery and the Portcullis Gate. Some of these works were supervised by William MacDowall, the master of work who fifteen years earlier had repaired David's Tower. The Half Moon Battery, while impressive in size, is considered by historians to have been an ineffective and outdated artillery fortification. This may have been due to a shortage of resources, although the battery's position obscuring the ancient David's Tower and enhancing the prominence of the palace block, has been seen as a significant decision. The battered palace block remained unused, particularly after James VI departed to become King of England in 1603. James had repairs carried out in 1584, and in 1615–1616 more extensive repairs were carried out in preparation for his return visit to Scotland. The mason William Wallace and master of works James Murray introduced an early Scottish example of the double pile block. The principal external features were the three, three storey oriel windows on the east façade, facing the town and emphasising that this was a palace rather than just a place of defence. During his visit in 1617, James held court in the refurbished palace block, but still preferred to sleep at Holyrood. James' successor, King Charles I, visited Edinburgh Castle only once, hosting a feast in the Great Hall and staying the night before his Scottish coronation in 1633. This was the last occasion that a reigning monarch resided in the castle. In May 1650, the Covenanters signed the Treaty of Breda, allying themselves with the exiled Charles II against the English Parliamentarians, who had executed his father the previous year. In response to the Scots proclaiming Charles King, Oliver Cromwell launched an invasion of Scotland, defeating the Covenanter army at Dunbar in September. Edinburgh Castle was taken after a three month siege, which caused further damage. The Governor of the Castle, Colonel Walter Dundas, surrendered to Cromwell despite having enough supplies to hold out, allegedly from a desire to change sides. The medieval royal castle was transformed into a garrison fortress, but continued to see military and political action. The Marquis of Argyll was imprisoned here in 1661, when King Charles II settled old scores with his enemies following his return to the throne. Twenty years later, Argyll's son, the 9th Earl of Argyll, was also imprisoned in the castle for religious Nonconformism in the reign of King James VII. He escaped by disguising himself as his sister's footman, but was recaptured and returned to the castle after his failed rebellion to oust James from the throne in 1685. Gordon agreed, but during the ensuing siege he refused to fire upon the town, while the besiegers inflicted little damage on the castle. Despite Dundee's initial successes in the north, Gordon eventually surrendered on 14 June, due to dwindling supplies and having lost 70 men during the three month siege. The castle was almost taken in the first Jacobite rising in support of James Stuart, the "Old Pretender", in 1715. On 8 September, just two days after the rising began, a party of around 100 Jacobite Highlanders, led by Lord Drummond, attempted to scale the walls with the assistance of members of the garrison. However, the rope ladder lowered by the castle sentries was too short, and the alarm was raised after a change of the watch. The Jacobites fled, while the deserters within the castle were hanged or flogged. In 1728, General Wade reported that the castle's defences were decayed and inadequate,

The last military action at the castle took place during the second Jacobite rising of 1745. The Jacobite army, under Charles Edward Stuart ("Bonnie Prince Charlie"), captured Edinburgh without a fight in September 1745, but the castle remained in the hands of its ageing Deputy Governor, General George Preston, who refused to surrender. After their victory over the government army at Prestonpans on 21 September, the Jacobites attempted to blockade the castle. Preston's response was to bombard Jacobite positions within the town. After several buildings had been demolished and four people killed, Charles called off the blockade. The Jacobites themselves had no heavy guns with which to respond, and by November they had marched into England, leaving Edinburgh to the castle garrison. Over the next century, the castle vaults were used to hold prisoners of war during several conflicts, including the Seven Years' War (1756–1763), the American War of Independence (1775–1783) and the Napoleonic Wars (1803–1815). During this time, several new buildings were erected within the castle, including powder magazines, stores, the Governor's House (1742), and the New Barracks (1796–1799).

