Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уранл пероксиді немесе уран пероксиді гидраты (UO4·nH2O) – ақшыл сары түсті, ерігіш уран пероксиді. Ол байытылған уран отын циклының бір кезеңінде және in situ әдісімен және ион алмасу шайыры жүйесі арқылы дайындалған сары тортта кездеседі. Бұл қосылыс UO3·(H2O2)·(H2O түрінде де көрсетіледі және уран триоксиді гидратына UO3·nH2O-ға өте ұқсас. Екі қосылыстың ерігіштік қасиеттері гидратациялық күйге (n 0 мен 4 аралығында өзгеруі мүмкін) өте сезімтал. Уран пероксидінің ерекшеліктерінің бірі – оның орташа AMAD шамамен 1,1 мкм болатын ұсақ инелерден тұратыны. Бүгінгі күнге дейін ашылған және құрамында пероксид бар жалғыз минералдар – уранил минералдары студит (UO4·4H2O) және метастудит (UO4·2H2O). Өнім – ақшыл сары түсті ұнтақ.
Uranyl peroxide or uranium peroxide hydrate (UO4·nH2O) is a pale yellow, soluble peroxide of uranium. It is found to be present at one stage of the enriched uranium fuel cycle and in yellowcake prepared via the in situ leaching and resin ion exchange system. This compound, also expressed as UO3·(H2O2)·(H2O), is very similar to uranium trioxide hydrate UO3·nH2O. The dissolution behaviour of both compounds are very sensitive to the hydration state (n can vary between 0 and 4). One main characteristic of uranium peroxide is that it consists of small needles with an average AMAD of about 1.1 μm. The uranyl minerals studtite, UO4·4H2O, and metastudtite, UO4·2H2O, are the only minerals discovered to date found to contain peroxide. The product is a light yellow powder.
Синтез
Жалпы, уран пероксиді уран(VI) ерітіндісіне пероксид, әдетте сутек пероксиді ерітіндісін қосу арқылы алынуы мүмкін. Дигидрат уран нитратының қайнаған ерітіндісіне сутек пероксиді қосылып, шөккен затты кептіру арқылы алынады, ал тригидрат аммоний уран оксалаты ерітіндісінен шөгеді.
In general, uranyl peroxide can be obtained from a solution of uranium(VI) by adding a peroxide, usually hydrogen peroxide solution. The dihydrate is obtained from a boiling solution of uranyl nitrate with the addition of hydrogen peroxide and drying of the precipitate, while the trihydrate is precipitated from a solution of ammonium uranyl oxalate.
Кристалдық құрылым
Бөлшек жасуша екі су молекуласына және екі пероксид анионына координацияланған уранил катиондарынан тұрады. Бұл аниондар μ2 түрінде катионға байланысқан, яғни тікелей соңымен. Кристалл ішіндегі қосымша су молекулалары сутекті байланыс арқылы бекітілген. Қазірге дейін тек тетрагидрат рентгендік кристаллография әдісімен сипатталған, бірақ тығыздық функционалдық теориясы дигидратқа жақын жуықтама береді.
The unit cell consists of uranyl cations coordinated to two water molecules and two peroxide anions. The latter are μ2 coordinated to the cation—that is, end on. Additional water molecules are bound in the crystal by hydrogen bonding. Only the tetrahydrate has been characterized by X ray crystallography, but density functional theory offers a good approximation to the dihydrate.