XIX ғасырдан бүгінгі күнге дейін

1811 жылы 49 тұтқынның оңтүстік қабырғадағы тесіктен қашуы, билікті қамалдың түрме ретінде қолдануға жарамсыз екеніне көндірді. Бұл мақсаттағы қолданыс 1814 жылы тоқтатылды және қамал ұлттық ескерткіш ретінде жаңа рөлге ие бола бастады. 1818 жылы сэр Уолтер Скоттқа 1707 жылы Шотландия мен Англияның бірігуінен кейін жоғалған деп есептелген Шотландия тажының іздеуіне рұқсат берілді. Ол қазірде «Таж бөлмесі» деп аталатын, мөрленген бөлмеге кіріп, ішіндегі сандықты ашып, Шотландияның құрметті белгілерін қайта тапты. Олар бір шиллингтік кіру ақысымен көпшілік назарына ұсынылды. 1822 жылы король Георг IV Эдинбургке келді, ол 1651 жылы II Карлдан бері қамалға сапар шеккен алғашқы патша болды. 1829 жылы «45-ші жылғы» жағдайдан кейін Шотландияны қарусыздандыру процесінің бөлігі ретінде Лондон мұнарасына алынған Монс Мег зеңбірегі қайтарылды, ал сарай 1830 жылдары келушілерге ашыла бастады. Сент-Маргарет капелласы 1845 жылы көп жылдар бойы қойма ретінде пайдаланғаннан кейін «қайта ашылды». 1905 жылы қамалдың жауапкершілігі Соғыс министрлігінен Жұмыс министрлігіне ауыстырылды, бірақ гарнизон 1923 жылға дейін сақталды, содан кейін әскерлер Эдинбургтың оңтүстік-батысындағы Редфорд казармасына көшірілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қамал қайтадан түрме ретінде пайдаланылды, сол кезде «Қызыл Клайдсайд» Дэвид Кирквуд әскери түрме блогында қамалды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құлаған неміс Люфтваффе ұшқыштары тұтқындалды. 1876 жылдан бері бос тұрған Эдинбург қамалының губернаторы лауазымы 1935 жылы Шотландиядағы Бас офицер үшін құрметті атақ ретінде қайта жаңартылды, алғашқы иегері – Лохилдің генерал-лейтенанты сэр Арчибальд Кэмерон болды. Қамал 1991 жылы құрылған Historic Scotland қамқорлығына берілді және 1993 жылы Ежелгі ескерткіш ретінде тіркелді. Қамалдың ғимараттары мен құрылыстары 24 жеке тізіммен қорғалады, оның ішінде 13-і А санатында, Шотландиядағы тарихи ғимараттар үшін ең жоғары қорғау деңгейі. Соғыс ескерткішінің шатырына 31 кВт күн панельдерін орнату кезінде ерекше сақтық сақталды. 1995 жылы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген Эдинбургтың Ескі және Жаңа қалалары «ортағасырлық қамалдың басымдығымен» сипатталады.

A mass prison break in 1811, in which 49 prisoners of war escaped via a hole in the south wall, persuaded the authorities that the castle vaults were no longer suitable as a prison. This use ceased in 1814 and the castle began gradually to assume a different role as a national monument. In 1818, Sir Walter Scott was given permission to search the castle for the Crown of Scotland, believed lost after the union of Scotland and England in 1707. Breaking into a sealed room, now known as the Crown Room, and unlocking a chest within, he rediscovered the Honours of Scotland, which were then put on public display with an entry charge of one shilling. In 1822, King George IV made a visit to Edinburgh, becoming the first reigning monarch to visit the castle since Charles II in 1651. In 1829, the cannon Mons Meg was returned from the Tower of London, where it had been taken as part of the process of disarming Scotland after "the '45", and the palace began to be opened up to visitors during the 1830s. St Margaret's Chapel was "rediscovered" in 1845, having been used as a store for many years. In 1905, responsibility for the castle was transferred from the War Office to the Office of Works, although the garrison remained until 1923, when the troops moved to Redford Barracks in south west Edinburgh. The castle was again used as a prison during the First World War, when "Red Clydesider" David Kirkwood was confined in the military prison block, and during the Second World War, when downed German Luftwaffe pilots were captured. The position of Governor of Edinburgh Castle, vacant since 1876, was revived in 1935 as an honorary title for the General Officer Commanding in Scotland, the first holder being Lieutenant General Sir Archibald Cameron of Lochiel. The castle passed into the care of Historic Scotland when it was established in 1991, and was designated a Scheduled Ancient Monument in 1993. The buildings and structures of the castle are further protected by 24 separate listings, including 13 at category A, the highest level of protection for a historic building in Scotland, and special care was taken when installing 31 kW solar panels on the roof of the War Memorial, obscured by its parapet. The Old and New Towns of Edinburgh, a World Heritage Site inscribed by UNESCO in 1995, is described as "dominated by a medieval fortress".

Сипаттама

Эдинбург қамалы Корольдік миляның басында, Эдинбургтің Ескі қаласының батыс жағында орналасқан. Жанартаулық Касл-Рок табиғи түрде қорғалған орналасқандықтан, солтүстік және оңтүстік жағында тік жартастармен, ал батыс жағынан тік көтерілумен ерекшеленеді. Оған тек шығыс жағынан, қаладан қарай ғана жеңілдеу жолмен жуықтасуға болады, сондықтан қамалдағы қорғаныс құрылыстары осы бағытқа қарай орналасқан, Касл-Рок төбесіне дейінгі жолды қорғайтын қақпалар тізбегімен қамтылған.

Сыртқы қорғаныс

Қалдықтың алдында Еспланада деп аталатын ұзын көлбеу алаң орналасқан. Бастапқыда бұл жерде 16 ғасырдағы мүйіз тәрізді бекініс болған. Қазіргі Еспланада 1753 жылы парад алаңы ретінде жасалған, ал 1845 жылы кеңейтілген. Еспланаданың басындағы қақпа ғимараты 1888 жылы қамалға сәулеттік безендіру үшін салынған. Томас Клэппертонның Роберт Брюстің және Александр Карриктің Уильям Уоллестің мүсіндері 1929 жылы қойылды, ал қақпаның үстінде «Nemo me impune lacessit» латынша ұраны жазылған. Кіреберістің алдындағы құрғақ арық 1742 жылы қазіргі түрінде аяқталды. Қақпа ғимаратының ішінде кеңселер орналасқан, ал солтүстікке қарай қамалға соңғы қосылған нысан – 2008 жылы Гарет Хоскинс Архитекторлардың жобасы бойынша салынған билет кеңсесі бар. 1464 жылы Джеймс III-нің зеңбіректерді тасымалдау үшін салған жолы Half Moon Battery және Forewall Battery қамалдарының солтүстігінен Порткуллис қақпасына дейін жоғарылап, айналып өтеді. 1990 жылы Еспланаданың солтүстігінен қамалдың солтүстік-батыс бөлігіне тоннель қазылып, келушілер мен қызметтік көліктердің қозғалысын бөліп, балама жол ашылды.

Порткуллис қақпасы мен Аргайл мұнарасы

Порткуллис қақпасын Регент Мортон 1571-73 жылғы Ланг қоршауынан кейін, қоршауда қираған дөңгелек Констебль мұнарасының орнына салу үшін бастады. 1584 жылы қақпаның жоғарғы бөліктерін Уильям Шау аяқтады, ал олар 1750 жылы тағы да өзгертілді. 1886-1887 жылдары бұл қарапайым ғимараттың орнына шотланд бароникалық стиліндегі мұнара салынды, оны сәулетші Ипполит Бланк жобалаған. Бірақ түпнұсқа Порткуллис қақпасы төменгі бөлігінде сақталды. Жаңа құрылыс Аргайл мұнарасы деп аталды, себебі 1685 жылы өлім жазасына кесілгенге дейін Аргайлдың 9-шы графы осы жерде тұтқын болған. Аргайл мұнарасын қайта жаңарту – баспагер Уильям Нельсон қаржыландырған жұмыстардың алғашқысы болды. Бұл табиғи көз қамал үшін маңызды қосалқы су көзі болды, ал су кран бастионы деп аталатын платформаға орнатылған кран арқылы көтерілді.

Әскери ғимараттар

Аргайл мұнарасының солтүстігі мен батысындағы аумақтар көбінесе 18 ғасырдың басында қамал ірі гарнизонға айналғаннан кейін салынған әскери ғимараттармен толған. Миллз Маунттың қасында 18 ғасырлық шаналар сарайлары орналасқан, қазір олар шайхана ретінде пайдаланылады. Бұл ғимарат 19 ғасырдың соңына дейін губернатор лауазымы бос тұрғанда қолданылды, содан кейін қамал ауруханасының медбикелері пайдаланды. Бүгінде ол офицерлер клубы және 1936 жылы лауазым қайта жаңартылғаннан бері губернатордың кеңсесі болып табылады. Губернатор үйінің оңтүстігінде 1799 жылы 600 әскерді орналастыру үшін салынған Жаңа казарма орналасқан, ол бұрынғы Ұлы залдың ескірген жайларын алмастырды. Қазір онда Шотландия Корольдік полкінің штабы, Корольдік шотландтық драгун гвардиясының (карабинерлер мен сұрлар) штабы және Корольдік шотландтық драгун гвардиясы мұражайы орналасқан. Соңғысы 1995 жылы полктің полковнигі, Елизавета II патшайым тарапынан ашылды. Жақын жерде, 1900 жылы салынған бұрынғы Корольдік шотландтықтардың жаттығу залында Корольдік шотландтар мұражайы (Корольдік полк) орналасқан. Әскери түрме 1842 жылы қамал гарнизоны үшін уақытша ұстау орталығы ретінде салынды және 1880 жылдары кеңейтілді. Ол соңғы рет 1923 жылы қолданылды, сол кезде гарнизон қаланың Редфорд казармасына көшірілді. 1897 жылы бұл аумақ бұрынғы Ұлы залда орналасқан әскери госпиталь ретінде қайта жаңартылды. Осы ауланың оңтүстігіндегі ғимарат қазір Шотландияның Ұлттық соғыс мұражайы, ол Шотландияның Ұлттық мұражайларының бөлігі болып табылады. Бұрын ол Шотландия Біріккен әскери қызметтері мұражайы деп аталды, ал одан бұрын Шотландия теңіз және әскери мұражайы деп аталды, ол Королева Анна ғимаратында орналасқан. Ол Шотландияның соңғы 400 жылдағы әскери тарихын қамтиды және униформа, медальдар және қару-жарақ сияқты әскери артефакттардың кең ауқымын қамтиды. Экспонаттар сонымен қатар шотланд әскері қатысқан көптеген соғыстардың тарихын және себептерін көрсетеді. Мұражайдың жанында Буттс Батареясы орналасқан, ол бұрын мұнда орналасқан садақ ату нысандарының атынан алынған. Оның астында Батыс қорғаныстары орналасқан, онда Батыс Салли порты деп аталатын кіреберіс жардың батыс беткейіне қол жеткізуге мүмкіндік береді.

The areas to the north and west of the Argyle Tower are largely occupied by military buildings erected after the castle became a major garrison in the early 18th century. Adjacent to Mills Mount are the 18th century cart sheds, now tea rooms. and was used until the post of Governor became vacant in the later 19th century; it was then used by nurses of the castle hospital. Today, it functions as an officers' mess, and as the office of the Governor since the restoration of the post in 1936. South of the Governor's House is the New Barracks, completed in 1799 to house 600 soldiers, and replacing the outdated accommodation in the Great Hall. They now house the Regimental Headquarters of the Royal Regiment of Scotland and the Regimental Headquarters of the Royal Scots Dragoon Guards (Carabiniers and Greys) as well as the Royal Scots Dragoon Guards Museum. The latter was opened in 1995 by the regiment's Colonel, Queen Elizabeth II. Also nearby, in the former Royal Scots drill hall, constructed in 1900, is the Regimental Museum of the Royal Scots (The Royal Regiment). The military prison was built in 1842 as a detention block for the castle garrison and was extended in the 1880s. It was last used in 1923, when the garrison moved to the city's Redford Barracks. In 1897 the area was remodelled as a military hospital, formerly housed in the Great Hall. The building to the south of this courtyard is now the National War Museum of Scotland, which forms part of the National Museums of Scotland. It was formerly known as the Scottish United Services Museum, and, prior to this, the Scottish Naval and Military Museum, when it was located in the Queen Anne Building. It covers Scotland's military history over the past 400 years, and includes a wide range of military artefacts, such as uniforms, medals and weapons. The exhibits also illustrate the history and causes behind the many wars in which Scottish soldiers have been involved. Beside the museum is Butts Battery, named after the archery butts (targets) formerly placed here. Below it are the Western Defences, where a postern, named the West Sally Port, gives access to the western slope of the rock.

Жоғарғы палата

Жоғарғы бөлік немесе Цитадель Касл-Роктың ең биік бөлігін алып, оған 17 ғасырдың соңында Фуг қақпасы арқылы кіресіз. Қақпалардың жанында қаланың құдық суына тәуелділігін азайту үшін салынған үлкен цистерналар мен бұрынғы өрт сөндіру станциясы орналасқан, қазір ол дүкен ретінде пайдаланылады. Таудың шаңырағында Сент-Маргарет шіркеуі мен 15 ғасырлық Монс Мег қоршау қаруы тұр. Осы жердің төменгі жартасында әскерлердің полк таңбасы болған иттерді жерлеу үшін 19 ғасырдағы кішкентай Иттер зираты бар. Бұдан басқа, Ланг сатысы Аргайл батареясына, ортағасырлық бастионның бір бөлігінен өтеді.

Монс Мег

Монс Мег деп аталатын 15 ғасырлық қоршау пушкасы немесе бомбалау машинасы, киелі Маргарет шіркеуінің алдындағы террасада көрсетілген. Ол 1449 жылы Фландрияда Бургундия герцогы Филипп III-нің бұйрығымен салынды және 1457 жылы оның қарындасының күйеуі, король Джеймс II-ге сыйлық ретінде табыс етілді. 1558 жылдың 3 шілдесінде Шотландия королевасы Мэри мен француз дофині Франсуа II-нің некесін тойлау үшін салют атылды. Сол кездегі патшалық қазынашының тізімдерінде, қамалдан 3 км қашықтықтағы Форт фиордының жанындағы Уорди Мьюрден оның бір тасын алып келгені үшін сарбаздарға төлем жасалғаны тіркелген. Пушканың ұңғысы 1681 жылдың 30 қазанында Эдинбургке келген Олбани герцогы, болашақ король Джеймс VII және II-ні қарсы алу үшін салют атқан кезде жарылғаннан бері қолданылмайды.

Жарты ай батареясы мен Дәуіт мұнарасы

Қалдықтың шығыс жағындағы ең көрікті нысан – Жарты ай батареясы, ол Регент Мортонның қадағалауымен жүргізілген қайта құру жұмыстарының бөлігі ретінде салынды және 1573-1588 жылдар аралығында бой көтерді. Мұнара 1912 жылы кәдімгі күтім жұмыстары кезінде қайта табылды, ал Жарты ай батареясының астындағы қазба жұмыстары сақталған ғимараттардың ауқымын көрсетті. Көптеген бөлмелерге қоғамның қатынауы бар, бірақ төменгі қабаттары көбінесе жабық. Мұнараның сыртында, бірақ батарея ішінде үш қабатты бөлме орналасқан, онда мұнараның сыртқы қабырғасының көп бөлігі сақталған, 1573 жылғы бомбалаудан қалған қираған тастар көрінеді. Алаңды шығыстан Корольдік сарай, оңтүстіктен Ұлы зал, батыстан Королева Анна ғимараты және солтүстіктен Ұлттық соғыс ескерткіші құрайды.

Патша сарайы

Корольдік сарай бұрынғы корольдік пәтерлерді қамтиды, олар кейінгі Стюарт монархтарының резиденциясы болған. Ол 15 ғасырдың ортасында, Яков IV билік құрған кезде салына бастады және бастапқыда Дэвид мұнарасымен байланысты болды. Бірінші қабатта Лайх (төмен) залы, қазір Корольдің асханасы деп аталады, сондай-ақ кішкентай бөлме бар, ол Туған бөлме немесе Мэри бөлмесі деп белгілі, онда Джеймс VI 1566 жылдың 19 маусымында Шотландия королевасы Мэриден дүниеге келді. Еске алуға арналған боялған төбесі және басқа да әшекейлер 1617 жылы қосылды. Екінші қабатта 1615 жылы салынған күмбезді Корольдік бөлме орналасқан, ол Шотландияның құрметі – тәж, скипетр және мемлекеттік қылышты сақтау үшін арналған. Шотландия монархтары дәстүрлі түрде таққа отырғызылған Скон тасы 1996 жылы Шотландияға қайтарылғаннан бері Корольдік бөлмеде сақталып келеді. Сарайдың оңтүстігінде 1540 жылдары мемлекеттік архивтерді орналастыру үшін салынған Тіркелім үйі орналасқан.

Үлкен зал

Ұлы залдың өлшемдері – 1 м, ол қаладағы мемлекеттік жиналыстардың басты орны болды, бірақ Шотландия Парламентінің осы жерде өткеніне ешқандай дәлел жоқ, кейде олай хабарласады. Тарихшылар оның қай кезде салынғаны туралы келіспесе де, көбінесе оны король Джеймс IV билік құрған кезеңге жатқызады және 16 ғасырдың басында аяқталғаны айтылады. Шатырды тіреген әсем ою-өрнектелген тас тіреулерде Ренессанс стиліндегі бөлшектер бар, олар шамамен 1515 жылғы Францияның Блуасындағы жұмыстармен салыстырылады, бұл Шотландиядағы өнер сол кезде жетілгендігін көрсетеді. 1650 жылы Оливер Кромвель қаланы басып алғаннан кейін Ұлы зал оның әскерлері үшін казармаға айналдырылды, ал 1737 жылы 312 сарбазды орналастыру үшін үш қабатқа бөлінді. Қазіргі ғимарат Анн патшайымының құрметіне аталған және 1708 жылы Ескі Претенденттің Якобиттердің шабуылға тырысу кезінде салынған. Оны Шотландияның әскери инженері капитан Теодор Дюри жобалаған, ол сондай-ақ 1713 жылы қамалдың оңтүстік жағында оның құрметіне аталған Дюри батареясын жобалаған. Анн патшайымы ғимараты штаб офицерлеріне жай орналастырды, бірақ армия кеткеннен кейін 1920 жылдары ол жаңадан ашылған Шотландия Ұлттық Соғыс Мемориалын толықтыру үшін Әскери-теңіз мұражайы ретінде қайта жаңартылды.

Шотландияның ұлттық соғыс мемориалы

Шотландияның Ұлттық соғыс мемориалы Король алаңының солтүстік жағында орналасқан, қайта жаңартылған казарма блогын алып жатыр. Ол ортағасырлық Сент-Мария шіркеуі орнында салынған, ол 1366 жылы қайта салынды және 1540 жылы қару-жарақ қоймасына айналдырылды. 1755 жылы бұл шіркеу қиратылып, оның қабырғалары сол жерде жаңа Солтүстік казарма блогын салу үшін қайта пайдаланылды. Шотландияның Ұлттық соғыс мемориалын салу туралы ұсыныстар 1917 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көтерілді, ал 1919 жылы сәулетші сэр Роберт Лоример тағайындалды. Құрылыс 1923 жылы басталды, ал мемориал 1927 жылдың 14 шілдесінде Уэльс принці тарапынан ресми түрде ашылды. Сыртқы бөлігі гаргульдермен және мүсіндермен әсемделген, ал ішкі бөлігінде жеке полктерге арналған ескерткіштер орналасқан. Боялған шыны терезелерді Даглас Страхан жасаған. Бұл мемориал екі дүниежүзілік соғыста және одан кейінгі қақтығыстарда қаза тапқан шотланд сарбаздары мен шотланд полктерінде қызмет еткендердің есін сақтайды. Қасиетті орынның ішіндегі құрбандық тақтасында, Қалалық тастың ең биік нүктесінде, Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан 147 000-нан астам сарбаздың есімдері тізілген, мөрленген құрмет кітабы сақталған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін тағы 50 000 сарбаздың есімі Залдағы құрмет тізіміне енгізілді, және олардың саны толықтырылып келеді. Мемориал қайырымдылық қормен ұсталып тұрады.

Қазіргі қолданысы

Эдинбург қамалы Шотландия үкіметінің басшылары ретінде Шотландия министрлерінің меншігінде. Қамалды көбінесе Шотландия үкіметінің атқарушы агенттігі – «Шотландияның тарихи ортасы» басқарады және әкімшіліктейді, алайда армия кейбір аймақтарға, соның ішінде Жаңа казарма блогына және әскери мұражайларға жауапкершілікті сақтайды. «Шотландияның тарихи ортасы» мен армия қамалдағы кіреберістің ішіндегі күзет бөлмесін бірлесіп пайдаланады.

Туристік нысан

Шотландияның тарихи ортасы екі маңызды міндетті атқарады: қамалды коммерциялық тұрғыдан табысты туристік орталық ретінде жұмыс істеу, сонымен бірге оның сақталуына жауапкершілік жүктеледі. Эдинбург қамалы Шотландиядағы ең танымал ақылы келушілер тартатын орын болып қала береді, 2019 жылы 2,2 миллионнан астам адам келді. Шотландияның тарихи ортасы қамал ішіндегі бірнеше нысандарды күтіп ұстайды, оның ішінде екі кафе/ресторан, бірнеше дүкен және көптеген тарихи экспонаттар бар. Queen Anne ғимаратындағы білім беру орталығы мектептер мен білім алу топтары үшін шаралар ұйымдастырады, сондай-ақ костюм киген және кезеңдік қару-жарақтары бар қайта жандандырушы актерлерді жұмысқа алады.

Әскери рөл

Қаланы тікелей басқару Соғыс кеңсесімен 1905 жылы аяқталды, ал 1923 жылы әскер ресми түрде қаланың жаңа Редфорд казармасына көшірілді. Дегенмен, қамал әскеримен тығыз байланыста қалады және Ұлыбританиядағы әскери гарнизоны бар сирек ежелгі қамалдардың бірі, бірақ көбінесе рәсімдік және әкімшілік мақсаттар үшін. Гарнизонның атқаратын қоғамдық міндеттерінің ішінде Шотландияның құрметті белгілерін күзету бар, ал есік жабылып қалғанда қарулы күзетшілер қақпаханада күзетте тұрады. Эдинбург қамалының губернаторы лауазымы қазір рәсімдік лауазым. Жаңа казармаларда офицерлер клубы ретінде қолданылатын губернатор үйі және Шотландия Корольдік полкінің штаб-пәтері орналасқан. Әскер осы және Корольдік шотланд мұражайы мен Корольдік шотланд драгун гвардиясы мұражайы үшін жауапкершілікті сақтайды.

Әскери татуировка

Эдинбург әскери татуировкасы (2010 жылдан бері Корольдік Эдинбург әскери татуировкасы) деп аталатын бірнеше қойылым әр жыл сайын тамыз айында Эспеланда өтеді. Әр қойылымның негізі – шотланд полктерінің біріккен сырнайлары мен барабандарының шеруі. 1950 жылы басталып, қазірге дейін татуировка әлемнің түкпір-түкпірінен шақырылған түрлі орындаушыларды қамтитын күрделі форматқа жетті, бірақ ол әлі де көбінесе әскери тақырыпқа бағытталған. Кештің мән-жайы – қамалдың қабырғасындағы жалғыз сырнайшының қаза тапқан әріптестерін еске алу үшін орындайтын пиброхы, одан кейін дәстүрлі шотланд әуендерінен құралған жиынтыққа қосылған әскери оркестрлер. Татуировкаға жыл сайын шамамен 217 мың адам келеді, ал оның көрсетілімдері 30 елде 100 миллионнан астам телекөрерменге таратылады.

Бір сағаттай

Сағат бірдегі мылтық – бұл уақыт сигналы, жексенбі, Ұлы жұма және Рождество күндерін қоспағанда, күн сайын дәл сағат бірде атылады. "Уақыт мылтығы" 1861 жылы Лейт және Форт фиордындағы кемелер үшін уақыт сигналы ретінде орнатылды, олар 3 шақырым (5 км) қашықтықта орналасқан. Ол 1852 жылы Нельсон монументіне орнатылған "Уақыт доппен" толықтырылды, бірақ тұманды ауа райында көру сигналы ретінде тиімсіз болды. Дыбыс салыстырмалы түрде баяу жылдамдықпен тарайтындықтан (шамамен ), 1861 жылы Эдинбургтің әртүрлі аймақтарында мылтық дыбысының нақты уақытын көрсету үшін карта жасалды. Алғашқы мылтық 18 фунт салмақты, төрт адаммен зарядталатын, алдынғы жүктемелі зеңбірек болды және Half Moon батареясынан атылды. 1913 жылы ол 32 фунт салмақты артқы жүктемелі зеңбірекке, ал 1952 жылдың мамырында 25 фунт салмақты гаубицаға алмастырылды. Қазіргі Сағат бірдегі мылтық – L118 жеңіл зеңбірек, ол 2001 жылдың 30 қарашасында қолдануға берілді. 1916 жылдың 2 сәуірінде, күні белгісіз уақытта, Сағат бірдегі мылтық әуе шабуылы кезінде неміс дирижабліне (цеппелинге) тиімсіз атылды, бұл мылтықтың соғыста қолданылғанының жалғыз белгілі жағдайы. Қазір мылтық замоктың солтүстік жағындағы Миллс Маунт батареясынан 105-ші полкінің Корольдік артиллериясынан аудандық артиллериялық офицері атып тұрады. Мылтық бастапқы мақсаты үшін қажет болмаса да, бұл рәсім танымал туристік орынға айналды. Ең ұзақ қызмет еткен аудандық артиллериялық офицері, штаб-сержант Томас Маккей MBE, "Там мылтық" деген лақап атымен белгілі, 1979 жылдан 2005 жылдың қаңтарында зейнеткерлікке шыққанға дейін Сағат бірдегі мылтықтан атып келді. Маккей Миллс Маунтта шағын көрме ашқан Сағат бірдегі мылтық қауымдастығын құруға көмектесті және "Эдинбургтегі сағат бірдегі мылтық қай уақытта атылады?" атты кітап жариялады. 2006 жылы сержант Джейми Шеннон, "Шеннон зеңбірегі" деген лақап атымен танымал, 29-шы аудандық артиллериялық офицері болды, ал 2006 жылы Бомбардиер Эллисон Джонс мылтықтан алғашқы әйел ретінде атып тұрды.

Эдинбургтің символы

Қамал Эдинбургтің және Шотландияның танымал символына айналды. Ол Эдинбург қалалық кеңесі мен Эдинбург университетінің гербінде стильдендірілген түрінде бейнеленген. Сонымен қатар, ол No. 603 (Эдинбург қаласы) эскадрильясының белгісінде де бар, бұл эскадрилья Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RAF Turnhouse (қазіргі Эдинбург әуежайы) базасында орналасқан. Қамалдың суреттері Эдинбург регби, Эдинбург кешкі жаңалықтары, Гиберниан ФК және Эдинбург марафоны сияқты ұйымдардың логотипі ретінде қолданылады. Ол сондай-ақ "Castle сериясы" Royal Mail пошта маркаларында және шотланд клирингтік банктері шығарған банкноттардың әртүрлі шығарылымдарында бейнеленген. 1960 жылдары қамал Шотландияның Ұлттық коммерциялық банкі шығарған 5 фунт стерлингтік банкноттарда бейнеленген, ал 1987 жылдан бері Шотландия Корольдік банкі шығарған 1 фунт стерлингтік банкноттардың арт жағында бейнеленген. 2009 жылдан бастап қамал, Эдинбургтің Дүниежүзілік мұрасының бір бөлігі ретінде, Клайдсдейл банкі шығарған 10 фунт стерлингтік банкнотта пайда болды. Қамал жыл сайынғы отшашулардың орталық нүктесі болып табылады, олар Эдинбургтің Хогманай (жаңа жыл) мерекелерін және жазғы Эдинбург фестивалінің аяқталуын белгілейді.